Psyche
alle pijlers
(C)PTSS
vrijdag 26 december 2014 om 16:20
In 2012 is bij mij de diagnose CPTSS vastgesteld. Dit was voor mij geen verassing. Had hier zelf ook al aan gedacht. De diagnosestelling was voor mij een bevestiging.
Gelukkig had ik goede mensen om me heen, die me naar de juiste mensen konden doorverwijzen. Ik heb een jaar lang twee dagen in de week groepstherapie gehad. Daarnaast waren er ook individuele onderdelen. De groepstherapie was soms best zwaar, maar het was ook prettig om mensen te ontmoeten die aan een half woord genoeg hadden. Ik merk dat het voor 'de buitenwereld' niet zichtbaar is. De mensen in mijn directe omgeving zien een vrouw die de boel op orde heeft, werkt en leuke activiteiten doet met haar kind.
De groepstherapie heb ik een halfjaar geleden afgesloten. Ik heb nog wel individuele ondersteuning. Ik merk dat ik behoefte heb aan contact met mensen die aan een half woord genoeg hebben. Een tijdje geleden heb ik met ingeschreven bij een lotgenotenforum, maar ik merk dat die niet helpend is. Ik merk dat binnen dat forum de nadruk teveel ligt op het 'negatieve'. Ik zelf zit juist in de fase van nu en de toekomst. Natuurlijk is het verleden er en hoeft dit niet onder het kleed geschoven te worden, maar er is ook een nu en straks. Graag zou ik met mensen willen delen over hoe er wordt omgegaan met het nu (die vast wordt beïnvloed door toen). Misschien lopen we tegen dezelfde dingen aan en kunnen we elkaar hierin steunen.
Gelukkig had ik goede mensen om me heen, die me naar de juiste mensen konden doorverwijzen. Ik heb een jaar lang twee dagen in de week groepstherapie gehad. Daarnaast waren er ook individuele onderdelen. De groepstherapie was soms best zwaar, maar het was ook prettig om mensen te ontmoeten die aan een half woord genoeg hadden. Ik merk dat het voor 'de buitenwereld' niet zichtbaar is. De mensen in mijn directe omgeving zien een vrouw die de boel op orde heeft, werkt en leuke activiteiten doet met haar kind.
De groepstherapie heb ik een halfjaar geleden afgesloten. Ik heb nog wel individuele ondersteuning. Ik merk dat ik behoefte heb aan contact met mensen die aan een half woord genoeg hebben. Een tijdje geleden heb ik met ingeschreven bij een lotgenotenforum, maar ik merk dat die niet helpend is. Ik merk dat binnen dat forum de nadruk teveel ligt op het 'negatieve'. Ik zelf zit juist in de fase van nu en de toekomst. Natuurlijk is het verleden er en hoeft dit niet onder het kleed geschoven te worden, maar er is ook een nu en straks. Graag zou ik met mensen willen delen over hoe er wordt omgegaan met het nu (die vast wordt beïnvloed door toen). Misschien lopen we tegen dezelfde dingen aan en kunnen we elkaar hierin steunen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
maandag 19 oktober 2015 om 22:55
Het is nu bijna een maand geleden dat ik mijn therapie heb afgesloten. Ik geloof dat het nu een beetje begint te landen dat dit zo is. Op zich gaat het best goed. Soms mis ik het wel, zo'n vast moment in mijn agenda. Ik mis de momenten dat er iemand even echt de tijd heeft voor mij. Dit zal op den duur vast ook wel slijten.
Ik heb geprobeerd om in een ander topic te schrijven, die van "misbruikt als kind en het effect ervan op jou als volwassenen ". Ik heb het idee dat ik in een andere fase zit. Ik hoop dat hier weer eens wat mensen gaan schrijven. Zou het prettig vinden om weer eens te delen met mensen die ongeveer in een zelfde fase zitten geloof ik.
Ik heb geprobeerd om in een ander topic te schrijven, die van "misbruikt als kind en het effect ervan op jou als volwassenen ". Ik heb het idee dat ik in een andere fase zit. Ik hoop dat hier weer eens wat mensen gaan schrijven. Zou het prettig vinden om weer eens te delen met mensen die ongeveer in een zelfde fase zitten geloof ik.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
dinsdag 20 oktober 2015 om 22:54
Hallo,
\Bij mij is ook PTSS vastgesteld, nog wel redelijk vers. "De gebeurtenis" is 6 augustus gebeurd. Ik heb wel meteen actie ondernomen, EMDR ben ik mee bezig . De herbelevingen heb ik niet meer, ik moet er wel vaak nog aan denken. EMDR is niet meer specifiek gericht nu op dat trauma maar meer op andere niet-trauma zaken uit mn verleden.
Wel schrik ik me nog steeds kapot bij elk klein (onverwachts) geluid. Als er onverwachts een auto toetert bonst mijn hart echt in mijn keel. Slaat nergens op eigenlijk. Misschien stomme vraag, maar blijft dat altijd zo?
Omdat de herbelevingen wel al over zijn?
\Bij mij is ook PTSS vastgesteld, nog wel redelijk vers. "De gebeurtenis" is 6 augustus gebeurd. Ik heb wel meteen actie ondernomen, EMDR ben ik mee bezig . De herbelevingen heb ik niet meer, ik moet er wel vaak nog aan denken. EMDR is niet meer specifiek gericht nu op dat trauma maar meer op andere niet-trauma zaken uit mn verleden.
Wel schrik ik me nog steeds kapot bij elk klein (onverwachts) geluid. Als er onverwachts een auto toetert bonst mijn hart echt in mijn keel. Slaat nergens op eigenlijk. Misschien stomme vraag, maar blijft dat altijd zo?
Omdat de herbelevingen wel al over zijn?
woensdag 21 oktober 2015 om 12:12
Hallo Nrkee,
Jeetje wat heb je dat snel opgepakt zeg! Neem aan dat je afgelopen augustus bedoeld? Super dat je zo snel de goede weg heb weten te vinden.
Dat schrikken herken ik. heb dat altijd al wel wat gehad, maar sinds 2006 is dat enorm versterkt. Heb het nog steeds wel. De ene keer meer dan de andere keer. Vooral wanneer ik het drukker heb of mezelf wat afsluit van de omgeving, dan schrik enorm bij een onverwacht geluid.
Jeetje wat heb je dat snel opgepakt zeg! Neem aan dat je afgelopen augustus bedoeld? Super dat je zo snel de goede weg heb weten te vinden.
Dat schrikken herken ik. heb dat altijd al wel wat gehad, maar sinds 2006 is dat enorm versterkt. Heb het nog steeds wel. De ene keer meer dan de andere keer. Vooral wanneer ik het drukker heb of mezelf wat afsluit van de omgeving, dan schrik enorm bij een onverwacht geluid.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
woensdag 28 oktober 2015 om 10:05
Hoi Nrkee,
Ik sluit me aan bij Marielle, heel goed dat je zo snel aan de slag bent gegaan ermee. Dat schrikken vind ik lastig... ik denk dat het voor de één altijd hevig zal blijven, bij de ander geleidelijk aan minder zal worden, en bij een ander misschien zelfs kan verdwijnen. Het enige wat ik mee kan geven.. is probeer jezelf lichamelijk te kalmeren door in 'die' situatie te zijn, concentreer je op de huidige situatie, erken dat er geen realistisch gevaar is, en concentreer je even op rustig diep in en uit ademen, om weer tot jezelf te komen en je lichaam te kalmeren.
Ik sluit me aan bij Marielle, heel goed dat je zo snel aan de slag bent gegaan ermee. Dat schrikken vind ik lastig... ik denk dat het voor de één altijd hevig zal blijven, bij de ander geleidelijk aan minder zal worden, en bij een ander misschien zelfs kan verdwijnen. Het enige wat ik mee kan geven.. is probeer jezelf lichamelijk te kalmeren door in 'die' situatie te zijn, concentreer je op de huidige situatie, erken dat er geen realistisch gevaar is, en concentreer je even op rustig diep in en uit ademen, om weer tot jezelf te komen en je lichaam te kalmeren.
zaterdag 23 januari 2016 om 13:46
quote:Nrkee schreef op 20 oktober 2015 @ 22:54:
Wel schrik ik me nog steeds kapot bij elk klein (onverwachts) geluid. Als er onverwachts een auto toetert bonst mijn hart echt in mijn keel. Slaat nergens op eigenlijk. Misschien stomme vraag, maar blijft dat altijd zo?
Omdat de herbelevingen wel al over zijn?
Hoi Nrkee,
ik geloof dat het niet altijd zo blijft.
Ik heb PTSS gehad en heb nog altijd triggers, dingen waardoor ik enorm schrik en soms ook herbelevingen krijg, maar de heftigheid is afgenomen. Soms is er een trigger en merk ik dat ik me schrap zet voor de herbeleving.... die niet komt .... dat is echt een kadootje! Dat je geen herbelevingen meer hebt, is echt super!
Je alert-systeem staat een beetje te scherp afgesteld, maar uiteindelijk gaat het wennen. Net zoals je een sirene van een ambulance niet meer hoort als je naast het ziekenhuis woont. Zo zal je misschien nog wel schrikken, maar niet meer zo heftig. Je lichaam kun je dit ook aan leren, door het heel bewust te laten ervaren dat het mag ontspannen als het bijvoorbeeld een auto hoort toeteren. Ik denk dat je therapeut je dat wel kan leren.
Cool dat je het zo snel en goed hebt aangepakt!!!!
Wel schrik ik me nog steeds kapot bij elk klein (onverwachts) geluid. Als er onverwachts een auto toetert bonst mijn hart echt in mijn keel. Slaat nergens op eigenlijk. Misschien stomme vraag, maar blijft dat altijd zo?
Omdat de herbelevingen wel al over zijn?
Hoi Nrkee,
ik geloof dat het niet altijd zo blijft.
Ik heb PTSS gehad en heb nog altijd triggers, dingen waardoor ik enorm schrik en soms ook herbelevingen krijg, maar de heftigheid is afgenomen. Soms is er een trigger en merk ik dat ik me schrap zet voor de herbeleving.... die niet komt .... dat is echt een kadootje! Dat je geen herbelevingen meer hebt, is echt super!
Je alert-systeem staat een beetje te scherp afgesteld, maar uiteindelijk gaat het wennen. Net zoals je een sirene van een ambulance niet meer hoort als je naast het ziekenhuis woont. Zo zal je misschien nog wel schrikken, maar niet meer zo heftig. Je lichaam kun je dit ook aan leren, door het heel bewust te laten ervaren dat het mag ontspannen als het bijvoorbeeld een auto hoort toeteren. Ik denk dat je therapeut je dat wel kan leren.
Cool dat je het zo snel en goed hebt aangepakt!!!!
zaterdag 23 januari 2016 om 13:58
quote:marielle75 schreef op 19 oktober 2015 @ 22:55:
Het is nu bijna een maand geleden dat ik mijn therapie heb afgesloten. Ik geloof dat het nu een beetje begint te landen dat dit zo is. Op zich gaat het best goed. Soms mis ik het wel, zo'n vast moment in mijn agenda. Ik mis de momenten dat er iemand even echt de tijd heeft voor mij. Dit zal op den duur vast ook wel slijten.
Ik heb geprobeerd om in een ander topic te schrijven, die van "misbruikt als kind en het effect ervan op jou als volwassenen ". Ik heb het idee dat ik in een andere fase zit. Ik hoop dat hier weer eens wat mensen gaan schrijven. Zou het prettig vinden om weer eens te delen met mensen die ongeveer in een zelfde fase zitten geloof ik.
Hoi Marielle,
ik herken wel wat je schrijft. Ik heb na twee jaar therapie voor PTSS echt moeten wennen aan therapie-loos zijn. Gelukkig leerde ik in de afbouwperiode al om de aandachtsmomentjes voor mezelf serieus te nemen. Ik heb nu bijna een jaar geleden mijn therapie afgesloten en nog heel regelmatig ga ik even zitten met mezelf. Ik ben als het ware mijn eigen therapeut Onlangs heb ik weer wat confronterende, voor mijzelf moeilijke, dingen doorploegd (ik heb er over geschreven op het forum bij "het wordt nooit meer normaal, intimiteit na PTSS") en op zulke momenten ren ik het liefst terug naar mijn twee therapeuten. Naar de veiligheid, de steun, de aandacht. Ik heb het niet gedaan omdat ik het inmiddels anders kan, zelf kan, met andere mensen kan.
Doorgaan met leven of eigenlijk opnieuw gaan leven, soms vind ik het moeilijk, maar ik geniet er ook ontzettend van.
Ik weet niet of ik in dezelfde fase zit als jij, misschien wel. Als dat zo is, zou ik het leuk vinden om er met je over door te kletsen, dus laat maar weten!
Het is nu bijna een maand geleden dat ik mijn therapie heb afgesloten. Ik geloof dat het nu een beetje begint te landen dat dit zo is. Op zich gaat het best goed. Soms mis ik het wel, zo'n vast moment in mijn agenda. Ik mis de momenten dat er iemand even echt de tijd heeft voor mij. Dit zal op den duur vast ook wel slijten.
Ik heb geprobeerd om in een ander topic te schrijven, die van "misbruikt als kind en het effect ervan op jou als volwassenen ". Ik heb het idee dat ik in een andere fase zit. Ik hoop dat hier weer eens wat mensen gaan schrijven. Zou het prettig vinden om weer eens te delen met mensen die ongeveer in een zelfde fase zitten geloof ik.
Hoi Marielle,
ik herken wel wat je schrijft. Ik heb na twee jaar therapie voor PTSS echt moeten wennen aan therapie-loos zijn. Gelukkig leerde ik in de afbouwperiode al om de aandachtsmomentjes voor mezelf serieus te nemen. Ik heb nu bijna een jaar geleden mijn therapie afgesloten en nog heel regelmatig ga ik even zitten met mezelf. Ik ben als het ware mijn eigen therapeut Onlangs heb ik weer wat confronterende, voor mijzelf moeilijke, dingen doorploegd (ik heb er over geschreven op het forum bij "het wordt nooit meer normaal, intimiteit na PTSS") en op zulke momenten ren ik het liefst terug naar mijn twee therapeuten. Naar de veiligheid, de steun, de aandacht. Ik heb het niet gedaan omdat ik het inmiddels anders kan, zelf kan, met andere mensen kan.
Doorgaan met leven of eigenlijk opnieuw gaan leven, soms vind ik het moeilijk, maar ik geniet er ook ontzettend van.
Ik weet niet of ik in dezelfde fase zit als jij, misschien wel. Als dat zo is, zou ik het leuk vinden om er met je over door te kletsen, dus laat maar weten!
donderdag 22 februari 2018 om 11:14
Hallo lezers
Voor mijn afstudeerproject aan de Hogeschool van Amsterdam ben ik bezig een applicatie te ontwikkelen die helpt bij het ziekteproces onder politiemensen die ziek zijn.
Ik ben daarom op zoek naar politiemensen die op dit moment ziek zijn of in het verleden ziek zijn geweest. Aan deze mensen zou ik willen vragen of jullie mijn enquête willen invullen.
https://goo.gl/forms/mGZF4fGNzQph6pE92
Als jij meer wilt vertellen over het verloop van jou ziekte en de hulp die je daarbij hebt gekregen zou je kunnen mailen naar m_schoo@hotmail.com.
Alvast bedankt,
Met vriendelijke groet,
Maaike Schoo
Voor mijn afstudeerproject aan de Hogeschool van Amsterdam ben ik bezig een applicatie te ontwikkelen die helpt bij het ziekteproces onder politiemensen die ziek zijn.
Ik ben daarom op zoek naar politiemensen die op dit moment ziek zijn of in het verleden ziek zijn geweest. Aan deze mensen zou ik willen vragen of jullie mijn enquête willen invullen.
https://goo.gl/forms/mGZF4fGNzQph6pE92
Als jij meer wilt vertellen over het verloop van jou ziekte en de hulp die je daarbij hebt gekregen zou je kunnen mailen naar m_schoo@hotmail.com.
Alvast bedankt,
Met vriendelijke groet,
Maaike Schoo
