Over graf plassen

Mijn moeder heeft zelfmoord gepleegd. Ik had al 10 jaar geen contact meer. Ze was zwaar overspannen/had psychoses etc en ik was al van jongs af aan meer een moeder voor mijn moeder. Ze uitte haar verdriet nadat ik geen contact meer wou (het ging slecht met mij als ik contact met haar had) in boosheid naar mij toe. Niet veel later is mijn vader gescheiden. Toen was iedereen van vaders kant slecht. Nu de crematie etc is geweest begint het normale leven weer. Het voelt alleen heel raar. Mijn man en kinderen hebben mijn moeder nooit gekend. Mijn vader doet net of hij blij is. Mijn grootmoeder leeft nog en die is nog van de oude opvatting "niet over praten". En mijn oom is boos om wat ze ons heeft aangedaan; hij zei letterlijk dat hij de hond over haar graf wou laten plassen.... ik heb 1 zusje die veel jonger is. Zij had als enige van de familie nog wel contact met mijn moeder. Ik heb de week van overlijden tot de crematie wel gehuild (alle herinneringen kwamen weer boven), maar nu niet meer. Heb ook niet het idee dat ze dood is. Mijn leven is niet ingrijpend verandert in de alledaagse dingen (geen lege plek aan tafel etc). Is dit het hele rouwproces? Of heb ik dat al gehad in de 10 jaar dat ik geen contact meer had? Ik heb zelf een moeder gehad die er niet voor haar kind was en ik ben zo bang dat ik als haar eindig... en dat wil ik niet voor mijn kinderen! Ik ben haast drukker met de zin "over haar graf plassen" dan met haar overlijden... Iemand ervaring met het geen contact hebben met een ouder en dat deze overlijd zonder elkaar weer gesproken te hebben?