Thuis
alle pijlers
heimwee na emigratie
woensdag 2 november 2016 om 18:18
Ik ben een half jaar geleden met mijn man naar het buitenland gegaan omdat hij daar een baan aangeboden kreeg. Het was een kans die hij niet kon laten liggen. Eerst nog gedacht aan een soort van lat-relatie maar uiteindelijk de knoop doorgehakt.. Mijn baan grotendeels opgezegd (was fulltime nu parttime, maar blij dat ik nog een paar uur per week iets te doen heb), vrienden gedag gezegd, familie gedag gezegd, alles verkocht.. en sinds een maand is ons huis in Nederland ook verkocht. Ik heb het gevoel dat ik alles heb achter gelaten voor hem.
Ik ben blij voor hem, absoluut, en we doen ook echt wel leuke dingen samen, maar veel van de tijd ben ik alleen thuis. In Nederland had ik overdag een fulltime baan, s avonds sport of met vrienden leuke dingen doen. Hier werk ik maar een paar uur, rest van de dag alleen thuis en af en toe sport.
Met sporten leer je veel mensen kennen, dat weet ik, allemaal heel leuk de eerste paar maanden, maar daarna doet ook niemand meer de moeite om in het engels tegen je te praten of alles maar te vertalen. Het begint als een last te voelen dat (ondanks de vele taalcursussen) ik alles maar moet vragen en niks begrijp. De sporttaal is internationaal, met wat gebaren snap je wat ze uitleggen en wat je moet doen. Maar als we daarna gezellig de 3e helft ingaan,.. dan zit ik er bij en snap ik niks van wat ze zeggen. De straattaal tussendoor maakt het ook niet makkelijker. Ondanks met een grote groep voel ik me heel alleen. Die leuke spontane en grappige meid van vroeger, die kan ik door een taalbarriere niet meer zijn. Het ergste vind ik dat ik geen zin meer heb om te sporten, dat ene ding wat in mijn hele leven centraal stond, die sport dat was ik. Maar nu zoek ik bijna excuses om maar niet te hoeven gaan.. dit wil ik eigenlijk helemaal niet..
Talen leren heeft mij nooit gelegen, ik ben blij dat ik engels kan, maar verder een echte betatype. Ik doe hard mijn best en in een winkel of restaurant kan ik me echt wel verstaanbaar maken in hun taal, geen probleem. Maar geen diepgaande gesprekken voeren, de taal dusdanig beheersen dat je echte vrienden kan maken. Hier baal ik enorm van. Ik mis Nederland niet, maar ik mis Nederlanders. Of anders gezegd, mensen die nederlands praten. Het land is prachtig, de cultuur bevalt me prima.
Ik ben bang dat ik het op mijn man ga afreageren als ik niet snel verander, maar ik weet echt niet meer wat ik moet doen.. Ik denk bijna elke week na over het kopen van een ticket om weer even in nederland bij mijn familie te zijn. Maar daar is niks van mij, dan ben je altijd bezoeker / een last voor iemand. Dat voelt toch anders. En geloof mij, ik ben het afgelopen half jaar al 4x terug geweest, voor vanalles, ons huis, trouwerijen, geboorte..
Iemand anders die dit ook deelt of herkent? Enige tips?
Ik ben blij voor hem, absoluut, en we doen ook echt wel leuke dingen samen, maar veel van de tijd ben ik alleen thuis. In Nederland had ik overdag een fulltime baan, s avonds sport of met vrienden leuke dingen doen. Hier werk ik maar een paar uur, rest van de dag alleen thuis en af en toe sport.
Met sporten leer je veel mensen kennen, dat weet ik, allemaal heel leuk de eerste paar maanden, maar daarna doet ook niemand meer de moeite om in het engels tegen je te praten of alles maar te vertalen. Het begint als een last te voelen dat (ondanks de vele taalcursussen) ik alles maar moet vragen en niks begrijp. De sporttaal is internationaal, met wat gebaren snap je wat ze uitleggen en wat je moet doen. Maar als we daarna gezellig de 3e helft ingaan,.. dan zit ik er bij en snap ik niks van wat ze zeggen. De straattaal tussendoor maakt het ook niet makkelijker. Ondanks met een grote groep voel ik me heel alleen. Die leuke spontane en grappige meid van vroeger, die kan ik door een taalbarriere niet meer zijn. Het ergste vind ik dat ik geen zin meer heb om te sporten, dat ene ding wat in mijn hele leven centraal stond, die sport dat was ik. Maar nu zoek ik bijna excuses om maar niet te hoeven gaan.. dit wil ik eigenlijk helemaal niet..
Talen leren heeft mij nooit gelegen, ik ben blij dat ik engels kan, maar verder een echte betatype. Ik doe hard mijn best en in een winkel of restaurant kan ik me echt wel verstaanbaar maken in hun taal, geen probleem. Maar geen diepgaande gesprekken voeren, de taal dusdanig beheersen dat je echte vrienden kan maken. Hier baal ik enorm van. Ik mis Nederland niet, maar ik mis Nederlanders. Of anders gezegd, mensen die nederlands praten. Het land is prachtig, de cultuur bevalt me prima.
Ik ben bang dat ik het op mijn man ga afreageren als ik niet snel verander, maar ik weet echt niet meer wat ik moet doen.. Ik denk bijna elke week na over het kopen van een ticket om weer even in nederland bij mijn familie te zijn. Maar daar is niks van mij, dan ben je altijd bezoeker / een last voor iemand. Dat voelt toch anders. En geloof mij, ik ben het afgelopen half jaar al 4x terug geweest, voor vanalles, ons huis, trouwerijen, geboorte..
Iemand anders die dit ook deelt of herkent? Enige tips?
Love is taking a few steps backward maybe even more… to give way to the happiness of the person you love.
woensdag 2 november 2016 om 18:33
Ik zou op zoek gaan naar Nederlandse of Belgische mensen / vrouwen in de buurt.
En regelmatig met hen afspreken.
Misschien dat op man zijn werk nog Nederlanders zijn wiens partner in soortgelijke situatie zit?
Ik weet ook niet hoe ver het vliegen is, maar ik zou stelselmatig tripjes naar Nederland plannen bovendien.
Of familie en vrienden bij jullie uitnodigen.
Zodat je iets hebt om naar uit te kijken.
En regelmatig met hen afspreken.
Misschien dat op man zijn werk nog Nederlanders zijn wiens partner in soortgelijke situatie zit?
Ik weet ook niet hoe ver het vliegen is, maar ik zou stelselmatig tripjes naar Nederland plannen bovendien.
Of familie en vrienden bij jullie uitnodigen.
Zodat je iets hebt om naar uit te kijken.
woensdag 2 november 2016 om 18:35
Kijk even op internet of er eventueel Nederlanders/Belgen in de buurt wonen. Er bestaat een stichting 'Vlamingen in de wereld'. Misschien bestaat zoiets ook in Nederland.
En wat betreft die taalbarrière, het wordt echt wel beter. Toen ik emigreerde, sprak ik ook niet zo vlot. Veel buitenlandse tv kijken helpt.
En wat betreft die taalbarrière, het wordt echt wel beter. Toen ik emigreerde, sprak ik ook niet zo vlot. Veel buitenlandse tv kijken helpt.
Rawr! It means 'I love you' in dinosaur.
woensdag 2 november 2016 om 18:36
Kan me voorstellen dat je heimwee hebt, lijkt me heel normaal... Hoe ervaart jouw man dit eigenlijk? Beheerste hij de taal al voor jullie gingen verhuizen? Heeft hij al nieuwe mensen ontmoet behalve collega's?
Na een tijd zul je de taal echt wel onder de knie gaan krijgen... een halfjaar is ook nog niet zo lang.
Na een tijd zul je de taal echt wel onder de knie gaan krijgen... een halfjaar is ook nog niet zo lang.
woensdag 2 november 2016 om 18:49
woensdag 2 november 2016 om 18:49
quote:k mis Nederland niet, maar ik mis Nederlanders. Of anders gezegd, mensen die nederlands praten. Het land is prachtig, de cultuur bevalt me prima.
Ik vind dit niet zo slecht klinken eigenlijk?
Inderdaad zoeken naar Nederlanders in de buurt en volhouden.
Zou je een intensieve taalcursus kunnen doen?
Ik vind dit niet zo slecht klinken eigenlijk?
Inderdaad zoeken naar Nederlanders in de buurt en volhouden.
Zou je een intensieve taalcursus kunnen doen?
woensdag 2 november 2016 om 19:03
woensdag 2 november 2016 om 19:15
Ze zeggen vaak dat het 7 jaar duurt voordat je je thuis gaat voelen. Geldt natuurlijk niet voor iedereen en alle omstandigheden. Kan korter, maar kan ook langer. Sowieso als je niet vanuit je eigen passie emigreert lijkt me 6 maanden heel erg kort om echt te wennen en je thuis te voelen enz. Misschien helpt het om deze gevoelens ook te accepteren als erbij horend en minder als vervelend. Ik snap dat het vervelend voelt, maar het hoeft zeker geen doemscenario te betekenen. Ik kan me helemaal voorstellen dat je in deze fase echt helemaal alleen kan voelen, vooral in een grote groep waar iedereen wel verbinding met elkaar lijkt te hebben dat is echt een naar gevoel, het gevaar is alleen dat je door het nare gevoel je gaat terugtrekken en dan krijg je een self fulfilling prophecy.
Mijn ervaring is je verdiepen in de cultuur, pro-actief zijn in sociale contacten, durven de eerste stap te zetten helpt. Je zult misschien onbevredigende ervaringen opdoen, maar zo maak je ook de grootste kans om in contact te komen met de mensen met wie je wél een klik hebt. Het is, zoals zo veel, echt een proces en daar horen ook tegenvallers en teleurstellingen bij. Bespreek je het ook met je partner. Kan hij je op bepaalde manieren hierin steunen?
Nederlanders opzoeken vind ik ook een goede tip. Of mensen in een vergelijkbare/dezelfde situatie als jij.
Mijn ervaring is je verdiepen in de cultuur, pro-actief zijn in sociale contacten, durven de eerste stap te zetten helpt. Je zult misschien onbevredigende ervaringen opdoen, maar zo maak je ook de grootste kans om in contact te komen met de mensen met wie je wél een klik hebt. Het is, zoals zo veel, echt een proces en daar horen ook tegenvallers en teleurstellingen bij. Bespreek je het ook met je partner. Kan hij je op bepaalde manieren hierin steunen?
Nederlanders opzoeken vind ik ook een goede tip. Of mensen in een vergelijkbare/dezelfde situatie als jij.
woensdag 2 november 2016 om 19:22
quote:viva-amber schreef op 02 november 2016 @ 18:49:
Ik zou proberen om helemaal over te gaan op de nieuwe taal en om bijv ook thuis 1 uur het te spreken met je man want anders ga je nooit aansluiting vinden.Ik vond dit (advies) echt heel erg onprettig toen ik emigreerde. Natuurlijk ga je aansluiting vinden als je je best doet om te integreren en onder de mensen te komen en de taal te leren. Wat mij betreft hoef je dan echt niet thuis verplicht die taal te gaan spreken. Maar dat is een persoonlijke gevoelskwestie (alles was al zo anders, laat me thuis gewoon thuis zijn!) voor een ander kan het goed werken en als je thuis wil oefenen moet je dat natuurlijk vooral doen!
Ik zou proberen om helemaal over te gaan op de nieuwe taal en om bijv ook thuis 1 uur het te spreken met je man want anders ga je nooit aansluiting vinden.Ik vond dit (advies) echt heel erg onprettig toen ik emigreerde. Natuurlijk ga je aansluiting vinden als je je best doet om te integreren en onder de mensen te komen en de taal te leren. Wat mij betreft hoef je dan echt niet thuis verplicht die taal te gaan spreken. Maar dat is een persoonlijke gevoelskwestie (alles was al zo anders, laat me thuis gewoon thuis zijn!) voor een ander kan het goed werken en als je thuis wil oefenen moet je dat natuurlijk vooral doen!
woensdag 2 november 2016 om 19:38
Het kost in het begin gewoon echt heel veel energie om alsmaar in een andere taal dan je moedertaal te moeten spreken. Ik woon nu ruim vijf jaar in Engeland en vind het nog steeds echt lekker om af en toe Nederlands te spreken en al voordat ik hier woonde was mijn Engels erg goed.
Op Facebook kun je vaak groepen vinden van Nederlanders in plaats X. Daar kun je vaak aansluiting vinden met anderen bij jou in de buurt. Gewoon op zoek gaan en daar lekker mee afspreken als aanvulling op de contacten met locals die je al hebt.
Op Facebook kun je vaak groepen vinden van Nederlanders in plaats X. Daar kun je vaak aansluiting vinden met anderen bij jou in de buurt. Gewoon op zoek gaan en daar lekker mee afspreken als aanvulling op de contacten met locals die je al hebt.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
woensdag 2 november 2016 om 19:40
Herkenbaar. Ik mis na 5 jaar nog steeds de Nederlandse taal, maar gelukkig heb ik soms Nederlandse studenten hier in de groep.
Misschien kun je kijken of er Nederlandse en Belgische mensen in de omgeving wonen. En anders, probeer je onder de mensen te bevinden. Dan zul je merken dat je heimwee steeds minder wordt.
Misschien kun je kijken of er Nederlandse en Belgische mensen in de omgeving wonen. En anders, probeer je onder de mensen te bevinden. Dan zul je merken dat je heimwee steeds minder wordt.
woensdag 2 november 2016 om 20:01
Ik ben twee keer naar het buitenland verhuisd, eerst tijdelijk en toen permanent. Spreek de taal, maar de eerste keer drie maanden door een hel gegaan. Nu heb ik vooral expat vrienden. Geen Nederlanders, maar zijn er geen andere expats die Engels spreken? Ik vind het leuk om zo verschillende culturen te leren kennen, mijn vrienden komen uit Rusland, Estland, Zuid-Afrika, Engeland!
woensdag 2 november 2016 om 20:39
Ik woon 10 jaar in het buitenland en heb hier Nederlanders in de buurt waar ik regelmatig mee afspreek en dat is heel fijn, gewoon even lekker Nederlands kletsen. Dus mocht je ze hebben in je land, dat is een hele fijne. Er is een Facebook page, "Nederlanders in het buitenland" en daar staan de meeste op een kaart en zou je kunnen kijken of er Nederlanders bij jou in de buurt wonen.
Mijn neefje is hier ook een keer geweest, met heimwee en ondanks dat hij het erg leuk vond, bleef de heimwee. Ik heb toen wat research voor hem gedaan en er werd vaak geadviseerd om juist niet te vaak met het thuisfront contact te zoeken en naar Nederland terug te gaan, juist om meer afstand te geven en jezelf dwingen om andere dingen te gaan doen en contacten te onderhouden. Geen idee of dit een goed advies is of niet, maar totaal anders dan wat ik hier tot nu toe heb gelezen.
Mijn neefje is hier ook een keer geweest, met heimwee en ondanks dat hij het erg leuk vond, bleef de heimwee. Ik heb toen wat research voor hem gedaan en er werd vaak geadviseerd om juist niet te vaak met het thuisfront contact te zoeken en naar Nederland terug te gaan, juist om meer afstand te geven en jezelf dwingen om andere dingen te gaan doen en contacten te onderhouden. Geen idee of dit een goed advies is of niet, maar totaal anders dan wat ik hier tot nu toe heb gelezen.
donderdag 3 november 2016 om 18:59
He To, hier even een
Ik lees met jullie mee, mijn verloofde is voor mij naar Nederland verhuisd en loopt tegen dezelfde dingen aan. Ik heb hem jullie berichten laten lezen en hij vind veel herkenning! Hij wil nu toch ook misschien via Facebook zoeken naar contacten, misschien iemand die ook vanuit zijn land naar Nederland is gegaan, misschien om samen met iemand anders de taal te leren..
De post van tiny potato is erg treffend, vooral het stukje over dat de gevoelens er ook gewoon bij horen. Dat relativeert hopelijk een beetje.
Ik vind het super stoer dat je met je man bent meegegaan to. Blijf lekker sporten hoor en misschien iemand zoeken uit nl die ook de taal van daar probeert te leren ? Dan heb je al gelijk overeenkomsten.
Waar zijn jullie naar toe verhuisd? En een half jaar geleden nog maar, en je kunt je nu al redden in basic situaties met de taal, dat vind ik toch erg knap van je!
Ik lees met jullie mee, mijn verloofde is voor mij naar Nederland verhuisd en loopt tegen dezelfde dingen aan. Ik heb hem jullie berichten laten lezen en hij vind veel herkenning! Hij wil nu toch ook misschien via Facebook zoeken naar contacten, misschien iemand die ook vanuit zijn land naar Nederland is gegaan, misschien om samen met iemand anders de taal te leren..
De post van tiny potato is erg treffend, vooral het stukje over dat de gevoelens er ook gewoon bij horen. Dat relativeert hopelijk een beetje.
Ik vind het super stoer dat je met je man bent meegegaan to. Blijf lekker sporten hoor en misschien iemand zoeken uit nl die ook de taal van daar probeert te leren ? Dan heb je al gelijk overeenkomsten.
Waar zijn jullie naar toe verhuisd? En een half jaar geleden nog maar, en je kunt je nu al redden in basic situaties met de taal, dat vind ik toch erg knap van je!
woensdag 9 november 2016 om 15:11
Wij zijn naar Madrid verhuisd, Spanje. Ik heb hier 4 weken intensieve cursus Spaans gedaan van 20 uur per week. Dit had ik echt nodig. Die Spanjaarden die spreken geen Engels, hooguit een heel klein beetje en de mensen die het wel kunnen zijn te bang om fouten te maken waardoor ze het niet spreken. Ik heb een trainer uit Amerika (kwam ik pas na 5 maanden achter) maar die vertikt het om maar 1 woord in het Engels tegen mij te praten. Dat heeft hij tot op heden dus ook nog niet gedaan, hij schaamt zich omdat het zo lang geleden is dat hij in Amerika woonde. Gelukkig zijn er 2 meiden in het team die wel dingen vertalen naar het Engels voor mij als ik het niet snap.
Verder hebben wij samen elke week 2 uur les. Ik moest wel veel investeren in lessen omdat ik het anders echt niet red met mijn teamgenoten en trainers. Mijn man praat engels op het werk, en op het terras als het te moeilijk wordt, neem ik het van hem over of vertaal ik kleine dingetjes voor hem (maar.. er zijn nog genoeg momenten dat we het allebei niet snappen). De momenten dat we samen zijn, zijn geweldig. Begrijp me niet verkeerd, ik geniet van de avonden en weekenden dat we gezellig de stad verkennen, terrasje pakken of iets anders samen doen.
Je mist gewoon vriendschappen die je in Nederland wel had. En ik mis mijzelf, omdat ik niet mezelf kan zijn zoals ik in Nederland ben en dat komt echt door de taal. Het spontaan reageren, leuke gezellige en gekken gesprekken voeren.. Hier in het team ben ik heel stil omdat ik bijna nooit weet waar ze het over hebben. Ik vind dat ik verander, en dan in een negatieve zin.
Je loopt steeds tegen nieuwe dingen aan. Mensen denken dat je na de zomervakantie ineens vloeiend Spaans kan (terwijl ik toen juist geen les heb gehad) en praten daarom supersnel tegen mij. Heel veel woorden snap ik niet en mijn dyslectie helpt ook niet niet mee. (voor de duidelijkheid, ik heb een soort van 'woordvindprobleem', ik weet het allemaal wel, maar ik kom er vaak niet zo snel op. dit heb ik met alles, maar talen leren, het stampwerk, lukt daardoor echt niet).
Ik doe mijn best en ik probeer bij alles bij te zijn met mijn teamgenoten, maar ik heb al een paar keer ook dingen gemist omdat ik geen idee had van wat ze over de whatsapp aan het zeggen waren. Google translate vertaald de helft niet, en zelfs mijn spaanse docent had medelijden met me toen ze een paar delen van de whatsapp groep zag.. door de straattaal, streektaal en afkortingen..
Wat wel iedereen tegen met zegt is dat ik een Spaanse vriend moet nemen, maar denk niet dat mijn man daar nou zo blij mee zal zijn,.. ha ha.. dus in dat opzicht @azrielle zit het met jouw verloofde daar in ieder geval al goed mee.
Verder hebben wij samen elke week 2 uur les. Ik moest wel veel investeren in lessen omdat ik het anders echt niet red met mijn teamgenoten en trainers. Mijn man praat engels op het werk, en op het terras als het te moeilijk wordt, neem ik het van hem over of vertaal ik kleine dingetjes voor hem (maar.. er zijn nog genoeg momenten dat we het allebei niet snappen). De momenten dat we samen zijn, zijn geweldig. Begrijp me niet verkeerd, ik geniet van de avonden en weekenden dat we gezellig de stad verkennen, terrasje pakken of iets anders samen doen.
Je mist gewoon vriendschappen die je in Nederland wel had. En ik mis mijzelf, omdat ik niet mezelf kan zijn zoals ik in Nederland ben en dat komt echt door de taal. Het spontaan reageren, leuke gezellige en gekken gesprekken voeren.. Hier in het team ben ik heel stil omdat ik bijna nooit weet waar ze het over hebben. Ik vind dat ik verander, en dan in een negatieve zin.
Je loopt steeds tegen nieuwe dingen aan. Mensen denken dat je na de zomervakantie ineens vloeiend Spaans kan (terwijl ik toen juist geen les heb gehad) en praten daarom supersnel tegen mij. Heel veel woorden snap ik niet en mijn dyslectie helpt ook niet niet mee. (voor de duidelijkheid, ik heb een soort van 'woordvindprobleem', ik weet het allemaal wel, maar ik kom er vaak niet zo snel op. dit heb ik met alles, maar talen leren, het stampwerk, lukt daardoor echt niet).
Ik doe mijn best en ik probeer bij alles bij te zijn met mijn teamgenoten, maar ik heb al een paar keer ook dingen gemist omdat ik geen idee had van wat ze over de whatsapp aan het zeggen waren. Google translate vertaald de helft niet, en zelfs mijn spaanse docent had medelijden met me toen ze een paar delen van de whatsapp groep zag.. door de straattaal, streektaal en afkortingen..
Wat wel iedereen tegen met zegt is dat ik een Spaanse vriend moet nemen, maar denk niet dat mijn man daar nou zo blij mee zal zijn,.. ha ha.. dus in dat opzicht @azrielle zit het met jouw verloofde daar in ieder geval al goed mee.
Love is taking a few steps backward maybe even more… to give way to the happiness of the person you love.
woensdag 9 november 2016 om 15:53
woensdag 9 november 2016 om 16:37