Ik ben op....

05-11-2016 22:08 41 berichten
Alle reacties Link kopieren
Ik blijf het lastig vinden om het toe te geven, maar ik ben op!! Hen geen zin en puf meer om te werken, voel me voortdurend opgejaagd, kan overal om huilen. Het is zaterdagavond maar ik moet steeds denken aan maandag, weer aan het werk, weer gezeur...., pffff. Er schiet regelmatig door mijn hoofd dat ik misschien eens naar de dokter moet, maar ik schaam me voor de gevoelens engedachtes die ik heb... Ik zou niet weten hoe ik bovenstaande hardop moet zeggen.....
Dan schrijf je het op en neem je het mee naar de huisarts.
Alle reacties Link kopieren
Eigenlijk best een goed idee.......
Alle reacties Link kopieren
Waarom heb je t zo slecht naar je zin op werk?
Alle reacties Link kopieren
Het is zooo druk, ik kan het niet meer bijbenen... Werk in het onderwijs, vinvis geweldig, maar op dit moment red ik het niet en de druk wordt alleen maar opgevoerd.... Daarbij is de sfeer onderling heel slecht
Alle reacties Link kopieren
Schrijf op hoe je je voelt en maak dan een afspraak met de huisarts. DOEN! Is niets om je voor te schamen.
Ten eerste: de huisarts hoort dergelijke dingen wel vaker.



Ten tweede: schrijf op wat je wil zeggen, en laat de huisarts dat lezen.
[quote]jacky74 schreef op 05 november 2016 @ 22:17:

Het is zooo druk, ik kan het niet meer bijbenen... Werk in het onderwijs, vinvis geweldig, maar op dit moment red ik het niet en de druk wordt alleen maar opgevoerd.... Daarbij is de sfeer onderling heel slecht[/quote]



Dat is bij heel veel mensen zo, bij mij momenteel ook (geen onderwijs).
Alle reacties Link kopieren
Wat wil je daarmee zeggen??
quote:jacky74 schreef op 05 november 2016 @ 22:28:

Wat wil je daarmee zeggen??

Niks. Dat je niet de enige bent.

Bij mij is de druk ook gigantisch. Niet leuk meer. Ook ik heb al een vervelend gevoel over maandag.

Maar ik denk maar steeds: this too shall pass.
Alle reacties Link kopieren
Ok, ja ik begrijp je. Dat heb ik ook heel lang kunnen denken, maar nu is gevecht anders... Daarom schaam ik me eigenlijk ook, kan eigenlijk altijd alles aan, naar nu lukt het niet
Alle reacties Link kopieren
Is het echt anders
quote:jacky74 schreef op 05 november 2016 @ 22:47:

Ok, ja ik begrijp je. Dat heb ik ook heel lang kunnen denken, maar nu is gevecht anders... Daarom schaam ik me eigenlijk ook, kan eigenlijk altijd alles aan, naar nu lukt het niet

Daar hoef je je niet voor te schamen, als het emmertje vol zit, zit het vol.

Zaak is dan dat je het niet laat overlopen.
Ik had/heb exact hetzelfde gevoel. Heb het een paar weken geleden bij mijn leidinggevende aangekaart. Gevraagd of de druk omlaag kon, aan gegeven dat ik anders bang ben dat ik uit ga vallen. Gelukkig kreeg ik veel begrip en kijken we samen hoe het minder druk wordt. Ik word ook verwezen naar een coach om me te helpen omgaan met stress/werkdruk.



Ook in mijn privé leven ben ik afspraken /verplichtingen aan het schrappen. Het gaat een beetje beter met me. Iets minder gespannen, minder huilbuien. Ik merk dat de druk van de ketel gaat.

Ik denk nog even na over naar de huisarts gaan. Ik vraag me af wat ik daar te halen heb. Ik wil me niet ziek melden.
Wat denk je zelf Jacky over wat je nu nodig hebt?



Je hoeft je niet te schamen. Accepteer het. De emmer zit even vol, handel daarnaar...
Alle reacties Link kopieren
Afspraak maken met huisarts, dan moet je wel gaan!

Als het een burnout is, gaat het niet beteren door te blijven jagen.
Wat doe je in je vrije tijd? Sommige activiteiten leveren energie op, andere kosten juist energie. Ik doe aan mediteren tegenwoordig, ik vind dat erg helpen. Sporten kan je ook door opgeladen worden. Het is vaak een combinatie, denk ik, waardoor mensen opgebrand raken, druk op het werk, slechte leefgewoontes, in de vrije tijd niks leuks/ontspannends doen, slecht slapen, weinig sociaal leven etc.



Het 1 werkt het ander ook in de hand waardoor je een vicieuze cirkel krijgt richting totale uitputting. Misschien helpt het om ook andere delen van je leven onder de loep te nemen. Bv ook je vrienden, kosten ze je energie of leveren ze ook energie op? En naar je slaap/waakritme kijken, kan dat beter? Sterkte, je zou je niet op moeten voelen als je nog niet aan je pensioen toe bent. Dus zou wel naar de huisarts gaan idd.
Neem een paar dagen vrij om alles op een rijtje te zetten. Waarom trek je het niet meer?
Allereerst een knuffel



Waarom zie je het niet meer zitten?
Alle reacties Link kopieren
Bizar eigenlijk dat iedereen het maar normaal vindt om zich over de kop te moeten werken. Dat iemand naar de huisarts moet omdat haar werk gewoon niet te doen is. Ik heb meerdere keren in die situatie gezeten (in het bedrijfsleven), het werk was gewoon niet te doen in de uren die ik ervoor had (mijn collega's trokken het ook niet), maar iemand aannemen was geen optie, want oh wee, dan zou er minder winst gemaakt worden. In het weekend liep ik huilend rond omdat ik maandag weer moest, maar hier wordt dat maar normaal gevonden en TO moet ervoor naar de huisarts. Dat is toch de omgekeerde wereld?
Alle reacties Link kopieren
Ken je iemand voor wie het ook allemaal teveel is geworden, en die dingen niet meer aan kon? Zo ja, wat heeft die persoon toen gedaan?

Als een vriendin deze post zou schrijven, wat zou je adviseren?



Met jou duizenden anderen die hier last van hebben. Dat je alles aan kon is leuk, dat je het nu niet aan kan is een feit. Daar is niks ergs aan, maar dan moet je wel actie ondernemen (huisarts), want het lost niet vanzelf op.

Met een gebroken been zou je waarschijnlijk ook niet gewoon doorwerken, maar eerst zorgen dat er en foto's worden gemaakt en goed gips om zit.

Psychische klachten kunnen we veel minder goed begrijpen en accepteren, maar vergelijk het met een gebroken been.



Ik heb hetzelfde meegemaakt, en ben er met veel hulp goed uit gekomen. Succes!
quote:pamelacourson schreef op 06 november 2016 @ 06:05:

Bizar eigenlijk dat iedereen het maar normaal vindt om zich over de kop te moeten werken. Dat iemand naar de huisarts moet omdat haar werk gewoon niet te doen is. Ik heb meerdere keren in die situatie gezeten (in het bedrijfsleven), het werk was gewoon niet te doen in de uren die ik ervoor had (mijn collega's trokken het ook niet), maar iemand aannemen was geen optie, want oh wee, dan zou er minder winst gemaakt worden. In het weekend liep ik huilend rond omdat ik maandag weer moest, maar hier wordt dat maar normaal gevonden en TO moet ervoor naar de huisarts. Dat is toch de omgekeerde wereld?Je hebt helemaal gelijk. TO, ervaren je collega's dit ook zo? Tijd voor actie (met een onderbouwd plan, door jullie opgesteld) richting het management?
Alle reacties Link kopieren
quote:sandra1905 schreef op 06 november 2016 @ 07:15:

[...]



Je hebt helemaal gelijk. TO, ervaren je collega's dit ook zo? Tijd voor actie (met een onderbouwd plan, door jullie opgesteld) richting het management?



Ik heb een tijdje geleden al actie ondernomen, ik zat in de gelukkige positie qua financiën (mijn man verdient genoeg voor ons hele gezin) dat ik ontslag kon nemen en een tijdje thuis kon blijven. Ik heb het roer compleet omgegooid. Maar voor velen is dat natuurlijk geen oplossing. Toch vind ik het dan best erg om te lezen dat forummers hier het normaal vinden en TO er d.m.v. hulp van de huisarts mee moet leren leven.



Edit: sorry, ik dacht even dat dit aan mij gericht was. Goede tip voor TO. Ik vraag me alleen af of het iets op gaat lossen, zeker in het onderwijs...
quote:pamelacourson schreef op 06 november 2016 @ 06:05:

Bizar eigenlijk dat iedereen het maar normaal vindt om zich over de kop te moeten werken. Dat iemand naar de huisarts moet omdat haar werk gewoon niet te doen is. Ik heb meerdere keren in die situatie gezeten (in het bedrijfsleven), het werk was gewoon niet te doen in de uren die ik ervoor had (mijn collega's trokken het ook niet), maar iemand aannemen was geen optie, want oh wee, dan zou er minder winst gemaakt worden. In het weekend liep ik huilend rond omdat ik maandag weer moest, maar hier wordt dat maar normaal gevonden en TO moet ervoor naar de huisarts. Dat is toch de omgekeerde wereld?De huisarts is wel een logische stap als je je (langdurig) ziek wil melden om te kunnen melden aan de arbodienst dat je bezig bent met hulp zoeken.
Ik heb hier niet gelezen dat mensen het normaal vinden. En dat to er maar mee moet leren leven.



Wel dat het herkenbaar is voor velen en dat ze wat met dat gevoel moet doen.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven