Kinderen
alle pijlers
Diagnostiseren?
dinsdag 30 oktober 2018 om 20:32
Mijn zoon van 10 is een jongen met een gebruiksaanwijzing. Hij is heel lief en erg gevoelig. Ook is hij erg druk in zijn gedrag, zoekt vaak grenzen en strijd op. Kijkt hoeveel hij voor elkaar krijgt. We moeten dus heel consequent met hem omgaan. Zijn broers zijn veel rustiger en “makkelijker”
Hij was heel ongelukkig op zijn school waar hij zich erg verveelde en sociaal buiten de boot viel. School heeft hem niet kunnen helpen. We hebben besloten hem naar een andere school te laten gaan en sindsdien gaat t een heel stuk beter met hem! Hij krijgt uitdaging en vindt veel meer aansluiting met zijn schoolgenoten, zo ontzettend fijn hem weer gelukkig te zien!!
Maar we merken dat hij thuis nog steeds onrust heeft, druk is, grenzen opzoekt, zijn broers uitdaagt etc. Hij voelt zich het fijnst alleen op zijn kamer en is daar ook erg vaak.
Ons gezin is heel hecht en harmonieus. Beneden samen zijn vind hij ook fijn, maar omdat hij zo druk is, reageren zijn broers en ook wij soms best mopperig op hem.
Hij zegt zelf ook last te hebben van zijn drukte.
We hebben heel lang getwijfeld om hem te laten testen op bijv ADHD. Toch bang dat hij evt last gaat krijgen van deze evt diagnose.
Maar als we weten dat hij bijvoorbeeld ADHD heeft, dan kan hij goed begeleid worden, dat zien we aan een familielid die ook ADHD heeft. Vooral zodat hij goed voorbereid wordt op t voorgezet onderwijs over 1,5 jaar.
Hebben jullie voordelen en nadelen van een diagnose laten stellen?
Hij was heel ongelukkig op zijn school waar hij zich erg verveelde en sociaal buiten de boot viel. School heeft hem niet kunnen helpen. We hebben besloten hem naar een andere school te laten gaan en sindsdien gaat t een heel stuk beter met hem! Hij krijgt uitdaging en vindt veel meer aansluiting met zijn schoolgenoten, zo ontzettend fijn hem weer gelukkig te zien!!
Maar we merken dat hij thuis nog steeds onrust heeft, druk is, grenzen opzoekt, zijn broers uitdaagt etc. Hij voelt zich het fijnst alleen op zijn kamer en is daar ook erg vaak.
Ons gezin is heel hecht en harmonieus. Beneden samen zijn vind hij ook fijn, maar omdat hij zo druk is, reageren zijn broers en ook wij soms best mopperig op hem.
Hij zegt zelf ook last te hebben van zijn drukte.
We hebben heel lang getwijfeld om hem te laten testen op bijv ADHD. Toch bang dat hij evt last gaat krijgen van deze evt diagnose.
Maar als we weten dat hij bijvoorbeeld ADHD heeft, dan kan hij goed begeleid worden, dat zien we aan een familielid die ook ADHD heeft. Vooral zodat hij goed voorbereid wordt op t voorgezet onderwijs over 1,5 jaar.
Hebben jullie voordelen en nadelen van een diagnose laten stellen?
dinsdag 30 oktober 2018 om 20:42
dinsdag 30 oktober 2018 om 20:53
Voordelen: als je weet wat het is, kan je zoon misschien betere hulp krijgen. Dan kan je wat gerichter zoeken naar oplossingen.
Nadelen: je zoon heeft een stempel en het kan zijn dat mensen eerst naar de diagnose kijken en daarna pas naar je zoon.
Vraagje: hoe zijn de schoolprestaties van je zoon? Heeft hij moeite met dingen of gaat alles hem juist heel makkelijk af? En hoe is het contact met anderen, zijn sociale vaardigheden zeg maar? Trekt hij misschien naar jongere kinderen toe of juist naar oudere? Of eigenlijk weinig opvallends?
Nadelen: je zoon heeft een stempel en het kan zijn dat mensen eerst naar de diagnose kijken en daarna pas naar je zoon.
Vraagje: hoe zijn de schoolprestaties van je zoon? Heeft hij moeite met dingen of gaat alles hem juist heel makkelijk af? En hoe is het contact met anderen, zijn sociale vaardigheden zeg maar? Trekt hij misschien naar jongere kinderen toe of juist naar oudere? Of eigenlijk weinig opvallends?
dinsdag 30 oktober 2018 om 20:53
Ik las en hoorde dat hij moeite kan krijgen zich te verzekeren mocht hij ooit een eigen bedrijf te willen beginnen. Dat hij dan torenhoge premie moet betalen door meer risico door zijn evt diagnose.
dinsdag 30 oktober 2018 om 20:55
Hij is daar ook druk en kan niet stil zitten. Maar dit wordt hier op deze school geaccepteerd. Ik maak me een beetje zorgen hoe t zal gaan op t voortgezet onderwijsNamensgebruikersnaam schreef: ↑30-10-2018 20:42je beschrijft dat het goed gaat op deze school. Zij spreken jullie niet aan op aandachtsmoeilijkheden, impulsief gedrag en/of motorische ontust bij jullie zoon?
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:10
Hier een moeder met ADHD.
Mijn eerste 2 kinderen hebben een gebruiksaanwijzing. Artsen zien als eerste, oooh moeder heeft ADHD, en vervolgens mag je je eerst gaan bewijzen als moeder zijnde voor je serieus genomen wordt.
Maar dat is mijn ervaring, van ondertussen alweer 10 jaar geleden, maar toch....
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:12
.
Hij krijgt nu geen begeleiding. Dat is het punt.
Overigens TO, je hoeft niet meteen een diagnostiektraject in te gaan. Je kunt bijvoorbeeld ook opvoedingsondersteuning vragen. Een (gezins)coach kan jullie en/of jullie zoon dan helpen met handvatten en adviezen die passen bij waar jullie tegenaan lopen (dit zijn vaak handvatten die ook ingezet worden bij kinderen met ADHD). Gezien het met je zoon al veel beter gaat op een andere school is zo'n soort ondersteuning voor jullie en hem misschien al helpend genoeg. Zo niet kun je altijd verder met een diagnostiektraject.
anoniem_365339 wijzigde dit bericht op 30-10-2018 21:16
47.72% gewijzigd
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:15
Als hij nu door niet gediagnosticeerd zijn van het pad af raakt hoef je je daarom iig geen zorgen te maken.
Schijnbaar belemmert zijn gedrag hem in zijn ontwikkeling al dan niet doordat de omgeving last van hem ervaart,
Waarom niet de juiste diagnose met de juiste handvatten voor hem en zijn omgeving? Jong geleerd is oud gedaan. Waarom zou je hem die eventuele hulp nu onthouden?
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:18
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:22
In feite heb je alleen een diagnose nodig voor medicatie. En zelfs daarvoor al niet eens altijd meer. Kijk eerst een wat de huisarts kan doen met medicatie of doorverwijzing naar een psycholoog.
Mijn zoon heeft een diagnose. Hij heeft daar geen last van eigenlijk. Volgens mij 'verjaart' een diagnose ook wel, waardoor hij er als volwassene geen last meer van zal hebben. Tenzij hij bijvoorbeeld dan nog medicijnen slikt.
Mijn zoon heeft een diagnose. Hij heeft daar geen last van eigenlijk. Volgens mij 'verjaart' een diagnose ook wel, waardoor hij er als volwassene geen last meer van zal hebben. Tenzij hij bijvoorbeeld dan nog medicijnen slikt.
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:24
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:25
Dat er steeds vaker diagnoses worden gesteld bij kinderen (En volwassenen) is niet omdat we afwijkingen minder accepteren, maar omdat de kennis over waar bepaald gedrag vandaan komt toeneemt. En daarmee de mogelijkheid om kinderen te helpen dat gedrag te reguleren en een goede onderwijs- en begeleidingsomgeving voor kinderen te vinden. Niet om ze aan te passen aan het ‘normale’, maar om ze te helpen hun eigen krachten in te zetten. En niet als laatste, om ouders te helpen hoe ze goed aan kunnen sluiten bij de behoefte van hun kind.
Kinderen die de wereld op een andere manier beleven en er op een andere manier mee omgaan, werden vroeger weg gezet als ‘ ga jij maar met je handen werken’. Tegenwoordig zijn er veel meer mogelijkheden om te kijken naar wat bij ze past, hoe ze hun sterke kanten kunnen ontwikkelen en om kunnen leren gaan met hun minder sterke kanten.
Diagnostiek is daar een belangrijke schakel in. Als jij merkt dat je kind niet voldoende mee kan komen in het reguliere aanbod, of als je merkt dat je kind niet gelukkig is met wat er van hem wordt verwacht en gevraagd, dan is het een goede weg om psychologisch onderzoek te doen.
Het draait niet om een standaard diagnose, er is niet een soort adhd, niet een soort ass, het gaat om onderzoeken naar wat jouw kind nodig heeft.
Kinderen die de wereld op een andere manier beleven en er op een andere manier mee omgaan, werden vroeger weg gezet als ‘ ga jij maar met je handen werken’. Tegenwoordig zijn er veel meer mogelijkheden om te kijken naar wat bij ze past, hoe ze hun sterke kanten kunnen ontwikkelen en om kunnen leren gaan met hun minder sterke kanten.
Diagnostiek is daar een belangrijke schakel in. Als jij merkt dat je kind niet voldoende mee kan komen in het reguliere aanbod, of als je merkt dat je kind niet gelukkig is met wat er van hem wordt verwacht en gevraagd, dan is het een goede weg om psychologisch onderzoek te doen.
Het draait niet om een standaard diagnose, er is niet een soort adhd, niet een soort ass, het gaat om onderzoeken naar wat jouw kind nodig heeft.
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:27
Natuurlijk blijft een diagnose niet alleen staan als je medicatie slikt.Pipo8888 schreef: ↑30-10-2018 21:22In feite heb je alleen een diagnose nodig voor medicatie. En zelfs daarvoor al niet eens altijd meer. Kijk eerst een wat de huisarts kan doen met medicatie of doorverwijzing naar een psycholoog.
Mijn zoon heeft een diagnose. Hij heeft daar geen last van eigenlijk. Volgens mij 'verjaart' een diagnose ook wel, waardoor hij er als volwassene geen last meer van zal hebben. Tenzij hij bijvoorbeeld dan nog medicijnen slikt.
Een diagnose opent ook deuren naar hulp.
Een diagnose kan ook ontzettend veel begrip opleveren, omdat het duidelijk is dat bepaald gedrag door onkunde komt ipv door onwil.
Een diagnose kan voor psycholoog-educatie zorgen, waardoor het kind zichzelf beter begrijpt en leert reguleren.
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:32
Het eerste daar heb je ongelijk in. Je hebt een diagnose ook nodig om de juiste behandeling in te kunnen zetten. Zonder diagnose worde deze niet vergoed. Te denken valt dan aan bijvoorbeeld psycho-educatie of pmt, maar ook begeleiding van ouders.Pipo8888 schreef: ↑30-10-2018 21:22In feite heb je alleen een diagnose nodig voor medicatie. En zelfs daarvoor al niet eens altijd meer. Kijk eerst een wat de huisarts kan doen met medicatie of doorverwijzing naar een psycholoog.
Mijn zoon heeft een diagnose. Hij heeft daar geen last van eigenlijk. Volgens mij 'verjaart' een diagnose ook wel, waardoor hij er als volwassene geen last meer van zal hebben. Tenzij hij bijvoorbeeld dan nog medicijnen slikt.
Het tweede daar heb je wel gelijk in. Een diagnose kan veranderen naar mate het kind opgroeit. Goede begeleiding omdat men het functioneren van een kind goed in beeld heeft gebracht en daar op inspringt, kan daarbij helpen.
Overigens betekent ‘diagnose’ niet meteen een ‘etiket’. Een diagnose is een op basis van onderzoek gedane conclusie over het functioneren van een kind. Soms komt daar een stoornis uit, soms ook niet.
Er wordt actie ondernomen op de mate waarin en de wijze waarop het kind last ondervindt van wat er uit onderzoek naar voren is gekomen.
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:36
Dat alles kan ook zonder diagnose. Kijk, mijn kind heeft een diagnose. Maar kind twee niet en heeft ook gewoon hulp en aanpassingen op school. Diagnose is voor hem nog niet nodig en dus doen we dat niet.Nemaìn’ schreef: ↑30-10-2018 21:27Natuurlijk blijft een diagnose niet alleen staan als je medicatie slikt.
Een diagnose opent ook deuren naar hulp.
Een diagnose kan ook ontzettend veel begrip opleveren, omdat het duidelijk is dat bepaald gedrag door onkunde komt ipv door onwil.
Een diagnose kan voor psycholoog-educatie zorgen, waardoor het kind zichzelf beter begrijpt en leert reguleren.
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:38
Je kunt ook onderzoek laten doen waar heel veel handvatten uitkomen waar je mee aan de slag gaat, zonder dat je de diagnose laat stellen. Dat zou ik pas doen als het echt nodig is en daf verschilt per kind en per school.patchouli_ schreef: ↑30-10-2018 21:32Het eerste daar heb je ongelijk in. Je hebt een diagnose ook nodig om de juiste behandeling in te kunnen zetten. Zonder diagnose worde deze niet vergoed. Te denken valt dan aan bijvoorbeeld psycho-educatie of pmt, maar ook begeleiding van ouders.
Het tweede daar heb je wel gelijk in. Een diagnose kan veranderen naar mate het kind opgroeit. Goede begeleiding omdat men het functioneren van een kind goed in beeld heeft gebracht en daar op inspringt, kan daarbij helpen.
Overigens betekent ‘diagnose’ niet meteen een ‘etiket’. Een diagnose is een op basis van onderzoek gedane conclusie over het functioneren van een kind. Soms komt daar een stoornis uit, soms ook niet.
Er wordt actie ondernomen op de mate waarin en de wijze waarop het kind last ondervindt van wat er uit onderzoek naar voren is gekomen.
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:41
Het is toch wel handig om te weten of iets komt door ADHD, hersenbeschadiging, ontwikkelingsachterstand, what ever. Als je been gebroken is doe je toch ook niet maar wat om te kijken of het misschien wel helpt.
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:42
Een onderzoek heeft als doel een diagnose stellen. Anders kom je eerder bij de opvoedingsondersteuning terecht.
Daarbij kan je op het VO vaak pas uitzonderingen en aanpassingen krijgen, zoals bijvoorbeeld extra tijd, met een officiële diagnose (en terecht).
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:52
Dat is hier dus niet zo. Aanpassingen op beide scholen zonder diagnose. Wel zijn de onderzoeksresultaten met school besproken, maar zonder een diagnose te stellen bij de één. Bij de ander was het wel nodig (voor medicatie, niet voor hulp of voor school). Het ligt erg aan het kind, aan de mate van problemen en of ze allemaal onder een diagnose te schuiven zijn. Dat is niet altijd zo duidelijk. Neem nu een slim kind met adhd. Dan kan de diagnose adhd zorgen voor onderschatting. Het etiketje hb kan zorgen voor overschatting. Als je dan een diagnose stelt, kom je te eenzijdig uit. Scholen kijken dan meer naar het etiketje dan naar het kind.
dinsdag 30 oktober 2018 om 21:54
Bij opvoedondersteuning ga je uit van gedragsproblemen. Die zijn er lang niet altijd bij adhd. Bij ts misschien wel (wat), dus daar zou het helpend kunnen zijn. Maar mijn kinderen zijn erg goed in zich aanpassen. Ook een gevaar trouwens, vandaar dat ik hamer op een positieve benadering.
