Psyche
alle pijlers
Ontzettend in de war
woensdag 15 februari 2017 om 17:09
Ik heb in verband met herkenbaarheid even een andere nick genomen. Ik lees hier erg veel en al erg lang mee en vind jullie adviezen en, soms ook harde, commentaar altijd erg waardevol.
Ik zit nu zelf al een hele tijd met een probleem waar ik echt niet zelf uit kom, dus ik wilde jullie om jullie mening vragen.
Hopelijk heb ik hem op de juiste peiler geplaatst.
Ik ben 25 en heb al mijn hele leven een erg moeilijke band met mijn moeder. Mijn ouders zijn al jaren gescheiden, met mijn vader heb ik een heel goed contact maar het was destijds niet mogelijk om bij hem te blijven.
Mijn moeder, mijn zusje van 21, mijn broertje van 27 en ik woonden met zijn drieën bij elkaar. Inmiddels ben ik al een jaar of 4 op mezelf en heb een leuke baan en een hele lieve vriend. Mijn leven is nu aardig op orde. Behalve dan de band met mijn moeder.
Mijn moeder is weer zwanger. Ze is 45 en weer in verwachting. Niemand weet van wie, en zij wil dat zelf ook niet vertellen.
Ze is, samen met mijn broertje die daar nog in huis woont enorm aan de alcohol en ik vermoed ook drugs. Ik hoor weleens van mensen uit de buurt dat ze rare feesten geven bij hen thuis.
Zus en ik zijn trouwens allebei wel uit huis.
Nu is mijn moeder dus zo'n 4 maanden zwanger en de levensstijl is niks veranderd. We wonen bij elkaar in de buurt.
Maar ze komen regelmatig bij mij aan de deur. Ook midden in de nacht. Ze willen geld, of vragen drank. Soms blijft er zelfs een van hen hier op de bank slapen, omdat er in huis iets is geëscaleerd.
Nu wil mijn vriend stappen ondernemen zodat ze niet meer aan de deur komen. Alleen, mijn moeder en broer chanteren mij. In mijn jeugd begon mijn broer me namelijk aan te raken en dat ging van kwaad tot erger. Ik dacht toen dat ik het wel fijn vond, want ergens vond ik het allemaal ook erg spannend.
Mijn moeder heeft hier altijd van geweten, zij en mijn broer hadden het achteraf altijd over wat hij met me gedaan had.
Als ik hen niet meer binnenlaat, of anderen vertel van hun situatie, vertellen ze aan iedereen dat ik mijn broer dit aandeed. Dus andersom.
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, dit speelt nu al zolang en ik zit mijn handen in het haar.
Inmiddels wil ik alleen nog maar in bed liggen huilen, alles van het verleden en de afgelopen jaren komen boven. Ik ben bang, doodsbang. Ik denk dat ik hulp nodig heb maar ik durf die niet te vragen. Bang voor wat er gebeurt als ik de waarheid vertel en zij het ontkennen en zelfs het tegenovergestelde beweren.
Ik zie het allemaal gewoon niet meer zitten en denk dat het allemaal beter zou zijn als ik er niet meer zou zijn.
Mijn vriend heeft ook door dat er iets niet lekker gaat bij mij, maar weet uiteraard niet waarom ik me zo gedraag en zo voel.
Mijn vader en zus kan ik hier echt niet over vertellen, zij zouden dit echt niet geloven.
Bovendien maak ik me erge zorgen over het kindje wat geboren gaat worden in deze situatie, maar een melding doen durf ik echt niet!
Sorry voor mijn lange en warrige verhaal. Het is in mijn hoofd ook één grote warboel momenteel. Ik moest het gewoon even anoniem kwijt, en ik merk dat dat al oplucht.
Heeft iemand misschien advies wat ik in deze situatie kan doen? Toch hulp zoeken? Of misschien samen met mijn vriend naar heel ver weg verhuizen?
Ik zit nu zelf al een hele tijd met een probleem waar ik echt niet zelf uit kom, dus ik wilde jullie om jullie mening vragen.
Hopelijk heb ik hem op de juiste peiler geplaatst.
Ik ben 25 en heb al mijn hele leven een erg moeilijke band met mijn moeder. Mijn ouders zijn al jaren gescheiden, met mijn vader heb ik een heel goed contact maar het was destijds niet mogelijk om bij hem te blijven.
Mijn moeder, mijn zusje van 21, mijn broertje van 27 en ik woonden met zijn drieën bij elkaar. Inmiddels ben ik al een jaar of 4 op mezelf en heb een leuke baan en een hele lieve vriend. Mijn leven is nu aardig op orde. Behalve dan de band met mijn moeder.
Mijn moeder is weer zwanger. Ze is 45 en weer in verwachting. Niemand weet van wie, en zij wil dat zelf ook niet vertellen.
Ze is, samen met mijn broertje die daar nog in huis woont enorm aan de alcohol en ik vermoed ook drugs. Ik hoor weleens van mensen uit de buurt dat ze rare feesten geven bij hen thuis.
Zus en ik zijn trouwens allebei wel uit huis.
Nu is mijn moeder dus zo'n 4 maanden zwanger en de levensstijl is niks veranderd. We wonen bij elkaar in de buurt.
Maar ze komen regelmatig bij mij aan de deur. Ook midden in de nacht. Ze willen geld, of vragen drank. Soms blijft er zelfs een van hen hier op de bank slapen, omdat er in huis iets is geëscaleerd.
Nu wil mijn vriend stappen ondernemen zodat ze niet meer aan de deur komen. Alleen, mijn moeder en broer chanteren mij. In mijn jeugd begon mijn broer me namelijk aan te raken en dat ging van kwaad tot erger. Ik dacht toen dat ik het wel fijn vond, want ergens vond ik het allemaal ook erg spannend.
Mijn moeder heeft hier altijd van geweten, zij en mijn broer hadden het achteraf altijd over wat hij met me gedaan had.
Als ik hen niet meer binnenlaat, of anderen vertel van hun situatie, vertellen ze aan iedereen dat ik mijn broer dit aandeed. Dus andersom.
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, dit speelt nu al zolang en ik zit mijn handen in het haar.
Inmiddels wil ik alleen nog maar in bed liggen huilen, alles van het verleden en de afgelopen jaren komen boven. Ik ben bang, doodsbang. Ik denk dat ik hulp nodig heb maar ik durf die niet te vragen. Bang voor wat er gebeurt als ik de waarheid vertel en zij het ontkennen en zelfs het tegenovergestelde beweren.
Ik zie het allemaal gewoon niet meer zitten en denk dat het allemaal beter zou zijn als ik er niet meer zou zijn.
Mijn vriend heeft ook door dat er iets niet lekker gaat bij mij, maar weet uiteraard niet waarom ik me zo gedraag en zo voel.
Mijn vader en zus kan ik hier echt niet over vertellen, zij zouden dit echt niet geloven.
Bovendien maak ik me erge zorgen over het kindje wat geboren gaat worden in deze situatie, maar een melding doen durf ik echt niet!
Sorry voor mijn lange en warrige verhaal. Het is in mijn hoofd ook één grote warboel momenteel. Ik moest het gewoon even anoniem kwijt, en ik merk dat dat al oplucht.
Heeft iemand misschien advies wat ik in deze situatie kan doen? Toch hulp zoeken? Of misschien samen met mijn vriend naar heel ver weg verhuizen?
woensdag 15 februari 2017 om 20:45
Jeetje TO, wat erg dat je zo bang bent. Dat je hierdoor in de war raakt kan ik me goed voorstellen. Zij hebben meer invloed op je dan goed voor je is. En dat is al jarenlang zo, zo te lezen. Dus dat je nu niet weet wat je moet doen (want alles wat goed is om te doen, is tégen hen), is goed te snappen. Maar wat ik hoop dat je gaat geloven, is dat dit niks over jou zegt.
Jij bent niet zwak, slap of wat je dan ook allemaal over jezelf denkt. Je bent wel heel erg slachtoffer van een hele ongezonde gezinssituatie. En daar raak je heel erg beschadigd van. Maar dat ligt niet aan jou.
Dus wat jij nu moet doen, is je beschermen tegen deze ongezonde invloeden. Dat kun je doen door je zorgen te bespreken bij Veilig thuis (anoniem, dat kan) of met de huisarts.
Maar je zorgt ook voor jezelf door jouw omgeving, de dingen die jou kracht geven, te vergroten. Dus bespreek het met je vriend. Hij weet toch al hoe je moeder en broer zijn, dus jij zal je echt wel geloven!
Maar doe dit niet alleen meid, dat is veel te zwaar.
Jij bent niet zwak, slap of wat je dan ook allemaal over jezelf denkt. Je bent wel heel erg slachtoffer van een hele ongezonde gezinssituatie. En daar raak je heel erg beschadigd van. Maar dat ligt niet aan jou.
Dus wat jij nu moet doen, is je beschermen tegen deze ongezonde invloeden. Dat kun je doen door je zorgen te bespreken bij Veilig thuis (anoniem, dat kan) of met de huisarts.
Maar je zorgt ook voor jezelf door jouw omgeving, de dingen die jou kracht geven, te vergroten. Dus bespreek het met je vriend. Hij weet toch al hoe je moeder en broer zijn, dus jij zal je echt wel geloven!
Maar doe dit niet alleen meid, dat is veel te zwaar.
woensdag 15 februari 2017 om 22:58
Weet je wat t is TO, het kan best zijn dat het in het begin wat experimenteren was met wederzijdse instemming (wat nog wat grensoverschrijdend kan zijn, maar ook seksualiteit is een ontwikkelingstaak die je moet bijsturen als ouders). Dat is niet raar, zie vlaggensysteem van movisie. Er is echter een punt geweest dat t niet meer met jouw toestemming was en dus van ontdekken, uiteindelijk misbruik werd. Dit kan verwarrend zijn, maar jouw grens ging op een bepaald punt over, waardoor het van spannend en wel ok naar vervelend en niet ok is gegaan. Als ik het goed begrijp is dit langere tijd gebeurd en was er eigenlijk nog een derde bij betrokken, je moeder, die jou had moeten beschermen. Dan is er ook nog eens sprake van grote ongelijkheid (leeftijd moeder, machtsverhouding van 2 personen en jouw afhankelijkheid van je ouder). Dit moet je enorm hebben beschadigd. Laat je dus niet wijsmaken dat je dit wilde en licht je vriend in.
Bel daarna Veilig Thuis en doe anoniem je verhaal. Jij bent in control, niet je broer of moeder. Succes!
Bel daarna Veilig Thuis en doe anoniem je verhaal. Jij bent in control, niet je broer of moeder. Succes!
donderdag 16 februari 2017 om 21:19
Ik denk dat het het verstandigste is om te verhuizen, omdat ik bang ben dat ze je anders niet met rust zullen laten. Het lijkt mij voor jou het fijnste als ze niet meer zo makkelijk bij je aan de deur kunnen komen. Mijn vermoeden is ook, dat als ze dat moeilijk wordt gemaakt, ze dit ook niet en/of minder zullen doen.
Deze mensen kennen jou al heel lang en weten wss ook je zwakke plekken waar ze handig gebruik van willen maken. Haal jezelf uit die situatie en ontneem hen die "macht" .
IK vind het heel erg voor je. Het lijkt me ontzettend moeilijk om op deze manier door je eigen familie zo behandeld te worden. Knuffel en heel veel sterkte en kracht.
Deze mensen kennen jou al heel lang en weten wss ook je zwakke plekken waar ze handig gebruik van willen maken. Haal jezelf uit die situatie en ontneem hen die "macht" .
IK vind het heel erg voor je. Het lijkt me ontzettend moeilijk om op deze manier door je eigen familie zo behandeld te worden. Knuffel en heel veel sterkte en kracht.
