Psyche
alle pijlers
Verliesverwerking na zelfdoding.
woensdag 12 oktober 2016 om 13:42
Het is nog heel vers.
Totaal niet aan zien komen. Niemand heeft opgemerkt dat ze zo diep zat, ook haar partner niet.
Een grote schrok voor de hele familie.
Iemand verliezen is altijd heftig en verdrietig, nu komen daar bovenop ook nog alle niet te beantwoorden vragen, schuldgevoelens, hadden we maar, wisten we maar, konden we maar.
Ik probeer mijn partner te steunen, voor hem is de klap vele malen harder dan voor mij.
Maar toch, ik ben zelf ook erg verdrietig en zou het liefst de klok terug willen draaien zodat we misschien iets voor haar hadden kunnen doen.
Misschien was ze er nu dan nog, konden we haar misschien helpen, steunen.
Haar partner is nu een gebroken man. Hoe in vredesnaam krijg je dit verwerkt ?
We steunen hem, maar hoe kunnen we hem het beste steunen?
Wat is juist helpend en wat absoluut niet.
Ik wil geen verkeerde dingen zeggen en niet verzanden in clichés waar je geen bal aan hebt.
Totaal niet aan zien komen. Niemand heeft opgemerkt dat ze zo diep zat, ook haar partner niet.
Een grote schrok voor de hele familie.
Iemand verliezen is altijd heftig en verdrietig, nu komen daar bovenop ook nog alle niet te beantwoorden vragen, schuldgevoelens, hadden we maar, wisten we maar, konden we maar.
Ik probeer mijn partner te steunen, voor hem is de klap vele malen harder dan voor mij.
Maar toch, ik ben zelf ook erg verdrietig en zou het liefst de klok terug willen draaien zodat we misschien iets voor haar hadden kunnen doen.
Misschien was ze er nu dan nog, konden we haar misschien helpen, steunen.
Haar partner is nu een gebroken man. Hoe in vredesnaam krijg je dit verwerkt ?
We steunen hem, maar hoe kunnen we hem het beste steunen?
Wat is juist helpend en wat absoluut niet.
Ik wil geen verkeerde dingen zeggen en niet verzanden in clichés waar je geen bal aan hebt.
woensdag 12 oktober 2016 om 16:39
Naast alles wat al benoemd is wil ik nog benoemen dat het goed kan zijn hier hulp bij te zoeken. Mocht één van jullie klem raken in schuldgevoelens en vragen dan kan professionele hulp tijdelijk erg prettig zijn. Ook zijn er mogelijkheden (o.a. lotgenoten) bij bijvoorbeeld Humanitas: https://www.humanitas.nl/themas/verlies/
Sterkte
Sterkte
donderdag 13 oktober 2016 om 13:11
Heel veel sterkte gewenst!
Bedenk dat je je niet schuldig hoeft te voelen, niemand niet. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is en blijft diegene zijn eigen keus. Zelfmoord is een keuze. Een eigen keuze. Het zou het leven makkelijker maken als we dat allemaal beseffen. Zowel voor degene met die keus, als voor de achterblijvers.
Nogmaals sterkte!
Bedenk dat je je niet schuldig hoeft te voelen, niemand niet. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is en blijft diegene zijn eigen keus. Zelfmoord is een keuze. Een eigen keuze. Het zou het leven makkelijker maken als we dat allemaal beseffen. Zowel voor degene met die keus, als voor de achterblijvers.
Nogmaals sterkte!
Klaar mee
zondag 16 oktober 2016 om 13:39
Ik vind het erg lastig om er in te berusten dat het een eigen keuze was.
In hoeverre kan je over een eigen keuze praten wanneer iemand zo in de war raakt in korte tijd.
Rationeel besef ik wel dat niemand de kans heeft gekregen haar te proberen te helpen.
En dat vind ik tevens een zo vreselijk verdrietig gegeven.
Dat is ( nog) heel moeilijk om los te laten. Misschien lukt dat ook nooit.
Ik weet het niet.
Wat ik wel weet is dat ik zoveel verdrietige verslagen mensen om mij heen zie en dat breekt mijn hart.
Het blijft een film in mijn hoofd, het staat allemaal op mijn netvlies gebrand.
Het is niet te bevatten dat ze er niet meer is.
In hoeverre kan je over een eigen keuze praten wanneer iemand zo in de war raakt in korte tijd.
Rationeel besef ik wel dat niemand de kans heeft gekregen haar te proberen te helpen.
En dat vind ik tevens een zo vreselijk verdrietig gegeven.
Dat is ( nog) heel moeilijk om los te laten. Misschien lukt dat ook nooit.
Ik weet het niet.
Wat ik wel weet is dat ik zoveel verdrietige verslagen mensen om mij heen zie en dat breekt mijn hart.
Het blijft een film in mijn hoofd, het staat allemaal op mijn netvlies gebrand.
Het is niet te bevatten dat ze er niet meer is.
maandag 17 oktober 2016 om 10:49
Je kunt nu niks meer doen voor haar persoonlijk. Wat je wel kunt doen, is de herinnering aan haar levend houden en de nabestaanden troosten. Een vriendin van mij is inmiddels al 7 jaar niet meer. Wat ik voor haar doe is elk jaar een donatie uit haar naam aan een organisatie die zij vroeger steunde. Zo blijft haar naam ook bestaan. Op één of andere manier slijt het verdriet toch (bij mij althans) en kom ik steeds meer toe aan dankbaar zijn dat ik haar heb mogen kennen. Maar zo zal iedereen zijn eigen weg moeten vinden.
maandag 24 oktober 2016 om 14:50
Lieve vrouw, wat ontzettend zwaar Wat anderen ook al gezegd hebben: Zorg ook voor jezelf. Iedereen heeft je nu nodig maar jij hebt jezelf ook nodig. Wat ben je sterk!
Ik wil je nog deze link meegeven http://www.daanwesterink.nl/ . Zij 'helpt' bij verwerking en heeft ook veel geschreven over rouwverwerking na zelfdoding. Misschien heb je iets aan de stukken die ze schrijft, of als je contact opneemt aan haarzelf.
Sterkte
Ik wil je nog deze link meegeven http://www.daanwesterink.nl/ . Zij 'helpt' bij verwerking en heeft ook veel geschreven over rouwverwerking na zelfdoding. Misschien heb je iets aan de stukken die ze schrijft, of als je contact opneemt aan haarzelf.
Sterkte
dinsdag 25 oktober 2016 om 10:22
Consuela, wat verschrikkelijk. Veel sterkte!
Helaas heb ook ik ervaring van zeer dichtbij. Mijn vriend werd heel veel harder geraakt dan ik, ik zag vooral de wanhoop om me heen van alle mensen die niet meer wisten wat te doen. We zijn nu ruim drie jaar verder en nog steeds kan het enorm opspelen, al is het minder heftig dan in het begin.
De eerste maanden gingen hier in een roes voorbij, waarbij er vooral veel gepraat en geluisterd is. Pas daarna leek het echte besef te komen. Dat zorgde voor veel somberheidsklachten bij mijn vriend en zijn familie. Ze hebben daar ieder voor zich hulp bij gezocht (al heeft dat moeite gekost, om dat ook echt te gaan doen) en dat heeft ze goed gedaan.
Naast veel steunende reacties was er helaas ook sprake van stigma. Dat gaf ook heel veel verdriet.
Wat hier hielp was steeds opnieuw vragen waar behoefte aan was. Later ben ik vooral wat sturend geweest als het ging om aandringen op hulp zoeken. Ook is het een tijd heel erg van invloed geweest op onze relatie. Daar zijn we gelukkig goed uitgekomen maar dat heeft ook veel verdriet gegeven.
Mijn vriend is er nog steeds veel mee bezig, op zijn eigen manier. Toen het net gebeurd was ging alles zo snel dat er voor sommige dingen (zoals een mooie uitvaart) te weinig emotionele ruimte was, het lukte gewoon niet. Hij geeft daar nu op zijn eigen manier invulling aan, ook al zijn we jaren verder. Dat vind ik heel mooi.
Het is niet te bevatten of te snappen, dat hoeft ook niet.
Nogmaals, veel sterkte.
Helaas heb ook ik ervaring van zeer dichtbij. Mijn vriend werd heel veel harder geraakt dan ik, ik zag vooral de wanhoop om me heen van alle mensen die niet meer wisten wat te doen. We zijn nu ruim drie jaar verder en nog steeds kan het enorm opspelen, al is het minder heftig dan in het begin.
De eerste maanden gingen hier in een roes voorbij, waarbij er vooral veel gepraat en geluisterd is. Pas daarna leek het echte besef te komen. Dat zorgde voor veel somberheidsklachten bij mijn vriend en zijn familie. Ze hebben daar ieder voor zich hulp bij gezocht (al heeft dat moeite gekost, om dat ook echt te gaan doen) en dat heeft ze goed gedaan.
Naast veel steunende reacties was er helaas ook sprake van stigma. Dat gaf ook heel veel verdriet.
Wat hier hielp was steeds opnieuw vragen waar behoefte aan was. Later ben ik vooral wat sturend geweest als het ging om aandringen op hulp zoeken. Ook is het een tijd heel erg van invloed geweest op onze relatie. Daar zijn we gelukkig goed uitgekomen maar dat heeft ook veel verdriet gegeven.
Mijn vriend is er nog steeds veel mee bezig, op zijn eigen manier. Toen het net gebeurd was ging alles zo snel dat er voor sommige dingen (zoals een mooie uitvaart) te weinig emotionele ruimte was, het lukte gewoon niet. Hij geeft daar nu op zijn eigen manier invulling aan, ook al zijn we jaren verder. Dat vind ik heel mooi.
Het is niet te bevatten of te snappen, dat hoeft ook niet.
Nogmaals, veel sterkte.
