Psyche
alle pijlers
wat is het beste?
dinsdag 21 november 2017 om 09:59
Ik heb heel veel tegenslagen gehad in mijn leven. 1 van de ergste dingen is dat ik altijd ben afgewezen. Zowel op school door pesten als thuis door 1 van mijn ouders.
Ik ben nooit goed geweest is contacten maken en onderhouden. Op 1 of andere manier is het contact meestal niet wat ik ervan verwacht en verwaterd het ook weer. Wat mij dan weer bevestigt dat mensen mij nog steeds net als op school uit de weg gaan.
Ik heb een relatie maar ook dat gaat niet goed. Sowieso ben ik nooit geaccepteerd door mijn schoonfamilie. Daarnaast lijkt het erop dat ik een partner heb uitgekozen die er ook niet echt voor mij is. Hij is door een ziektebeeld erg op zichzelf gericht. Jekunt het hem niet kwalijk nemen want hij doet het niet expres maar ik word er nu wel erg verdrietig van. Dit is nooit een echt groot probleem geweest omdat ik altijd familie had waar ik op terug kon vallen en die er wel voor me was en bv bezorgd was.
Helaas is mijn familie weggevallen door overlijden. Er is nu niet echt iemand meer die er echt voor me is en echt begaan is met me. Want partner is dat dus niet. Hij leeft zijn eigen leven.
Wij hebben samen een peuter. Ik maak me er zorgen over. Omdat mijn partner mij niet steunt sta ik thuis overal alleen voor. Ik regel alles want door het ziektebeeld is hij er niet toe in staat. Hij is dus vooral met zichzelf bezig. Maar ik ben geen regeltype. Ik doe het noodgedwongen wel maar het ligt me niet. Ik heb juist iemand nodig die mij op sleeptouw neemt of tenminste bezorgd om me is. Dat gevoel is er helemaal niet.
Door het gebrek aan ervaring wbt opvoeding en het niet kunnen terugvallen op mensen merk ik dat het me te veel wordt allemaal. Ook omdat mijn partner heel makkelijk is en alles aan mij over laat. Als ik er tegen in ga kan hij door het ziektebeeld helemaal van slag raken. Het is dan meestal handiger iets toch wel te doen ook al gaat het eigenlijk niet. De laatste tijd huil ik heel veel. Dat ziet ons kindje ook. Die zegt steeds: je hoeft niet te huilen he. Dus die vindt dat helemaal niet leuk. Wat zo ook niet hoort natuurlijk. Helaas is er niemand voor me die me troost of mee leeft. Ik kan mijn verhaal nergens kwijt. Niemand is betrokken genoeg om te zien hoe slecht het met me gaat. Soms geef ik het aan mensen aan maar die doen daar niets mee. Ik sta te ver van ze af en willen alleen maar leuke dingen doen.
Door de eenzaamheid en vooral gebrek aan steun en aandacht gaat het al heel lang niet goed. En niemand lijkt dat te interesseren. Het lijkt mij steeds vaker een goed idee om te beginnen te breken met mijn partner. Ik doe nu toch al alles alleen. Ik denk dat ons kindje meer gebaat is met een blijere moeder. Maar omdat ik dus echt alleen sta vraag ik me af of ik me echt zou redden alleen met ons kindje. Want dan is er dus echt niemand meer in huis, niemand die belt, enz enz. Ik vraag me af of ik dat kan.
Ik ben nooit goed geweest is contacten maken en onderhouden. Op 1 of andere manier is het contact meestal niet wat ik ervan verwacht en verwaterd het ook weer. Wat mij dan weer bevestigt dat mensen mij nog steeds net als op school uit de weg gaan.
Ik heb een relatie maar ook dat gaat niet goed. Sowieso ben ik nooit geaccepteerd door mijn schoonfamilie. Daarnaast lijkt het erop dat ik een partner heb uitgekozen die er ook niet echt voor mij is. Hij is door een ziektebeeld erg op zichzelf gericht. Jekunt het hem niet kwalijk nemen want hij doet het niet expres maar ik word er nu wel erg verdrietig van. Dit is nooit een echt groot probleem geweest omdat ik altijd familie had waar ik op terug kon vallen en die er wel voor me was en bv bezorgd was.
Helaas is mijn familie weggevallen door overlijden. Er is nu niet echt iemand meer die er echt voor me is en echt begaan is met me. Want partner is dat dus niet. Hij leeft zijn eigen leven.
Wij hebben samen een peuter. Ik maak me er zorgen over. Omdat mijn partner mij niet steunt sta ik thuis overal alleen voor. Ik regel alles want door het ziektebeeld is hij er niet toe in staat. Hij is dus vooral met zichzelf bezig. Maar ik ben geen regeltype. Ik doe het noodgedwongen wel maar het ligt me niet. Ik heb juist iemand nodig die mij op sleeptouw neemt of tenminste bezorgd om me is. Dat gevoel is er helemaal niet.
Door het gebrek aan ervaring wbt opvoeding en het niet kunnen terugvallen op mensen merk ik dat het me te veel wordt allemaal. Ook omdat mijn partner heel makkelijk is en alles aan mij over laat. Als ik er tegen in ga kan hij door het ziektebeeld helemaal van slag raken. Het is dan meestal handiger iets toch wel te doen ook al gaat het eigenlijk niet. De laatste tijd huil ik heel veel. Dat ziet ons kindje ook. Die zegt steeds: je hoeft niet te huilen he. Dus die vindt dat helemaal niet leuk. Wat zo ook niet hoort natuurlijk. Helaas is er niemand voor me die me troost of mee leeft. Ik kan mijn verhaal nergens kwijt. Niemand is betrokken genoeg om te zien hoe slecht het met me gaat. Soms geef ik het aan mensen aan maar die doen daar niets mee. Ik sta te ver van ze af en willen alleen maar leuke dingen doen.
Door de eenzaamheid en vooral gebrek aan steun en aandacht gaat het al heel lang niet goed. En niemand lijkt dat te interesseren. Het lijkt mij steeds vaker een goed idee om te beginnen te breken met mijn partner. Ik doe nu toch al alles alleen. Ik denk dat ons kindje meer gebaat is met een blijere moeder. Maar omdat ik dus echt alleen sta vraag ik me af of ik me echt zou redden alleen met ons kindje. Want dan is er dus echt niemand meer in huis, niemand die belt, enz enz. Ik vraag me af of ik dat kan.
dinsdag 21 november 2017 om 10:16
Wat rot 
.
Mijn advies zou zijn om met een psych te gaan praten. Je klinkt intens verdrietig. En die kan je helpen je weer een beetje blijer te voelen en daarnaast je helpen de boel op een rijtje te zetten wat je verder wil. Kan me voorstellen dat alleen verder gaan een optie wordt.
Welke regio woon je to?
.Mijn advies zou zijn om met een psych te gaan praten. Je klinkt intens verdrietig. En die kan je helpen je weer een beetje blijer te voelen en daarnaast je helpen de boel op een rijtje te zetten wat je verder wil. Kan me voorstellen dat alleen verder gaan een optie wordt.
Welke regio woon je to?
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
dinsdag 21 november 2017 om 10:20
Ik ben ook heel erg verdrietig. Dat komt vooral door het gebrek aan aandacht en interesse/betrokkenheid. Voor mijn gevoel moet ik echt alles alleen doen. En dat kan ik gewoon niet.
Mensen zien niet dat het voor mij al veel verschil zou uitmaken als iemand af en toe met mijn kindje en mij mee zou gaan naar bv de speeltuin hier om de hoek. Zelfs dat moet ik alleen doen. Het is dus vooral de eenzaamheid die me zo verdrietig maakt. Het overal alleen voor staan. En niemand die zit ziet.
Ik woon in brabant
Mensen zien niet dat het voor mij al veel verschil zou uitmaken als iemand af en toe met mijn kindje en mij mee zou gaan naar bv de speeltuin hier om de hoek. Zelfs dat moet ik alleen doen. Het is dus vooral de eenzaamheid die me zo verdrietig maakt. Het overal alleen voor staan. En niemand die zit ziet.
Ik woon in brabant
dinsdag 21 november 2017 om 11:05
oakes serieuze vraag.
Wat moet ik dan precies aangeven? Gewoon dit verhaal vertellen denk ik? Ik ben nl al eens geweest maar ha deed er niet iets mee. Heeft er ook nooit meer naar gevraagd.
Welke praktische hulp zou er moeten/kunnen komen precies?
In mijn ogen kan ik het allemaal een stuk beter aan als ik het idee zou hebben dat mensen om mij geven en betrokken zijn. Dat idee heb ik nu niet. Dat maakt het zo zwaar. Welke praktische hulp zou mij dat kunnen geven? Het is een serieuze vraag. Het zou al schelen als ik iemand had om op terug te vallen, dingen te vragen. Die eens meekijkt hier in huis. Zoals een vader of moeder dat zou doen. Is dat haalbaar met praktische hulp?
Wat moet ik dan precies aangeven? Gewoon dit verhaal vertellen denk ik? Ik ben nl al eens geweest maar ha deed er niet iets mee. Heeft er ook nooit meer naar gevraagd.
Welke praktische hulp zou er moeten/kunnen komen precies?
In mijn ogen kan ik het allemaal een stuk beter aan als ik het idee zou hebben dat mensen om mij geven en betrokken zijn. Dat idee heb ik nu niet. Dat maakt het zo zwaar. Welke praktische hulp zou mij dat kunnen geven? Het is een serieuze vraag. Het zou al schelen als ik iemand had om op terug te vallen, dingen te vragen. Die eens meekijkt hier in huis. Zoals een vader of moeder dat zou doen. Is dat haalbaar met praktische hulp?
dinsdag 21 november 2017 om 11:14
Hoi Yogo, het klinkt alsof je op korte termijn hulp kunt gebruiken.
https://www.ons-welzijn.nl/nl-NL/volwas ... olwassenen
Bel alsjeblieft maatschappelijk werk en lees desnoods de tekst van je OP voor, als je het moeilijk vind om uit te leggen wat er aan de hand is.
https://www.ons-welzijn.nl/nl-NL/volwas ... olwassenen
Bel alsjeblieft maatschappelijk werk en lees desnoods de tekst van je OP voor, als je het moeilijk vind om uit te leggen wat er aan de hand is.
dinsdag 21 november 2017 om 11:23
ik vind het lastig om te begrijpen omdat alle dingen die er staan ik zelf al doe bv administratie enz. Ik mis vooral het betrokken zijn van mensen naar mij toe. Dat is er niet. Kan maatschappelijk werk hierin helpen? Ik heb weleens een maatje gehad. Die kwam een jaar, dat was fijn. Na dat jaar was de situatie weer hetzelfde. Ik heb dat maatje daarna nog eens gemaild of ze nog een keer mee wilde gaan ergens naartoe. Ik heb nooit meer iets gehoord. Wat mij dan weer bevestigde dat mensen liever niet met me omgaan.
dinsdag 21 november 2017 om 11:40
Yogo, ze hebben ook oppasdiensten en bezoekdiensten.
Dat jouw vorige maatje nooit meer heeft gereageerd kan daaraan liggen dat vrijwilligers (en soms ook professionals) op een gegeven moment afstand moeten nemen. Het zegt dus niets over jou, dus laat je dat alsjeblieft niet weerhouden om te bellen. Juist deze mensen zijn ervoor. Ze kunnen zelfs met je naar de huisarts om daar opnieuw je verhaal te doen, want ik denk dat je daar toch even naartoe zult moeten, al is het maar voor doorverwijzing.
Anders bel, of mail je Sensoor. Daar kun je altijd terecht. https://www.sensoor.nl/?gclid=EAIaIQobC ... gKrUvD_BwE
Dat jouw vorige maatje nooit meer heeft gereageerd kan daaraan liggen dat vrijwilligers (en soms ook professionals) op een gegeven moment afstand moeten nemen. Het zegt dus niets over jou, dus laat je dat alsjeblieft niet weerhouden om te bellen. Juist deze mensen zijn ervoor. Ze kunnen zelfs met je naar de huisarts om daar opnieuw je verhaal te doen, want ik denk dat je daar toch even naartoe zult moeten, al is het maar voor doorverwijzing.
Anders bel, of mail je Sensoor. Daar kun je altijd terecht. https://www.sensoor.nl/?gclid=EAIaIQobC ... gKrUvD_BwE
dinsdag 21 november 2017 om 14:33
wat dat maatje betreft zat het hier denk ik anders. Ze had gezegd dat ik ook na afloop nog mocht vragen aan haar. Ze zou dan niet meer met dezelfde frequentie komen, maar af en toe. Ik heb het dus 1 keer gevraagd of ze mee wilde gaan naar een speeltuin. Ze antwoordde dat ze nog zou kijken voor een datum en nooit meer gehoord. Waarschijnlijk is ze het vergeten. Dat is nu juist mijn punt. Omdat ik niemands familie ben, ben ik ook niemands prioriteit. Het is nu al bijna een jaar geleden dat ik het heb gevraagd. Ze heeft er ook nooit meer aan gedacht blijkbaar. En dat is de leegte die ik voel. Niet belangrijk te zijn voor mensen.
Naar de huisarts ben ik al geweest. Ik ben ook weleens doorverwezen maar die vrouw zei na een paar keer me niet te kunnen helpen en heeft de behandeling gestopt. Daarna kijkt er niemand meer naar. Ook de huisarts niet. Het wordt totaal niet gesignaleerd hoe slecht het gaat omdat niemand echt betrokken is.
Naar de huisarts ben ik al geweest. Ik ben ook weleens doorverwezen maar die vrouw zei na een paar keer me niet te kunnen helpen en heeft de behandeling gestopt. Daarna kijkt er niemand meer naar. Ook de huisarts niet. Het wordt totaal niet gesignaleerd hoe slecht het gaat omdat niemand echt betrokken is.
dinsdag 21 november 2017 om 17:09
Als je met je kind naar het speeltuintje gaat, tref je dan daar geen andere moeders?
Dan zou je een praatje kunnen maken. En misschien wordt het dan een contact.
Maar verwacht niet te veel, geen grote betrokkenheid, geen meeleven. Houd het gezellig. Mensen zitten er niet op te wachten om jouw leegte te vullen.
En vooral: wees een beetje mild.
Vind je verhaal heel triest.
Dan zou je een praatje kunnen maken. En misschien wordt het dan een contact.
Maar verwacht niet te veel, geen grote betrokkenheid, geen meeleven. Houd het gezellig. Mensen zitten er niet op te wachten om jouw leegte te vullen.
En vooral: wees een beetje mild.
Vind je verhaal heel triest.
dinsdag 21 november 2017 om 17:14
dat is mijn punt een beetje.
Mensen willen alleen maar leuke dingen horen. NU ga ik natuurlijk niet bij een vreemde mijn hart uitstorten, maar ook mensen die ik al lang ken willen er ook niets van horen. Vervelende dingen deel je meestal met de mensen die dicht bij je staan. Vaak is dat familie. Dat ontbreekt bij mij en mijn partner kan ik ook niet echt terecht. Dus waar kan ik dan wel terecht?
Ik maak wel eens een praatje met andere moeders, maar dat is het dan ook. Echt betrokkenheid van mensen om me heen mis ik.
Mensen willen alleen maar leuke dingen horen. NU ga ik natuurlijk niet bij een vreemde mijn hart uitstorten, maar ook mensen die ik al lang ken willen er ook niets van horen. Vervelende dingen deel je meestal met de mensen die dicht bij je staan. Vaak is dat familie. Dat ontbreekt bij mij en mijn partner kan ik ook niet echt terecht. Dus waar kan ik dan wel terecht?
Ik maak wel eens een praatje met andere moeders, maar dat is het dan ook. Echt betrokkenheid van mensen om me heen mis ik.
dinsdag 21 november 2017 om 17:26
Het duurt altijd een poos voordat een contact uitgroeit tot een vriendschap waarin je alles kunt bespreken. Ik zou daar toch wel in gaan investeren. En verder zou ik echt naar de huisarts gaan. Die kan je verwijzen naar de juiste personen, bijvoorbeeld een psycholoog. Ik denk dat het heel goed is als je je verhaal kwijt kunt aan iemand die er puur en alleen voor jou zit op dat moment, en die je verder kan helpen met omgaan met je gevoelens.
Blijft uiteraard heel naar dat je niet eens bij je partner terecht kunt. Probeer je het wel? Ik begrijp dat je zegt dat hij door zijn ziektebeeld erg op zichzelf gericht is. Maar hij wil wel een relatie, met jou, dus dan hoort daar ook bij dat hij er voor jou is. Kan hij dat niet uit zichzelf, dan zal hij dat moeten (proberen te) leren. Wil hij dat niet, dan kan hij beter geen relatie hebben.
Blijft uiteraard heel naar dat je niet eens bij je partner terecht kunt. Probeer je het wel? Ik begrijp dat je zegt dat hij door zijn ziektebeeld erg op zichzelf gericht is. Maar hij wil wel een relatie, met jou, dus dan hoort daar ook bij dat hij er voor jou is. Kan hij dat niet uit zichzelf, dan zal hij dat moeten (proberen te) leren. Wil hij dat niet, dan kan hij beter geen relatie hebben.
Mind the gap
dinsdag 21 november 2017 om 17:27
Die echte onvoorwaardelijke betrokkenheid, sja, dat is iets dat misschien kan ontstaan uit een contact. Op den duur. Misschien.
Het begin is "gewoon gezellig contact". Daar kàn een diepere vriendschap uit ontstaan. Meestal blijft het wat oppervlakkiger, maar so what, het haalt je uit die eenzaamheid.
Als je bij iemand wil leeglopen, is een hulpverlener daar toch het meest geschikt voor.
Het begin is "gewoon gezellig contact". Daar kàn een diepere vriendschap uit ontstaan. Meestal blijft het wat oppervlakkiger, maar so what, het haalt je uit die eenzaamheid.
Als je bij iemand wil leeglopen, is een hulpverlener daar toch het meest geschikt voor.
dinsdag 21 november 2017 om 17:30
Wat bedoel je trouwens met:
"Op 1 of andere manier is het contact meestal niet wat ik ervan verwacht en verwatert het ook weer. Wat mij dan weer bevestigt dat mensen mij nog steeds net als op school uit de weg gaan."
Wat verwacht jij precies? Wil je te snel? Wat doe je zelf om het contact te onderhouden?
"Op 1 of andere manier is het contact meestal niet wat ik ervan verwacht en verwatert het ook weer. Wat mij dan weer bevestigt dat mensen mij nog steeds net als op school uit de weg gaan."
Wat verwacht jij precies? Wil je te snel? Wat doe je zelf om het contact te onderhouden?
Mind the gap
dinsdag 21 november 2017 om 18:38
Yogo, jammer dat je in contacten met andere mensen teleurgesteld bent. Wil dat zeggen dat je daarin niet meer wil investeren?
Weet je, juist om te praten over onderwerpen die jou dwars zitten en waarover je ten opzichte van anderen geen mooi weer hoeft te spelen, kun je Sensoor bellen (chatten/mailen). Makkelijker kan het niet, Yogo, je pakt de telefoon, je belt en je mag alles vertellen wat je dwars zit, zonder dat je je bezwaard hoeft te voelen en zonder dat je hoeft te vragen hoe het met die ander gaat. Probeer het gewoon eens.
Ik vind het triest, en zelfs zorgelijk, wat ik over jullie kind lees. Dat hij precies aanvoelt dat jet niet lekker gaat en dat jij vaak moet huilen. Alsjeblieft, als je niet voor jezelf hulp wil, zoek het dan voor je kind. Laat het kind zo onbezorgd mogelijk opgroeien. Bel eerst Sensoor wanneer de kleine op bed ligt. Dan kun je er alles uitgooien wat je dwars zit, en dan bel je morgen Maatschappelijk Werk, met de vraag of ze een keer op de koffie willen komen.
Weet je, juist om te praten over onderwerpen die jou dwars zitten en waarover je ten opzichte van anderen geen mooi weer hoeft te spelen, kun je Sensoor bellen (chatten/mailen). Makkelijker kan het niet, Yogo, je pakt de telefoon, je belt en je mag alles vertellen wat je dwars zit, zonder dat je je bezwaard hoeft te voelen en zonder dat je hoeft te vragen hoe het met die ander gaat. Probeer het gewoon eens.
Ik vind het triest, en zelfs zorgelijk, wat ik over jullie kind lees. Dat hij precies aanvoelt dat jet niet lekker gaat en dat jij vaak moet huilen. Alsjeblieft, als je niet voor jezelf hulp wil, zoek het dan voor je kind. Laat het kind zo onbezorgd mogelijk opgroeien. Bel eerst Sensoor wanneer de kleine op bed ligt. Dan kun je er alles uitgooien wat je dwars zit, en dan bel je morgen Maatschappelijk Werk, met de vraag of ze een keer op de koffie willen komen.
dinsdag 21 november 2017 om 18:44
Lieve yogonaise,
Wat naar om te horen dat je je zo alleen voelt.
Ik woon toevallig in Brabant en ik sta ik ook open voor contact in de vorm van af en toe een praatje, een terrasje of een wandeling of een bezoekje aan de speeltuin met je kindje. Dan zien we verder wel of het klikt.
Je klinkt aardig en sterk en weet dat, ook al is de situatie al lang zo, dat iedereen het verdiend om gezien te worden!
Je kunt mij een berichtje sturen, en dan zien we wel verder!
Liefs,
Erisaltijdhoop
Wat naar om te horen dat je je zo alleen voelt.
Ik woon toevallig in Brabant en ik sta ik ook open voor contact in de vorm van af en toe een praatje, een terrasje of een wandeling of een bezoekje aan de speeltuin met je kindje. Dan zien we verder wel of het klikt.
Je klinkt aardig en sterk en weet dat, ook al is de situatie al lang zo, dat iedereen het verdiend om gezien te worden!
Je kunt mij een berichtje sturen, en dan zien we wel verder!
Liefs,
Erisaltijdhoop
dinsdag 21 november 2017 om 19:36
Wat heeft je ooit doen besluiten om een kind te nemen met je partner, waar je geen enkele steun van hebt? Verwacht je een soort compensatiegedrag van je kind omdat de overige familie overleden is? Bedoel dit niet als een oordeel maar vraag me echt af wat de achterliggende gedachte is omdat je zelf al aangeeft dat je geen regeltype bent. Juist met een kind moet je heel veel regelen en je wist van tevoren dat je daarbij geen ondersteuning van je partner zou krijgen.
dinsdag 21 november 2017 om 19:44
Dat is het punt. Veel mensen zijn met hun eigen dingen bezig. Het contact is oppervlakkig/ vluchtig. Je ziet elkaar eens in de zoveel tijd. Ik heb daar niet zoveel aan. Elkaar 6 keer per jaar zien draagt voor mij niet veel bij zeg maar.Ellius schreef: ↑21-11-2017 17:26Het duurt altijd een poos voordat een contact uitgroeit tot een vriendschap waarin je alles kunt bespreken. Ik zou daar toch wel in gaan investeren. En verder zou ik echt naar de huisarts gaan. Die kan je verwijzen naar de juiste personen, bijvoorbeeld een psycholoog. Ik denk dat het heel goed is als je je verhaal kwijt kunt aan iemand die er puur en alleen voor jou zit op dat moment, en die je verder kan helpen met omgaan met je gevoelens.
Blijft uiteraard heel naar dat je niet eens bij je partner terecht kunt. Probeer je het wel? Ik begrijp dat je zegt dat hij door zijn ziektebeeld erg op zichzelf gericht is. Maar hij wil wel een relatie, met jou, dus dan hoort daar ook bij dat hij er voor jou is. Kan hij dat niet uit zichzelf, dan zal hij dat moeten (proberen te) leren. Wil hij dat niet, dan kan hij beter geen relatie hebben.
Hij wil dat wel maar dat gaat niet echt. Hij doet het niet expres.
dinsdag 21 november 2017 om 20:06
Dat begrijp ik wel. (Heb in een vergelijkbare situatie gezeten.) Toch heeft hij als jouw partner, en als vader van jullie kind wel verantwoordelijkheden. Daar mag hij zich niet aan onttrekken, ook niet als hij het moeilijk vindt, of als het allemaal niet vanzelf gaat. Hij heeft, als volwassene, wél gekozen voor een partner en een kind. Hij had kunnen en moeten weten dat daar wel het een en ander bij komt kijken. Als het hem niet lukt, zal hij er hulp bij moeten zoeken.
Mind the gap
dinsdag 21 november 2017 om 20:12
Echt heel lief! Ik heb je pb gestuurderisaltijdhoop schreef: ↑21-11-2017 18:44Lieve yogonaise,
Wat naar om te horen dat je je zo alleen voelt.
Ik woon toevallig in Brabant en ik sta ik ook open voor contact in de vorm van af en toe een praatje, een terrasje of een wandeling of een bezoekje aan de speeltuin met je kindje. Dan zien we verder wel of het klikt.
Je klinkt aardig en sterk en weet dat, ook al is de situatie al lang zo, dat iedereen het verdiend om gezien te worden!
Je kunt mij een berichtje sturen, en dan zien we wel verder!
Liefs,
Erisaltijdhoop
dinsdag 21 november 2017 om 20:19
Het is ook triest. Maar het allertrieste is nog wel dat mensen niet naar me omkijken. Terwijl ze weten hoe het zit.Oakes schreef: ↑21-11-2017 18:38Yogo, jammer dat je in contacten met andere mensen teleurgesteld bent. Wil dat zeggen dat je daarin niet meer wil investeren?
Weet je, juist om te praten over onderwerpen die jou dwars zitten en waarover je ten opzichte van anderen geen mooi weer hoeft te spelen, kun je Sensoor bellen (chatten/mailen). Makkelijker kan het niet, Yogo, je pakt de telefoon, je belt en je mag alles vertellen wat je dwars zit, zonder dat je je bezwaard hoeft te voelen en zonder dat je hoeft te vragen hoe het met die ander gaat. Probeer het gewoon eens.
Ik vind het triest, en zelfs zorgelijk, wat ik over jullie kind lees. Dat hij precies aanvoelt dat jet niet lekker gaat en dat jij vaak moet huilen. Alsjeblieft, als je niet voor jezelf hulp wil, zoek het dan voor je kind. Laat het kind zo onbezorgd mogelijk opgroeien. Bel eerst Sensoor wanneer de kleine op bed ligt. Dan kun je er alles uitgooien wat je dwars zit, en dan bel je morgen Maatschappelijk Werk, met de vraag of ze een keer op de koffie willen komen.
Serieuze vraag: wat kan maatschappelijk werk hierin betekenen? Het contact met mensen is oppervlakkig /vluchtig. Wat kan maatschappelijk werk hieraan doen?
dinsdag 21 november 2017 om 20:27
Home Start in jouw gemeente?
En misschien wat paradoxaal wat ik nu zeg, maar door zelf te geven ipv alleen maar te ontvangen ontstaat ook veel sneller een band. Wat vind je interessant, is er iets waar je hart naar uitgaat van waaruit je met anderen samen kan werken?
Lastig hoor, er zit veel taboe op het ervaren van eenzaamheid en sociaal isolement.
(en ja soms is de harde waarheid dat je voor anderen geen prioriteit bent. Aan jou dan om je grenzen te gaan bewaken, en wat meer schijt te hebben aan anderen, je minder aan te passen. Én dingen te zoeken om je accu op te laden.)
En misschien wat paradoxaal wat ik nu zeg, maar door zelf te geven ipv alleen maar te ontvangen ontstaat ook veel sneller een band. Wat vind je interessant, is er iets waar je hart naar uitgaat van waaruit je met anderen samen kan werken?
Lastig hoor, er zit veel taboe op het ervaren van eenzaamheid en sociaal isolement.
(en ja soms is de harde waarheid dat je voor anderen geen prioriteit bent. Aan jou dan om je grenzen te gaan bewaken, en wat meer schijt te hebben aan anderen, je minder aan te passen. Én dingen te zoeken om je accu op te laden.)
