Kinderen
alle pijlers
Kinderloos
donderdag 5 juli 2018 om 22:59
Hallo allemaal,
Ik hoop dat ik dit bericht in de juiste categorie heb geplaatst. Ik zal mijn vraagstuk zo goed mogelijk proberen uit te leggen omdat ik benieuwd ben of anderen dit herkennen en hoe ze hier mee omgaan.
Ik ben sinds 5 jaar heel erg gelukkig met mijn vriend, hij is mijn grote liefde. Hij is vanaf het begin heel duidelijk geweest dat hij geen kinderen wil. Ik heb nooit een duidelijke kinderwens gehad en was hier nooit mee bezig. Nu is het echter zo dat ik dit sinds een jaar wel heb, ik denk juist ook omdat we zo'n fijne relatie hebben. We hebben hier veel over gepraat en ik heb hem nooit willen overhalen maar het levert uiteraard wel spanningen op. Ik heb er goed over nagedacht als mijn wens toch sterker zou zijn, ook omdat ik eind 30 ben. Een kindje alleen krijgen van een donor lijkt me enorm zwaar maar m.i. dan de enige optie omdat het mijn wens zou zijn en ik er dan ook voor moet gaan. Ik ben me er zeer van bewust dat een wens absoluut geen vanzelfsprekendheid is en maar de vraag of het je ook gegund is.
Alles bij elkaar opgeteld komt het er op neer dat mijn kinderwens onvervuld blijft. Ik kies hier zelf voor en ik zie ook de positieve kanten hiervan. Ik ben omringd door vrienden met kinderen waar ik (hopelijk) een leuke "tante" voor ben.
Af en toe word ik echter overvallen door intens verdriet en twijfel of dit wel echt is wat ik wil. Ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om aansluiting te vinden bij vrienden die allemaal kinderen hebben en kan volschieten als ik een kind met een grootouder zie omdat ik dan besef dat ik dat nooit ga meemaken.
Ik durf hier echter niet goed over te praten omdat het tenslotte mijn eigen keuze is. Ik wil anderen hier ook niet mee lastig vallen omdat ik bang ben voor oordelen of medelijden. Ik vind het ook lastig omdat het hele concept kinderwens nog zo nieuw is voor mij maar wel al duidelijk dat deze niet vervuld gaat worden.
Bedankt voor jullie feedback.
Ik hoop dat ik dit bericht in de juiste categorie heb geplaatst. Ik zal mijn vraagstuk zo goed mogelijk proberen uit te leggen omdat ik benieuwd ben of anderen dit herkennen en hoe ze hier mee omgaan.
Ik ben sinds 5 jaar heel erg gelukkig met mijn vriend, hij is mijn grote liefde. Hij is vanaf het begin heel duidelijk geweest dat hij geen kinderen wil. Ik heb nooit een duidelijke kinderwens gehad en was hier nooit mee bezig. Nu is het echter zo dat ik dit sinds een jaar wel heb, ik denk juist ook omdat we zo'n fijne relatie hebben. We hebben hier veel over gepraat en ik heb hem nooit willen overhalen maar het levert uiteraard wel spanningen op. Ik heb er goed over nagedacht als mijn wens toch sterker zou zijn, ook omdat ik eind 30 ben. Een kindje alleen krijgen van een donor lijkt me enorm zwaar maar m.i. dan de enige optie omdat het mijn wens zou zijn en ik er dan ook voor moet gaan. Ik ben me er zeer van bewust dat een wens absoluut geen vanzelfsprekendheid is en maar de vraag of het je ook gegund is.
Alles bij elkaar opgeteld komt het er op neer dat mijn kinderwens onvervuld blijft. Ik kies hier zelf voor en ik zie ook de positieve kanten hiervan. Ik ben omringd door vrienden met kinderen waar ik (hopelijk) een leuke "tante" voor ben.
Af en toe word ik echter overvallen door intens verdriet en twijfel of dit wel echt is wat ik wil. Ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om aansluiting te vinden bij vrienden die allemaal kinderen hebben en kan volschieten als ik een kind met een grootouder zie omdat ik dan besef dat ik dat nooit ga meemaken.
Ik durf hier echter niet goed over te praten omdat het tenslotte mijn eigen keuze is. Ik wil anderen hier ook niet mee lastig vallen omdat ik bang ben voor oordelen of medelijden. Ik vind het ook lastig omdat het hele concept kinderwens nog zo nieuw is voor mij maar wel al duidelijk dat deze niet vervuld gaat worden.
Bedankt voor jullie feedback.
vrijdag 6 juli 2018 om 00:54
Graag gedaan!
Misschien is dit ook nog interessant voor je om te lezen: https://www.ad.nl/bizar/sarah-45-doorbr ... ~a99110b3/
Er bestaan ook moeders die spijt hebben van hun beslissing, lekker verfrissend! Iedereen denkt nl dat het moederschap iets fantastisch is (is het ook
, of eigenlijk niet het moederschap maar mijn kind daar ben ik heel blij mee), maar het is het echt niet altijd en echt niet voor iedereen.
Ik snap heel goed waarom de moeder in het artikel spijt heeft. Het past nl moeilijk in haar oude levensstijl. Want ja, een kind heb je altijd. Natuurlijk kan het naar de opvang, maar het blijft altijd de primaire verantwoordelijkheid van de ouders. Het mooie daaraan is, dat je altijd wat om handen hebt (zeker met kleine kinderen) en dat je niet meer hoeft te twijfelen over de zin van het leven.
Dat bedoel ik half grappend, want aan de ene kant heb je geen tijd meer om daarover te twijfelen, aan de andere kant meer serieus: het leven is er om door te geven. Dat kan heel letterlijk, door een eigen kind op de wereld te zetten, maar wie weet TO kun jij aan het doorgeven ervan een heel andere invulling geven.
Ik hoop dat dit je nog verder op weg helpt in je gedachtengang. Het is echt niet niks waarmee je nu dealt in je hoofd. Neem het jezelf iig niet kwalijk dat je hier nu aan denkt en niet eerder en zorg er ook voor dat het je niet eeuwig blijft bezig houden. Dus pieker je te lang dan zou ik zeker hulp zoeken!
Misschien is dit ook nog interessant voor je om te lezen: https://www.ad.nl/bizar/sarah-45-doorbr ... ~a99110b3/
Er bestaan ook moeders die spijt hebben van hun beslissing, lekker verfrissend! Iedereen denkt nl dat het moederschap iets fantastisch is (is het ook
, of eigenlijk niet het moederschap maar mijn kind daar ben ik heel blij mee), maar het is het echt niet altijd en echt niet voor iedereen.Ik snap heel goed waarom de moeder in het artikel spijt heeft. Het past nl moeilijk in haar oude levensstijl. Want ja, een kind heb je altijd. Natuurlijk kan het naar de opvang, maar het blijft altijd de primaire verantwoordelijkheid van de ouders. Het mooie daaraan is, dat je altijd wat om handen hebt (zeker met kleine kinderen) en dat je niet meer hoeft te twijfelen over de zin van het leven.
Dat bedoel ik half grappend, want aan de ene kant heb je geen tijd meer om daarover te twijfelen, aan de andere kant meer serieus: het leven is er om door te geven. Dat kan heel letterlijk, door een eigen kind op de wereld te zetten, maar wie weet TO kun jij aan het doorgeven ervan een heel andere invulling geven.
Ik hoop dat dit je nog verder op weg helpt in je gedachtengang. Het is echt niet niks waarmee je nu dealt in je hoofd. Neem het jezelf iig niet kwalijk dat je hier nu aan denkt en niet eerder en zorg er ook voor dat het je niet eeuwig blijft bezig houden. Dus pieker je te lang dan zou ik zeker hulp zoeken!
vrijdag 6 juli 2018 om 00:56
En dit artikel is ook nog interessant: https://nieuws.nl/algemeen/20170716/bes ... -opwaaien/
vrijdag 6 juli 2018 om 00:58
Ik word bijvoorbeeld af en toe erdoor overvallen als ik een slechte dag heb en om me heen alleen maar stralende moeders lijk te zien. Dan komt het binnen dat ik "anders" ben en dat nooit zal ervaren. Het is niet dat ik continu verdrietig ben of twijfel maar soms wel.
vrijdag 6 juli 2018 om 00:59
Hoe lang duurt de primaire zorg voor kinderen?Roffatientje schreef: ↑06-07-2018 00:54. Het mooie daaraan is, dat je altijd wat om handen hebt (zeker met kleine kinderen) en dat je niet meer hoeft te twijfelen over de zin van het leven.
12 jaar?
15?
Op een heel leven wat tegenwoordig, bij leven en welzijn, zo'n 80 jaar duurt, is het niet erg lang.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:01
Waarom ben jij anders en waarom word je daar verdrietig van?Martina1979 schreef: ↑06-07-2018 00:58Ik word bijvoorbeeld af en toe erdoor overvallen als ik een slechte dag heb en om me heen alleen maar stralende moeders lijk te zien. Dan komt het binnen dat ik "anders" ben en dat nooit zal ervaren. Het is niet dat ik continu verdrietig ben of twijfel maar soms wel.
anoniem_370132 wijzigde dit bericht op 06-07-2018 01:05
4.91% gewijzigd
vrijdag 6 juli 2018 om 01:02
Vind de tip om met iemand te praten goed. Of met lotgenoten. Het is een rouw proces en kan zeker opspelen op latere leeftijd. Het lijkt me heel moeilijk. Je leeftijd kan er mee te maken hebben dat een kinderwens lijkt op te spelen, dat heb ik vaker gehoord. Het kan een fase zijn maar blijft het sterk dan vind ik dat je wel het recht hebt om dit te delen met je man. En ik zou het begrijpen dat je toch kiest voor je kinderwens.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:02
Stralende moeders hebben ook heeeuuul veeuul slechte dagen. Google maar eens op het gemiddelde moederblog. Een kind betekent nl ook zorgen maken dan wel zorgen doen en heel veel tijd opvreten.Martina1979 schreef: ↑06-07-2018 00:58Ik word bijvoorbeeld af en toe erdoor overvallen als ik een slechte dag heb en om me heen alleen maar stralende moeders lijk te zien. Dan komt het binnen dat ik "anders" ben en dat nooit zal ervaren. Het is niet dat ik continu verdrietig ben of twijfel maar soms wel.
Dat vind ik nu niet erg, maar misschien krijg ik later ook wel spijt van mijn beslissing.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:05
Dat bedoel ik heel letterlijk omdat iedereen om me heen kinderen heeft. Lastig om aansluiting te houden als er steeds meer appgroeps en afspraken onder de moeders plaatsvinden. Ik heb al eens bedacht dat ik het fijn zou vinden om ook vrienden zonder kids te hebben hoeveel ik ook van mijn vrienden hou
vrijdag 6 juli 2018 om 01:08
Martina1979 schreef: ↑06-07-2018 01:05Dat bedoel ik heel letterlijk omdat iedereen om me heen kinderen heeft. Lastig om aansluiting te houden als er steeds meer appgroeps en afspraken onder de moeders plaatsvinden. Ik heb al eens bedacht dat ik het fijn zou vinden om ook vrienden zonder kids te hebben hoeveel ik ook van mijn vrienden hou
Er zijn toch wel volwassenen te vinden van jullie leeftijd zonder kinderen waar je een vriendschap mee op kunt bouwen?
vrijdag 6 juli 2018 om 01:08
Dat ligt eraan hoe “helicopterig” je bent als moeder. Laatst hoorde ik een reclame op de radio van Schoevers dat je je zoon of dochter nu nog kon aanmelden. Toen dacht ik echt ‘wtf! Zijn er echt ouders die zich zo zeer met de studiekeuze van hun (volwassen!) kind bemoeien?’ Maar blijkbaar wel, want anders zou die reclame er niet zijn.karin12345 schreef: ↑06-07-2018 00:59Hoe lang duurt de primaire zorg voor kinderen?
12 jaar?
15?
Op een heel leven wat tegenwoordig, bij leven en welzijn, zo'n 80 jaar duurt, is het niet erg lang.
Maar ik hoor ook van mijn schoonmoeder, die inmiddels 75 is, dat als wij bij hun logeren en wij een avondje weg zijn ze rustig opblijft tot wij veilig thuis zijn. Dus in die zin houdt het nooit op, want mijn man is 40.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:09
Het is logisch dat je erover nadenkt en ook verdriet voelt op die leeftijd. Een vrouw heeft niet euwig de tijd om een keuze te maken, op een bepaalde leeftijd heb je niets meer te kiezen.
En nu geen moeder is later ook geen oma.
Ikzelf had ook nooit een echte kinderwens, ik dacht dat het gewoon niet voor mij was weggelegd en kon vrienden ook niet begrijpen, die ouders waren geworden en waar hun wereld opeens vooral om het kind draaide. Ik was ook zeker niet het medische traject in gegaan en was overtuigd dat ik niet voor plegouderschap of adoptie zou kiezen. Ik heb wel een petekind, maar de ontwikkeling volgde ik meer vanaf de zijlijn.
Met einde 30 was ik al maanden bezig om (in stilte) afscheid te nemen en aan de gedachte te wennen kinderlos te blijven. Tot ik opeens een miskraam kreeg.
En dat was het ergste wat ik tot dan had meegemaakt....bezeffen dat ik wel zwanger kon worden, maar het kind niet mocht uitdragen... Enkele maanden later bleek ik weer zwanger, maar ik zat niet echt op een roze wolk.....ik kon niet geloven dat ik een kind zou krijgen, hield er rekening mee dat weer iets mis zou gaan. Ik heb ook eigenlijk alleen maar tot aan de geboorte gedacht, niet echt aan de tijd daarna.
Ik moest heel erg wennen aan het hebben van een kind en niet meer te mogen gaan en staan waar ik wou, ik was echt mijn vrijheid kwijt. Mijn hele leven veranderde.
Nu achteraf kan ik zeggen dat het het leukste is, wat mij kon gebeuren...en sinds de geboorte van mijn kind moet ik nu met de angst/ gedachte leren leven dat ik het ook weer kwijt kan raken. Het is gewoon heel spannend om een kind te zien groeien, te zien welke ontwikkeling het doormaakt,maar ook vermoeiend en energievretend, want ik ben geen 20 meer.
Waarom wil je vriend geen kind? Ik ken koppels waar het gewoon niet lukte, of er zijn al kinderen uit een vroegere relatie of ze hebben een erfelijke ziekte, die ze niet willen doorgeven.
Je kunt je leven ook betekenis geven zonder kinderen, maar je moet wel een leven lang achter de beslissing kunnen blijven staan. Dan is het misschien nog makkelijker mee te leven, wanneer je kunt zeggen, het lukte niet in plaats van mijn vriend wou niet of wij hebben het niet geprobeerd.
Ik wens je wijsheid toe, om voor jou de juiste beslissing te nemen!
En nu geen moeder is later ook geen oma.
Ikzelf had ook nooit een echte kinderwens, ik dacht dat het gewoon niet voor mij was weggelegd en kon vrienden ook niet begrijpen, die ouders waren geworden en waar hun wereld opeens vooral om het kind draaide. Ik was ook zeker niet het medische traject in gegaan en was overtuigd dat ik niet voor plegouderschap of adoptie zou kiezen. Ik heb wel een petekind, maar de ontwikkeling volgde ik meer vanaf de zijlijn.
Met einde 30 was ik al maanden bezig om (in stilte) afscheid te nemen en aan de gedachte te wennen kinderlos te blijven. Tot ik opeens een miskraam kreeg.
En dat was het ergste wat ik tot dan had meegemaakt....bezeffen dat ik wel zwanger kon worden, maar het kind niet mocht uitdragen... Enkele maanden later bleek ik weer zwanger, maar ik zat niet echt op een roze wolk.....ik kon niet geloven dat ik een kind zou krijgen, hield er rekening mee dat weer iets mis zou gaan. Ik heb ook eigenlijk alleen maar tot aan de geboorte gedacht, niet echt aan de tijd daarna.
Ik moest heel erg wennen aan het hebben van een kind en niet meer te mogen gaan en staan waar ik wou, ik was echt mijn vrijheid kwijt. Mijn hele leven veranderde.
Nu achteraf kan ik zeggen dat het het leukste is, wat mij kon gebeuren...en sinds de geboorte van mijn kind moet ik nu met de angst/ gedachte leren leven dat ik het ook weer kwijt kan raken. Het is gewoon heel spannend om een kind te zien groeien, te zien welke ontwikkeling het doormaakt,maar ook vermoeiend en energievretend, want ik ben geen 20 meer.
Waarom wil je vriend geen kind? Ik ken koppels waar het gewoon niet lukte, of er zijn al kinderen uit een vroegere relatie of ze hebben een erfelijke ziekte, die ze niet willen doorgeven.
Je kunt je leven ook betekenis geven zonder kinderen, maar je moet wel een leven lang achter de beslissing kunnen blijven staan. Dan is het misschien nog makkelijker mee te leven, wanneer je kunt zeggen, het lukte niet in plaats van mijn vriend wou niet of wij hebben het niet geprobeerd.
Ik wens je wijsheid toe, om voor jou de juiste beslissing te nemen!
anoniem_302489 wijzigde dit bericht op 06-07-2018 01:12
0.37% gewijzigd
vrijdag 6 juli 2018 om 01:09
De basis en meer is toch echt wel om kinderen te willen opvoeden en verzorgen in je eigen huis. De kinderen hebben veel meegemaakt, vaker dan gemiddeld hierdoor probleemgedrag en je hebt automatisch te maken met de ouders van de kinderen en hulpverlening. Veel pleegouders halen er positieve energie en geluk uit maar dat zijn wel pleegouders die ofwel stevige opvoeders zijn met ervaring, een kinderwens of eigen kinderen hebben. Zij ervaren het zware van de taak misschien niet als zwaar. Maar het blijft een zwaar en erg verantwoordelijke taak die 24/7 bestaat ook al zijn de pleegkinderen niet altijd bij je.karin12345 schreef: ↑06-07-2018 01:00Het is een grote misvatting, dat zorgen voor een pleegkind altijd zwaar is.
Dat hoeft helemaal niet het geval te zijn.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:10
Dat zie ik zeker ook in mijn omgeving en ik begrijp ook dat het heel erg veel verantwoordelijkheid is. Dat heeft ook altijd een rol gespeeld bij mijn hiervoor niet bestaande kinderwens.Roffatientje schreef: ↑06-07-2018 01:02Stralende moeders hebben ook heeeuuul veeuul slechte dagen. Google maar eens op het gemiddelde moederblog. Een kind betekent nl ook zorgen maken dan wel zorgen doen en heel veel tijd opvreten.
Dat vind ik nu niet erg, maar misschien krijg ik later ook wel spijt van mijn beslissing.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:11
Hangt ook erg af van de leeftijd.
Als je eind dertig bent, zal het niet meevallen om voor je 40ste nog een man te vinden die een gezin met je wil vormen.
Niet onmogelijk, wel moeilijk misschien.
En anders het traject van een donor?
Alleenstaand moederschap?
Dat lijkt me pas echt zwaar.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:14
Begrijp ik dat je niet continu verdrietig bent. Gelukkig ook maar, een mens leeft in het hier en nu.Martina1979 schreef: ↑06-07-2018 00:58Ik word bijvoorbeeld af en toe erdoor overvallen als ik een slechte dag heb en om me heen alleen maar stralende moeders lijk te zien. Dan komt het binnen dat ik "anders" ben en dat nooit zal ervaren. Het is niet dat ik continu verdrietig ben of twijfel maar soms wel.
Als je denkt aan later. Zou je een kerst willen met kinderen kleinkinderen ed. Zie je dat voor je of juist niet.
Waarom word je verdrietig af en toe, hoe kan dat als je deze keuze bewust hebt gemaakt?
En begrijp me niet verkeerd, iedere keuze is goed.
Vind het wel verdrietig te lezen dat jouw keuze je bij tijd en wijle verdrietig maakt.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:14
Zeker wel maar op dit moment zijn die er niet (meer en nog niet)karin12345 schreef: ↑06-07-2018 01:08Er zijn toch wel volwassenen te vinden van jullie leeftijd zonder kinderen waar je een vriendschap mee op kunt bouwen?
vrijdag 6 juli 2018 om 01:14
ja dat lijkt me ook. Er zijn veel beren op de weg. Sommigen gaan ervoor en dan komt het goed, anderen durven de stap niet aan of willen het niet. Het lijkt me erg moeilijk om voor die keuzes te staankarin12345 schreef: ↑06-07-2018 01:11Hangt ook erg af van de leeftijd.
Als je eind dertig bent, zal het niet meevallen om voor je 40ste nog een man te vinden die een gezin met je wil vormen.
Niet onmogelijk, wel moeilijk misschien.
En anders het traject van een donor?
Alleenstaand moederschap?
Dat lijkt me pas echt zwaar.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:15
Ik bestrijd het, dat pleegkinderen altijd probleemgedrag vertonen.Elsa1984 schreef: ↑06-07-2018 01:09De basis en meer is toch echt wel om kinderen te willen opvoeden en verzorgen in je eigen huis. De kinderen hebben veel meegemaakt, vaker dan gemiddeld hierdoor probleemgedrag en je hebt automatisch te maken met de ouders van de kinderen en hulpverlening. Veel pleegouders halen er positieve energie en geluk uit maar dat zijn wel pleegouders die ofwel stevige opvoeders zijn met ervaring, een kinderwens of eigen kinderen hebben. Zij ervaren het zware van de taak misschien niet als zwaar. Maar het blijft een zwaar en erg verantwoordelijke taak die 24/7 bestaat ook al zijn de pleegkinderen niet altijd bij je.
Dat hoeft helemaal niet het geval te zijn hoor!
En boven, zoals ik al eerder schreef, bestaat tegenwoordig het deelouderschap.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:17
Tiktiktikwiebenik schreef: ↑06-07-2018 01:09Het is logisch dat je erover nadenkt en ook verdriet voelt op die leeftijd. Een vrouw heeft niet euwig de tijd om een keuze te maken, op een bepaalde leeftijd heb je niets meer te kiezen.
En nu geen moeder is later ook geen oma.
Ikzelf had ook nooit een echte kinderwens, ik dacht dat het gewoon niet voor mij was weggelegd en kon vrienden ook niet begrijpen, die ouders waren geworden en waar hun wereld opeens vooral om het kind draaide. Ik was ook zeker niet het medische traject in gegaan en was overtuigd dat ik niet voor plegouderschap of adoptie zou kiezen. Ik heb wel een petekind, maar de ontwikkeling volgde ik meer vanaf de zijlijn.
Met einde 30 was ik al maanden bezig om (in stilte) afscheid te nemen en aan de gedachte te wennen kinderlos te blijven. Tot ik opeens een miskraam kreeg.
En dat was het ergste wat ik tot dan had meegemaakt....bezeffen dat ik wel zwanger kon worden, maar het kind niet mocht uitdragen... Enkele maanden later bleek ik weer zwanger, maar ik zat niet echt op een roze wolk.....ik kon niet geloven dat ik een kind zou krijgen, hield er rekening mee dat weer iets mis zou gaan. Ik heb ook eigenlijk alleen maar tot aan de geboorte gedacht, niet echt aan de tijd daarna.
Ik moest heel erg wennen aan het hebben van een kind en niet meer te mogen gaan en staan waar ik wou, ik was echt mijn vrijheid kwijt. Mijn hele leven veranderde.
Nu achteraf kan ik zeggen dat het het leukste is, wat mij kon gebeuren...en sinds de geboorte van mijn kind moet ik nu met de angst/ gedachte leren leven dat ik het ook weer kwijt kan raken. Het is gewoon heel spannend om een kind te zien groeien, te zien welke ontwikkeling het doormaakt,maar ook vermoeiend en energievretend, want ik ben geen 20 meer.
Waarom wil je vriend geen kind? Ik ken koppels waar het gewoon niet lukte, of er zijn al kinderen uit een vroegere relatie of ze hebben een erfelijke ziekte, die ze niet willen doorgeven.
Je kunt je leven ook betekenis geven zonder kinderen, maar je moet wel een leven lang achter de beslissing kunnen blijven staan. Dan is het misschien nog makkelijker mee te leven, wanneer je kunt zeggen, het lukte niet in plaats van mijn vriend wou niet of wij hebben het niet geprobeerd.
Ik wens je wijsheid toe, om voor jou de juiste beslissing te nemen!
Dank voor je mooie verhaal. Mijn partner wil geen kinderen om verschillende redenen waaronder erfelijkheid maar ook het feit dat hij zijn leven dusdanig heeft ingericht dat er geen ruimte qua tijd is.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:19
Ik zeg dan ook vaker dan gemiddeld en niet altijd. Het zijn kinderen die uit huis geplaatst zijn en vaak al veel ellende hebben doorstaan. Die verdienen ouders die hier vol voor kunnen gaan en weten hoe ze hiermee om moeten gaan. En dit vanuit het diepste van hun hart willen. Hoe zou een stel dit kunnen waarvan de man geen kinderen wil? Dat lijkt me gewoon een moeilijke opgave.karin12345 schreef: ↑06-07-2018 01:15Ik bestrijd het, dat pleegkinderen altijd probleemgedrag vertonen.
Dat hoeft helemaal niet het geval te zijn hoor!
En boven, zoals ik al eerder schreef, bestaat tegenwoordig het deelouderschap.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:22
Martina1979 schreef: ↑06-07-2018 01:17Dank voor je mooie verhaal. Mijn partner wil geen kinderen om verschillende redenen waaronder erfelijkheid maar ook het feit dat hij zijn leven dusdanig heeft ingericht dat er geen ruimte qua tijd is.
Maar moet je dan wel een kind van hem willen? (Even los gezien van het feit dat hij dat niet wil)
En als je dan toch dat kind wil hebben, hoe zie je dat dan gebeuren?
Heb je trouwens wat aan de artikelen die ik had gelinkt? Het lijkt mij nl ook nuttig om het van de andere kant te bekijken, juist ook omdat je voorheen juist géén kinderen wilde.
anoniem_643352ae0cd71 wijzigde dit bericht op 06-07-2018 01:23
10.51% gewijzigd
vrijdag 6 juli 2018 om 01:22
Elsa1984 schreef: ↑06-07-2018 01:19Ik zeg dan ook vaker dan gemiddeld en niet altijd. Het zijn kinderen die uit huis geplaatst zijn en vaak al veel ellende hebben doorstaan. Die verdienen ouders die hier vol voor kunnen gaan en weten hoe ze hiermee om moeten gaan. En dit vanuit het diepste van hun hart willen. Hoe zou een stel dit kunnen waarvan de man geen kinderen wil? Dat lijkt me gewoon een moeilijke opgave.
Dat is het ook.
Ik bracht het alleen naar voren, omdat je eerder vertelde wel open voor te staan voor pleegouderschap.
Ik wens je veel geluk en wijsheid met welk je besluit je ook gaat nemen.
vrijdag 6 juli 2018 om 01:23
_Monti_ schreef: ↑06-07-2018 01:14Als je denkt aan later. Zou je een kerst willen met kinderen kleinkinderen ed. Zie je dat voor je of juist niet.
Waarom word je verdrietig af en toe, hoe kan dat als je deze keuze bewust hebt gemaakt?
En begrijp me niet verkeerd, iedere keuze is goed.
Vind het wel verdrietig te lezen dat jouw keuze je bij tijd en wijle verdrietig maakt.
Ik heb daar eigenlijk nooit zo over nagedacht, ook omdat ik zelf niet uit een gezin kom waar bijvoorbeeld kerst een warm gebeuren was.
Ik maak bewust de keuze om bij mijn partner te blijven maar ik zou het liefste wel een kind met hem willen. Dat maakt me soms verdrietig en hem ook om mij zo te zien.
Dank voor je begrip.
