Kinderen
alle pijlers
Kinderloos
donderdag 5 juli 2018 om 22:59
Hallo allemaal,
Ik hoop dat ik dit bericht in de juiste categorie heb geplaatst. Ik zal mijn vraagstuk zo goed mogelijk proberen uit te leggen omdat ik benieuwd ben of anderen dit herkennen en hoe ze hier mee omgaan.
Ik ben sinds 5 jaar heel erg gelukkig met mijn vriend, hij is mijn grote liefde. Hij is vanaf het begin heel duidelijk geweest dat hij geen kinderen wil. Ik heb nooit een duidelijke kinderwens gehad en was hier nooit mee bezig. Nu is het echter zo dat ik dit sinds een jaar wel heb, ik denk juist ook omdat we zo'n fijne relatie hebben. We hebben hier veel over gepraat en ik heb hem nooit willen overhalen maar het levert uiteraard wel spanningen op. Ik heb er goed over nagedacht als mijn wens toch sterker zou zijn, ook omdat ik eind 30 ben. Een kindje alleen krijgen van een donor lijkt me enorm zwaar maar m.i. dan de enige optie omdat het mijn wens zou zijn en ik er dan ook voor moet gaan. Ik ben me er zeer van bewust dat een wens absoluut geen vanzelfsprekendheid is en maar de vraag of het je ook gegund is.
Alles bij elkaar opgeteld komt het er op neer dat mijn kinderwens onvervuld blijft. Ik kies hier zelf voor en ik zie ook de positieve kanten hiervan. Ik ben omringd door vrienden met kinderen waar ik (hopelijk) een leuke "tante" voor ben.
Af en toe word ik echter overvallen door intens verdriet en twijfel of dit wel echt is wat ik wil. Ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om aansluiting te vinden bij vrienden die allemaal kinderen hebben en kan volschieten als ik een kind met een grootouder zie omdat ik dan besef dat ik dat nooit ga meemaken.
Ik durf hier echter niet goed over te praten omdat het tenslotte mijn eigen keuze is. Ik wil anderen hier ook niet mee lastig vallen omdat ik bang ben voor oordelen of medelijden. Ik vind het ook lastig omdat het hele concept kinderwens nog zo nieuw is voor mij maar wel al duidelijk dat deze niet vervuld gaat worden.
Bedankt voor jullie feedback.
Ik hoop dat ik dit bericht in de juiste categorie heb geplaatst. Ik zal mijn vraagstuk zo goed mogelijk proberen uit te leggen omdat ik benieuwd ben of anderen dit herkennen en hoe ze hier mee omgaan.
Ik ben sinds 5 jaar heel erg gelukkig met mijn vriend, hij is mijn grote liefde. Hij is vanaf het begin heel duidelijk geweest dat hij geen kinderen wil. Ik heb nooit een duidelijke kinderwens gehad en was hier nooit mee bezig. Nu is het echter zo dat ik dit sinds een jaar wel heb, ik denk juist ook omdat we zo'n fijne relatie hebben. We hebben hier veel over gepraat en ik heb hem nooit willen overhalen maar het levert uiteraard wel spanningen op. Ik heb er goed over nagedacht als mijn wens toch sterker zou zijn, ook omdat ik eind 30 ben. Een kindje alleen krijgen van een donor lijkt me enorm zwaar maar m.i. dan de enige optie omdat het mijn wens zou zijn en ik er dan ook voor moet gaan. Ik ben me er zeer van bewust dat een wens absoluut geen vanzelfsprekendheid is en maar de vraag of het je ook gegund is.
Alles bij elkaar opgeteld komt het er op neer dat mijn kinderwens onvervuld blijft. Ik kies hier zelf voor en ik zie ook de positieve kanten hiervan. Ik ben omringd door vrienden met kinderen waar ik (hopelijk) een leuke "tante" voor ben.
Af en toe word ik echter overvallen door intens verdriet en twijfel of dit wel echt is wat ik wil. Ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om aansluiting te vinden bij vrienden die allemaal kinderen hebben en kan volschieten als ik een kind met een grootouder zie omdat ik dan besef dat ik dat nooit ga meemaken.
Ik durf hier echter niet goed over te praten omdat het tenslotte mijn eigen keuze is. Ik wil anderen hier ook niet mee lastig vallen omdat ik bang ben voor oordelen of medelijden. Ik vind het ook lastig omdat het hele concept kinderwens nog zo nieuw is voor mij maar wel al duidelijk dat deze niet vervuld gaat worden.
Bedankt voor jullie feedback.
donderdag 5 juli 2018 om 23:08
Ook al is het vanwege omstandigheden je eigen beslissing, hier mag je toch verdriet en twijfel over hebben. Het wel of niet hebben van kinderen heeft ingrijpende consequenties voor de invulling van een mensenleven.
Ik hoop dat je ruimte mag vinden voor je gevoelens en je ook zonder kinderen een rijk leven hebt.
Ik hoop dat je ruimte mag vinden voor je gevoelens en je ook zonder kinderen een rijk leven hebt.
donderdag 5 juli 2018 om 23:11
Wat je zelf ook aangeeft, het waardevolle contact met kinderen kan ook met neefjes en nichtjes of buurkinderen of zo. Jongste heeft hier intuïtief vrienden van ons 'geadopteerd ' als extra oom/tante, waar ze ook oprecht een super band mee heeft. Beter dan met mijn schoonouders met wie ze ook best goed kan.
donderdag 5 juli 2018 om 23:25
Wat een moeilijke situatie. Ten eerste: natuurlijk mag je verdriet hebben over een keuze die je zelf hebt gemaakt. Als je kiest voor het een, sluit je de deur voor het andere. Logisch dat dat pijn doet.
Waar ik benieuwd naar ben is in hoeverre jouw relatie op de lange termijn leuk blijft, als je je eigen kinderwens opzij zet voor de wens van je vriend om ze juist niet te krijgen. Ga je hem dat uiteindelijk niet kwalijk nemen?
Waar ik benieuwd naar ben is in hoeverre jouw relatie op de lange termijn leuk blijft, als je je eigen kinderwens opzij zet voor de wens van je vriend om ze juist niet te krijgen. Ga je hem dat uiteindelijk niet kwalijk nemen?
donderdag 5 juli 2018 om 23:48
donderdag 5 juli 2018 om 23:58
Goede vraag en die heb ik mezelf ook gesteld. Ik zou hem dit niet kwalijk kunnen nemen omdat hij altijd duidelijk is geweest. Ik zou het hooguit mezelf kwalijk nemen als ik achteraf spijt zou hebben
vrijdag 6 juli 2018 om 00:03
Ik denk dat de kans dat je spijt krijgt heel groot is. En dat realiseer jij je ook steeds meer zoals ik het lees.Martina1979 schreef: ↑05-07-2018 23:58Goede vraag en die heb ik mezelf ook gesteld. Ik zou hem dit niet kwalijk kunnen nemen omdat hij altijd duidelijk is geweest. Ik zou het hooguit mezelf kwalijk nemen als ik achteraf spijt zou hebben
Ken ook een man en vrouw waarvan de vrouw pertinent geen kinderen wilde. Ze zijn nu op zo'n leeftijd dat vrienden opa en oma zijn. Groot huis, luxe auto's, vakanties, relatie niet optimaal. Hij heeft spijt en zijn gemis aan kinderen tekent hun relatie.
Uiteraard is dat maar 1 voorbeeld.
vrijdag 6 juli 2018 om 00:08
Kan ook hoor!_Monti_ schreef: ↑06-07-2018 00:03Ik denk dat de kans dat je spijt krijgt heel groot is. En dat realiseer jij je ook steeds meer zoals ik het lees.
Ken ook een man en vrouw waarvan de vrouw pertinent geen kinderen wilde. Ze zijn nu op zo'n leeftijd dat vrienden opa en oma zijn. Groot huis, luxe auto's, vakanties, relatie nog steeds fantastisch!
vrijdag 6 juli 2018 om 00:09
_Monti_ schreef: ↑06-07-2018 00:03Ik denk dat de kans dat je spijt krijgt heel groot is. En dat realiseer jij je ook steeds meer zoals ik het lees.
Ken ook een man en vrouw waarvan de vrouw pertinent geen kinderen wilde. Ze zijn nu op zo'n leeftijd dat vrienden opa en oma zijn. Groot huis, luxe auto's, vakanties, relatie niet optimaal. Hij heeft spijt en zijn gemis aan kinderen tekent hun relatie.
Uiteraard is dat maar 1 voorbeeld.
Bovendien: net alsof het hebben van kinderen en kleinkinderen de relatie er beter op zou maken.
Nee toch?
vrijdag 6 juli 2018 om 00:10
+1
Wat een naaistreek lijkt me dat!
vrijdag 6 juli 2018 om 00:11
Hier hebben we het kort weleens over gehad en dit zou een optie kunnen zijn. Ik zou hier zelf iig voor openstaan.karin12345 schreef: ↑06-07-2018 00:03En dan ga je voor een kinderwens en blijk je niet zwanger te kunnen raken.
Het is iets heel anders, maar zou je man open staan voor (deeltijd) pleegouderschap?
vrijdag 6 juli 2018 om 00:15
Ja, met alles wat ik nu weet wel maar garanties voor de toekomst zijn er nooit natuurliik. Vandaar ook mijn worsteling met verdriet omdat ik er zelf voor kies.nachtvlinder1977 schreef: ↑06-07-2018 00:09Weet je 100% zeker dat je je kinderwens op wil geven voor deze relatie?
Ik ben dus ook benieuwd of anderen dit herkennen en hoe je hier dan mee omgaat.
vrijdag 6 juli 2018 om 00:25
Klopt helemaal. Heb het wel gezien in mijn omgeving. Zij wilde wel maar hij niet en uiteindelijk word zij verlaten en krijgt hij alsnog kinderen. In dit geval pakte het anders uit. Zij leerde een man kennen die al een dochter had. De moeder van die dochter is helaas vrij jong en plotseling overleden. Beetje hard maar de een zijn dood... Stiefma en dochter hebben een uitstekende band ondanks dat zij in de pubertijd bij de 'tweede vrouw" in huis kwam. Het gekke is dat ze nooit op haar moeder heeft geleken maar sprekend op de stiefmoeder lijkt. Zo kreeg ze toch nog een kind onverwacht.
vrijdag 6 juli 2018 om 00:30
Hoe bedoel je met alles wat ik nu weet?Martina1979 schreef: ↑06-07-2018 00:15Ja, met alles wat ik nu weet wel maar garanties voor de toekomst zijn er nooit natuurliik. Vandaar ook mijn worsteling met verdriet omdat ik er zelf voor kies.
Ik ben dus ook benieuwd of anderen dit herkennen en hoe je hier dan mee omgaat.
Ergens lees ik nu al spijt, maar het kan mijn interpretatie zijn. Ook zie ik wel wat in de opmerking van Sugarmiss. Ik zou daar zeker nog eens over nadenken.
Waarom zou je pleegouderschap trouwens wel als een alternatief zien? (Als verdiepende vraag)
Ik heb ook lang getwijfeld over of ik een tweede kindje wilde. Pas vijf jaar na de eerste weet ik het zeker, daarvoor steeds dingen die me ervan weerhielden. En dan niet alleen tijdelijk maar ook meer eeuwig. Nu denk ik er anders over en wil ik echt een tweede.
Heb je eerder getwijfeld over het ouderschap? Of dacht je eerder altijd eigen kinderen zijn niets voor mij?
Ik wil je ook nog een leestip meegeven, lees het boek ‘Dagelijks werk’ van Renate Dorrestein. Zij was zelf gewenst kinderloos, maar geen ‘kinderhater’ of ‘kinderfoob’ -mijn woorden-. In dat boek heeft ze het een paar keer over de bijzondere relatie die ze heeft gehad met kinderen in haar omgeving die ze heeft zien opgroeien en veel heeft kunnen meegeven. Wie weet geeft dat je nog wat reflectie.
vrijdag 6 juli 2018 om 00:39
Roffatientje schreef: ↑06-07-2018 00:30Hoe bedoel je met alles wat ik nu weet?
Daarmee bedoel ik met hoe de situatie nu is.
Ergens lees ik nu al spijt, maar het kan mijn interpretatie zijn. Ook zie ik wel wat in de opmerking van Sugarmiss. Ik zou daar zeker nog eens over nadenken.
De opmerking van Sugarmiss zal ik zeker meenemen. Ik heb nu geen spijt maar ik ben bang dat ik dat ooit ga krijgen omdat het zo'n ingrijpend onderwerp is.
Waarom zou je pleegouderschap trouwens wel als een alternatief zien? (Als verdiepende vraag)
Omdat ik een kind dat niet van mezelf is ook heel veel liefde zou kunnen geven. Ik kan niet zeggen of dat hetzelfde is want dat weet ik niet
Ik heb ook lang getwijfeld over of ik een tweede kindje wilde. Pas vijf jaar na de eerste weet ik het zeker, daarvoor steeds dingen die me ervan weerhielden. En dan niet alleen tijdelijk maar ook meer eeuwig. Nu denk ik er anders over en wil ik echt een tweede.
Fijn dat je die duidelijkheid hebt voor jezelf!
Heb je eerder getwijfeld over het ouderschap? Of dacht je eerder altijd eigen kinderen zijn niets voor mij?
Ik heb mezelf nooit als moeder gezien tot voor kort en had dus geen duidelijke kinderwens. Ook nooit gehad toen ik jonger was.
Ik wil je ook nog een leestip meegeven, lees het boek ‘Dagelijks werk’ van Renate Dorrestein. Zij was zelf gewenst kinderloos, maar geen ‘kinderhater’ of ‘kinderfoob’ -mijn woorden-. In dat boek heeft ze het een paar keer over de bijzondere relatie die ze heeft gehad met kinderen in haar omgeving die ze heeft zien opgroeien en veel heeft kunnen meegeven. Wie weet geeft dat je nog wat reflectie.
Dank voor de tip!
vrijdag 6 juli 2018 om 00:46
In dit specifieke geval heeft dit er dus voor gezorgd dat er relatieproblemen zijn ontstaan. Hij heeft zich zo aangepast en dus heeft ingeleverd. Achteraf veel spijt en verdriet en een uiteindelijke breuk.karin12345 schreef: ↑06-07-2018 00:09Bovendien: net alsof het hebben van kinderen en kleinkinderen de relatie er beter op zou maken.
Nee toch?
Maar ik zei al; dit is één situatie.
vrijdag 6 juli 2018 om 00:48
Door het gemis van kinderen en kleinkinderen is er uiteindelijk een ontwrichting gekomen in deze relatie.karin12345 schreef: ↑06-07-2018 00:09Bovendien: net alsof het hebben van kinderen en kleinkinderen de relatie er beter op zou maken.
Nee toch?
vrijdag 6 juli 2018 om 00:50
Natuurlijk kun je een kind dat niet van jezelf is heel veel liefde geven.
Als de klik er is dan maakt het geen bal uit of een kind biologisch eigen, geadopteerd of een pleegkind is. Een goede band kun je in principe met elk kind krijgen.
De band met een geadopteerd kind is toch niet anders dan die met een biologisch eigen kind?
Als de klik er is dan maakt het geen bal uit of een kind biologisch eigen, geadopteerd of een pleegkind is. Een goede band kun je in principe met elk kind krijgen.
De band met een geadopteerd kind is toch niet anders dan die met een biologisch eigen kind?
vrijdag 6 juli 2018 om 00:50
Dat kan zeker, maar verdraai mijn woorden niet in een persoonlijk voorbeeld wat ik geef.
vrijdag 6 juli 2018 om 00:51
nachtvlinder1977 schreef: ↑06-07-2018 00:46Maar pleegzorg oid gaat toch niet als je partner geen kinderen wil?
Dat kan tegenwoordig ook in deeltijd, las ik van de week in de krant.
En misschien is man daar wel voor te porren?
vrijdag 6 juli 2018 om 00:53
Waarom heb je verdriet?Martina1979 schreef: ↑06-07-2018 00:15Ja, met alles wat ik nu weet wel maar garanties voor de toekomst zijn er nooit natuurliik. Vandaar ook mijn worsteling met verdriet omdat ik er zelf voor kies.
Ik ben dus ook benieuwd of anderen dit herkennen en hoe je hier dan mee omgaat.
