Huisvrouw

NYC schreef: ↑

13-08-2017 17:38

Dus zóu je kunnen denken dat het ene mbo beroep leuker is dan het andere mbo beroep.

Ik denk dat dat juist weer te maken heeft met de rolpatronen die mannen en vrouwen onbewust krijgen opgedrongen. Van een man wordt van jongs af aan verwacht dat hij gaat werken om voor zijn gezin te zorgen. Voor vrouwen lijkt het nog steeds optioneel, die hoeven blijkbaar niet te werken en financieel voor hun kinderen te zorgen, omdat ze blijkbaar altijd de optie in hun achterhoofd hebben om thuis te blijven bij de kinderen. Mannen snappen dat er gewerkt moet worden om te kunnen leven, veel vrouwen zien dat als iets vrijblijvends en laten zich door anderen onderhouden (hun ouders, hun partner of de staat).
Zolang dat verschil nog zo vanzelfsprekend is heeft de emancipatie nog een lange weg te gaan.

NYC schreef: ↑

13-08-2017 17:55

Weet ik ook niet, maar ik ben hier juist heel benieuwd naar. Want als we even volledig los zouden laten welk geslacht iemand in het broekje heeft zitten of dat er een M of V op het paspoort genoteerd staat, maar we zouden eens puur kijken naar opleidingen en werk zelf dan denk ik dat je een heel ander soort interessante conclusies zou krijgen, namelijk dat de ene opleiding van hetzelfde niveau minder voldoening geeft dan het andere werk op hetzelfde opleidingsniveau.

Dit is ook wel interessant, zorg is voor vrouwen. Ofzo. Kan me echt niet voorstellen dat al die meiden een baan in de zorg ambiëren. Zijn MBO cijfers overigens.

En deze is ook interessant:

https://www.vhto.nl/fileadmin/user_uplo ... chniek.pdf

.

.

.

Lukt het?

.

Nee het lukt niet. Ik kan je niet quoten en nog een reactie geven ook. Dit was de reactie:

Jammer dat we niet weten wat het aandeel 'welzijn' is binnen 'zorg en welzijn'.

Kapper worden valt in welzijn, je eigen salon beginnen ook deels in economie.

Star* schreef: ↑

13-08-2017 18:17

Dit is ook wel interessant, zorg is voor vrouwen. Ofzo. Kan me echt niet voorstellen dat al die meiden een baan in de zorg ambiëren. Zijn MBO cijfers overigens.

Waarom kan je je dat niet voorstellen?

Lovely7 schreef: ↑

13-08-2017 18:44

Waarom kan je je dat niet voorstellen?

Tekort aan banen in de zorg, niet elke vrouw heeft een zorggen. Daarnaast denk ik dat het een logische keuze is als je in de tweede van de middelbare school al een profiel moet kiezen. En logisch wil dus niet per definitie zeggen dat daar ook echt de interesse ligt.

Met mensen die feminisme zeggen te waarderen in de ene post en in de andere post zeggen dat vrouwen beter kunnen zorgen dan mannen en dat het een streven is de was gestreken in de kast te hebben voor de man thuiskomt, kun je ongetwijfeld van alles. Maar discussiëren met iemand met een dergelijk referentiekader is onmogelijk.

Ik ben erg verbaasd over de dingen die ik in dit topic heb gelezen. Ik hoop dat mijn kinderen hun eigen pad kiezen en zich niet laten beïnvloeden door het de verwachtingen die mensen blijkbaar nog steeds verbinden aan hun geslacht.

NYC schreef: ↑

13-08-2017 17:10

Eigenlijk is dat toch hetzelfde? Maar gelijk heb je wel dat het frappant is dat je het andersom veel minder ziet. En al helemaal niet veel in de banen op mbo-niveau, waarvan er toch een heleboel stellen in Nederland zullen zijn waarbij beide partners op mbo niveau werken? Ik heb namelijk het idee dat naarmate men hogeropgeleid is, een stel dichter naar elkaar toegroeit qua aantal werkuren. Maar wanneer een stel allebei mbo heeft (waar niks mis mee is overigens) dat er dan sneller een kostwinnermodel ontstaat, waarbij er één ouder (vaak de vader) fulltime gaat werken en de andere ouder (vaak de moeder) er voor kiest om volledig thuis te blijven.

Waar ligt dit aan? Kiest een jongen/man "verstandiger" als in: een baan die hij ook echt leuk vindt en daarom minder gauw het gevoel zal hebben dat "thuis zorgen voor het kroost in elk geval leuker is dan een (fulltime) baan? Kiest een man eerder voor een baan waar hij echt hard nodig is wegens schaarste op de arbeidsmarkt? Is het meer plichtsbesef? Ik ben hier wel benieuwd naar. Het zou namelijk kunnen betekenen dat we - en dan vooral meisjes! véél beter moeten begeleiden en stimuleren bij het maken van hun opleidingskeuze. Zodat zij óók tegen hun partner kunnen zeggen: "sorry maar ik beleef teveel plezier aan mijn werk om zomaar fulltime thuis te gaan zitten."

Het is zeker frappant dat je het nauwelijks andersom ziet, dat de vrouw werkt en de man thuis is, omdat de man zijn baan niet zo leuk vond. Maar dat ligt niet aan de verkeerd gekozen opleiding. Ik snap van jou dat je op die manier denkt, omdat je zelf zo bezig bent met wat je aan opleidingen gedaan hebt (en vindt dat je verkeerd gekozen hebt weet ik uit eerdere topics). En dat je nu erg bezig bent met wat je dan wel wilt. Maar typische 'vrouwenbanen' zijn niet minder interessant dan typische 'mannenbanen'. (Integendeel denk ik, juist de beroepen waarin veel vrouwen werken, zoals zorg en onderwijs zijn elke dag anders.) Ik schreef hier al eerder: er zijn net zoveel mannen met (voor hen) niet-interessante banen als vrouwen. Wij hadden pas een loodgieter over de vloer en ik zei tegen mijn zoon: "Kijk maar goed, dan kun jij misschien later ook loodgieter worden." De loodgieter zei meteen: "Nou, ik zou het je niet aanraden hoor!" en vertelde me dat hij het helemaal niet zo leuk vindt. Het is echt niet zo dat alle mannen hun passie helemaal hebben gevonden in hun werk.

Wat het dan wel is? Het plichtsbesef dat je ook al noemt, dat is het. Voor mannen geldt in onze maatschappij nog steeds: er moet gewoon gewerkt worden, punt. Jammer dan als je het wat minder leuk vindt. Misschien kun je dan ooit wel switchen of doorgroeien naar een leukere baan. Of misschien zijn onderdelen van je baan, bijv. je collega's wel leuk. En anders dan is het maar zo. Zo denken mannen over het algemeen en dat is er met de paplepel ingegoten. Want werken hoort als je als jongetje geboren bent, zo brengen we in onze maatschappij nog altijd onze jongens groot. Terwijl het als je als meisje geboren bent nog steeds bij velen geldt dat werken als optioneel wordt gezien. En minimaal 4 dagen per week bij je kinderen zijn en je hoofdverantwoordelijk voelen voor een schoon huis is voor vrouwen dan juist weer een must die ze aangepraat wordt (vooral door andere vrouwen). Dus als je als vrouw je werk niet zo leuk vindt, dan stop je er toch mee?

Ik zie het bij jou en een paar anderen in dit topic, dat jullie zoeken naar wat je passie, je droombaan zou kunnen zijn, waar je liefst direct vanuit het huisvrouwbestaan (evt na een nog te volgen opleiding) in terecht zou willen komen (correct me if I'm wrong). Voor (veel) vrouwen lijkt te gelden: de perfecte baan of geen baan (tenzij het financieel noodzakelijk is dat ze werken), terwijl veel mannen gewoon voor brood op de plank zorgen en al doende zoeken naar leuker of beter passend werk. Dat is het verschil denk ik. Met een gelijk gevoel over hun baan geven vrouwen er gewoon veel eerder de brui aan, of beginnen er al niet eens aan omdat ze hun 'passie' niet kunnen vinden.

Ik zou persoonlijk het vrouwen gunnen om wat minder te piekeren en het perfecte te zoeken. Om werk gewoon te zien als iets dat erbij hoort. Je ziet aan het verhaal van FV dat het niet zo is dat mensen direct in hun droombaan belanden, zij zegt hier ergens dat je gewoon ergens moet beginnen en dan de richting uitgroeien waar je blij van wordt. En ik zou het mannen gunnen om wat minder de maatschappelijke druk op hun schouders te hebben van het geld moeten binnenharken. Dat ze als ze hun werk niet leuk vinden de gelegenheid te hebben om minder of (al dan niet tijdelijk) niet te werken, omdat hun vrouw net zo goed voor de financien kan zorgen. Dat ze meer tijd met hun kinderen kunnen doorbrengen als ze dat willen. Mondjesmaat gebeurt dit al wel, maar we zijn nog ver van echte gelijke kansen voor man en vrouw.

Star* schreef: ↑

13-08-2017 18:54

Tekort aan banen in de zorg, niet elke vrouw heeft een zorggen. Daarnaast denk ik dat het een logische keuze is als je in de tweede van de middelbare school al een profiel moet kiezen. En logisch wil dus niet per definitie zeggen dat daar ook echt de interesse ligt.

Tekort aan banen? Er zijn juist bergen vacatures en dus mensen tekort in de zorg en dat wordt alleen maar erger.

pipootje schreef: ↑

13-08-2017 22:34

Tekort aan banen? Er zijn juist bergen vacatures en dus mensen tekort in de zorg en dat wordt alleen maar erger.

Nos, mei dit jaar:

In de bouw en de zorg was het de afgelopen jaren juist moeilijk om een baan te vinden vanwege de crisis en bezuinigingen. Daarom zijn minder jongeren een opleiding voor deze sectoren gaan volgen. Dat pakt slecht uit omdat deze sectoren nu juist weer sterk groeien.

Het trekt nu weer aan zie ik.

Pientjexxxx schreef: ↑

13-08-2017 17:08

Tegenwoordig gaan stellen nu eenmaal sneller uit elkaar en is het helaas nog steeds zo een flink aantal vrouwen vervolgens in de bijstand belandt. Die vrouwen hebben lang niet allemaal zin om een schoonmaakbaan op te pakken. Ze vinden dat ze er financieel niet op vooruit gaan (voor het gemak vergeten ze dat de bijstand een noodvoorziening is) of ze willen liever thuis bij de kinderen blijven.

Vlak de gezinnen niet uit die een beroep doen op allerlei toeslagen als zorgtoeslag, huurtoeslag (terwijl ze al gesubsidieerd huren) en kindgebonden budget (bovenop kinderbijslag) die ze niet zouden krijgen als ze gewoon allebei zouden werken. Zo subsidieer je als belastingbetaler dus het huisvrouwenbestaan.

Star* schreef: ↑

14-08-2017 09:07

Nos, mei dit jaar:

In de bouw en de zorg was het de afgelopen jaren juist moeilijk om een baan te vinden vanwege de crisis en bezuinigingen. Daarom zijn minder jongeren een opleiding voor deze sectoren gaan volgen. Dat pakt slecht uit omdat deze sectoren nu juist weer sterk groeien.

Het trekt nu weer aan zie ik.

Pas dat programma gezien op tv? Waarin wijkverpleegkundigen en andere mensen in de zorg een oproep doen?Er is echt een gigantisch tekort. Het werk kan namelijk niet gedaan worden met zo weinig mensen en steeds meer mensen hebben zorg nodig.
Wij hebben al heel lang geen invalkrachten en vangen de diensten van zieke collega's op, waardoor de werkdruk nog hoger wordt en er inmiddels veel mensen overspannen thuis zitten. Maar goed beetje ot dit.

Leuk topic over de gevolgen van niet goed doordachte keuzes.

geld-recht/financile-tips-scheiding-hui ... ges/388675

fashionvictim schreef: ↑

13-08-2017 10:44

Nee, ik voel mezelf niet schuldig, ik vind het gewoon zelf te weinig tijd. Ik ben tegenwoordig ook echt verbaasd als mensen nog 5 dagen werken want ik ben al zo lang eraan gewend dat mensen maar 4 dagen werken, ik werk al ruim meer dan een decennium geen 5 dagen meer. Vind het inmiddels ook echt ouderwets als iemand nog 5 dagen werkt.

Ik ben het in grote lijnen met je eens in dit topic en wou eigenlijk eerst alle bladzijden lezen vooraleer te reageren maar dit kan ik niet negeren.

Jij zit door je topsalaris in de positie dat je minder uren kan maken en toch genoeg verdienen. Dat geldt helaas niet voor alle alleenstaande moeders.

Zelf heb ik het redelijk goed en red ik het met mijn 32 uur net (over 5 dagen verdeeld) Maar nu zoon wat ouder wordt overweeg ik om terug 38 uur te gaan werken. Hoe ouder hij wordt, hoe duurder alles ook wordt.

Verder verbaast het me dat er weinig input is van Belgische vrouwen. Bij ons werken de meeste vrouwen toch echt wel minstens 4 dagen.
Zoals NYC thuisblijft met een partner die maar 28 uur werkt, dat zou financieel in België echt niet haalbaar zijn. Of elk 3 dagen werken ook niet. Daarbij komt dat deeltijds werken voor een man hier not done tenzij hij bijna op pensioen gaat.

Tenslotte ben ik van mening dat heel veel vrouwen maar wat graag thuisblijven onder het mom van de kinderen, het zware huishouden, de veeleisende maar goed betaalde job van hun partner maar dat gewoon de ambitie of de zin ontbreekt om buitenshuis te werken. Terwijl wij alleenstaande moeders bewijzen dat de combinatie werk-gezin zeker haalbaar is, als je maar wil! Zelfs als je er thuis ook nog eens alleen voor staat.

Weet je, waar het om gaat is dat je sommige dingen niet KUNT sturen als politiek of als maatschappij. Dan kan je nog zo hard roepen dat het op een bepaalde manier MOET omdat het volgens de moderne idealen het beste model is, maar mensen leven niet conform een theorie die waar dan ook als ideaalmodel uitgekookt is.

Mensen zoeken zelf wel uit hoe ze willen leven. Het enige dat je als overheid en maatschappij kunt doen en móet doen, is kaders scheppen waarbinnen eenieder gelijkwaardig en volgens dezelfde rechten de eigen vrije keuze kan maken. Maar als dan blijkt dat het traditionele rollenpatroon toch, om welke reden dan ook, vaak, of in elk geval nog vaak genoeg, door moderne koppels als het beste wordt gezien, waarom zou je dan willen opleggen dat ze het anders moeten doen? Immers, de kaders zijn er, de mogelijkheden zijn er, maar men wil het ZELF niet. Het bestaan van een recht betekent niet ook de PLICHT om van dat recht gebruik te maken. Toch?

Feit is dat er nog bijzonder veel vrouwen zijn die zich als huisvrouw helemaal senang vinden. En feit is dat de meeste vrouwen die wél werken binnen een langdurige relatie (met of zonder kinderen), parttime werken in tegenstelling tot hun man/vriend/partner, die veelal wél (meer dan) fulltime werkt.

Dat is niet te wijten aan de maatschappij, of een tekort aan mogelijkheden, of een tekort aan keuzes, maar blijkbaar zijn dat de keuzes die mensen zélf in alle vrijwilligheid maken binnen hun relatie, of binnen de kaders die er zijn.

Is daarmee de emancipatie mislukt? Nee, dat denk ik niet. Waren de keuzemogelijkheden er vroeger niet, nu zijn ze er wel. En daar ging het om. In welken mate mensen dan al dan niet gebruik maken van die keuzemogelijkheden, lijkt me hun eigen zaak.

Dus als geëmancipeerde vrouw hoor je volgens mij nét zo solidair te zijn met een carrièretijger die vast van plan is de ladder binnen haar bedrijf te beklimmen, als met een vrouw die in volle bewustzijn de keuze maakt haar ambities te richten op gezin en (vaak) nevenactiviteiten in de vrijwillige sfeer.

Goed gezegd, Pekeja!
Helemaal mee eens .
Ergens recht op hebben schept niet automatisch de verplichting daar gebruik van te maken.
Als een paar het weloverwogen besluit neemt dat een van de twee huisvrouw/-man wordt moet dat kunnen.

Prima Pejeka, maar geef jij dan zelf het goede voorbeeld door voortaan solidair te zijn met die carrièretijgers (en überhaupt vrouwen met een fulltime of bijna-fulltime baan) in plaats van diegenen in elk topic steevast te veroordelen?

Over de vraag of we volledige vrijheid hebben om onze eigen keuzes te maken verschillen we van mening en dat zal ook wel zo blijven. In theorie ben ik het met je eens, in de praktijk zie ik overal om me heen nog de maatschappelijke druk op de vrouw om zich hoofdverantwoordelijk te voelen voor het gezin en het huishouden en op de man om zich hoofdverantwoordelijk te voelen voor de inkomsten. Mijn man zou zich een watje voelen als hij huisman zou worden. En dan kun je zeggen "Dat is zijn probleem, hij heeft de vrijheid toch?" maar als er van jongsafaan ingeprent is dat je als man per se hoort te werken om iets voor te stellen dan zit dat heel diep.

Jij had het toch zelf in dit topic erover dat de overheid het op zijn geweten zou hebben dat je als eenverdienersgezin niet meer goed rond kunt komen tegenwoordig? Dan spreek je jezelf toch tegen als je nu zegt dat de overheid en maatschappij niets kunnen sturen en iedereen volledig vrij van invloed van buiten voor zichzelf beslist over werk en zorg? Ik denk dat je als overheid en maatschappij weldegelijk voor een deel kunt sturen, bijv door vaders eens wat meer vaderschapsverlof te geven dan de luttele 2 dagen die ze nu krijgen. Zowel praktisch als psychisch zet je ze daarmee op een enorme achterstand wat betreft zorgtaken. Mensen laten behoorlijk wat keuzes afhangen van financiele prikkels (zie bijv de gevolgen toen de kinderopvangtoeslag verlaagd werd of toen het mogelijk werd - en weer onmogelijk - om opa's en oma's daarvan te betalen) en van hun opvoeding en omgeving. We zijn als mens minder autonoom dan je in eerste instantie zou denken.

nicole123 schreef: ↑

17-08-2017 21:02

Prima Pejeka, maar geef jij dan zelf het goede voorbeeld door voortaan solidair te zijn met die carrièretijgers (en überhaupt vrouwen met een fulltime of bijna-fulltime baan) in plaats van diegenen in elk topic steevast te veroordelen?

Over de vraag of we volledige vrijheid hebben om onze eigen keuzes te maken verschillen we van mening en dat zal ook wel zo blijven. In theorie ben ik het met je eens, in de praktijk zie ik overal om me heen nog de maatschappelijke druk op de vrouw om zich hoofdverantwoordelijk te voelen voor het gezin en het huishouden en op de man om zich hoofdverantwoordelijk te voelen voor de inkomsten. Mijn man zou zich een watje voelen als hij huisman zou worden. En dan kun je zeggen "Dat is zijn probleem, hij heeft de vrijheid toch?" maar als er van jongsafaan ingeprent is dat je als man per se hoort te werken om iets voor te stellen dan zit dat heel diep.

Toevallig net een programma op de BBC gekeken waar werd onderzocht hoe kinderen van 8/9 tegen genderverschillen aankeken. Er zat echt al zoveel ingebakken bij die kinderen... En erger nog, de meisjes onderschatten steevast hun eigen kunnen en de jongens overschatten het.

Edit: ze deden nog een interessant experiment waar vrijwilligers met baby's spelen. Alleen waren de meisjesbaby's als jongetjes aangekleed en vice versa. De vrijwilligers die dachten dat ze met een meisje speelden kozen vooral poppen en knuffels uit, vrijwilligers die met jongetjes dachten te spelen autootjes. En dit waren baby's tussen een en twee jaar!

nicole123 schreef: ↑

17-08-2017 21:02

Prima Pejeka, maar geef jij dan zelf het goede voorbeeld door voortaan solidair te zijn met die carrièretijgers (en überhaupt vrouwen met een fulltime of bijna-fulltime baan) in plaats van diegenen in elk topic steevast te veroordelen?

Over de vraag of we volledige vrijheid hebben om onze eigen keuzes te maken verschillen we van mening en dat zal ook wel zo blijven. In theorie ben ik het met je eens, in de praktijk zie ik overal om me heen nog de maatschappelijke druk op de vrouw om zich hoofdverantwoordelijk te voelen voor het gezin en het huishouden en op de man om zich hoofdverantwoordelijk te voelen voor de inkomsten. Mijn man zou zich een watje voelen als hij huisman zou worden. En dan kun je zeggen "Dat is zijn probleem, hij heeft de vrijheid toch?" maar als er van jongsafaan ingeprent is dat je man per se hoort te werken om iets voor te stellen dan zit dat heel diep.

Jij had het toch zelf in dit topic erover dat de overheid het op zijn geweten zou hebben dat je als eenverdienersgezin niet meer goed rond kunt komen tegenwoordig? Dan spreek je jezelf toch tegen als je nu zegt dat de overheid en maatschappij niets kunnen sturen en iedereen volledig vrij van invloed van buiten voor zichzelf beslist over werk en zorg? Ik denk dat je als overheid en maatschappij weldegelijk voor een deel kunt sturen, bijv door vaders eens wat meer vaderschapsverlof te geven dan de luttele 2 dagen die ze nu krijgen. Zowel praktisch als psychisch zet je ze daarmee op een enorme achterstand wat betreft zorgtaken. Mensen laten behoorlijk wat keuzes afhangen van financiele prikkels (zie bijv de gevolgen toen de kinderopvangtoeslag verlaagd werd of toen het mogelijk werd - en weer onmogelijk - om opa's en oma's daarvan te betalen) en van hun opvoeding en omgeving. We zijn als mens minder autonoom dan je in eerste instantie zou denken.

.
Dit dus! En ook al doen wij het anders krijgen onze kinderen in hun nabije omgeving nog te veel de andere kant mee.

Opa en oma, oom en tante, de buren, ze zien nog heel veel traditionele gezinnen die functioneren in een kostwinnersmodel.

Daarnaast worden ze nog overspoeld met rol bevestigde opmerkingen en vragen. Mijn moeder die zich afvraagt waarom mijn man niet de boom snoeit maar ik. Mijn schoonmoeder die onverwacht binnenstapt, haar zin aantreft met de stofzuiger en vraagt wat hij had laten vallen. In haar ogen stofzuigen mannen alleen als de rommel geen uur kan blijven liggen. (Stukgevallen glas oid)

Zolang dit door gaat is er nog nauwelijks een vrije keuze mogelijk.

Andersom schreef: ↑

17-08-2017 21:45

.
Dit dus! En ook al doen wij het anders krijgen onze kinderen in hun nabije omgeving nog te veel de andere kant mee.

Opa en oma, oom en tante, de buren, ze zien nog heel veel traditionele gezinnen die functioneren in een kostwinnersmodel.

Daarnaast worden ze nog overspoeld met rol bevestigde opmerkingen en vragen. Mijn moeder die zich afvraagt waarom mijn man niet de boom snoeit maar ik. Mijn schoonmoeder die onverwacht binnenstapt, haar zin aantreft met de stofzuiger en vraagt wat hij had laten vallen. In haar ogen stofzuigen mannen alleen als de rommel geen uur kan blijven liggen. (Stukgevallen glas oid)

Zolang dit door gaat is er nog nauwelijks een vrije keuze mogelijk.

Dan moet je gewoon accepteren dat je moeder en je schoonmoeder van een andere generatie zijn en het dus logisch is dat ze zich dat afvragen. Net zo goed als dat mijn oma destijds met ons naar Countdown keek en vervolgens stelde dat ze geen verstand had van "hotjazz" (alle popmuziek noemde zij hotjazz).

Ofwel: je kunt de schuld voor je eigen voorkeuren, zienswijzen en keuzes niet leggen bij je ouders of grootouders. Jij bent een mens van deze tijd, en in deze tijd staan alle mogelijkheden gelijkwaardig open voor man en vrouw. Als jij er dan voor kiest daar geen gebruik van te maken omdat je moeder een ander idee heeft, is dat JOUW probleem, niet het probleem van de maatschappij of van de keuzevrijheid.

Tegelijkertijd vind ik dat "emancipatie" betekent dat welke keuze er ook gemaakt wordt, en uit welke overwegingen ook, behoort te worden gerespecteerd, ook als dat een keuze is die niet noodzakelijkerwijze de jouwe zou zijn, of als dat een keuze is die in feite neerkomt op het traditionele rollenpatroon. Immers, als die keuzes niét mogelijk zouden zijn, zou er sprake zijn van dictatuur, en niet van vrije keuze.