Psyche
alle pijlers
Mijn verhaal
dinsdag 18 oktober 2016 om 18:38
Ik groeide altijd op met het idee dat ik geluk had. Tenminste, dat zeiden anderen. Geluk is voor iedereen anders. Voor de een betekent geluk het winnen van de postcode loterij, voor anderen is geluk het feit dat ze simpelweg wakker kunnen worden in een bed met een dak boven hun hoofd.
Voor mij is geluk bijvoorbeeld het idee dat ik in een land geboren ben waar bijna iedereen een kans heeft zichzelf te ontwikkelen. Of het feit dat ik überhaupt leef, toevallig omdat mijn vader en mijn moeder op hetzelfde moment in een kroeg aanwezig waren en het is uitgelopen op een relatie. Zonder dat kleine, toevallige momentje zou ik er niet zijn geweest. Ja, dat noem ik geluk. Deze vormen van geluk zijn echter nog vrij algemeen. Het waren dan ook niet de enige dingen waar ik "geluk" mee heb gehad in mijn jeugd. Zo werd en word ik beschouwd als intelligent, op basis van de manier waarop ik denk en praat of op basis van oppervlakkige IQ testjes. Zo word ik nu beschouwd als iemand met een gevoel van humor, omdat veel mensen kunnen lachen om wat ik zeg en te delen heb. En zo ook word ik nu blijkbaar beschouwd als een redelijk "aantrekkelijke" meid, waar ik zelf trouwens eerlijk gezegd soms echt wel eens mijn twijfels over heb (ik ben net zoals iedereen wel eens onzeker), omdat ik al meerdere keren gehoord heb van zowel mannen als vrouwen dat ik er "prachtig" uitzie, dat ik model zou kunnen worden met mijn figuur en gezicht en regelmatig op straat aangesproken wordt door jongens die interesse in me hebben puur om mijn uiterlijk (oppervlakkige jongens, al zeg ik het zelf).
Ik klink nu vast alsof ik super gelukkig ben en hier puur een topic over aanmaak om even lekker op te scheppen, maar dit is niet het geval. Ik kom hier om iets met jullie te delen waarvan ik hoop dat jullie er misschien iets mee kunnen, of van kunnen leren.
Hoe ik mezelf net omschreef, is dus hoe ik blijkbaar geboren ben. Het "geluk" dat ik gehad heb, zonder er ook maar iets voor te hoeven doen. Maar ben ik zelf, alleen omdat ik dit "geluk" heb, dan ook gelijk gelukkig? Heb je als je intelligent bent, een gevoel van humor hebt en niet lelijk bent gelijk een garantie op een gelukkig leven? Velen zullen denken van wel, maar geloof me: Nee. Het leven draait niet om waar je vandaan komt, met welke eigenschappen je geboren bent waar je niks voor hebt hoeven doen of waar je gestart bent. Het gaat om waar je naar toe gaat. Dan kan je nog wel zo mooi, leuk en slim geboren zijn, als je niks van je leven probeert of kan maken heb je hier helemaal niks nada noppes aan.
Ik zal dus even een voorbeeld geven van mijn eigen leven. Het is trouwens best moeilijk om hier openbaar zo over te schrijven en ik heb het ook niet eerder gedaan, maar ik hoop echt dat ik hier iemand mee kan helpen.
Laten we beginnen bij intelligentie. Er heeft altijd een enorme druk op mij gestaan om te presteren, mede dankzij mijn ouders die altijd hoge verwachtingen van mij hebben gehad omdat ik zo "intelligent" was, in tegenstelling tot mijn vader. Hij had de kans nooit gekregen om te presteren op school, en omdat ik die kans wel had, moest ik hem gaan gebruiken ook. Die druk werkte voor mij juist averechts. Ik had het gevoel dat ik alleen maar leerde om anderen tevreden te stellen, en niet voor mezelf. Een 7 was niet genoeg, nee, ik moest 10en halen. Dat wilde ik niet en kon ik niet. Ik werd lui. Ik stopte geen moeite meer in mijn school, en ging dan ook later van het VWO naar de HAVO. Je kan je misschien wel voorstellen hoe vaak mijn ouders me hiervoor een schuldgevoel hebben aangepraat en hoe vaak ze hebben laten merken hoe teleurgesteld ze in me waren. Fijn, die intelligentie.
Zo ging het eigenlijk ook een beetje met mijn gevoel voor humor. Het klinkt misschien onrealistisch, maar omdat ik zo gewend was om altijd maar te moeten presteren, had ik ook het gevoel dat ik áltijd grappig moest zijn. Er mocht nooit een stilte vallen in een gesprek, dit zou betekenen dat ik had gefaald. Ook op dit vlak voelde ik me dus behoorlijk onder druk gezet.
En dat niet-lelijk zijn, tja.. Ik mag dan wel beschouwd worden door sommigen als "aantrekkelijk", maar zelf heb ik me bijna nooit zo gevoeld. Ik wist en weet diep van binnen wel dat ik er niet persé slecht uitzie, maar ik heb me nooit zo kunnen gedragen. Ik ben altijd al een hopeloos geval geweest bij jongens, ik kon nooit inschatten of ze iets in me zagen of niet (ook als het voor anderen al super duidelijk was of als ze seintjes gaven die voor welke persoon dan ook overduidelijk geweest waren) en dacht altijd dat ze "wel beter konden krijgen". Hoe vaak anderen me ook complimenteerden, zelf zag ik het niet. Ik ben altijd al onzeker geweest over de meest rare dingen. Ook stond er op dit vlak altijd een druk op me om er goed uit te zien. Ik kon niet zonder make-up of mijn haar gedaan te hebben de deur uit gaan, anders zou ik me de hele dag futloos voelen.
Jullie snappen misschien nog steeds niet waar ik naar toe wil, en ik zal het daarom ook even duidelijk proberen uit te leggen. Mensen van wie je denkt dat ze geluk hebben, dat ze over alle ingrediënten beschikken om een mooi leven te leiden en die je laten twijfelen of het leven wel zo eerlijk is, hebben geen garantie op een gelukkig leven. Je hoeft dus ook niet jaloers te zijn op deze mensen, omdat je niet weet wat ze elke dag meemaken en zichzelf misschien heel anders zien dan jij ze ziet. Waar je vandaan komt bepaalt niet hoe gelukkig je bent, wat je doet met waar je wel of niet mee geboren bent wel. Iedereen heeft het recht en de mogelijkheid om gelukkig te zijn, onafhankelijk van het "geluk" dat je hebt of hebt gehad. Ik geloof dat ook als je geen topmodel bent je kan leren jezelf mooi te voelen, ik geloof dat ook als je een "lage" opleiding volgt of gevolgd hebt je succesvol kan worden, en ook als je geen cabaretier bent er iemand is die je ziet als de leukste en meest grappige persoon op aarde. Maak iets van je leven! En bedenk dat hoewel het lijkt dat geluk ongelijk verdeeld is, iedereen wel een beetje geluk heeft. Je hebt niet voor niets de gift van het leven gekregen.
Als één iemand hier iets aan gehad heeft, is dat al genoeg voor mij. En mocht niemand hier iets aan hebben, vond ik het alsnog fijn om eventjes mijn soort van levensverhaal kwijt te kunnen (:
Voor mij is geluk bijvoorbeeld het idee dat ik in een land geboren ben waar bijna iedereen een kans heeft zichzelf te ontwikkelen. Of het feit dat ik überhaupt leef, toevallig omdat mijn vader en mijn moeder op hetzelfde moment in een kroeg aanwezig waren en het is uitgelopen op een relatie. Zonder dat kleine, toevallige momentje zou ik er niet zijn geweest. Ja, dat noem ik geluk. Deze vormen van geluk zijn echter nog vrij algemeen. Het waren dan ook niet de enige dingen waar ik "geluk" mee heb gehad in mijn jeugd. Zo werd en word ik beschouwd als intelligent, op basis van de manier waarop ik denk en praat of op basis van oppervlakkige IQ testjes. Zo word ik nu beschouwd als iemand met een gevoel van humor, omdat veel mensen kunnen lachen om wat ik zeg en te delen heb. En zo ook word ik nu blijkbaar beschouwd als een redelijk "aantrekkelijke" meid, waar ik zelf trouwens eerlijk gezegd soms echt wel eens mijn twijfels over heb (ik ben net zoals iedereen wel eens onzeker), omdat ik al meerdere keren gehoord heb van zowel mannen als vrouwen dat ik er "prachtig" uitzie, dat ik model zou kunnen worden met mijn figuur en gezicht en regelmatig op straat aangesproken wordt door jongens die interesse in me hebben puur om mijn uiterlijk (oppervlakkige jongens, al zeg ik het zelf).
Ik klink nu vast alsof ik super gelukkig ben en hier puur een topic over aanmaak om even lekker op te scheppen, maar dit is niet het geval. Ik kom hier om iets met jullie te delen waarvan ik hoop dat jullie er misschien iets mee kunnen, of van kunnen leren.
Hoe ik mezelf net omschreef, is dus hoe ik blijkbaar geboren ben. Het "geluk" dat ik gehad heb, zonder er ook maar iets voor te hoeven doen. Maar ben ik zelf, alleen omdat ik dit "geluk" heb, dan ook gelijk gelukkig? Heb je als je intelligent bent, een gevoel van humor hebt en niet lelijk bent gelijk een garantie op een gelukkig leven? Velen zullen denken van wel, maar geloof me: Nee. Het leven draait niet om waar je vandaan komt, met welke eigenschappen je geboren bent waar je niks voor hebt hoeven doen of waar je gestart bent. Het gaat om waar je naar toe gaat. Dan kan je nog wel zo mooi, leuk en slim geboren zijn, als je niks van je leven probeert of kan maken heb je hier helemaal niks nada noppes aan.
Ik zal dus even een voorbeeld geven van mijn eigen leven. Het is trouwens best moeilijk om hier openbaar zo over te schrijven en ik heb het ook niet eerder gedaan, maar ik hoop echt dat ik hier iemand mee kan helpen.
Laten we beginnen bij intelligentie. Er heeft altijd een enorme druk op mij gestaan om te presteren, mede dankzij mijn ouders die altijd hoge verwachtingen van mij hebben gehad omdat ik zo "intelligent" was, in tegenstelling tot mijn vader. Hij had de kans nooit gekregen om te presteren op school, en omdat ik die kans wel had, moest ik hem gaan gebruiken ook. Die druk werkte voor mij juist averechts. Ik had het gevoel dat ik alleen maar leerde om anderen tevreden te stellen, en niet voor mezelf. Een 7 was niet genoeg, nee, ik moest 10en halen. Dat wilde ik niet en kon ik niet. Ik werd lui. Ik stopte geen moeite meer in mijn school, en ging dan ook later van het VWO naar de HAVO. Je kan je misschien wel voorstellen hoe vaak mijn ouders me hiervoor een schuldgevoel hebben aangepraat en hoe vaak ze hebben laten merken hoe teleurgesteld ze in me waren. Fijn, die intelligentie.
Zo ging het eigenlijk ook een beetje met mijn gevoel voor humor. Het klinkt misschien onrealistisch, maar omdat ik zo gewend was om altijd maar te moeten presteren, had ik ook het gevoel dat ik áltijd grappig moest zijn. Er mocht nooit een stilte vallen in een gesprek, dit zou betekenen dat ik had gefaald. Ook op dit vlak voelde ik me dus behoorlijk onder druk gezet.
En dat niet-lelijk zijn, tja.. Ik mag dan wel beschouwd worden door sommigen als "aantrekkelijk", maar zelf heb ik me bijna nooit zo gevoeld. Ik wist en weet diep van binnen wel dat ik er niet persé slecht uitzie, maar ik heb me nooit zo kunnen gedragen. Ik ben altijd al een hopeloos geval geweest bij jongens, ik kon nooit inschatten of ze iets in me zagen of niet (ook als het voor anderen al super duidelijk was of als ze seintjes gaven die voor welke persoon dan ook overduidelijk geweest waren) en dacht altijd dat ze "wel beter konden krijgen". Hoe vaak anderen me ook complimenteerden, zelf zag ik het niet. Ik ben altijd al onzeker geweest over de meest rare dingen. Ook stond er op dit vlak altijd een druk op me om er goed uit te zien. Ik kon niet zonder make-up of mijn haar gedaan te hebben de deur uit gaan, anders zou ik me de hele dag futloos voelen.
Jullie snappen misschien nog steeds niet waar ik naar toe wil, en ik zal het daarom ook even duidelijk proberen uit te leggen. Mensen van wie je denkt dat ze geluk hebben, dat ze over alle ingrediënten beschikken om een mooi leven te leiden en die je laten twijfelen of het leven wel zo eerlijk is, hebben geen garantie op een gelukkig leven. Je hoeft dus ook niet jaloers te zijn op deze mensen, omdat je niet weet wat ze elke dag meemaken en zichzelf misschien heel anders zien dan jij ze ziet. Waar je vandaan komt bepaalt niet hoe gelukkig je bent, wat je doet met waar je wel of niet mee geboren bent wel. Iedereen heeft het recht en de mogelijkheid om gelukkig te zijn, onafhankelijk van het "geluk" dat je hebt of hebt gehad. Ik geloof dat ook als je geen topmodel bent je kan leren jezelf mooi te voelen, ik geloof dat ook als je een "lage" opleiding volgt of gevolgd hebt je succesvol kan worden, en ook als je geen cabaretier bent er iemand is die je ziet als de leukste en meest grappige persoon op aarde. Maak iets van je leven! En bedenk dat hoewel het lijkt dat geluk ongelijk verdeeld is, iedereen wel een beetje geluk heeft. Je hebt niet voor niets de gift van het leven gekregen.
Als één iemand hier iets aan gehad heeft, is dat al genoeg voor mij. En mocht niemand hier iets aan hebben, vond ik het alsnog fijn om eventjes mijn soort van levensverhaal kwijt te kunnen (:
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:36
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:36
quote:viva-amber schreef op 18 oktober 2016 @ 20:22:
Het probleem is dat je OP niet alleen belerend is maar de rest van je reacties ook.
De echt positieve topics gaan vaak over een mooie dag/nacht/ochtend en een hebben een open vraag naar de rest.
Cateau is daar goed in en Eleonora ook. Of een grappig topic met blunders, een topic waarin je vraagt om rare dingen te delen, een vraag out of the box of een glittertopic desnoods een stormt het bij jou en zit je met thee binnen topic of een hoe maak je erwtensoep topic.
Dat belerende is zij zich als 16jarige niet bewust van, bedoelde ze niet zo, dat lees je toch.
Maar jij op je 35+ bent je daar wel bewust van en doet het toch.
Het probleem is dat je OP niet alleen belerend is maar de rest van je reacties ook.
De echt positieve topics gaan vaak over een mooie dag/nacht/ochtend en een hebben een open vraag naar de rest.
Cateau is daar goed in en Eleonora ook. Of een grappig topic met blunders, een topic waarin je vraagt om rare dingen te delen, een vraag out of the box of een glittertopic desnoods een stormt het bij jou en zit je met thee binnen topic of een hoe maak je erwtensoep topic.
Dat belerende is zij zich als 16jarige niet bewust van, bedoelde ze niet zo, dat lees je toch.
Maar jij op je 35+ bent je daar wel bewust van en doet het toch.
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:37
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:39
quote:Vera8 schreef op 18 oktober 2016 @ 20:36:
[...]
Vind je? Ik vind het echt zo'n pinnige manier van reageren. Puberaal. Quasi onverschillig.Ik vind dat ze zich heel goed staande houdt en een soort van onverschrokkenheid heeft. Vind ik wel mooi om te lezen, zo tegenover al die zure vivavisgleuven.
[...]
Vind je? Ik vind het echt zo'n pinnige manier van reageren. Puberaal. Quasi onverschillig.Ik vind dat ze zich heel goed staande houdt en een soort van onverschrokkenheid heeft. Vind ik wel mooi om te lezen, zo tegenover al die zure vivavisgleuven.
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:40
quote:tampontouwtje schreef op 18 oktober 2016 @ 20:36:
[...]
Dat belerende is zij zich als 16jarige niet bewust van, bedoelde ze niet zo, dat lees je toch.
Maar jij op je 35+ bent je daar wel bewust van en doet het toch.Jij ook hoor. Alleen viva-amber is vastgeroest en te oud om te gaan veranderen, een 16 jarige daarintegen heeft nog onvolgroeide hersenen. Daarom is de mild belerende viva-amber meer to the point dan jouw sneer. Mijns inziens
[...]
Dat belerende is zij zich als 16jarige niet bewust van, bedoelde ze niet zo, dat lees je toch.
Maar jij op je 35+ bent je daar wel bewust van en doet het toch.Jij ook hoor. Alleen viva-amber is vastgeroest en te oud om te gaan veranderen, een 16 jarige daarintegen heeft nog onvolgroeide hersenen. Daarom is de mild belerende viva-amber meer to the point dan jouw sneer. Mijns inziens
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:43
quote:ItsDaphie schreef op 18 oktober 2016 @ 20:41:
[...]
Ik ben 16 en word over meer dan een half jaar 17. Waarom zou ik hierover liegen?
Ik dacht even dat je een grapje maakte.
Hoewel ik je naïviteit heel erg weet te waarderen, vind ik, en dat heb ik hierboven al vermeld, dat je je heel goed staande houdt hier. Mijn complimenten.
[...]
Ik ben 16 en word over meer dan een half jaar 17. Waarom zou ik hierover liegen?
Ik dacht even dat je een grapje maakte.
Hoewel ik je naïviteit heel erg weet te waarderen, vind ik, en dat heb ik hierboven al vermeld, dat je je heel goed staande houdt hier. Mijn complimenten.
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:47
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:50
Eigenlijk vind ik het een goede post van to - zeker omdat ze nog vrij jong is. Geluk is iets wat je zelf creeert? Je kan met minder ook gelukkig zijn? Of heb ik de boodschap niet goed begrepen?
Ik ben helaas niet intelligent, grappig of knap, maar er is dus hoop, mits ik er zelf wat van maak. Dat is toch best positief.
Ik ben helaas niet intelligent, grappig of knap, maar er is dus hoop, mits ik er zelf wat van maak. Dat is toch best positief.
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:53
quote:sinnombre schreef op 18 oktober 2016 @ 20:48:
Ik heb drie orgaantransplantaties achter de rug. Dan wil een snotneus van 16 mij iets leren over het leven?! Hou toch op met je slappe geklets. Bye bye.Dit is dus een typisch voorbeeld van het "zeur niet ik heb het erger"-typetje waar ik het al eerder over gehad heb. Je had het niet beter kunnen demonstreren, hartelijk bedankt!
Ik heb drie orgaantransplantaties achter de rug. Dan wil een snotneus van 16 mij iets leren over het leven?! Hou toch op met je slappe geklets. Bye bye.Dit is dus een typisch voorbeeld van het "zeur niet ik heb het erger"-typetje waar ik het al eerder over gehad heb. Je had het niet beter kunnen demonstreren, hartelijk bedankt!
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:54
quote:safrat schreef op 18 oktober 2016 @ 20:50:
Eigenlijk vind ik het een goede post van to - zeker omdat ze nog vrij jong is. Geluk is iets wat je zelf creeert? Je kan met minder ook gelukkig zijn? Of heb ik de boodschap niet goed begrepen?
Ik ben helaas niet intelligent, grappig of knap, maar er is dus hoop, mits ik er zelf wat van maak. Dat is toch best positief.Ik vind het oprecht heel fijn dat er toch nog een paar mensen zijn die wél begrijpen dat ik alleen maar wat positiviteit probeerde te verspreiden (: Dankjewel!
Eigenlijk vind ik het een goede post van to - zeker omdat ze nog vrij jong is. Geluk is iets wat je zelf creeert? Je kan met minder ook gelukkig zijn? Of heb ik de boodschap niet goed begrepen?
Ik ben helaas niet intelligent, grappig of knap, maar er is dus hoop, mits ik er zelf wat van maak. Dat is toch best positief.Ik vind het oprecht heel fijn dat er toch nog een paar mensen zijn die wél begrijpen dat ik alleen maar wat positiviteit probeerde te verspreiden (: Dankjewel!
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:55
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:57
quote:ItsDaphie schreef op 18 oktober 2016 @ 20:55:
[...]
Ik weet niet of je hier een serieuze reactie op verwacht, maar ik denk dat ik spontaan hersencellen verloren ben na het lezen hiervanYou go girl
[...]
Ik weet niet of je hier een serieuze reactie op verwacht, maar ik denk dat ik spontaan hersencellen verloren ben na het lezen hiervanYou go girl
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:58
quote:ItsDaphie schreef op 18 oktober 2016 @ 20:53:
[...]
Dit is dus een typisch voorbeeld van het "zeur niet ik heb het erger"-typetje waar ik het al eerder over gehad heb. Je had het niet beter kunnen demonstreren, hartelijk bedankt!Wat een ongelofelijke ruk reactie en bewijs dat je nog heel jong en onverstandig bent.
[...]
Dit is dus een typisch voorbeeld van het "zeur niet ik heb het erger"-typetje waar ik het al eerder over gehad heb. Je had het niet beter kunnen demonstreren, hartelijk bedankt!Wat een ongelofelijke ruk reactie en bewijs dat je nog heel jong en onverstandig bent.
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:58
quote:ItsDaphie schreef op 18 oktober 2016 @ 20:53:
[...]
Dit is dus een typisch voorbeeld van het "zeur niet ik heb het erger"-typetje waar ik het al eerder over gehad heb. Je had het niet beter kunnen demonstreren, hartelijk bedankt!
Ik geef hem nogmaals: Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.
Lieve meid, met vriendelijk zijn bereik je veel meer in je leven.
[...]
Dit is dus een typisch voorbeeld van het "zeur niet ik heb het erger"-typetje waar ik het al eerder over gehad heb. Je had het niet beter kunnen demonstreren, hartelijk bedankt!
Ik geef hem nogmaals: Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.
Lieve meid, met vriendelijk zijn bereik je veel meer in je leven.
dinsdag 18 oktober 2016 om 20:59
quote:ItsDaphie schreef op 18 oktober 2016 @ 20:53:
[...]
Dit is dus een typisch voorbeeld van het "zeur niet ik heb het erger"-typetje waar ik het al eerder over gehad heb. Je had het niet beter kunnen demonstreren, hartelijk bedankt!
Je bent ook nog dom, ach gossie. Begrijp je nou echt niet wat ik bedoel?
Geeft niet, dat komt later wel.
[...]
Dit is dus een typisch voorbeeld van het "zeur niet ik heb het erger"-typetje waar ik het al eerder over gehad heb. Je had het niet beter kunnen demonstreren, hartelijk bedankt!
Je bent ook nog dom, ach gossie. Begrijp je nou echt niet wat ik bedoel?
Geeft niet, dat komt later wel.
dinsdag 18 oktober 2016 om 21:04
quote:ItsDaphie schreef op 18 oktober 2016 @ 20:54:
[...]
Ik vind het oprecht heel fijn dat er toch nog een paar mensen zijn die wél begrijpen dat ik alleen maar wat positiviteit probeerde te verspreiden (: Dankjewel!
Zoals ik in mijn eerdere post al aangaf; ik begrijp wat je met je OP bedoelde te zeggen. Je intentie is goed. Maar ik vrees wel dat het op een forum als dit zijn doel voorbij schiet.
De gemiddelde leeftijd hier ligt flink hoger dan het jouwe. En dat betekent vrijwel automatisch dat de gemiddelde forummer hier ook over meer levenservaring en wijsheid beschikt.
Betekent dat dan dat je gedeisd moet houden tot je 25 bent? Dat nou ook weer niet...
Ik heb je niet geloept, weet dus ook niet hoelang je hier al komt. Maar ik zou je adviseren om hier zo nu en dan eens bij te lezen. Leer je veel van. En dat bedoel ik niet neerbuigend. Integendeel.
[...]
Ik vind het oprecht heel fijn dat er toch nog een paar mensen zijn die wél begrijpen dat ik alleen maar wat positiviteit probeerde te verspreiden (: Dankjewel!
Zoals ik in mijn eerdere post al aangaf; ik begrijp wat je met je OP bedoelde te zeggen. Je intentie is goed. Maar ik vrees wel dat het op een forum als dit zijn doel voorbij schiet.
De gemiddelde leeftijd hier ligt flink hoger dan het jouwe. En dat betekent vrijwel automatisch dat de gemiddelde forummer hier ook over meer levenservaring en wijsheid beschikt.
Betekent dat dan dat je gedeisd moet houden tot je 25 bent? Dat nou ook weer niet...
Ik heb je niet geloept, weet dus ook niet hoelang je hier al komt. Maar ik zou je adviseren om hier zo nu en dan eens bij te lezen. Leer je veel van. En dat bedoel ik niet neerbuigend. Integendeel.
I have neither the time nor the crayons to explain this to you.
