Overig
alle pijlers
Ode aan hulpverleners
dinsdag 4 oktober 2016 om 13:49
Op het forum lees ik vaak klachten over allerlei hulpverleners. Die klachten zullen soms terecht zijn, soms ook niet. Mijn ervaringen zijn anders dus hierbij een ode aan hulpverleners.
Aan de psychotherapeut die me lang geleden zoveel wijze lessen heeft geleerd over de lat niet te hoog leggen. Die me leerde dat ik zelf niet alleen "slachtoffer" was, maar zelf door te kiezen voor bepaald gedrag heel veel invloed kan uitoefenen op situaties. Helaas is deze peut veel te jong overleden, maar ik ben hem nog elke dag dankbaar voor zijn begeleiding, want ik heb nog elke dag baat bij zijn wijze lessen.
Aan de psychologen van de verslavingskliniek waar ik eindelijk, na tientallen jaren worstelen, de veilige omgeving heb gevonden die me moed en het inzicht gaf die nodig waren om mijn eetprobleem los te laten en te kiezen voor een gezondere manier van leven. Op momenten dat ik terug dreig te vallen in mijn oude gedrag helpt wat ik daar geleerd heb me om vol te houden en niet toe te geven aan wat ooit een hopeloos onweerstaanbare drang leek.
Aan de arbo-arts die me niet als opgejaagd wild zonder te luisteren zo snel mogelijk weer aan het werk wil schoppen, maar juist met interesse en betrokkenheid een luisterend oor biedt, met nuchterheid mijn onzekerheid en angst in een hoopvol perspectief plaatst en me telkens op het hart drukt te kijken naar wat ik nodig heb om goed te kunnen functioneren.
Ik heb het geluk dat ik in mijn leven goede, betrokken, fijne hulpverleners heb ontmoet, zonder wie mijn leven een stuk moeilijker was geweest.
Ben benieuwd naar jullie positieve ervaringen hiermee.
Aan de psychotherapeut die me lang geleden zoveel wijze lessen heeft geleerd over de lat niet te hoog leggen. Die me leerde dat ik zelf niet alleen "slachtoffer" was, maar zelf door te kiezen voor bepaald gedrag heel veel invloed kan uitoefenen op situaties. Helaas is deze peut veel te jong overleden, maar ik ben hem nog elke dag dankbaar voor zijn begeleiding, want ik heb nog elke dag baat bij zijn wijze lessen.
Aan de psychologen van de verslavingskliniek waar ik eindelijk, na tientallen jaren worstelen, de veilige omgeving heb gevonden die me moed en het inzicht gaf die nodig waren om mijn eetprobleem los te laten en te kiezen voor een gezondere manier van leven. Op momenten dat ik terug dreig te vallen in mijn oude gedrag helpt wat ik daar geleerd heb me om vol te houden en niet toe te geven aan wat ooit een hopeloos onweerstaanbare drang leek.
Aan de arbo-arts die me niet als opgejaagd wild zonder te luisteren zo snel mogelijk weer aan het werk wil schoppen, maar juist met interesse en betrokkenheid een luisterend oor biedt, met nuchterheid mijn onzekerheid en angst in een hoopvol perspectief plaatst en me telkens op het hart drukt te kijken naar wat ik nodig heb om goed te kunnen functioneren.
Ik heb het geluk dat ik in mijn leven goede, betrokken, fijne hulpverleners heb ontmoet, zonder wie mijn leven een stuk moeilijker was geweest.
Ben benieuwd naar jullie positieve ervaringen hiermee.
dinsdag 4 oktober 2016 om 15:31
Momenteel ben ik vooral de assistente van de huisarts erg dankbaar. Ookal zit ik niet zo lang bij deze praktijk, als ik bel weet ze altijd meteen wie ik ben. En waar het mijn zoon aangaat is ze zo warm en betrokken. Toen het niet goed met hem ging haalde ze tot tweemaal op een dag toe de huisarts uit haar behandelkamer om te overleggen over m'n kind en ze heeft áltijd binnen een half uur een plekje voor ons.
•
dinsdag 4 oktober 2016 om 15:32
Wat een goed topic!
Ik ben gelukkig veel hulpverleners tegengekomen die een ode verdienen. Maar de twee die me op dit moment vooral bijstaan zijn de paramedici die vorige week kwamen toen ik een ambulance had gebeld omdat ik iemand bewusteloos op straat had gevonden. Tientallen voorbijgangers kwamen langs en deden niets. Deze mannen daarentegen kwamen razendsnel, verleenden eerste hulp, en zagen terwijl ze de patient in de ambulance tilden nog kans mij gerust te stellen. Ook een diepe buiging voor de vrouw die ik aan de lijn kreeg toen ik het alarmnummer belde en die me heel rustig vertelde wat ik moest doen tot er professionele hulp kwam. Jammer dat ik niet weet hoe ik met ze in contact kan komen, ik zou ze graag persoonlijk bedanken.
Ik ben gelukkig veel hulpverleners tegengekomen die een ode verdienen. Maar de twee die me op dit moment vooral bijstaan zijn de paramedici die vorige week kwamen toen ik een ambulance had gebeld omdat ik iemand bewusteloos op straat had gevonden. Tientallen voorbijgangers kwamen langs en deden niets. Deze mannen daarentegen kwamen razendsnel, verleenden eerste hulp, en zagen terwijl ze de patient in de ambulance tilden nog kans mij gerust te stellen. Ook een diepe buiging voor de vrouw die ik aan de lijn kreeg toen ik het alarmnummer belde en die me heel rustig vertelde wat ik moest doen tot er professionele hulp kwam. Jammer dat ik niet weet hoe ik met ze in contact kan komen, ik zou ze graag persoonlijk bedanken.
dinsdag 4 oktober 2016 om 15:47
Aan mijn lieve, zeer deskundige psycholoog waar ik nog af en toe naartoe ga, na jaren intensieve therapie. Van haar heb ik al zoveel geleerd mbt omgaan met emoties en mijn grenzen bewaren. Ook heeft ze me ontzettend geholpen met het verwerken van gebeurtenissen uit het verleden.
Aan mijn nieuwe huisarts, de eerste die mijn klachten (waar ik gedurende de helft van m'n leven mee liep) wél serieus nam. Hij heeft me doorgestuurd naar het arts die erachter kwam dat ik coeliakie heb. Eindelijk begin ik op te knappen
Aan mijn nieuwe huisarts, de eerste die mijn klachten (waar ik gedurende de helft van m'n leven mee liep) wél serieus nam. Hij heeft me doorgestuurd naar het arts die erachter kwam dat ik coeliakie heb. Eindelijk begin ik op te knappen
dinsdag 4 oktober 2016 om 15:54
dinsdag 4 oktober 2016 om 17:18
Mijn psycholge toen ik een puber was. Ze heeft me weer leren opkrabbelen en was zelfs bij de schoolmusical. Ze is er helaas al jaren niet meer maar wat een lieverd was dat.
Nu mijn psychiater. Niet alleen een pillendraaier maar iemand die naar me luistert, meedenkt en er ook wel eens een hartgrondige ' is hij nou helemaal betoeterd' kan uitgooien als iets hem niet zint. Zonder die man had ik een goede kans op een gezinsdrama gemaakt na mijn bevalling zoals je weleens leest *huiver*. Met andere woorden, ik ben absoluut fan. Het hele beeld van psychiater als pillendraaier past bij hem echt niet en dat maakt hem in mijn ogen een heel goede psych.
Nu mijn psychiater. Niet alleen een pillendraaier maar iemand die naar me luistert, meedenkt en er ook wel eens een hartgrondige ' is hij nou helemaal betoeterd' kan uitgooien als iets hem niet zint. Zonder die man had ik een goede kans op een gezinsdrama gemaakt na mijn bevalling zoals je weleens leest *huiver*. Met andere woorden, ik ben absoluut fan. Het hele beeld van psychiater als pillendraaier past bij hem echt niet en dat maakt hem in mijn ogen een heel goede psych.
dinsdag 4 oktober 2016 om 22:52
Mijn ode gaat uit naar mijn huisarts (en zijn 3 geweldige assistenten)
Elke keer als ik kwam zeiken dat ik ergens last van had probeerde hij alles te regelen om mij zoveel mogelijk te ontlasten. Zijn assistenten zijn maandenlang iedere week op huisbezoek geweest om te kijken hoe het met me ging. Maar de grootste reden van mijn eeuwige dankbaarheid voor hen, is dat ze op een gegeven moment zijn gaan zoeken naar achterliggende oorzaken, ipv mij krakkemikkig te verklaren zoals eerdere huisartsen deden. Uiteindelijk (nog niet erkende) diagnose gehad (omdat het zo weinig voorkomt), en behandeld door een studiegenoot van hem. En nu is mijn levensgenot gewoon 200x hoger Daar ben ik hem zo dankbaar voor, dat ik weer genieten kan van de kleine dingen van het leven, en gewoon af en toe een dag te hebben zonder pijn. En weet je, dat is echt heel gek als je normaal gesproken elke dag pijn had.
Als ik kon beeldhouden had ik een heel mooi standbeeld voor hem gemaakt.
Elke keer als ik kwam zeiken dat ik ergens last van had probeerde hij alles te regelen om mij zoveel mogelijk te ontlasten. Zijn assistenten zijn maandenlang iedere week op huisbezoek geweest om te kijken hoe het met me ging. Maar de grootste reden van mijn eeuwige dankbaarheid voor hen, is dat ze op een gegeven moment zijn gaan zoeken naar achterliggende oorzaken, ipv mij krakkemikkig te verklaren zoals eerdere huisartsen deden. Uiteindelijk (nog niet erkende) diagnose gehad (omdat het zo weinig voorkomt), en behandeld door een studiegenoot van hem. En nu is mijn levensgenot gewoon 200x hoger Daar ben ik hem zo dankbaar voor, dat ik weer genieten kan van de kleine dingen van het leven, en gewoon af en toe een dag te hebben zonder pijn. En weet je, dat is echt heel gek als je normaal gesproken elke dag pijn had.
Als ik kon beeldhouden had ik een heel mooi standbeeld voor hem gemaakt.