Overig
alle pijlers
Emigreren
maandag 30 juli 2018 om 14:28
Dit wordt een heel verhaal, maar ik moet het van mij afschrijven...
mijn man wil graag emigreren, naar Spanje. Hij is Spaans, maar in NL geboren. Zijn ouders zijn een aantal jaar geleden terug gegaan en sinds een paar jaar ook zijn broer en zus...
mijn man is hier gebleven omdat hij hier een studie gevolgd heeft en mij heeft leren kennen.
We hebben 2 zoontjes van 2 en 4
Mijn man is al een tijd op zoek naar een leuke/goede baan maar vindt maar niks... steeds afwijzingen; te weinig ervaring, past niet in het team, cv sluit niet aan enz enz. Hierdoor raakt hij steeds meer gefrustreerd. Hij kan zijn draai niet vinden, voelt zich hier niet thuis. Hij heeft geen familie in de buurt. Hij heeft 2 goede vrienden die hij af en toe ziet maar zij zijn druk met gezin, werk.
nu heeft zijn broer in spanje een eigen bedrijf en hij heeft mijn man gevraagd om met hem te komen werken.
Mijn man ziet dit erg zitten en wil dus naar spanje vertrekken.
Omdat we het zo zeker mogelijk willen spelen zal mijn man waarsch een (half) jaar eerder gaan zodat hij ingewerkt kan worden en om te kijken of het wat voor hem is, anders zal hij op zoek moeten naar ander werk.
Ikzelf heb enorme gemengde gevoelens over de emigratie. Aan de ene kant zie ik mijn man hier ongelukkig en dat wil ik niet, daarbij heeft zijn humeur zijn uitwerking op het hele gezin. En wanneer alles goed gaat, is een leven aan de spaanse kust niet verkeerd..
Aan de andere kant wil ik helemaal niet emigreren. Ik heb mijn familie, vrienden, een leuke goede baan, ik weet de weg, ik weet dat ik mijn kinderen een goede toekomst kan bieden...
erg moeilijk, ik voel me verschrikkelijk
mijn man weet dat ik liever niet wil emigreren en dat ik het zou doen voor hem en ons gezin.. maar het is zo onzeker. Ik vind het ook moeilijk mijn ouders achter te laten. Het zijn schatten, ze zijn gek op mijn kinderen en het zal erg verdrietig voor hen zijn...
mijn man wil graag emigreren, naar Spanje. Hij is Spaans, maar in NL geboren. Zijn ouders zijn een aantal jaar geleden terug gegaan en sinds een paar jaar ook zijn broer en zus...
mijn man is hier gebleven omdat hij hier een studie gevolgd heeft en mij heeft leren kennen.
We hebben 2 zoontjes van 2 en 4
Mijn man is al een tijd op zoek naar een leuke/goede baan maar vindt maar niks... steeds afwijzingen; te weinig ervaring, past niet in het team, cv sluit niet aan enz enz. Hierdoor raakt hij steeds meer gefrustreerd. Hij kan zijn draai niet vinden, voelt zich hier niet thuis. Hij heeft geen familie in de buurt. Hij heeft 2 goede vrienden die hij af en toe ziet maar zij zijn druk met gezin, werk.
nu heeft zijn broer in spanje een eigen bedrijf en hij heeft mijn man gevraagd om met hem te komen werken.
Mijn man ziet dit erg zitten en wil dus naar spanje vertrekken.
Omdat we het zo zeker mogelijk willen spelen zal mijn man waarsch een (half) jaar eerder gaan zodat hij ingewerkt kan worden en om te kijken of het wat voor hem is, anders zal hij op zoek moeten naar ander werk.
Ikzelf heb enorme gemengde gevoelens over de emigratie. Aan de ene kant zie ik mijn man hier ongelukkig en dat wil ik niet, daarbij heeft zijn humeur zijn uitwerking op het hele gezin. En wanneer alles goed gaat, is een leven aan de spaanse kust niet verkeerd..
Aan de andere kant wil ik helemaal niet emigreren. Ik heb mijn familie, vrienden, een leuke goede baan, ik weet de weg, ik weet dat ik mijn kinderen een goede toekomst kan bieden...
erg moeilijk, ik voel me verschrikkelijk
mijn man weet dat ik liever niet wil emigreren en dat ik het zou doen voor hem en ons gezin.. maar het is zo onzeker. Ik vind het ook moeilijk mijn ouders achter te laten. Het zijn schatten, ze zijn gek op mijn kinderen en het zal erg verdrietig voor hen zijn...
maandag 30 juli 2018 om 14:36
Ik ben zelf een jaar geleden geëmigreerd naar Oost-Duitsland ( 750 km ) van Nederland. Mijn vriend in dit geval wilde eigenlijk liever niet maar hier gewoon een betere toekomst voor ons beide.
Toch gegaan maar wel afgesproken dat als hij na een jaar het nog helemaal niet ziet zitten we weer terug gaan, om het toch geprobeerd te hebben. Als je niet kijkt of het wat is kun je er niet over oordelen was mijn mening.
We zitten hier nu een jaar maar willen echt niet meer terug naar Nederland.
Lastig is soms wel met verjaardagen/feestjes van familie en vrienden maar proberen 3 keer per jaar naar Nederland te gaan.
Moet wel eerlijk zeggen 750 km is makkelijker en sneller af te leggen als Spanje natuurlijk dat doe je niet even met de auto.
Succes met de keuze! Misschien eerst een paar keer op vakantie gaan daar en kijken of het je wat lijkt.
Toch gegaan maar wel afgesproken dat als hij na een jaar het nog helemaal niet ziet zitten we weer terug gaan, om het toch geprobeerd te hebben. Als je niet kijkt of het wat is kun je er niet over oordelen was mijn mening.
We zitten hier nu een jaar maar willen echt niet meer terug naar Nederland.
Lastig is soms wel met verjaardagen/feestjes van familie en vrienden maar proberen 3 keer per jaar naar Nederland te gaan.
Moet wel eerlijk zeggen 750 km is makkelijker en sneller af te leggen als Spanje natuurlijk dat doe je niet even met de auto.
Succes met de keuze! Misschien eerst een paar keer op vakantie gaan daar en kijken of het je wat lijkt.
maandag 30 juli 2018 om 14:37
Lastig. Enig idee hoe hij erin zal staan als het andersom is? Ik zou ernaar neigen om voor de ongelukkige partij te kiezen en te kijken of het elders wel goed gaat. Ik zou dit echter alleen doen als ik zeker zou weten dat mijn man andersom hetzelfde voor mij zou doen. Kinderen zijn op die leeftijd hartstikke flexibel. Mijn ouders zouden het niet ontzettend leuk vinden, maar dit niet laten merken en het geluk van ons gezin voorop hebben staan. Als je ouders hebt die erg duidelijk laten weten dat ze het je niet in dank afnemen dan lijkt me dat ook weer lastiger.
maandag 30 juli 2018 om 14:39
Wat betreft vrienden en familie: zodra je gaat verhuizen naar de andere kant van het land (of naar "niet meer om de hoek") veranderen de verhoudingen en de frequentie van het contact al. Daarvoor hoef je niet te emigreren. Als je een goede basis hebt maakt het niet uit of je ze elke dag ziet of 1 keer per jaar. Om die reden zou ik dus sowieso niet blijven.
maandag 30 juli 2018 om 14:42
mijn man heeft de afgelopen jaren wel zijn best gedaan om zijn geluk hier te vinden en om een goede baan te vinden, maar het lukt gewoon niet. Daarom is het nu denk ik meer aan mij om het daar te gaan proberen..
omdat zijn familie daar woont zijn we er al heel vaak op vakantie geweest dus we kennen de omgeving.
Mij staat vooral het onzekere tegen; gaat die zaak lopen, ga ik een baan vinden, ga ik daar niet eenzaam zijn, krijgen mijn kinderen daar een goede opleiding...
Spanje is natuurlijk gaan apenland maar een hoop dingen zijn daar anders dan hier en het percentage werklozen is daar erg hoog..
omdat zijn familie daar woont zijn we er al heel vaak op vakantie geweest dus we kennen de omgeving.
Mij staat vooral het onzekere tegen; gaat die zaak lopen, ga ik een baan vinden, ga ik daar niet eenzaam zijn, krijgen mijn kinderen daar een goede opleiding...
Spanje is natuurlijk gaan apenland maar een hoop dingen zijn daar anders dan hier en het percentage werklozen is daar erg hoog..
maandag 30 juli 2018 om 14:46
jullie kinderen zijn nog erg jong, jouw man heeft baangarantie en jullie hebben al familie daar zitten. Ik zou de gok wel wagen denk ik. Ik zou het een jaar proberen en kijken hoe het gaat. Denk dat wanneer jullie het niet proberen het altijd zal blijven knagen aan jouw man.
Tuurlijk zal familie het niet leuk vinden maar ze hebben nu wel een goede reden om twee keer per jaar op vakantie te gaan
Tuurlijk zal familie het niet leuk vinden maar ze hebben nu wel een goede reden om twee keer per jaar op vakantie te gaan
maandag 30 juli 2018 om 14:48
Je onzekerheden zullen ook echt wel terecht zijn. Het gaat sowieso niet vanzelf. Je zult hard moeten werken om daar een eigen leven op te bouwen. Makkelijk wordt het niet dus dat mag je gewoon erkennen. Je moet alleen voor jezelf bepalen of je man dat waard is. Ik ben niet voor mijn man geemigreerd, maar wel verhuisd naar de andere kant van het land en heb daar een baan moeten vinden en vrienden moeten maken. Het was niet altijd makkelijk, maar ik wilde het omwille van ons. Dus hoewel het niet makkelijk was, kostte het me geen moeite.Victoria83 schreef: ↑30-07-2018 14:42mijn man heeft de afgelopen jaren wel zijn best gedaan om zijn geluk hier te vinden en om een goede baan te vinden, maar het lukt gewoon niet. Daarom is het nu denk ik meer aan mij om het daar te gaan proberen..
omdat zijn familie daar woont zijn we er al heel vaak op vakantie geweest dus we kennen de omgeving.
Mij staat vooral het onzekere tegen; gaat die zaak lopen, ga ik een baan vinden, ga ik daar niet eenzaam zijn, krijgen mijn kinderen daar een goede opleiding...
Spanje is natuurlijk gaan apenland maar een hoop dingen zijn daar anders dan hier en het percentage werklozen is daar erg hoog..
maandag 30 juli 2018 om 14:49
ik probeer dat uit te zoeken, maar dat is lastig. Je weet niet hoe het zal zijn. Daarnaast spreek ik basis Spaans, dus dat zal niet meevallen ben ik bang.Schoonfamilie zegt dat het allemaal wel goed komt...
maandag 30 juli 2018 om 14:51
dit, zeker gelet op de leeftijd van de kinderen. Als het je echt niet bevalt kunnen de kinderen gewoon weer hier starten op school en zijn ze jong genoeg.Strawberry_shortcake schreef: ↑30-07-2018 14:46jullie kinderen zijn nog erg jong, jouw man heeft baangarantie en jullie hebben al familie daar zitten. Ik zou de gok wel wagen denk ik. Ik zou het een jaar proberen en kijken hoe het gaat. Denk dat wanneer jullie het niet proberen het altijd zal blijven knagen aan jouw man.
Tuurlijk zal familie het niet leuk vinden maar ze hebben nu wel een goede reden om twee keer per jaar op vakantie te gaan
En jouw familie zal het niet leuk vinden maar die van hem wel. Is ook wat voor te zeggen
maandag 30 juli 2018 om 14:52
Er is natuurlijk ook een groot verschil waar in Spanje je terecht zou komen: stad of dorp, toeristisch of juist niet, noord of zuid. Spanje in zijn algemeenheid staat bekend om lange werkdagen tegen relatief laag loon en een hogere werkloosheid. Maar er zitten hele forse verschillen tussen verschillende regio’s.
maandag 30 juli 2018 om 14:52
Hoe belangrijk is het dat jij ook een baan hebt (financieel bedoel ik dan) en doe je iets waar daar een tekort aan is? De werkloosheid in Spanje is nog steeds vrij dramatisch, zeker ook onder hoogopgeleiden. Veel Spanjaarden werken absoluut allebei omdat het financieel nodig is, en dat kan best lastig zijn (het is daar wel wat goedkoper, maar de lonen liggen veel lager dan hier, en sommige dingen zijn ook gewoon duurder).Victoria83 schreef: ↑30-07-2018 14:42mijn man heeft de afgelopen jaren wel zijn best gedaan om zijn geluk hier te vinden en om een goede baan te vinden, maar het lukt gewoon niet. Daarom is het nu denk ik meer aan mij om het daar te gaan proberen..
omdat zijn familie daar woont zijn we er al heel vaak op vakantie geweest dus we kennen de omgeving.
Mij staat vooral het onzekere tegen; gaat die zaak lopen, ga ik een baan vinden, ga ik daar niet eenzaam zijn, krijgen mijn kinderen daar een goede opleiding...
Spanje is natuurlijk gaan apenland maar een hoop dingen zijn daar anders dan hier en het percentage werklozen is daar erg hoog..
En wat als jij daar echt niet kunt aarden? Kun je dan afspreken dat jullie terug gaan? En denk je dat man daar ook achter blijft staan?
maandag 30 juli 2018 om 14:53
Je kunt het een jaar proberen? Ik zou het gezien de leeftijd van je kinderen juist niet uitstellen. De jongste moet nog naar school en de oudste begint net. Dikke kans dat zij zich makkelijk aanpassen. Net als je man. Wellicht helpt het al als je aan 3 van de 4 mensen geen kind meer hebt. Kun jij je op jezelf richten.
maandag 30 juli 2018 om 14:55
Hier ben ik het ook mee eens. Maar in the end gaat het om wat jullie als gezin willen, niet wat de families willen.
maandag 30 juli 2018 om 15:00
mijn man gaat bij zijn broer in het bedrijf werken, maar het is natuurlijk niet zeker of daar 2 gezinnen van kunnen leven. Ik wil graag werken daar, het liefst een paar ochtenden zodat ik er ben voor mijn kinderen als ze uit school komen, maar als het nodig is meer.
mocht het bedrijf van mijn schoonbroer niet voor voldoende inkomen zorgen, moet mijn man een andere baan vinden. Hij spreekt de taal redelijk, dus dat is een plus.
Ik ben bang dat mijn man niet meer terug wil komen als we eenmaal daar zijn.. zo koppig en trots is hij wel.. of de kinderen moeten verhongeren natuurlijk maar we gaan er van uit dat het zover niet komt
mocht het bedrijf van mijn schoonbroer niet voor voldoende inkomen zorgen, moet mijn man een andere baan vinden. Hij spreekt de taal redelijk, dus dat is een plus.
Ik ben bang dat mijn man niet meer terug wil komen als we eenmaal daar zijn.. zo koppig en trots is hij wel.. of de kinderen moeten verhongeren natuurlijk maar we gaan er van uit dat het zover niet komt
maandag 30 juli 2018 om 15:04
Realiseer je dat je AOW in mindering wordt gebracht voor elk jaar dat je buiten Nederland woont. En ik schat zo in dat die man daar wil blijven kost wat 't kost. En wat als er iets met jouw ouders is? Wil je daar dan niet liever bij in de buurt wonen? Ik zou als compromis zeggen wel in Spanje met pensioen te willen. Als de kids het huis uit zijn daar 'n B&B gaan beginnen ofzo.
maandag 30 juli 2018 om 15:05
Waar in Spanje zou je heen gaan? Ik woon sinds bijna 2 jaar in Barcelona. Ook al is het een redelijk grote stad, er is weinig werk. Als je dicht hierbij zou wonen is er altijd wel werk in callcenters waar ze nederlanders zoeken. Maar overal liggen de lonen heel erg laag. In de steden rond de 1100 euro per maand meestal, heel weinig beter betaalde banen te vinden. En omdat je schrijft dat je basis spaans spreekt lijkt me niet dat je iets veel beters kan vinden. In de kleinere steden en dorpen liggen salarissen nog een stuk lager. In de dorpen is het leven ook wel goedkoper, maar nog steeds staat het niet in verhouding. Ik zou kijken of je via internet een bedrijf op kan zetten en dan is het makkelijkers om te verdienen.
