Psyche
alle pijlers
Borderline Nieuw Topic
zondag 15 maart 2009 om 23:44
Het oude topic over Borderline heeft mij behoorlijk aan het denken gezet.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
maandag 16 maart 2009 om 00:51
quote:blijfgewoonbianca schreef op 16 maart 2009 @ 00:27:
Kunnen " jullie " zélf goed onderscheid maken tussen gewoon boos zijn en wat veroorzaakt wordt door de stoornis ?ja ik wel, als ik boos ben ben ik op een normale manier wel eens boos. maar als ik hel erg boos ben (kan ook een andere emotie zijn) dan slaat het bij mij naar binnen, ik word dan heel stil en kom daar dan weer moeilijk uit
Kunnen " jullie " zélf goed onderscheid maken tussen gewoon boos zijn en wat veroorzaakt wordt door de stoornis ?ja ik wel, als ik boos ben ben ik op een normale manier wel eens boos. maar als ik hel erg boos ben (kan ook een andere emotie zijn) dan slaat het bij mij naar binnen, ik word dan heel stil en kom daar dan weer moeilijk uit
maandag 16 maart 2009 om 00:54
maandag 16 maart 2009 om 00:54
quote:_Sungirl_ schreef op 16 maart 2009 @ 00:47:
Tja ik ken een aantal mensen die bordeline hebben en dat zijn nou niet bepaald de leukste personen.Bij een is het wel heel erg ze verwaarloost zich zelf,heeft haar ex-man dochters andere familie leden en mij geslagen,paar keer zelfmoord geprobeerd,wil nu niet eens op bezoek bij haar kleinzoon maar als ze er dan is en ik ben er b.v ook en heb hem vast is ze weer jaloers.En ze wou zich nooit laten opnemen.Maar goed nu moest ze wel haar ex-man heeft haar eindelijk uit huis gezet.En nu gaat het wel wat beter met haar.En die andere personen ken ik oppervlakkig en ik wil ze ook niet beter leren kennen.Geen zin meer in om weer energie in te steken om te helpen willen ze toch niet.
Dus als ze zulke ervaringen zoals ik heb meegemaakt vind ik het niet zo gek dat bordeline over een kam wordt geschoren.
Snap ik Sungirl. Da's ook echt niet leuk!
Borderline is zoals al eerder genoemd erg afhankelijk van de persoon en de mate waarin. Ziekte-inzicht/zelfreflectie is daarvan een groot onderdeel. Als iemand weinig tot geen eigen inzicht heeft of ontwikkelt, is het als water dragen naar de zee: zinloos.
Ik zou dan ook zeker je energie voor jezelf bewaren. Laten (betaalde) hulpverleners die klappen maar opvangen, want dat is het enige wat er dan overblijft.
Tja ik ken een aantal mensen die bordeline hebben en dat zijn nou niet bepaald de leukste personen.Bij een is het wel heel erg ze verwaarloost zich zelf,heeft haar ex-man dochters andere familie leden en mij geslagen,paar keer zelfmoord geprobeerd,wil nu niet eens op bezoek bij haar kleinzoon maar als ze er dan is en ik ben er b.v ook en heb hem vast is ze weer jaloers.En ze wou zich nooit laten opnemen.Maar goed nu moest ze wel haar ex-man heeft haar eindelijk uit huis gezet.En nu gaat het wel wat beter met haar.En die andere personen ken ik oppervlakkig en ik wil ze ook niet beter leren kennen.Geen zin meer in om weer energie in te steken om te helpen willen ze toch niet.
Dus als ze zulke ervaringen zoals ik heb meegemaakt vind ik het niet zo gek dat bordeline over een kam wordt geschoren.
Snap ik Sungirl. Da's ook echt niet leuk!
Borderline is zoals al eerder genoemd erg afhankelijk van de persoon en de mate waarin. Ziekte-inzicht/zelfreflectie is daarvan een groot onderdeel. Als iemand weinig tot geen eigen inzicht heeft of ontwikkelt, is het als water dragen naar de zee: zinloos.
Ik zou dan ook zeker je energie voor jezelf bewaren. Laten (betaalde) hulpverleners die klappen maar opvangen, want dat is het enige wat er dan overblijft.
maandag 16 maart 2009 om 01:01
quote:Phien schreef op 16 maart 2009 @ 00:55:
@newstylista: wat zou je zelf op die vraag antwoorden? (àls je dat hier wilt doen)
nou hoe moet ik dat uitleggen, de vriendschappen die ik nu heb bestaan nu zo'n 5 jaar, met de één wat korter, met de ander wat langer, maar er blijvensoms moeilijkheden terug komen.
het is inmiddels al heel wat verbeterd hoor, eerder kon ik nog wel eens heel snel roepen, van ik wil je nooit meer zien, dat heb ik nu niet meer gelukkig.
maar wat ik lastig vind is het volgende: als ik dus ik zo'n stille bui zit hefft de ander het gevoel dat ik hem/haar negeer. ik snap dat dit erg vervelend voelt voor de ander, zeker als die persoon zich dan ook waardeloos voelt op dat moment
achteraf voel ik me dan altijd schuldig en bied ik mijn excuses aan.
nou wil dat dit een aantal weken geleden ook gebeurde, per sms mijn excuus aangeboden en toen werd er gezegd dat het niet uitmaakte.
een week daarna kregen we wat ruzie op msn (we zouden de volgende dag trouwens wat afspreken) en toen werd er gezegd ik weet niet of we morgen wel moeten afspreken want ik weet niet of het gezellig gaat worden.
@newstylista: wat zou je zelf op die vraag antwoorden? (àls je dat hier wilt doen)
nou hoe moet ik dat uitleggen, de vriendschappen die ik nu heb bestaan nu zo'n 5 jaar, met de één wat korter, met de ander wat langer, maar er blijvensoms moeilijkheden terug komen.
het is inmiddels al heel wat verbeterd hoor, eerder kon ik nog wel eens heel snel roepen, van ik wil je nooit meer zien, dat heb ik nu niet meer gelukkig.
maar wat ik lastig vind is het volgende: als ik dus ik zo'n stille bui zit hefft de ander het gevoel dat ik hem/haar negeer. ik snap dat dit erg vervelend voelt voor de ander, zeker als die persoon zich dan ook waardeloos voelt op dat moment
achteraf voel ik me dan altijd schuldig en bied ik mijn excuses aan.
nou wil dat dit een aantal weken geleden ook gebeurde, per sms mijn excuus aangeboden en toen werd er gezegd dat het niet uitmaakte.
een week daarna kregen we wat ruzie op msn (we zouden de volgende dag trouwens wat afspreken) en toen werd er gezegd ik weet niet of we morgen wel moeten afspreken want ik weet niet of het gezellig gaat worden.
maandag 16 maart 2009 om 01:04
ik heb dit argument erg vaak naak naar mijn hoofd gekregen en word er ook verdrietig van. ik heb het gevoel dat ik op mijn tenen moet lopen, want straks gebeurd het weer en word de afspraak wederom afgezegd (of in ieder geval daarmee gedreigd)
ook kaarte ze het gebeuren van die week ervoor aan. ik heb toen wel gezegd dat ik dat liever eerder hoor. maar volgens haar was het maar een "voorbeeld" mij doet dit wel pijn. ook hier ben ik bang voor om constant dingen uit het verleden naar mijn hoofd te krijgen.
ik blijf zo hangen in een cirkel, ik heb zo'n bui gehad, voel me schuldig, ga extra hard me best doen om aardig te zijn, vervolgens gaat het weer mis.
ook kaarte ze het gebeuren van die week ervoor aan. ik heb toen wel gezegd dat ik dat liever eerder hoor. maar volgens haar was het maar een "voorbeeld" mij doet dit wel pijn. ook hier ben ik bang voor om constant dingen uit het verleden naar mijn hoofd te krijgen.
ik blijf zo hangen in een cirkel, ik heb zo'n bui gehad, voel me schuldig, ga extra hard me best doen om aardig te zijn, vervolgens gaat het weer mis.
maandag 16 maart 2009 om 07:42
quote:newstylista schreef op 16 maart 2009 @ 00:46:
[...]
heb je de diagnose dan niet meer nu?Los van het feit dat bps in de loop der jaren meestal stukken minder wordt, is later de diagnose add gesteld (heeft veel overlappingen met bps). Over dat bps heb ik toen verder niet meer nagedacht, omdat de medicatie voor add mij erg hielp en ik vrijwel nergens last meer van had.
[...]
heb je de diagnose dan niet meer nu?Los van het feit dat bps in de loop der jaren meestal stukken minder wordt, is later de diagnose add gesteld (heeft veel overlappingen met bps). Over dat bps heb ik toen verder niet meer nagedacht, omdat de medicatie voor add mij erg hielp en ik vrijwel nergens last meer van had.
maandag 16 maart 2009 om 11:47
Tiswah, je hebt dus wel een langdurige relatie gehad; en die klinkt toch als vrij stabiel in de zin dat hij niet alleen lang duurde maar je er ook met plezier op terugkijkt. Terwijl je ook schrijft dat je relaties nooit stabiel zijn. Hoe rijm je dat met elkaar? Wat versta je dan onder een instabiele relatie?
Ikzelf denk bij 'stabiele relatie' vooral aan een relatie die langdurig is en waarbij het er niet steeds om spant of je wel door gaat met elkaar.
Niet dat je dan nooit kan twijfelen aan je relatie, maar als je bv steeds dreigt bij je partner weg te gaan op zo'n manier dat je partner dat ook serieus neemt, dan zou ik het geen stabiele relatie noemen. Terwijl, als je veel ruzie hebt maar het voortbestaan vd relatie zelf niet echt ter discussie staat, dan zou ik het toch weer geen instabiele relatie noemen maar eerder 'onstuimig' ofzo (en dat is dan weer een adjectief dat niet in de dsm-criteria van bps wordt genoemd).
Maar hoe zien jullie dat? En komt wat ik hierboven schrijf een beetje overeen met hoe psychologen/psychiaters het dsm-criterium 'patroon van instabiele relaties' interpreteren, of niet?
Ikzelf denk bij 'stabiele relatie' vooral aan een relatie die langdurig is en waarbij het er niet steeds om spant of je wel door gaat met elkaar.
Niet dat je dan nooit kan twijfelen aan je relatie, maar als je bv steeds dreigt bij je partner weg te gaan op zo'n manier dat je partner dat ook serieus neemt, dan zou ik het geen stabiele relatie noemen. Terwijl, als je veel ruzie hebt maar het voortbestaan vd relatie zelf niet echt ter discussie staat, dan zou ik het toch weer geen instabiele relatie noemen maar eerder 'onstuimig' ofzo (en dat is dan weer een adjectief dat niet in de dsm-criteria van bps wordt genoemd).
Maar hoe zien jullie dat? En komt wat ik hierboven schrijf een beetje overeen met hoe psychologen/psychiaters het dsm-criterium 'patroon van instabiele relaties' interpreteren, of niet?
maandag 16 maart 2009 om 13:52
quote:Phien schreef op 16 maart 2009 @ 11:47:
Tiswah, je hebt dus wel een langdurige relatie gehad; en die klinkt toch als vrij stabiel in de zin dat hij niet alleen lang duurde maar je er ook met plezier op terugkijkt. Terwijl je ook schrijft dat je relaties nooit stabiel zijn. Hoe rijm je dat met elkaar? Wat versta je dan onder een instabiele relatie?
Ikzelf denk bij 'stabiele relatie' vooral aan een relatie die langdurig is en waarbij het er niet steeds om spant of je wel door gaat met elkaar.
Niet dat je dan nooit kan twijfelen aan je relatie, maar als je bv steeds dreigt bij je partner weg te gaan op zo'n manier dat je partner dat ook serieus neemt, dan zou ik het geen stabiele relatie noemen. Terwijl, als je veel ruzie hebt maar het voortbestaan vd relatie zelf niet echt ter discussie staat, dan zou ik het toch weer geen instabiele relatie noemen maar eerder 'onstuimig' ofzo (en dat is dan weer een adjectief dat niet in de dsm-criteria van bps wordt genoemd).
Maar hoe zien jullie dat? En komt wat ik hierboven schrijf een beetje overeen met hoe psychologen/psychiaters het dsm-criterium 'patroon van instabiele relaties' interpreteren, of niet?
Hai Phien, ik denk dat je bij een patroon aan instabiele relaties inderdaad moet denken aan relaties die dreigend of echt slecht/zeer wisselend lopen.
Mijn relatie is langdurig, maar zeker lang niet stabiel geweest (en ook echt niet alleen aan mij te wijten). We hebben diverse keren bij een relatietherapeut gelopen, bijna elk half jaar was er wel sprake van een crisis met evt. stopzetten relatie. In de eerste jaren van onze relatie vlogen we elkaar letterlijk fysiek aan of konden elkaar stijf schelden. Nu is onze relatie welliswaar stabiel, maar nog altijd wel redelijk turbulent te noemen. De manier o.a. voor ons/mij om onze relatie stabiel te houden, is door niet samen te wonen. Dat geeft mij bijvoorbeeld de mogelijkheid om even weg te vluchten, mezelf te parkeren in rust en mezelf weer te hervatten als het minder goed gaat.
Het is de afgelopen 4 maanden best goed gegaan. Maar afgelopen week had ik toch weer een klein terugvalletje, waardoor ik een paar dagen wat kalmerends moest innemen, omdat ik het anders gewoon niet kan bolwerken. Met al die 'rekening houdend met' en op z'n tijd een pilletje erin, kan ik best stabiel functioneren bijvoorbeeld. Maar ik moet er wel wat voor doen. Of beter gezegd: een boel dingen voor laten.
Nogmaals, als je je eigen valkuilen leert kennen en je staat er open voor, dan kun je een boel problemen al voor zijn. Waardoor een of andere stoornis gewoon minder de kop opsteekt. Je moet er net (of veel) wat harder voor werken dan gemiddeld genomen. Maar je kunt met zelfinzicht een aardig eind komen hoor (gelukkig wel!)
Tiswah, je hebt dus wel een langdurige relatie gehad; en die klinkt toch als vrij stabiel in de zin dat hij niet alleen lang duurde maar je er ook met plezier op terugkijkt. Terwijl je ook schrijft dat je relaties nooit stabiel zijn. Hoe rijm je dat met elkaar? Wat versta je dan onder een instabiele relatie?
Ikzelf denk bij 'stabiele relatie' vooral aan een relatie die langdurig is en waarbij het er niet steeds om spant of je wel door gaat met elkaar.
Niet dat je dan nooit kan twijfelen aan je relatie, maar als je bv steeds dreigt bij je partner weg te gaan op zo'n manier dat je partner dat ook serieus neemt, dan zou ik het geen stabiele relatie noemen. Terwijl, als je veel ruzie hebt maar het voortbestaan vd relatie zelf niet echt ter discussie staat, dan zou ik het toch weer geen instabiele relatie noemen maar eerder 'onstuimig' ofzo (en dat is dan weer een adjectief dat niet in de dsm-criteria van bps wordt genoemd).
Maar hoe zien jullie dat? En komt wat ik hierboven schrijf een beetje overeen met hoe psychologen/psychiaters het dsm-criterium 'patroon van instabiele relaties' interpreteren, of niet?
Hai Phien, ik denk dat je bij een patroon aan instabiele relaties inderdaad moet denken aan relaties die dreigend of echt slecht/zeer wisselend lopen.
Mijn relatie is langdurig, maar zeker lang niet stabiel geweest (en ook echt niet alleen aan mij te wijten). We hebben diverse keren bij een relatietherapeut gelopen, bijna elk half jaar was er wel sprake van een crisis met evt. stopzetten relatie. In de eerste jaren van onze relatie vlogen we elkaar letterlijk fysiek aan of konden elkaar stijf schelden. Nu is onze relatie welliswaar stabiel, maar nog altijd wel redelijk turbulent te noemen. De manier o.a. voor ons/mij om onze relatie stabiel te houden, is door niet samen te wonen. Dat geeft mij bijvoorbeeld de mogelijkheid om even weg te vluchten, mezelf te parkeren in rust en mezelf weer te hervatten als het minder goed gaat.
Het is de afgelopen 4 maanden best goed gegaan. Maar afgelopen week had ik toch weer een klein terugvalletje, waardoor ik een paar dagen wat kalmerends moest innemen, omdat ik het anders gewoon niet kan bolwerken. Met al die 'rekening houdend met' en op z'n tijd een pilletje erin, kan ik best stabiel functioneren bijvoorbeeld. Maar ik moet er wel wat voor doen. Of beter gezegd: een boel dingen voor laten.
Nogmaals, als je je eigen valkuilen leert kennen en je staat er open voor, dan kun je een boel problemen al voor zijn. Waardoor een of andere stoornis gewoon minder de kop opsteekt. Je moet er net (of veel) wat harder voor werken dan gemiddeld genomen. Maar je kunt met zelfinzicht een aardig eind komen hoor (gelukkig wel!)
maandag 16 maart 2009 om 17:18
quote:fleurtje schreef op 16 maart 2009 @ 14:44:
Ik probeerde gister iets uit te leggen, kwam een beetje neer op het dwepen met je stoornis/ziekte etc., alles naar je ziekte 'toe praten', alles wijten aan je diagnose.
En zie hier, het perfecte voorbeeld is net geopend:
fleurtje in "ad/hd"er!! angst voor tandarts!!!"He Fleurtje, en je weet dat beetje "rellen" juist weer des bordies is he
Ik probeerde gister iets uit te leggen, kwam een beetje neer op het dwepen met je stoornis/ziekte etc., alles naar je ziekte 'toe praten', alles wijten aan je diagnose.
En zie hier, het perfecte voorbeeld is net geopend:
fleurtje in "ad/hd"er!! angst voor tandarts!!!"He Fleurtje, en je weet dat beetje "rellen" juist weer des bordies is he
maandag 16 maart 2009 om 22:27
quote:fleurtje schreef op 16 maart 2009 @ 14:44:
Ik probeerde gister iets uit te leggen, kwam een beetje neer op het dwepen met je stoornis/ziekte etc., alles naar je ziekte 'toe praten', alles wijten aan je diagnose.
En zie hier, het perfecte voorbeeld is net geopend:
fleurtje in "ad/hd"er!! angst voor tandarts!!!"dat probeer ik ook, ik vind het te makkelijk om alles op Bps te gooien, maar heb het idee dat mijn omgeving dat soms wel doet. ah we begrijpen wel waarom ze zo doet, het is de Bps
Ik probeerde gister iets uit te leggen, kwam een beetje neer op het dwepen met je stoornis/ziekte etc., alles naar je ziekte 'toe praten', alles wijten aan je diagnose.
En zie hier, het perfecte voorbeeld is net geopend:
fleurtje in "ad/hd"er!! angst voor tandarts!!!"dat probeer ik ook, ik vind het te makkelijk om alles op Bps te gooien, maar heb het idee dat mijn omgeving dat soms wel doet. ah we begrijpen wel waarom ze zo doet, het is de Bps
maandag 16 maart 2009 om 22:30
quote:newstylista schreef op 16 maart 2009 @ 01:01:
[...]
nou hoe moet ik dat uitleggen, de vriendschappen die ik nu heb bestaan nu zo'n 5 jaar, met de één wat korter, met de ander wat langer, maar er blijvensoms moeilijkheden terug komen.
het is inmiddels al heel wat verbeterd hoor, eerder kon ik nog wel eens heel snel roepen, van ik wil je nooit meer zien, dat heb ik nu niet meer gelukkig.
maar wat ik lastig vind is het volgende: als ik dus ik zo'n stille bui zit hefft de ander het gevoel dat ik hem/haar negeer. ik snap dat dit erg vervelend voelt voor de ander, zeker als die persoon zich dan ook waardeloos voelt op dat moment
achteraf voel ik me dan altijd schuldig en bied ik mijn excuses aan.
nou wil dat dit een aantal weken geleden ook gebeurde, per sms mijn excuus aangeboden en toen werd er gezegd dat het niet uitmaakte.
een week daarna kregen we wat ruzie op msn (we zouden de volgende dag trouwens wat afspreken) en toen werd er gezegd ik weet niet of we morgen wel moeten afspreken want ik weet niet of het gezellig gaat worden.
ik heb dit argument erg vaak naak naar mijn hoofd gekregen en word er ook verdrietig van. ik heb het gevoel dat ik op mijn tenen moet lopen, want straks gebeurd het weer en word de afspraak wederom afgezegd (of in ieder geval daarmee gedreigd)
ook kaarte ze het gebeuren van die week ervoor aan. ik heb toen wel gezegd dat ik dat liever eerder hoor. maar volgens haar was het maar een "voorbeeld" mij doet dit wel pijn. ook hier ben ik bang voor om constant dingen uit het verleden naar mijn hoofd te krijgen.
ik blijf zo hangen in een cirkel, ik heb zo'n bui gehad, voel me schuldig, ga extra hard me best doen om aardig te zijn, vervolgens gaat het weer mis.
wat denken jullie over bovenstaand bericht, ik weet namelijk niet goed wat ik er mee aan moet.
[...]
nou hoe moet ik dat uitleggen, de vriendschappen die ik nu heb bestaan nu zo'n 5 jaar, met de één wat korter, met de ander wat langer, maar er blijvensoms moeilijkheden terug komen.
het is inmiddels al heel wat verbeterd hoor, eerder kon ik nog wel eens heel snel roepen, van ik wil je nooit meer zien, dat heb ik nu niet meer gelukkig.
maar wat ik lastig vind is het volgende: als ik dus ik zo'n stille bui zit hefft de ander het gevoel dat ik hem/haar negeer. ik snap dat dit erg vervelend voelt voor de ander, zeker als die persoon zich dan ook waardeloos voelt op dat moment
achteraf voel ik me dan altijd schuldig en bied ik mijn excuses aan.
nou wil dat dit een aantal weken geleden ook gebeurde, per sms mijn excuus aangeboden en toen werd er gezegd dat het niet uitmaakte.
een week daarna kregen we wat ruzie op msn (we zouden de volgende dag trouwens wat afspreken) en toen werd er gezegd ik weet niet of we morgen wel moeten afspreken want ik weet niet of het gezellig gaat worden.
ik heb dit argument erg vaak naak naar mijn hoofd gekregen en word er ook verdrietig van. ik heb het gevoel dat ik op mijn tenen moet lopen, want straks gebeurd het weer en word de afspraak wederom afgezegd (of in ieder geval daarmee gedreigd)
ook kaarte ze het gebeuren van die week ervoor aan. ik heb toen wel gezegd dat ik dat liever eerder hoor. maar volgens haar was het maar een "voorbeeld" mij doet dit wel pijn. ook hier ben ik bang voor om constant dingen uit het verleden naar mijn hoofd te krijgen.
ik blijf zo hangen in een cirkel, ik heb zo'n bui gehad, voel me schuldig, ga extra hard me best doen om aardig te zijn, vervolgens gaat het weer mis.
wat denken jullie over bovenstaand bericht, ik weet namelijk niet goed wat ik er mee aan moet.
maandag 16 maart 2009 om 22:32
quote:tiswah schreef op 16 maart 2009 @ 21:57:
[...]
bij elke misser van mij wist ik zeker dat het nú echt over was, dat hij nú genoeg van mij had. Grappig.. dat idee had ik over mezelf ook bij mijn (vermoedelijk) borderline ex. Maar hij bleef maar doorgaan met beurtelings me beminnen en me verafschuwen. En ik ging met hetzelfde door.
[...]
bij elke misser van mij wist ik zeker dat het nú echt over was, dat hij nú genoeg van mij had. Grappig.. dat idee had ik over mezelf ook bij mijn (vermoedelijk) borderline ex. Maar hij bleef maar doorgaan met beurtelings me beminnen en me verafschuwen. En ik ging met hetzelfde door.
maandag 16 maart 2009 om 22:43
