Psyche
alle pijlers
Borderline Nieuw Topic
zondag 15 maart 2009 om 23:44
Het oude topic over Borderline heeft mij behoorlijk aan het denken gezet.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
donderdag 19 maart 2009 om 12:35
@ Newstylista: ik schreef ook een tijdje mee op het borderlinetopic, dus vandaar dat ik hier even kijk.
Ik kan me goed voorstellen dat het enorm frustrerend is dat bij alles wat je doet je stoornis erbij gesleept wordt (Ik denk niet dat het alleen bij borderline is), alsof je de stoornis bent.
Inmiddels heb ik een second opinion aangevraagd omdat ik te weinig herkende en blijkt dat ik geen borderline heb. Veel te jong gediagnosticeerd en tijdens wat waarschijnlijk een zware depressie was. Mijn grootste problemen zijn eigenlijk enorme faalangst en het niet hebben van zelfvertrouwen waardoor ik heel angstig (en uit angst weer kwaad of huilerig) reageer. Dat kan door de kleinste dingen komen, als ik het al door heb, dus het lijkt aardig op een stemmingswisseling. Wat mij daarbij hielp, was op een rustig moment uitleggen wat er voor kon zorgen dat ik ogenschijnlijk uit het niets omsla. Bij mij bijvoorbeeld: Mijn broer is zwaar verslaafd en heeft een behoorlijke stempel gedrukt op de hele familie, met name tijdens mijn puberteit. Ik heb dus een gruwelijke hekel aan drugs (sigaretten en alcohol niet, ter verduidelijking) en dat gruwelijke geheul er mee. Toen mijn vriend dat hoorde, begreep hij het iets beter en voelde ik me veiliger omdat hij het begreep. Een soort geruststelling op zich dus.
Ik zeg niet dat het voor jou ook zo werkt, maar misschien heb je er iets aan.
Ik kan me goed voorstellen dat het enorm frustrerend is dat bij alles wat je doet je stoornis erbij gesleept wordt (Ik denk niet dat het alleen bij borderline is), alsof je de stoornis bent.
Inmiddels heb ik een second opinion aangevraagd omdat ik te weinig herkende en blijkt dat ik geen borderline heb. Veel te jong gediagnosticeerd en tijdens wat waarschijnlijk een zware depressie was. Mijn grootste problemen zijn eigenlijk enorme faalangst en het niet hebben van zelfvertrouwen waardoor ik heel angstig (en uit angst weer kwaad of huilerig) reageer. Dat kan door de kleinste dingen komen, als ik het al door heb, dus het lijkt aardig op een stemmingswisseling. Wat mij daarbij hielp, was op een rustig moment uitleggen wat er voor kon zorgen dat ik ogenschijnlijk uit het niets omsla. Bij mij bijvoorbeeld: Mijn broer is zwaar verslaafd en heeft een behoorlijke stempel gedrukt op de hele familie, met name tijdens mijn puberteit. Ik heb dus een gruwelijke hekel aan drugs (sigaretten en alcohol niet, ter verduidelijking) en dat gruwelijke geheul er mee. Toen mijn vriend dat hoorde, begreep hij het iets beter en voelde ik me veiliger omdat hij het begreep. Een soort geruststelling op zich dus.
Ik zeg niet dat het voor jou ook zo werkt, maar misschien heb je er iets aan.
donderdag 19 maart 2009 om 18:00
@KatB: dank je wel voor je reactie. hoe gaat het nu met je depressie? mijn vrienden weten wel wat hoor, ze zijn een aantal keren mee geweest naar een contactavond van de Vers traning. dus daar ligt het niet zo zeer aan. ik denk dat er voor een groot deel ook bij mij ligt hoor, heb met bepaalde dingen nog erg veel moeite.
donderdag 19 maart 2009 om 18:01
quote:Phien schreef op 19 maart 2009 @ 12:13:
Tiswah, het spijt me. Als ik mijn post nu doorlees snap ik dat hij nogal hard over kon komen. Ik kan soms doordraven en dan de context uit het oog verliezen en dat gebeurde gister absoluut bij dat bericht. Het spijt me echt.
De reden dat ik 'rot op' zeggen en 'geen vrienden meer over hebben' met elkaar in verband bracht was vanwege dit stukje uit je post aan Newstylista:
[...]
Daaruit leidde ik af dat je zelf vaak 'rot op' zegt en om die reden niet veel vrienden meer over hebt. Verkeerd begrepen dus. Ik heb het idd niet goed in de context gezet van wat je verder had gepost. Ik heb er sowieso al moeite mee om te onthouden welk verhaal bij wie hoort, irl al maar op een forum nog meer, dat speelde hier dus ook weer op. Meestal ben ik hard bezig daar rekening mee te houden (edit posts ook vaak, of haal ze weg als ik later zie dat het te impulsief was wat ik schreef of niet goed gelezen had) maar gister was ik daar duidelijk niet genoeg mee bezig. Mijn hoofd zat bij andere zaken. Dan zou ik bij dit soort topics gewoon niet moeten posten, heb ik nu maar bedacht.
Want het was niet de bedoeling om je te kwetsen of ook maar iets te zeggen over jou als persoon. Ik wilde puur wat zeggen over idd het gebruik van de woorden 'rot op', daar struikelde ik idd over, maar mijn verhaal waaierde te ver uit en ik snap dat het je gekwetst kan hebben.@phien: wat eerlijk dat je zo naar jezelf durft te kijken mbt je vorige post
Tiswah, het spijt me. Als ik mijn post nu doorlees snap ik dat hij nogal hard over kon komen. Ik kan soms doordraven en dan de context uit het oog verliezen en dat gebeurde gister absoluut bij dat bericht. Het spijt me echt.
De reden dat ik 'rot op' zeggen en 'geen vrienden meer over hebben' met elkaar in verband bracht was vanwege dit stukje uit je post aan Newstylista:
[...]
Daaruit leidde ik af dat je zelf vaak 'rot op' zegt en om die reden niet veel vrienden meer over hebt. Verkeerd begrepen dus. Ik heb het idd niet goed in de context gezet van wat je verder had gepost. Ik heb er sowieso al moeite mee om te onthouden welk verhaal bij wie hoort, irl al maar op een forum nog meer, dat speelde hier dus ook weer op. Meestal ben ik hard bezig daar rekening mee te houden (edit posts ook vaak, of haal ze weg als ik later zie dat het te impulsief was wat ik schreef of niet goed gelezen had) maar gister was ik daar duidelijk niet genoeg mee bezig. Mijn hoofd zat bij andere zaken. Dan zou ik bij dit soort topics gewoon niet moeten posten, heb ik nu maar bedacht.
Want het was niet de bedoeling om je te kwetsen of ook maar iets te zeggen over jou als persoon. Ik wilde puur wat zeggen over idd het gebruik van de woorden 'rot op', daar struikelde ik idd over, maar mijn verhaal waaierde te ver uit en ik snap dat het je gekwetst kan hebben.@phien: wat eerlijk dat je zo naar jezelf durft te kijken mbt je vorige post
donderdag 19 maart 2009 om 18:31
quote:newstylista schreef op 19 maart 2009 @ 18:00:
@KatB: dank je wel voor je reactie. hoe gaat het nu met je depressie? mijn vrienden weten wel wat hoor, ze zijn een aantal keren mee geweest naar een contactavond van de Vers traning. dus daar ligt het niet zo zeer aan. ik denk dat er voor een groot deel ook bij mij ligt hoor, heb met bepaalde dingen nog erg veel moeite.
Hi
Ik heb al heel lang geen depressie meer, gelukkig. Wel heel veel moeite gehad met de juiste hulp vinden, waarschijnlijk heb ik daarom ook zelf op een diagnose aangestuurd (even hand in eigen boezem steken) want ik leek af en toe wel een proefkonijn.
Ik ga nu een training volgen die er vooral gebaseerd is op in het nu leven, dus vermindering van piekeren, beren op de weg zien et cetera. Ik ben heel benieuwd.
Misschien dat ik het gemist heb, maar waar heb jezelf vooral last van? Schaamte over de dingen die je af en toe doet?
@KatB: dank je wel voor je reactie. hoe gaat het nu met je depressie? mijn vrienden weten wel wat hoor, ze zijn een aantal keren mee geweest naar een contactavond van de Vers traning. dus daar ligt het niet zo zeer aan. ik denk dat er voor een groot deel ook bij mij ligt hoor, heb met bepaalde dingen nog erg veel moeite.
Hi
Ik heb al heel lang geen depressie meer, gelukkig. Wel heel veel moeite gehad met de juiste hulp vinden, waarschijnlijk heb ik daarom ook zelf op een diagnose aangestuurd (even hand in eigen boezem steken) want ik leek af en toe wel een proefkonijn.
Ik ga nu een training volgen die er vooral gebaseerd is op in het nu leven, dus vermindering van piekeren, beren op de weg zien et cetera. Ik ben heel benieuwd.
Misschien dat ik het gemist heb, maar waar heb jezelf vooral last van? Schaamte over de dingen die je af en toe doet?
donderdag 19 maart 2009 om 20:37
Hey,
wat ik in jullie verhalen lees is zo herkenbaar bijna angstig om te lezen...... maar goed, ik voel me vanaf m'n 12e al een beetje anders dan anders zo af en toe. Kreeg een eetprobleem, depressie, manie, diverse opname's, en kreeg de "stempel"manisch depressief op m'n 20e en nu op mn 30e denken ze weer dat ik bps heb!! Ik was daar wel van geschrokken maar met MD kon ik me ook niet in vinden.Ze gaan me zsm breed testen om nou eindelijk eens te achterhalen wat er nou eigenlijk met mij aan de hand is.
Ben het soms zo zat dat gezeik over mezelf!!!
wat ik in jullie verhalen lees is zo herkenbaar bijna angstig om te lezen...... maar goed, ik voel me vanaf m'n 12e al een beetje anders dan anders zo af en toe. Kreeg een eetprobleem, depressie, manie, diverse opname's, en kreeg de "stempel"manisch depressief op m'n 20e en nu op mn 30e denken ze weer dat ik bps heb!! Ik was daar wel van geschrokken maar met MD kon ik me ook niet in vinden.Ze gaan me zsm breed testen om nou eindelijk eens te achterhalen wat er nou eigenlijk met mij aan de hand is.
Ben het soms zo zat dat gezeik over mezelf!!!
vrijdag 20 maart 2009 om 08:42
quote:KatB schreef op 19 maart 2009 @ 18:31:
[...]
Hi
Ik heb al heel lang geen depressie meer, gelukkig. Wel heel veel moeite gehad met de juiste hulp vinden, waarschijnlijk heb ik daarom ook zelf op een diagnose aangestuurd (even hand in eigen boezem steken) want ik leek af en toe wel een proefkonijn.
Ik ga nu een training volgen die er vooral gebaseerd is op in het nu leven, dus vermindering van piekeren, beren op de weg zien et cetera. Ik ben heel benieuwd.
Misschien dat ik het gemist heb, maar waar heb jezelf vooral last van? Schaamte over de dingen die je af en toe doet?
@kat: fijn dat je al lang geen depressie meer hebt het vinden van de geschikte hulp is inderdaad lastig. ik ben zelf ook de nodige jaren bezig geweest, maar ik wist juist niet wat er met me aan de hand was, ik dacht dat ik "gek" was, totdat ik iets las over Bps, ik dacht dat dit het wel eens zou kunnen zijn. Helaas liep ik toen wel tegen onbegrip aan: "je hebt maar zo geen BPS" maar ik wist hel vrijwel zeker. Dat was wel een opluchting om de bevestiging te krijgen dat ik niet "gek" was!
hoe heet die therapievorm die je gaat volgen? is dit alleen of in een groep? ik heb zeker schaamte, ik heb me altijd schuldig gevoeld naar de mensen in mijn omgeving, voor mijn gevoel moet ik dat allemaal nog "goed maken"
[...]
Hi
Ik heb al heel lang geen depressie meer, gelukkig. Wel heel veel moeite gehad met de juiste hulp vinden, waarschijnlijk heb ik daarom ook zelf op een diagnose aangestuurd (even hand in eigen boezem steken) want ik leek af en toe wel een proefkonijn.
Ik ga nu een training volgen die er vooral gebaseerd is op in het nu leven, dus vermindering van piekeren, beren op de weg zien et cetera. Ik ben heel benieuwd.
Misschien dat ik het gemist heb, maar waar heb jezelf vooral last van? Schaamte over de dingen die je af en toe doet?
@kat: fijn dat je al lang geen depressie meer hebt het vinden van de geschikte hulp is inderdaad lastig. ik ben zelf ook de nodige jaren bezig geweest, maar ik wist juist niet wat er met me aan de hand was, ik dacht dat ik "gek" was, totdat ik iets las over Bps, ik dacht dat dit het wel eens zou kunnen zijn. Helaas liep ik toen wel tegen onbegrip aan: "je hebt maar zo geen BPS" maar ik wist hel vrijwel zeker. Dat was wel een opluchting om de bevestiging te krijgen dat ik niet "gek" was!
hoe heet die therapievorm die je gaat volgen? is dit alleen of in een groep? ik heb zeker schaamte, ik heb me altijd schuldig gevoeld naar de mensen in mijn omgeving, voor mijn gevoel moet ik dat allemaal nog "goed maken"
vrijdag 20 maart 2009 om 11:49
quote:BLOND78 schreef op 19 maart 2009 @ 20:37:
Hey,
wat ik in jullie verhalen lees is zo herkenbaar bijna angstig om te lezen...... maar goed, ik voel me vanaf m'n 12e al een beetje anders dan anders zo af en toe. Kreeg een eetprobleem, depressie, manie, diverse opname's, en kreeg de "stempel"manisch depressief op m'n 20e en nu op mn 30e denken ze weer dat ik bps heb!! Ik was daar wel van geschrokken maar met MD kon ik me ook niet in vinden.Ze gaan me zsm breed testen om nou eindelijk eens te achterhalen wat er nou eigenlijk met mij aan de hand is.
Ben het soms zo zat dat gezeik over mezelf!!!@blond: heb jezelf een idee wat het zou kunnen zijn?
Hey,
wat ik in jullie verhalen lees is zo herkenbaar bijna angstig om te lezen...... maar goed, ik voel me vanaf m'n 12e al een beetje anders dan anders zo af en toe. Kreeg een eetprobleem, depressie, manie, diverse opname's, en kreeg de "stempel"manisch depressief op m'n 20e en nu op mn 30e denken ze weer dat ik bps heb!! Ik was daar wel van geschrokken maar met MD kon ik me ook niet in vinden.Ze gaan me zsm breed testen om nou eindelijk eens te achterhalen wat er nou eigenlijk met mij aan de hand is.
Ben het soms zo zat dat gezeik over mezelf!!!@blond: heb jezelf een idee wat het zou kunnen zijn?
vrijdag 20 maart 2009 om 14:32
quote:tiswah schreef op 19 maart 2009 @ 23:29:
[...]
Fijn dat je dat zo uitlegt! Tis echt een van mijn 'zwakste' plekken dit, vandaar ook mijn felle reactie erop. Ik ben juist echt het meisje waarbij iedereen altijd alles kan flikken enzo, en die regelmatig gebruikt/misbruikt wordt, maar door mijn grote bek ben ik ALTIJD de boeman. (nu dus lerende om grenzen te voelen/aan te geven). Ik had dus echt zoiets van yooo waar komt dit vandaan!?!?! zo ben ik helemaaaal niet!Dat snap ik nu en het lijkt me echt lastig! En goed dat je er langzaamaan steeds wat verder in komt.quote: Kan me voorstellen dat het, zeker voor jou met adhd, lastig is om alle verhalen uit elkaar te houden, en dat je ook zo impulsief en fel en uit de context kunt reageren. Dat is dan weer het voordeel van een 'lotgenotenforum', dat er naast n hoop impulsief en emotioneel reageren en felheid, ook dingen herkend en begrepen wordt hehe..
Don't worry!!! VREDE
[...]
Fijn dat je dat zo uitlegt! Tis echt een van mijn 'zwakste' plekken dit, vandaar ook mijn felle reactie erop. Ik ben juist echt het meisje waarbij iedereen altijd alles kan flikken enzo, en die regelmatig gebruikt/misbruikt wordt, maar door mijn grote bek ben ik ALTIJD de boeman. (nu dus lerende om grenzen te voelen/aan te geven). Ik had dus echt zoiets van yooo waar komt dit vandaan!?!?! zo ben ik helemaaaal niet!Dat snap ik nu en het lijkt me echt lastig! En goed dat je er langzaamaan steeds wat verder in komt.quote: Kan me voorstellen dat het, zeker voor jou met adhd, lastig is om alle verhalen uit elkaar te houden, en dat je ook zo impulsief en fel en uit de context kunt reageren. Dat is dan weer het voordeel van een 'lotgenotenforum', dat er naast n hoop impulsief en emotioneel reageren en felheid, ook dingen herkend en begrepen wordt hehe..
Don't worry!!! VREDE
vrijdag 20 maart 2009 om 15:59
quote:tiswah schreef op 18 maart 2009 @ 21:38:
[...]
Wat je ook in je achterhoofd moet houden denk ik, is dat bpsers andere soort 'kritiek' krijgen dan adhders. De kritiek die je als bpser krijgt gaat over wie je BENT als persoon, dit is een ander verhaal dan waar adhd-ers tegenaan lopen in hun sociale omgeving. Dat is dan ook het verschil, borderline is een PERSOONLIJKHEIDSstoornis (en bij mij kwam daar dus een zware lange depressie waardoor ik niet kon functioneren bovenop), adhd is een GEDRAGSstoornis. Maakt t niet meer of minder erg(!!!!), maar dat zorgt er wel voor dat de reacties van de omgeving niet te vergelijken zijn. Volgens mij heb jij dat zelf in een ander topic ook gezegd.
Hier reageer ik toch nog even op omdat ik nog wel even wil verhelderen wat ik bedoelde, in dat andere topic en hier.
Ik bedoelde dat ik denk dat mensen met bps en met adhd even felle kritiek op hun persoon kunnen krijgen. Mensen beoordelen je persoonlijkheid nl uiteindelijjk toch nav je gedrag, en of dat nou anders dan standaard is door een persoonlijkheidsstoornis of een ontwikkelingsstoornis maakt dan niet zoveel uit. De vraag is hoe je vervolgens met die herhaalde kritiek, die je knap onzeker kan maken, omgaat; dat was de vraag die Newstylista stelde (of zoals ik die iig las) en waarop ik een heel ander antwoord gaf dan jij Tiswah
De reactie vd omgeving op het woord of de diagnose bps of adhd is volgens mij wél anders. Ik heb sterk de indruk (en dat schreef ik elders idd ook al) dat de 'buitenwereld' een veel negatiever beeld heeft van bps dan van adhd. En dat lijkt me rot en lastig. Maar is het niet een ánder probleem dan het krijgen van heftige, persoonlijke kritiek nav je gedrag? Newstylista kreeg in dit geval, zo begreep ik het tenminste, toch niet te horen "je bent een borderliner dus ik hoef je niet"? (dat mensen dat trouwens uit hun strot krijgen, het gaat mijn pet te boven).
Vandaar dat ik dacht dat ik wat zij beschreef toch kon vergelijken met m'n eigen ervaringen; ik heb er zelf ook vaak kritiek op gekregen dat ik me onverwachts en voor onbepaalde tijd terugtrek -- en het 'excuus' adhd had ik tot voor kort niet en ook nu vraag ik me af hoe effectief dat is; Er zijn nl best veel mensen die niet 'geloven' dat adhd bij volwasssenen bestaat of die het niet gelovenb als je zegt dat je het hebt.
Ik dacht, of je nou al veel kritiek op je persoon achter de rug hebt door bps of door adhd (of nog wat anders), nieuwe kritiek hakt er even sterk in; alleen bestaat er tussen bps-ers en 'anderen' een verschil in hoe je dat nare gevoel vervolgens 'managed'. Iemand met bps zal dan eerder defensiever, emotioneler of radicaler reageren, of door al die interne heftigheid en uit angst te radicaal te zijn juist dichtslaan en niet goed meer weten wat te doen. En dát is dan juist het probleem dat je aan wilt pakken; hoe je adequaat met dat nare gevoel dat herhaalde kritiek teweeg kan brengen om kan gaan. Maar misschien snap ik het gewoon niet goed?
[...]
Wat je ook in je achterhoofd moet houden denk ik, is dat bpsers andere soort 'kritiek' krijgen dan adhders. De kritiek die je als bpser krijgt gaat over wie je BENT als persoon, dit is een ander verhaal dan waar adhd-ers tegenaan lopen in hun sociale omgeving. Dat is dan ook het verschil, borderline is een PERSOONLIJKHEIDSstoornis (en bij mij kwam daar dus een zware lange depressie waardoor ik niet kon functioneren bovenop), adhd is een GEDRAGSstoornis. Maakt t niet meer of minder erg(!!!!), maar dat zorgt er wel voor dat de reacties van de omgeving niet te vergelijken zijn. Volgens mij heb jij dat zelf in een ander topic ook gezegd.
Hier reageer ik toch nog even op omdat ik nog wel even wil verhelderen wat ik bedoelde, in dat andere topic en hier.
Ik bedoelde dat ik denk dat mensen met bps en met adhd even felle kritiek op hun persoon kunnen krijgen. Mensen beoordelen je persoonlijkheid nl uiteindelijjk toch nav je gedrag, en of dat nou anders dan standaard is door een persoonlijkheidsstoornis of een ontwikkelingsstoornis maakt dan niet zoveel uit. De vraag is hoe je vervolgens met die herhaalde kritiek, die je knap onzeker kan maken, omgaat; dat was de vraag die Newstylista stelde (of zoals ik die iig las) en waarop ik een heel ander antwoord gaf dan jij Tiswah
De reactie vd omgeving op het woord of de diagnose bps of adhd is volgens mij wél anders. Ik heb sterk de indruk (en dat schreef ik elders idd ook al) dat de 'buitenwereld' een veel negatiever beeld heeft van bps dan van adhd. En dat lijkt me rot en lastig. Maar is het niet een ánder probleem dan het krijgen van heftige, persoonlijke kritiek nav je gedrag? Newstylista kreeg in dit geval, zo begreep ik het tenminste, toch niet te horen "je bent een borderliner dus ik hoef je niet"? (dat mensen dat trouwens uit hun strot krijgen, het gaat mijn pet te boven).
Vandaar dat ik dacht dat ik wat zij beschreef toch kon vergelijken met m'n eigen ervaringen; ik heb er zelf ook vaak kritiek op gekregen dat ik me onverwachts en voor onbepaalde tijd terugtrek -- en het 'excuus' adhd had ik tot voor kort niet en ook nu vraag ik me af hoe effectief dat is; Er zijn nl best veel mensen die niet 'geloven' dat adhd bij volwasssenen bestaat of die het niet gelovenb als je zegt dat je het hebt.
Ik dacht, of je nou al veel kritiek op je persoon achter de rug hebt door bps of door adhd (of nog wat anders), nieuwe kritiek hakt er even sterk in; alleen bestaat er tussen bps-ers en 'anderen' een verschil in hoe je dat nare gevoel vervolgens 'managed'. Iemand met bps zal dan eerder defensiever, emotioneler of radicaler reageren, of door al die interne heftigheid en uit angst te radicaal te zijn juist dichtslaan en niet goed meer weten wat te doen. En dát is dan juist het probleem dat je aan wilt pakken; hoe je adequaat met dat nare gevoel dat herhaalde kritiek teweeg kan brengen om kan gaan. Maar misschien snap ik het gewoon niet goed?
vrijdag 20 maart 2009 om 23:33
Ik vind het zelf eerlijk gezegd (nog) lastig adhd van mijn persoonlijkheid te scheiden. Ik zie wel waarin ik van sommige andere mensen met adhd verschil, ik ben bv op studiegebied bv een behoorlijke doorzetter (weliswaar op slakkentempo -- ben onderhand 10e jaars student) en zou bv m'n studie nooit opeens ondoordacht/impulsief opgeven, terwijl veel andere adhd-ers wel van de 12 ambachten zijn. Dus dat is dan denk ik karakter. Of toch niet? Misschien heeft het er ook mee te maken dat ik zo besluiteloos ben (=adhd) en daarom niet kan bedenken wat ik ipv die studie dan zou gaan doen... (welke kant ik na m'n studie opga is bv voor mij nog steeds een groot vraagteken). Er is binnen adhd nl behoorlijk veel verschil in de symptomen. Komen verschillen tussen mij en andere adhd-ers kortom door een verschil in karakter of een verschil in type en ernst vd adhd?
Maar misschien krijg ik het verschil tussen die 2 wel helderder als ik er meer mee bezig ben geweest. quote:Wat ik heb geleerd, is dat bij kinderen adhd lastig is ivm concentratie en hyperactiviteit, maar dat zij door aanpassingen en extra begeleiding het wel redden, maar dat als adhd doorzet als je volwassen bent, het een heftigere vorm is die vaak veel aspecten van je leven beinvloedt en bemoeilijkt. Zeg ze dat maar;)Ha, dat zal ik doen. Ik denk dat het voor mensen gewoon moeilijk voor te stellen is dat iemand die zich 'gewoon niet zo goed kan concentreren en grappig vergeetachtig is' en 'vaak leuk impulsief', toch écht problemen daarvan kan ondervinden in oa studie, werk en relaties. Itt bij bps lijken mensen adhd juist vaak te licht op te nemen; ze vinden het wel grappig, zo'n wazig meisje. Terwijl mij het lachen onderhand wel zo'n beetje vergaan is...
Maar misschien krijg ik het verschil tussen die 2 wel helderder als ik er meer mee bezig ben geweest. quote:Wat ik heb geleerd, is dat bij kinderen adhd lastig is ivm concentratie en hyperactiviteit, maar dat zij door aanpassingen en extra begeleiding het wel redden, maar dat als adhd doorzet als je volwassen bent, het een heftigere vorm is die vaak veel aspecten van je leven beinvloedt en bemoeilijkt. Zeg ze dat maar;)Ha, dat zal ik doen. Ik denk dat het voor mensen gewoon moeilijk voor te stellen is dat iemand die zich 'gewoon niet zo goed kan concentreren en grappig vergeetachtig is' en 'vaak leuk impulsief', toch écht problemen daarvan kan ondervinden in oa studie, werk en relaties. Itt bij bps lijken mensen adhd juist vaak te licht op te nemen; ze vinden het wel grappig, zo'n wazig meisje. Terwijl mij het lachen onderhand wel zo'n beetje vergaan is...
vrijdag 20 maart 2009 om 23:41
Ik begin trouwens komende dinsdag met medicatie en ben erg benieuwd hoe dat zal gaan! De echte diagnose heb ik zelfs pas afgelopen woensdag gehad... maar de vermoedens waren er wel al veel langer, zowel bij mij als bij psychologen en ik ben er dan ook al wel een tijdje mee bezig geweest. Maar nu komt het echte 'verwerken' dus, het 'een plekje geven' (brrrh). En hopelijk kan ik vooral ook eindelijk adequate hulp krijgen. Ik heb zoveel verschillende soorten hulp gehad in de loop der jaren, maar niks hielp echt.
Mijn hele leven heb ik al last van depressies, van licht tot behoorlijk heftig (heel heel heel erg somber, je kunt je er helaas waarschijnlijk wat bij voorstellen, en daarnaast ook maffe fysieke verschijnselen zoals geen smaak meer over, evenwichtsgevoel kwijt, dingen ruiken die er niet zijn -- een psychotisch verschijnsel dat onderdeel kan zijn van een zware depressie). Die depressies bleven en blijven maar terugkomen, alhoewel ze de afgelopen drie jaar tegenwoordig gelukkig milder zijn. Daarnaast heb ik een aantal jaren angstklachten gehad (sociofobisch en faalangstig). Nu heb ik dus te horen gekregen dat al die dingen waarschijnlijk samenhangen met adhd. De comorbiditeit bij adhd is, zoals je misschien wel weet, sowieso al behoorlijk hoog dus zo vreemd is dat verhaal niet. En het steeds weer falen dat bij adhd hoort kan ook direct somberheid en bv faalangst in de hand werken. Logisch is het dus wel, maar ik moet nog steeds aan het idee wennen.
Ook op het moment hang ik weer in een milde depressie (iig mild in vergelijking met wat ik eerder heb gehad maar leuk is het nog steeds absoluut niet). Volgens mijn behandelaar kan die door de ritalin, en de verbeterde concentratie en prestaties waartoe die hopelijk leidt, wel eens weggenomen worden; ik hoop het. En verder krijg ik op m'n eigen aandringen al zeer binnenkort coaching om beter te leren plannen en dan vooral beter tijd in te leren schatten (basis van een werkbare planning). Over een paar maanden volgt er dan nog groepsbegeleiding met lotgenotencontact, educatie en allerlei trainingen.
Ik weet niet wat ik er precies van moet verwachten. Op het moment is mijn instelling eerlijk gezegd 'eerst zien dan geloven'. Ik heb zo veel jaren aan zitten modderen met steeds weer een andere verklaring en een ander soort hulp, dat het bijna te mooi lijkt om waar te zijn dat adequate hulp nu toch in zicht zou zijn. Maar het zou wel heel fijn zijn als iig die pilletjes aanslaan; wie weet kunnen ze me door m'n afstudeerscriptie (voor mij echt een ramp) heenslepen.
Over je werk, ik zou zelf niet denken dat bps en dat soort werk per definitie niet samen kunnen gaan eigenlijk. Maar als je het echt zwaar krijgt, wordt het vast wel echt moeilijk, of zelfs te moeilijk. Wel erg jammer dat het zo gelopen is, lijkt me. Mag ik vragen wat je tegenwoordig 'doet', ander werk, geen werk, studie?
Mijn hele leven heb ik al last van depressies, van licht tot behoorlijk heftig (heel heel heel erg somber, je kunt je er helaas waarschijnlijk wat bij voorstellen, en daarnaast ook maffe fysieke verschijnselen zoals geen smaak meer over, evenwichtsgevoel kwijt, dingen ruiken die er niet zijn -- een psychotisch verschijnsel dat onderdeel kan zijn van een zware depressie). Die depressies bleven en blijven maar terugkomen, alhoewel ze de afgelopen drie jaar tegenwoordig gelukkig milder zijn. Daarnaast heb ik een aantal jaren angstklachten gehad (sociofobisch en faalangstig). Nu heb ik dus te horen gekregen dat al die dingen waarschijnlijk samenhangen met adhd. De comorbiditeit bij adhd is, zoals je misschien wel weet, sowieso al behoorlijk hoog dus zo vreemd is dat verhaal niet. En het steeds weer falen dat bij adhd hoort kan ook direct somberheid en bv faalangst in de hand werken. Logisch is het dus wel, maar ik moet nog steeds aan het idee wennen.
Ook op het moment hang ik weer in een milde depressie (iig mild in vergelijking met wat ik eerder heb gehad maar leuk is het nog steeds absoluut niet). Volgens mijn behandelaar kan die door de ritalin, en de verbeterde concentratie en prestaties waartoe die hopelijk leidt, wel eens weggenomen worden; ik hoop het. En verder krijg ik op m'n eigen aandringen al zeer binnenkort coaching om beter te leren plannen en dan vooral beter tijd in te leren schatten (basis van een werkbare planning). Over een paar maanden volgt er dan nog groepsbegeleiding met lotgenotencontact, educatie en allerlei trainingen.
Ik weet niet wat ik er precies van moet verwachten. Op het moment is mijn instelling eerlijk gezegd 'eerst zien dan geloven'. Ik heb zo veel jaren aan zitten modderen met steeds weer een andere verklaring en een ander soort hulp, dat het bijna te mooi lijkt om waar te zijn dat adequate hulp nu toch in zicht zou zijn. Maar het zou wel heel fijn zijn als iig die pilletjes aanslaan; wie weet kunnen ze me door m'n afstudeerscriptie (voor mij echt een ramp) heenslepen.
Over je werk, ik zou zelf niet denken dat bps en dat soort werk per definitie niet samen kunnen gaan eigenlijk. Maar als je het echt zwaar krijgt, wordt het vast wel echt moeilijk, of zelfs te moeilijk. Wel erg jammer dat het zo gelopen is, lijkt me. Mag ik vragen wat je tegenwoordig 'doet', ander werk, geen werk, studie?
zaterdag 21 maart 2009 om 17:40
quote:newstylista schreef op 20 maart 2009 @ 08:42:
[...]
@kat: fijn dat je al lang geen depressie meer hebt het vinden van de geschikte hulp is inderdaad lastig. ik ben zelf ook de nodige jaren bezig geweest, maar ik wist juist niet wat er met me aan de hand was, ik dacht dat ik "gek" was, totdat ik iets las over Bps, ik dacht dat dit het wel eens zou kunnen zijn. Helaas liep ik toen wel tegen onbegrip aan: "je hebt maar zo geen BPS" maar ik wist hel vrijwel zeker. Dat was wel een opluchting om de bevestiging te krijgen dat ik niet "gek" was!
hoe heet die therapievorm die je gaat volgen? is dit alleen of in een groep? ik heb zeker schaamte, ik heb me altijd schuldig gevoeld naar de mensen in mijn omgeving, voor mijn gevoel moet ik dat allemaal nog "goed maken"
Deels herkenbaar, men wist het bij mij ook niet en ik kreeg erg gemakkelijk het stickertje 'Borderline'.
Ik ga de mindfullnestraining doen. Wat ik er van weet, lijkt me erg positief (zoals het door die vrouw wordt gegeven, lijkt het een klein beetje op cognitieve gedragstherapie met meditatie)
Veel succes! De schaamte kan ik me wel voorstellen, maar misschien zou je daar eventueel ook over kunnen praten. Ik bedenk nu ook maar wat.
[...]
@kat: fijn dat je al lang geen depressie meer hebt het vinden van de geschikte hulp is inderdaad lastig. ik ben zelf ook de nodige jaren bezig geweest, maar ik wist juist niet wat er met me aan de hand was, ik dacht dat ik "gek" was, totdat ik iets las over Bps, ik dacht dat dit het wel eens zou kunnen zijn. Helaas liep ik toen wel tegen onbegrip aan: "je hebt maar zo geen BPS" maar ik wist hel vrijwel zeker. Dat was wel een opluchting om de bevestiging te krijgen dat ik niet "gek" was!
hoe heet die therapievorm die je gaat volgen? is dit alleen of in een groep? ik heb zeker schaamte, ik heb me altijd schuldig gevoeld naar de mensen in mijn omgeving, voor mijn gevoel moet ik dat allemaal nog "goed maken"
Deels herkenbaar, men wist het bij mij ook niet en ik kreeg erg gemakkelijk het stickertje 'Borderline'.
Ik ga de mindfullnestraining doen. Wat ik er van weet, lijkt me erg positief (zoals het door die vrouw wordt gegeven, lijkt het een klein beetje op cognitieve gedragstherapie met meditatie)
Veel succes! De schaamte kan ik me wel voorstellen, maar misschien zou je daar eventueel ook over kunnen praten. Ik bedenk nu ook maar wat.
zondag 22 maart 2009 om 14:25
Ik heb ook BPS (8 van de 9 kenmerken), en ik herken veel, maar ook weer niet. Ik heb t, maar ik ben t niet.
Therapie heeft mij veel geholpen, omdat ik er heel veel zelfinzicht van heb gekregen, en ik nu veel beter kan relativeren en er zelfs ook wel de humor van in kan zien.
Soms voel ik me beperkt (door de diepe dalen), maar als ik me goed voel, dan voel ik me ook echt goed, en daar geniet ik dan ook echt van! Ik heb t geaccepteerd en kan er goed mee dealen (medicijnen hebben hier ook bij geholpen). Ik vertel trouwens zeker niet tegen iedereen dat ik BPS heb, en ik probeer me er zo min mogelijk achter te verschuilen. Ik heb gewoon geleerd om wat langer over mn (re)acties na te denken, zodat ik er later geen spijt van krijg. Maar zelfinzicht en humor zijn heel belangrijk voor mij!
Therapie heeft mij veel geholpen, omdat ik er heel veel zelfinzicht van heb gekregen, en ik nu veel beter kan relativeren en er zelfs ook wel de humor van in kan zien.
Soms voel ik me beperkt (door de diepe dalen), maar als ik me goed voel, dan voel ik me ook echt goed, en daar geniet ik dan ook echt van! Ik heb t geaccepteerd en kan er goed mee dealen (medicijnen hebben hier ook bij geholpen). Ik vertel trouwens zeker niet tegen iedereen dat ik BPS heb, en ik probeer me er zo min mogelijk achter te verschuilen. Ik heb gewoon geleerd om wat langer over mn (re)acties na te denken, zodat ik er later geen spijt van krijg. Maar zelfinzicht en humor zijn heel belangrijk voor mij!
zondag 22 maart 2009 om 18:54
Ik heb ook (8 jaren geleden ondertussen) de diagnose BPS gekregen. Ik heb heel lang moeite gehad met deze stempel. Ik ben al jaren in psychoanalyse en het feit dat daar niet echt gewerkt wordt met diagnoses, bracht me danig in de war. "Wat is het nu, heb ik het nu of niet?" was een vraag die ik heel vaak stelde. Maar gaandeweg heb ik mijn eigen interpretatie gegeven aan die stempel en heb ik ook heel hard aan mezelf gewerkt. Met als resultaat dat ik mezelf nu niet meer zo vreemd vind. En dat ik het gevoel heb dat ik mijn leven aankan, dat toont zich ook. Ik ben voorstander van de Mentalization Based Therapy, ik heb jaren geleden een jaar deze therapie in residentiële vorm gevolgd en dat was de basis voor de analyse die ik nu volg. Dat was erg intensief en hard werken maar ik zou het zo weer doen.
Ik vertel overigens ook tegen bijna niemand dat ik BPS heb. Ik vind dat niet echt nodig.
Ik vertel overigens ook tegen bijna niemand dat ik BPS heb. Ik vind dat niet echt nodig.
maandag 23 maart 2009 om 00:09
Afgelopen week gevraagd naar mijn officiele diagnose, omdat het af en aan borderline was. Nu stond er zwart op wit (o.a.) borderline persoonlijkheidsstoornis. Dus ja, ik heb het. Hoewel ik het stadium dat ik er (veel) aan ophang, voorbij ben. Omdat het steeds zo'n welles/nietes was, heb ik ook beter voorbij de diagnose kunnen kijken. En dat was voor mij goed denk ik.
Ik heb mijn (nieuwe) behandelaar ook gezegd dat ik me niet in het standaard beeld zie passen van borderline. Maar daar moest ze erg om lachen, omdat er niet zoiets bestaat als dé borderliner.
Er is mij om een restant aan klachten Vers tranining aangeboden, maar eerlijk gezegd zie ik dat niet (meer) zitten. Ik heb een hoop geleerd de afgelopen jaren en zit niet te wachten om in een groep terug naar "af" te gaan, voor als iemand zich daar iets bij kan voorstellen. Als je over bepaalde dingen heen bent gegroeid of weet hoe je daar beter mee om kan gaan, is het niet nodig om die basis beginselen weer uit te moeten gaan testen. Dus voor voorlopig heb ik ervoor bedankt. Een mens kan ook een overkill aan therapie krijgen als je het mij vraagt. En op het moment dat je redelijk tot goed functioneert (binnen bepaalde kaders wel te verstaan), moet je dan de hele bende weer overhoop gaan halen?
Ik heb mijn (nieuwe) behandelaar ook gezegd dat ik me niet in het standaard beeld zie passen van borderline. Maar daar moest ze erg om lachen, omdat er niet zoiets bestaat als dé borderliner.
Er is mij om een restant aan klachten Vers tranining aangeboden, maar eerlijk gezegd zie ik dat niet (meer) zitten. Ik heb een hoop geleerd de afgelopen jaren en zit niet te wachten om in een groep terug naar "af" te gaan, voor als iemand zich daar iets bij kan voorstellen. Als je over bepaalde dingen heen bent gegroeid of weet hoe je daar beter mee om kan gaan, is het niet nodig om die basis beginselen weer uit te moeten gaan testen. Dus voor voorlopig heb ik ervoor bedankt. Een mens kan ook een overkill aan therapie krijgen als je het mij vraagt. En op het moment dat je redelijk tot goed functioneert (binnen bepaalde kaders wel te verstaan), moet je dan de hele bende weer overhoop gaan halen?
maandag 23 maart 2009 om 08:14
Ik kan me daar zeker iets bij voorstellen, dat je niet terug naar af wilt.. Ik heb ook groepstherapie gehad en daarna is de diagnose BPS gesteld. Ik zou nu ook niet meer terugwillen in groeps- of deeltijdtherapie.
Ik heb er op mn eigen manier mee om leren gaan. Bovendien word ik ook niet vrolijker van andermans ellende om me heen de hele dag.
Het neemt je leven ook zo over. Je bent ook nog gewoon iemand buiten je BPS. Ik laat t mijn leven in ieder geval niet (altijd) overheersen.
Ik heb er op mn eigen manier mee om leren gaan. Bovendien word ik ook niet vrolijker van andermans ellende om me heen de hele dag.
Het neemt je leven ook zo over. Je bent ook nog gewoon iemand buiten je BPS. Ik laat t mijn leven in ieder geval niet (altijd) overheersen.
maandag 23 maart 2009 om 09:32
Precies Mimi, ik heb dagbehandeling gedaan en daar krijg je al een boel handvatten aangereikt. Dat heb ik een aantal jaar kunnen oefenen in de praktijk en het gaat nu goed. Zolang ik gewoon rekening hou met een aantal dingen, kleur ik aardig binnen de lijntjes. Ik zoek bepaalde dingen nu gewoon niet meer op en daarbij kan je best stabiel blijven.
En vrolijk worden van andermans ellende? Neu, eigenlijk helemaal niet. Sterker, ik zou me ook best kunnen gaan ergeren aan bepaalde dingen. Da's lekker lullig voor die ander en een negatieve emotie van mij. Dus gewoon niet doen. Als je zo de nadruk legt op BPS (in therapie) lijkt het al snel alsof alles eigenlijk BPS is. Terwijl ieder mens natuurlijk ook gewoon gezonde stukken heeft.
Tuurlijk, als je echt keer op keer vastloopt moet je zeker therapie doen/overwegen. Want ik heb er ook massa's aan gehad. Dus ben absoluut pro therapie. Maar ook wel dat het een keertje klaar kan zijn daarmee.
En vrolijk worden van andermans ellende? Neu, eigenlijk helemaal niet. Sterker, ik zou me ook best kunnen gaan ergeren aan bepaalde dingen. Da's lekker lullig voor die ander en een negatieve emotie van mij. Dus gewoon niet doen. Als je zo de nadruk legt op BPS (in therapie) lijkt het al snel alsof alles eigenlijk BPS is. Terwijl ieder mens natuurlijk ook gewoon gezonde stukken heeft.
Tuurlijk, als je echt keer op keer vastloopt moet je zeker therapie doen/overwegen. Want ik heb er ook massa's aan gehad. Dus ben absoluut pro therapie. Maar ook wel dat het een keertje klaar kan zijn daarmee.
maandag 23 maart 2009 om 09:48
Sorry,dat ik zo laat reageer.. of ik zelf een idee heb wat ik "heb"???Ja, na het lezen van diverse BPS sites kan ik zelf wel een diagnose stellen en ik kan me wel in veel dingen vinden.
Los van dat dat speelt er nog veel meer mee natuurlijk.... karakter,opvoeding, leefomgeving, levenservaring etc etc.
Na al die jaren van therapie en vechten tegen mezelf zou het fijn zijn dat ik gewoon eens tevreden met mezelf zou kunnen zijn!!
Los van dat dat speelt er nog veel meer mee natuurlijk.... karakter,opvoeding, leefomgeving, levenservaring etc etc.
Na al die jaren van therapie en vechten tegen mezelf zou het fijn zijn dat ik gewoon eens tevreden met mezelf zou kunnen zijn!!
maandag 23 maart 2009 om 10:49
quote:intiem schreef op 23 maart 2009 @ 00:09:
Afgelopen week gevraagd naar mijn officiele diagnose, omdat het af en aan borderline was. Nu stond er zwart op wit (o.a.) borderline persoonlijkheidsstoornis. Dus ja, ik heb het. Hoewel ik het stadium dat ik er (veel) aan ophang, voorbij ben. Omdat het steeds zo'n welles/nietes was, heb ik ook beter voorbij de diagnose kunnen kijken. En dat was voor mij goed denk ik.
Ik heb mijn (nieuwe) behandelaar ook gezegd dat ik me niet in het standaard beeld zie passen van borderline. Maar daar moest ze erg om lachen, omdat er niet zoiets bestaat als dé borderliner.
Er is mij om een restant aan klachten Vers tranining aangeboden, maar eerlijk gezegd zie ik dat niet (meer) zitten. Ik heb een hoop geleerd de afgelopen jaren en zit niet te wachten om in een groep terug naar "af" te gaan, voor als iemand zich daar iets bij kan voorstellen. Als je over bepaalde dingen heen bent gegroeid of weet hoe je daar beter mee om kan gaan, is het niet nodig om die basis beginselen weer uit te moeten gaan testen. Dus voor voorlopig heb ik ervoor bedankt. Een mens kan ook een overkill aan therapie krijgen als je het mij vraagt. En op het moment dat je redelijk tot goed functioneert (binnen bepaalde kaders wel te verstaan), moet je dan de hele bende weer overhoop gaan halen?ik ben het hier wel mee eens, zou je nog wel therapie willen, of ben je er voorlopig even klaar mee?
Afgelopen week gevraagd naar mijn officiele diagnose, omdat het af en aan borderline was. Nu stond er zwart op wit (o.a.) borderline persoonlijkheidsstoornis. Dus ja, ik heb het. Hoewel ik het stadium dat ik er (veel) aan ophang, voorbij ben. Omdat het steeds zo'n welles/nietes was, heb ik ook beter voorbij de diagnose kunnen kijken. En dat was voor mij goed denk ik.
Ik heb mijn (nieuwe) behandelaar ook gezegd dat ik me niet in het standaard beeld zie passen van borderline. Maar daar moest ze erg om lachen, omdat er niet zoiets bestaat als dé borderliner.
Er is mij om een restant aan klachten Vers tranining aangeboden, maar eerlijk gezegd zie ik dat niet (meer) zitten. Ik heb een hoop geleerd de afgelopen jaren en zit niet te wachten om in een groep terug naar "af" te gaan, voor als iemand zich daar iets bij kan voorstellen. Als je over bepaalde dingen heen bent gegroeid of weet hoe je daar beter mee om kan gaan, is het niet nodig om die basis beginselen weer uit te moeten gaan testen. Dus voor voorlopig heb ik ervoor bedankt. Een mens kan ook een overkill aan therapie krijgen als je het mij vraagt. En op het moment dat je redelijk tot goed functioneert (binnen bepaalde kaders wel te verstaan), moet je dan de hele bende weer overhoop gaan halen?ik ben het hier wel mee eens, zou je nog wel therapie willen, of ben je er voorlopig even klaar mee?
maandag 23 maart 2009 om 10:51
[quote]BLOND78 schreef op 23 maart 2009 @ 09:48:
Sorry,dat ik zo laat reageer.. of ik zelf een idee heb wat ik "heb"???Ja, na het lezen van diverse BPS sites kan ik zelf wel een diagnose stellen en ik kan me wel in veel dingen vinden.
Los van dat dat speelt er nog veel meer mee natuurlijk.... karakter,opvoeding, leefomgeving, levenservaring etc etc.
Na al die jaren van therapie en vechten tegen mezelf zou het fijn zijn dat ik gewoon eens tevreden met mezelf zou kunnen zijn!!
ik kan me voorstellen dat je het zo voelt, ik hoop voor je dat er binnen afzienbare tijd een diagnose vast gesteld kan worden en dat je vanuit daar verder komt, sterkte!!!
Sorry,dat ik zo laat reageer.. of ik zelf een idee heb wat ik "heb"???Ja, na het lezen van diverse BPS sites kan ik zelf wel een diagnose stellen en ik kan me wel in veel dingen vinden.
Los van dat dat speelt er nog veel meer mee natuurlijk.... karakter,opvoeding, leefomgeving, levenservaring etc etc.
Na al die jaren van therapie en vechten tegen mezelf zou het fijn zijn dat ik gewoon eens tevreden met mezelf zou kunnen zijn!!
ik kan me voorstellen dat je het zo voelt, ik hoop voor je dat er binnen afzienbare tijd een diagnose vast gesteld kan worden en dat je vanuit daar verder komt, sterkte!!!
maandag 23 maart 2009 om 11:16
quote:tiswah schreef op 21 maart 2009 @ 17:34:
Ben benieuwd of ritalin bij je aanslaat! Mag ik vragen waarom je niet voor concerta kiest? Bij ritalin heb je vaak 3x per dag (meestal neem je 3x daags n pilletje) een flinke rebound, terwijl concerta de hele dag door afgeeft en werkt. Moet je maar eens over na denken!
pff wat n toestanden he?
Ja zeg dat wel
Ach, ritalin, concerta... later misschien concerta, maar ze beginnen met ritalin, omdat je dat beter kunt doseren dus geleidelijker kunt opbouwen. Verder wordt ritalin volledig door verzekeringen vergoedt en concerta iig door de mijne niet zomaar, terwijl ze op zich dezelfde werkzame stof hebben. Dus ik wil zelf eerst wel eens zien of ik uberhaupt op die stof reageer en als de ritalin aanslaat ga ik eens kijken of m'n verzekering in mijn geval concerta deels zou willen vergoeden, dan kan soms wel. Morgen krijg ik waarschijnlijk m'n eerste dosis pilletjes. Ik vind het toch wel spannend, heb bv erg slechte ervaring gehad met AD (seroxat, werd ik hypomanisch van). Maar dit durf ik op zich wel aan, m'n vriend gaat me gewoon goed in de gaten houden of ik niet vreemd ga doen. (al moet het op zihc ook een heel vreemd gezicht voor hem zijn als ik zomaar 's morgens aan m'n studie ga en 's avonds niet nog van alles op het laatste moment moet afmaken maar hij gaat dus vooral letten op hypomane verschijnselen)
Ben benieuwd of ritalin bij je aanslaat! Mag ik vragen waarom je niet voor concerta kiest? Bij ritalin heb je vaak 3x per dag (meestal neem je 3x daags n pilletje) een flinke rebound, terwijl concerta de hele dag door afgeeft en werkt. Moet je maar eens over na denken!
pff wat n toestanden he?
Ja zeg dat wel
Ach, ritalin, concerta... later misschien concerta, maar ze beginnen met ritalin, omdat je dat beter kunt doseren dus geleidelijker kunt opbouwen. Verder wordt ritalin volledig door verzekeringen vergoedt en concerta iig door de mijne niet zomaar, terwijl ze op zich dezelfde werkzame stof hebben. Dus ik wil zelf eerst wel eens zien of ik uberhaupt op die stof reageer en als de ritalin aanslaat ga ik eens kijken of m'n verzekering in mijn geval concerta deels zou willen vergoeden, dan kan soms wel. Morgen krijg ik waarschijnlijk m'n eerste dosis pilletjes. Ik vind het toch wel spannend, heb bv erg slechte ervaring gehad met AD (seroxat, werd ik hypomanisch van). Maar dit durf ik op zich wel aan, m'n vriend gaat me gewoon goed in de gaten houden of ik niet vreemd ga doen. (al moet het op zihc ook een heel vreemd gezicht voor hem zijn als ik zomaar 's morgens aan m'n studie ga en 's avonds niet nog van alles op het laatste moment moet afmaken maar hij gaat dus vooral letten op hypomane verschijnselen)
