Kinderen
alle pijlers
Even uithuilen
dinsdag 4 oktober 2016 om 13:43
Ik ben moeder van 2 zoontjes van 3 en een zoontje van 7 maand. Ik moet eerlijk bekennen dat de moederschap me zwaar valt. Ik vind de dagen soms erg lang duren, vooral als de kinderen vervelend zijn en aan het jengelen zijn en ik 'niks' kan. Ik voel me vaak gebonden in mijn vrijheid en word er wel eens verdrietig van. Ik vind mezelf vervolgens erg ondankbaar en voel me schuldig, want ik heb prachtkinderen. Ik worstel een end weg met dit soort gevoelens. Ik weet soms niet goed wat ik met mijn kinderen aan moet en ben vaak erg onzeker. Om me heen lijkt iedereen te genieten van hun makkelijke kindjes en weet ik me helemaal geen raad meer. Ik weet dat ik niet moet vergelijken, maar ik vind het erg moeilijk. Ik geniet ook echt wel met momenten, maar het zijn vaak maar van die kleine momentjes.
Vader is uit beeld.
Vader is uit beeld.
dinsdag 4 oktober 2016 om 15:22
Pittig hoor vrouw. Niet schuldig voelen, het is heel normaal dat je er regelmatig doorheen zit.
Hoe zit je in je sociale contacten en of familie? Het is nu wel tijd om hulp in te schakelen denk ik. Anders kom je misschien in een negatieve cirkel.
Plaats anders een oproepje op het.viva.prikbord en in je plaatselijke supermarkt.
Of praat met een.buurvrouw. als ik dat was wou ik best een keer wat doen met je kids.
Hoe zit je in je sociale contacten en of familie? Het is nu wel tijd om hulp in te schakelen denk ik. Anders kom je misschien in een negatieve cirkel.
Plaats anders een oproepje op het.viva.prikbord en in je plaatselijke supermarkt.
Of praat met een.buurvrouw. als ik dat was wou ik best een keer wat doen met je kids.
dinsdag 4 oktober 2016 om 16:14
Je hoeft je echt niet schuldig te voelen hoor. In je eentje voor 3 kleine kinderen zorgen is echt niet niks.
Probeer af en toe toch wat tijd voor jezelf te nemen. Heb je familie / vrienden die je kunnen helpen?
Of de buren misschien? Het is echt geen schande om om hulp te vragen of aan te geven dat het je soms teveel wordt. Praat anders eens met je huisarts. Is er ook een Centrum voor Jeugd en Gezin bij je in de buurt? Vaak kun je daar gewoon binnen lopen.
Probeer af en toe toch wat tijd voor jezelf te nemen. Heb je familie / vrienden die je kunnen helpen?
Of de buren misschien? Het is echt geen schande om om hulp te vragen of aan te geven dat het je soms teveel wordt. Praat anders eens met je huisarts. Is er ook een Centrum voor Jeugd en Gezin bij je in de buurt? Vaak kun je daar gewoon binnen lopen.
dinsdag 4 oktober 2016 om 18:05
quote:Leggingdame28 schreef op 04 oktober 2016 @ 13:46:
Twee zulke kleine kinderen, en ook nog in je uppie! Ik doe je het niet na.....
Ik heb er 1, en daarnaast een partner die meehelpt. Zelfs ik vind het soms pittig!
Werk je ook?
ik tel 3 kinderen.
2 zoontjes van 3
1 zoontje van 7 maanden
Twee zulke kleine kinderen, en ook nog in je uppie! Ik doe je het niet na.....
Ik heb er 1, en daarnaast een partner die meehelpt. Zelfs ik vind het soms pittig!
Werk je ook?
ik tel 3 kinderen.
2 zoontjes van 3
1 zoontje van 7 maanden
Niet geschoten is altijd mis
dinsdag 4 oktober 2016 om 22:32
donderdag 6 oktober 2016 om 06:43
Je zit in een pittige situatie TO. Drie kleine kindjes en pas een relatiebreuk achter de rug. Schakel hulp in, TO. En die hulp kan echt zitten bij mensen aan wie je niet meteen denkt. Ik heb zelf geen kinderen, maar als een vriendin in jouw situatie zou zitten zou ik het prima (en ook nog leuk) vinden om haar kinderen (met of zonder haarzelf) zo af en toe een middag mee te nemen. Of om bij haar thuis te zijn terwijl zij een middag iets voor zichzelf gaat doen, en dan wil ik ook nog wel een wasje doen en eten koken. Doe dit TO, dan kun je zo af en toe bijtanken. Ik kan me voorstellen dat de muren zo af en toe op je af komen.
donderdag 6 oktober 2016 om 12:15
Je zit middenin de tropenjaren TO. Ik vond de eerste jaren ook vaker niet dan wel leuk. Of in ieder geval vond ik het vaker zwaar dan alleen maar leuk, dat is het meer. Wat anderen hier ook zeggen: schakel hulp in, zeg eerlijk tegen familie of vrienden dat het je zwaar valt, dat je soms echt hulp (en ruimte) nodig hebt. Dat is niet raar, het maakt je geen slechte moeder. Integendeel, je grenzen kennen en aangeven, is sterk.
Het lijkt alsof het bij anderen allemaal lekker ontspannen en relaxed gaat, maar iedereen heeft momenten waarop het even teveel is. Jij misschien wat vaker dan een ander. Maar net zo vaak als vele anderen in vergelijkbare situaties. Het is gewoon loodzwaar, die eerste tijd. Het wordt op den duur echt makkelijker, bijv. als ze naar school gaan.
Voor nu dus: haal diep adem, schakel hulp in en voel je niet schuldig.
Het lijkt alsof het bij anderen allemaal lekker ontspannen en relaxed gaat, maar iedereen heeft momenten waarop het even teveel is. Jij misschien wat vaker dan een ander. Maar net zo vaak als vele anderen in vergelijkbare situaties. Het is gewoon loodzwaar, die eerste tijd. Het wordt op den duur echt makkelijker, bijv. als ze naar school gaan.
Voor nu dus: haal diep adem, schakel hulp in en voel je niet schuldig.