Kinderen
alle pijlers
Brutale oppaskinderen, help!
zaterdag 13 oktober 2018 om 08:41
Hoi!
Ik pas sinds een half jaar ongeveer 1x in de week op bij twee zusjes (5 en 7). Het is een beetje nanny-stijl, ik haal ze op van school, breng er later op de middag een naar de sportvereniging en kook het eten.
Ik loop alleen ergens tegenaan, waarvan ik een poos dacht dat het een kwestie van tijd was, en ik vond dat ik me er niet mee moest bemoeien want ik ben de oppas, niet de ouder.
Deze kinderen zijn ontzettend brutaal, vooral de jongste kan ontzettend goed commanderen. Tegenover mij! Ikzelf ben echt opgevoed met het idee dat je volwassenen respectvol moet behandelen, dus stond in het begin met mijn mond vol tanden.
Nu kan ik redelijk goed voet bij stuk houden, dus ze krijgen vaak een ‘nee, want’, maar het probleem is dat als ik iets van hen wil, ze absoluut niet luisteren, ze kijken niet eens op als ik hun naam noem maar horen het duidelijk wel. Als ik iets weet door te drukken wat zij niet willen, gaan ze huilen/gillen, stoppen ze hun vingers in hun oren en kan ik dus niks meer dan ze laten. Maar dat voelt voor mij dan niet goed, omdat ik dan toch met hun gedrag meega.
Hun gedrag is ook problematisch voor kindjes die komen spelen; de dames willen altijd alleen maar doen wat ze zelf willen en zodra het andere kindje een mening laat zien gaan ze huilen/gillen/slaan.
De problemen zijn het sterkst bij de jongste, de oudste heeft het ook wel maar die luistert wel ietsje beter.
Met de ouders kan ik niet zoveel. Die sussen het minder dan ik doe, ze vinden het vooral schattig. Het is ook best een geinig gezicht, vooral bij die jongste, zo’n kleine ukkepuk met staartjes en een jurkje dat volwassenen (inc ouders) commandeert.
Ik wil wel graag blijven oppassen daar, want het zijn verder wel leuke kinderen... Heeft iemand hier misschien ervaring mee? Wat kan ik bijvoorbeeld doen als ze gaan gillen met de vingers in de oren?
Liefs,
Oppas die hulp nodig heeft...
Ik pas sinds een half jaar ongeveer 1x in de week op bij twee zusjes (5 en 7). Het is een beetje nanny-stijl, ik haal ze op van school, breng er later op de middag een naar de sportvereniging en kook het eten.
Ik loop alleen ergens tegenaan, waarvan ik een poos dacht dat het een kwestie van tijd was, en ik vond dat ik me er niet mee moest bemoeien want ik ben de oppas, niet de ouder.
Deze kinderen zijn ontzettend brutaal, vooral de jongste kan ontzettend goed commanderen. Tegenover mij! Ikzelf ben echt opgevoed met het idee dat je volwassenen respectvol moet behandelen, dus stond in het begin met mijn mond vol tanden.
Nu kan ik redelijk goed voet bij stuk houden, dus ze krijgen vaak een ‘nee, want’, maar het probleem is dat als ik iets van hen wil, ze absoluut niet luisteren, ze kijken niet eens op als ik hun naam noem maar horen het duidelijk wel. Als ik iets weet door te drukken wat zij niet willen, gaan ze huilen/gillen, stoppen ze hun vingers in hun oren en kan ik dus niks meer dan ze laten. Maar dat voelt voor mij dan niet goed, omdat ik dan toch met hun gedrag meega.
Hun gedrag is ook problematisch voor kindjes die komen spelen; de dames willen altijd alleen maar doen wat ze zelf willen en zodra het andere kindje een mening laat zien gaan ze huilen/gillen/slaan.
De problemen zijn het sterkst bij de jongste, de oudste heeft het ook wel maar die luistert wel ietsje beter.
Met de ouders kan ik niet zoveel. Die sussen het minder dan ik doe, ze vinden het vooral schattig. Het is ook best een geinig gezicht, vooral bij die jongste, zo’n kleine ukkepuk met staartjes en een jurkje dat volwassenen (inc ouders) commandeert.
Ik wil wel graag blijven oppassen daar, want het zijn verder wel leuke kinderen... Heeft iemand hier misschien ervaring mee? Wat kan ik bijvoorbeeld doen als ze gaan gillen met de vingers in de oren?
Liefs,
Oppas die hulp nodig heeft...
zaterdag 13 oktober 2018 om 08:49
zaterdag 13 oktober 2018 om 08:50
Stoppen. Sorry, maar ik had zelf ook zo’n oppas adres vroeger en als de ouders het prima vinden kun/hoef je er toch niks aan doen. Hun kinderen, hun opvoeding. Je zou hoogstens nog tips aan ze kunnen vragen “wat doe jij als X gaat gillen in de supermarkt.”
Maar zelf ben ik na een paar maanden gestopt, het klikte gewoon niet zo tussen mij en dat gezin omdat we andere ideeen hadden over gedrag buitenshuis. Kan gebeuren.
Maar zelf ben ik na een paar maanden gestopt, het klikte gewoon niet zo tussen mij en dat gezin omdat we andere ideeen hadden over gedrag buitenshuis. Kan gebeuren.
zaterdag 13 oktober 2018 om 08:52
Ben bang dat als de ouders er niks aan doen, het voor jou heel lastig wordt.
Maar heb je je probleem van brutaal zijn , niet luisteren en gillen met de vingers in de oren al eens met ze besproken? En gevraagd wat zij willen dat jij dan doet?
Op zich is het het niet zo dat jij je maar moet laten rondcommanderen natuurlijk. Alleen lees ik dat je uiteindelijk toch vaak toegeeft aan het gillen. Dat is natuurlijk het beste recept voor meer van dat gedrag.
Dus ik zou het eerst met de ouders bespreken: laten zij maar de kinderen bij elkaar pakken en een stevig gesprek voeren over hoe ze zich bij jou gedragen.
En als je er echt wil blijvne werken én wat wil doen aan dit gedrag, dan zul je toch steviger voet bij stuk moeten houden.
Maar heb je je probleem van brutaal zijn , niet luisteren en gillen met de vingers in de oren al eens met ze besproken? En gevraagd wat zij willen dat jij dan doet?
Op zich is het het niet zo dat jij je maar moet laten rondcommanderen natuurlijk. Alleen lees ik dat je uiteindelijk toch vaak toegeeft aan het gillen. Dat is natuurlijk het beste recept voor meer van dat gedrag.
Dus ik zou het eerst met de ouders bespreken: laten zij maar de kinderen bij elkaar pakken en een stevig gesprek voeren over hoe ze zich bij jou gedragen.
En als je er echt wil blijvne werken én wat wil doen aan dit gedrag, dan zul je toch steviger voet bij stuk moeten houden.
zaterdag 13 oktober 2018 om 08:54
Wel met de ouders gaan praten.
Een vriendje van mijn jongste was bizar respectloos tegen zijn oppas als zij hem ophaalde van speelafspraakjes bij ons. Daar heb ik ook zijn ouders op aangesproken, die daar blij mee waren. Normale ouders willen heel graag weten of hun kinderen zich misdragen als zij er zelf niet bij zijn.
Een vriendje van mijn jongste was bizar respectloos tegen zijn oppas als zij hem ophaalde van speelafspraakjes bij ons. Daar heb ik ook zijn ouders op aangesproken, die daar blij mee waren. Normale ouders willen heel graag weten of hun kinderen zich misdragen als zij er zelf niet bij zijn.
zaterdag 13 oktober 2018 om 08:57
Ik zou een ander oppasadres zoeken.
Jij bent daar maar 1x per week en de rest van de week hebben die meisje gelijk en hun zin. Jij bent dus gewoon een vervelende onderbreking in hun leven en echt veranderen zal men bij jou ook niet.
Ik zou als je wel blijft vooral de positieve zaken belonen. Samen spelletje doen, knutselen, boekje lezen en benadrukken dat ze zo lief gespeeld hebben wanneer dat zo is. Verder klinken het als meisjes met veel energie. Misschien is buiten naar de speeltuin e.d. een optie om wat energie kwijt te raken, springtouw e.d.
Jij bent daar maar 1x per week en de rest van de week hebben die meisje gelijk en hun zin. Jij bent dus gewoon een vervelende onderbreking in hun leven en echt veranderen zal men bij jou ook niet.
Ik zou als je wel blijft vooral de positieve zaken belonen. Samen spelletje doen, knutselen, boekje lezen en benadrukken dat ze zo lief gespeeld hebben wanneer dat zo is. Verder klinken het als meisjes met veel energie. Misschien is buiten naar de speeltuin e.d. een optie om wat energie kwijt te raken, springtouw e.d.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 13 oktober 2018 om 08:58
Ik vind dat je als oppas ook mede-opvoeder bent. Nou is mijn ervaring dat belonen vaak beter werkt dan straf. Ik zou de meisjes vertellen hoe je de laatste keer hebt ervaren en dat je dat dus niet meer wil. Vervolgens zou ik afspreken dat je later die dag of de volgende week iets leuks gaat doen (kinderboerderij of zo) als ze lief en gezellig zijn geweest.
Mocht er toch eentje gaan commanderen of krijsen, dan mag ze even gaan nadenken op de gang of op haar kamer. Spreek af hoe lang en vertel dat je daarna even wil praten.
Mocht er toch eentje gaan commanderen of krijsen, dan mag ze even gaan nadenken op de gang of op haar kamer. Spreek af hoe lang en vertel dat je daarna even wil praten.
zaterdag 13 oktober 2018 om 09:13
Ouders kunnen hier (op afstand) weinig aan doen. Om de simpele reden dat kinderen hun gedrag afstemmen op de opvoeder van dienst. Dat ben jij dus jij bepaalt de regels. Opvoedtips heb ik niet behalve dat jouw grenzen leidend zouden moeten zijn.
Maar goed, sommige kinderen zijn echt niet te harden. In dat geval zou ik bedanken voor de baan en iets anders zoeken.
Maar goed, sommige kinderen zijn echt niet te harden. In dat geval zou ik bedanken voor de baan en iets anders zoeken.
zaterdag 13 oktober 2018 om 09:35
Je kunt met hen praten, ze snappen namelijk taal. Vaak helpt meer luisteren naar kinderen beter dan meer tegen ze praten, trouwens.
Vraag hen waarom ze iets niet willen doen. Misschien hebben ze een heel legitieme reden. Laat ze ook een keer winnen als ze met een reden komen die je ook maar enigszins als legitiem zou kunnen beschouwen - en maak dan meteen een afspraak over hoeveel minuten ze iets wel gaan doen.
Veroordeel hen niet, maar toon begrip en geef hen ruimte om zich gehoord/begrepen te voelen.
Het is mijn ervaring dat kinderen die veel huilen/gillen nog niet in staat zijn om met taal duidelijk te maken wat ze voelen. Hun emoties liegen niet. Als hun emoties onwenselijk zijn, dan moet je eerst eraan werken dat zij het anders kunnen voelen.
Vraag hen waarom ze iets niet willen doen. Misschien hebben ze een heel legitieme reden. Laat ze ook een keer winnen als ze met een reden komen die je ook maar enigszins als legitiem zou kunnen beschouwen - en maak dan meteen een afspraak over hoeveel minuten ze iets wel gaan doen.
Veroordeel hen niet, maar toon begrip en geef hen ruimte om zich gehoord/begrepen te voelen.
Het is mijn ervaring dat kinderen die veel huilen/gillen nog niet in staat zijn om met taal duidelijk te maken wat ze voelen. Hun emoties liegen niet. Als hun emoties onwenselijk zijn, dan moet je eerst eraan werken dat zij het anders kunnen voelen.
zaterdag 13 oktober 2018 om 10:05
Jolijn, dat klinkt allemaal heel leuk, en in principe ben ik het helemaal met je eens.
Maar als mijn dochter (bijna 10) hier 'dwars' loopt te doen, blijkt er vaak een week later iets achter te hebben gezeten wat op school heeft gespeeld, iets wat een vriendinnetje heeft gezegd of iets oneerlijks dat de juf heeft gezegd of gedaan. Als ik in die dwarse bui aan haar vraag wat er is, kan ze daar zelf echt niet 'bij' op dat moment, en dan is zij dus nog drie jaar ouder dan de oppaskinderen van TO.
Mijn zoon van 7 heeft vooral veel moeite met dingen 'moeten'. Daar houden wij als ouders rekening mee door hem bv. niet op clubjes te doen en hem zelf te laten besluiten of hij al dan niet een jas aandoet. Maar er blijven dingen over die gewoon moeten, zoals op tijd naar school. Dan kun je luisteren tot je een ons weegt, maar het verandert niets aan de situatie.
Bij beide zou het voor TO dus heel moeilijk zijn de situatie met luisteren op te lossen, die ene middag in de week.
Maar als mijn dochter (bijna 10) hier 'dwars' loopt te doen, blijkt er vaak een week later iets achter te hebben gezeten wat op school heeft gespeeld, iets wat een vriendinnetje heeft gezegd of iets oneerlijks dat de juf heeft gezegd of gedaan. Als ik in die dwarse bui aan haar vraag wat er is, kan ze daar zelf echt niet 'bij' op dat moment, en dan is zij dus nog drie jaar ouder dan de oppaskinderen van TO.
Mijn zoon van 7 heeft vooral veel moeite met dingen 'moeten'. Daar houden wij als ouders rekening mee door hem bv. niet op clubjes te doen en hem zelf te laten besluiten of hij al dan niet een jas aandoet. Maar er blijven dingen over die gewoon moeten, zoals op tijd naar school. Dan kun je luisteren tot je een ons weegt, maar het verandert niets aan de situatie.
Bij beide zou het voor TO dus heel moeilijk zijn de situatie met luisteren op te lossen, die ene middag in de week.
lariba wijzigde dit bericht op 13-10-2018 10:07
0.20% gewijzigd
zaterdag 13 oktober 2018 om 10:05
Ik heb ook opgepast op twee van zulke kinderen. Vooral de jongen was soms echt een dramaqueen. Eerlijk gezegd mogen deze ouders blij zijn met een betrokken oppas zoals jij. Mij kon het niet zoveel schelen. Als hij zich dramatisch op de grond stortte liet ik hem gewoon liggen. Ik maakte eten voor ze, probeerde gezellig spelletjes te spelen, lekker bakje chips op zaterdagavond maar aan zijn gedrag deed ik niets. Na 2 keer oppassen deed hij niet meer zo, dacht ik of het viel mij niet meer op. Nu ik zelf een dochter heb, die zich uiteraard niet zo gaat gedragen 
, zou ik blij zijn als de oppas mij het wel zou vertellen. Maar ik vraag mij af of dit bij jou ook het geval is omdat de ouders het gedrag grappig vinden. Je kan wel een balletje opgooien, zeg Pukkie die kan wel soms dit gedrag vertonen. Hoe gaan jullie daarmee om? Zeggen ze: oh ja hihih zo grappig. Dan laat het zitten, het is maar een paar uur, je verdient er geld mee en je leert meteen wat jij anders met je eigen kinderen zou doen.
, zou ik blij zijn als de oppas mij het wel zou vertellen. Maar ik vraag mij af of dit bij jou ook het geval is omdat de ouders het gedrag grappig vinden. Je kan wel een balletje opgooien, zeg Pukkie die kan wel soms dit gedrag vertonen. Hoe gaan jullie daarmee om? Zeggen ze: oh ja hihih zo grappig. Dan laat het zitten, het is maar een paar uur, je verdient er geld mee en je leert meteen wat jij anders met je eigen kinderen zou doen.
zaterdag 13 oktober 2018 om 10:06
Bedankt voor jullie reacties! Ik merk dat de meningen verschillen maar wel fijn om die meningen te horen. Ik denk dat ik het nog even aankijk door nog even net wat steviger in mijn schoenen te gaan staan en dan uiteindelijk wel een beslissing ga maken; doorgaan, toch met ouders bespreken of misschien is het uiteindelijk beter om iets anders te zoeken.
zaterdag 13 oktober 2018 om 10:12
Duidelijke regels hebben en die consequent handhaven. Goed gedrag belonen. En voorbeeldgedrag tonen.
Commanderen en onrespectvol aanspreken is heel snel af te leren.
Bijvoorbeeld "Hee, geef jij mij nu snel een koekje!" Dan krijgen ze uiteraard pas iets als ze het eerst beleefd en netjes hebben gevraagd.
En verder kun je ook onderhandelen. Zo van - een gezellige middag sluiten we af met iets gezelligs (iets wat ze leuk vinden - voorlezen, Disneyfilmpje, lekker toetje of wat dan ook). Dat is dan de hele middag een reminder voor ze. Als ze zich niet gezellig gedragen: "Oh, blijkbaar vind jij de Disneyfilm straks niet zo belangrijk..."
En slaan van andere kinderen moet wel worden afgeleerd; dat is echt over de grens. Daar is de time-out-methode voor en die moet worden afgesloten met excuses naar het geslagen kind en de belofte dit niet weer te doen.
Wat ook nog wel een goede is, is zeggen "Dat gedrag betaamt jou niet!" of "Dat gedrag siert jou absoluut niet!" Door ze met 'volwassen' woorden aan te spreken haal je ze uit het 'klein kind-frame'. Dat kun je overigens ook doen door ze 'verantwoordelijkheid' te geven en te benadrukken dat ze 'nodig zijn' door ze te betrekken bij dingen. Bijvoorbeeld vragen mee te helpen om 'belangrijke' dingen te onthouden, mee te laten kiezen, vragen ook ergens op te letten, te laten helpen met bakken of een lekker toetje te maken.
Commanderen en onrespectvol aanspreken is heel snel af te leren.
Bijvoorbeeld "Hee, geef jij mij nu snel een koekje!" Dan krijgen ze uiteraard pas iets als ze het eerst beleefd en netjes hebben gevraagd.
En verder kun je ook onderhandelen. Zo van - een gezellige middag sluiten we af met iets gezelligs (iets wat ze leuk vinden - voorlezen, Disneyfilmpje, lekker toetje of wat dan ook). Dat is dan de hele middag een reminder voor ze. Als ze zich niet gezellig gedragen: "Oh, blijkbaar vind jij de Disneyfilm straks niet zo belangrijk..."
En slaan van andere kinderen moet wel worden afgeleerd; dat is echt over de grens. Daar is de time-out-methode voor en die moet worden afgesloten met excuses naar het geslagen kind en de belofte dit niet weer te doen.
Wat ook nog wel een goede is, is zeggen "Dat gedrag betaamt jou niet!" of "Dat gedrag siert jou absoluut niet!" Door ze met 'volwassen' woorden aan te spreken haal je ze uit het 'klein kind-frame'. Dat kun je overigens ook doen door ze 'verantwoordelijkheid' te geven en te benadrukken dat ze 'nodig zijn' door ze te betrekken bij dingen. Bijvoorbeeld vragen mee te helpen om 'belangrijke' dingen te onthouden, mee te laten kiezen, vragen ook ergens op te letten, te laten helpen met bakken of een lekker toetje te maken.
zaterdag 13 oktober 2018 om 10:28
Dit. Kinderen weten precies bij wie ze wat wel en niet mogen.Superuser2018 schreef: ↑13-10-2018 08:52Als jij oppast zijn het jouw regels. Net zoals op school de regels van de juf gelden. Beter een beetje streng want dan kan je altijd de teugels laten vieren.
Dat gillen met vingers in de oren mag dus vanaf nu bij jou niet meer.
Je zou zelfs met een stickerkaart kunnen gaan werken als je oppast.
Stickers plakken voor gewenst gedrag. Kinderen willen het tenslotte het liefste goed doen, ook al lijkt dat niet zo nu.
Als het verder leuke kinderen zijn, dan zou ik niet stoppen.
Bespreek op een rustig moment met hen welk gedrag je graag wilt zien en wat je niet meer goed vindt en wat het gevolg is (sticker voor goed gedrag, negeren bij slecht gedrag).
Succes!
zaterdag 13 oktober 2018 om 10:40
Gisteren heb ik in de biep toevallig het boekje "Het verwende kind syndroom" (ondertitel: Jongens en meisjes verwaarloost door verwenning)gelezen.EvelinaIsabel schreef: ↑13-10-2018 10:06Bedankt voor jullie reacties! Ik merk dat de meningen verschillen maar wel fijn om die meningen te horen. Ik denk dat ik het nog even aankijk door nog even net wat steviger in mijn schoenen te gaan staan en dan uiteindelijk wel een beslissing ga maken; doorgaan, toch met ouders bespreken of misschien is het uiteindelijk beter om iets anders te zoeken.
In dit boekje wordt het gedrag van jouw oppaskinderen beschreven, wat de oorzaak ervan is en de redenen dat ouders hun kinderen verwennen . Ook wat tips met hoe je op zulk gedrag moet reageren.
Ik zou eerlijk gezegd helemaal geen zin hebben in zulke brutale kinderen als ik jou was.
zaterdag 13 oktober 2018 om 10:45
Oh top, dankjewel voor de tip! Ga even kijken wat het inhoudt. Het zijn idd wel verwende kids hahamerle78 schreef: ↑13-10-2018 10:40Gisteren heb ik in de biep toevallig het boekje "Het verwende kind syndroom" (ondertitel: Jongens en meisjes verwaarloost door verwenning)gelezen.
In dit boekje wordt het gedrag van jouw oppaskinderen beschreven, wat de oorzaak ervan is en de redenen dat ouders hun kinderen verwennen . Ook wat tips met hoe je op zulk gedrag moet reageren.
Ik zou eerlijk gezegd helemaal geen zin hebben in zulke brutale kinderen als ik jou was.
zaterdag 13 oktober 2018 om 10:59
Ja dat is dus listig. Ik heb wel eens met ze afgesproken; ‘We gaan nu doen wat jij wil, maar straks mag Pukje wat uitkiezen’ en dan is het jajaaa maar als puntje bij paaltje komt en Pukje wat mag uitkiezen komen de tranen en gaan de vingers de oren in wanneer ik uitleg wat de afspraak ook alweer was..
zaterdag 13 oktober 2018 om 11:06
zaterdag 13 oktober 2018 om 11:20
Dat moet wel bij je passen en je hebt er veel, heel veel geduld voor nodig. Op de tv geeft het altijd geweldig resultaat maar dat is tv, de stukjes die niet zo leuk waren knippen ze er uit. En in de intro zijn de stukjes die wil leuk waren eruit geknipt dus het gedrag draait altijd 180 graden. De werkelijkheid is anders.
zaterdag 13 oktober 2018 om 11:24
Je krijgt toch per kind betaald? Waarom zou je dan nog meer kinderen moeten verzorgen? Speelafspraakjes zijn niet voor de oppas. Als je werk er nou makkelijker van werd kon je eens coulant zijn, maar dat is dus niet zo.
'Luisteren naar kinderen' vind ik een goed boek. Klinkt tegenstrijdig, omdat er misschien juist minder geluisterd moet worden naar deze kinderen
maar het is een agressieloze manier van communiceren die wederzijds respect bevordert.
'Luisteren naar kinderen' vind ik een goed boek. Klinkt tegenstrijdig, omdat er misschien juist minder geluisterd moet worden naar deze kinderen
maar het is een agressieloze manier van communiceren die wederzijds respect bevordert.
