Thuis
alle pijlers
terug verhuizen?
zaterdag 5 januari 2019 om 15:57
Hallo allemaal,
Zo'n 9 maanden geleden zijn we verhuisd vanuit een grote stad naar een middelgroot dorp.
De reden was dat het huis waarin we woonden te klein werd - wegens gezinsuitbreiding - en we in onze buurt geen groter huis konden vinden/betalen.
Na lang nadenken en zoeken hebben we een leuk, betaalbaar huis gevonden in een middelgroot dorp dat vlakbij het werk van mijn man is.
Mijn probleem is dat ik de stad ontzettend mis. Met name de drukte en de levendigheid, dat je snel ergens bent, de verschillende soorten mensen op straat. De metro, de sfeer, het internationale.
Het dorp waarin we wonen is op zich leuk. Er is redelijk wat te doen, er is een gezellig centrumpje, de mensen zijn aardig. Ik voel me welkom hier.
Mijn man en kinderen hebben het naar hun zin. Vooral mij man geniet van de rust en de natuur.
Het probleem is dat ik het hier te rustig vind. Het kost redelijk veel moeite om in de dichtsbijzijnde stad te komen. Er is hier geen station. Met de auto zou kunnen, maar dan is er vraag of ik in de stad kan parkeren.
Het probleem is dat ik niet goed weet wat te doen.
Ik wil me graag wat gelukkiger voelen.
Ik weet niet wat ik moet doen om me meer op mijn plek te voelen in het dorp. Nogmaals het ligt niet aan het dorp en de mensen, maar ik hou veel meer van drukte en gezelligheid om me heen, dan van natuur en rust.
Terug naar de stad is ook zo wat. We kunnen vast wel iets vinden, maar de kinderen moeten dan weer van school wisselen en dat vind ik niet fijn.
Al met al blijf ik twijfelen over wat het beste is. Mijn man is er behoorlijk klaar mee, die wil weten waar hij aan toe is.
Wie heeft dit ook meegemaakt en/of heeft tips?
Erg bedankt alvast.
Zo'n 9 maanden geleden zijn we verhuisd vanuit een grote stad naar een middelgroot dorp.
De reden was dat het huis waarin we woonden te klein werd - wegens gezinsuitbreiding - en we in onze buurt geen groter huis konden vinden/betalen.
Na lang nadenken en zoeken hebben we een leuk, betaalbaar huis gevonden in een middelgroot dorp dat vlakbij het werk van mijn man is.
Mijn probleem is dat ik de stad ontzettend mis. Met name de drukte en de levendigheid, dat je snel ergens bent, de verschillende soorten mensen op straat. De metro, de sfeer, het internationale.
Het dorp waarin we wonen is op zich leuk. Er is redelijk wat te doen, er is een gezellig centrumpje, de mensen zijn aardig. Ik voel me welkom hier.
Mijn man en kinderen hebben het naar hun zin. Vooral mij man geniet van de rust en de natuur.
Het probleem is dat ik het hier te rustig vind. Het kost redelijk veel moeite om in de dichtsbijzijnde stad te komen. Er is hier geen station. Met de auto zou kunnen, maar dan is er vraag of ik in de stad kan parkeren.
Het probleem is dat ik niet goed weet wat te doen.
Ik wil me graag wat gelukkiger voelen.
Ik weet niet wat ik moet doen om me meer op mijn plek te voelen in het dorp. Nogmaals het ligt niet aan het dorp en de mensen, maar ik hou veel meer van drukte en gezelligheid om me heen, dan van natuur en rust.
Terug naar de stad is ook zo wat. We kunnen vast wel iets vinden, maar de kinderen moeten dan weer van school wisselen en dat vind ik niet fijn.
Al met al blijf ik twijfelen over wat het beste is. Mijn man is er behoorlijk klaar mee, die wil weten waar hij aan toe is.
Wie heeft dit ook meegemaakt en/of heeft tips?
Erg bedankt alvast.
zaterdag 5 januari 2019 om 17:40
Wat heeft jouw mening over Rotterdam nu te maken met t.o. haar gevoelens?Madeliefjees schreef: ↑05-01-2019 17:33Het cetrum van Rotterdam? Daar wil je toch nog niet dood gevonden worden?
zaterdag 5 januari 2019 om 17:41
Heimwee mag, hè?
Wat ik mij afvraag: is het de heimwee dat je je niet zo gelukkig voelt, of zit er onvrede onder, over iets anders? Spelen er meer dingen? Kan het zijn dat je dit onbewust teveel op het missen van de stad projecteert?
Bespreek je eht vaak met je man? Misschien iets minder vaak bespreken.
Probeer je aandacht op iets anders te richten, of spreek met je man af dat als je dit na een jaar nog zo voelt, je weer terug gaat. Maar dan moet je natuurlijk wel je proberen te geven.
Lastig hoor.
Heb je momenten dat je er minder last van hebt?
Wat ik mij afvraag: is het de heimwee dat je je niet zo gelukkig voelt, of zit er onvrede onder, over iets anders? Spelen er meer dingen? Kan het zijn dat je dit onbewust teveel op het missen van de stad projecteert?
Bespreek je eht vaak met je man? Misschien iets minder vaak bespreken.
Probeer je aandacht op iets anders te richten, of spreek met je man af dat als je dit na een jaar nog zo voelt, je weer terug gaat. Maar dan moet je natuurlijk wel je proberen te geven.
Lastig hoor.
Heb je momenten dat je er minder last van hebt?
zaterdag 5 januari 2019 om 17:51
Ik snap je wel, jammer dat je zo aangevallen wordt. Het is nu eenmaal een gevoel dat je hebt.
Ik ben naar de stad verhuisd en mis de rust en met de auto ergens heen kunnen ipv de drukte. Nu wist ik dit vooraf maar is het 5 jaar doorbijten tot onze situatie verandert en we terug naar de rust kunnen!
Mij helpt het net wel om in het weekend naar de oude woonplaats te trekken.
Ik ben naar de stad verhuisd en mis de rust en met de auto ergens heen kunnen ipv de drukte. Nu wist ik dit vooraf maar is het 5 jaar doorbijten tot onze situatie verandert en we terug naar de rust kunnen!
Mij helpt het net wel om in het weekend naar de oude woonplaats te trekken.
zaterdag 5 januari 2019 om 18:10
Is er een vervolgschool (middelbaar onderwijs) in 't dorp?
Anders heb je als de oudste / jongste straks 12 is gelijk een reden om terug op zoek te gaan naar een ander huis
.
In of dichterbij de stad.
Ik was zelf ook nooit verhuisd naar een dorp met barslecht openbaar vervoer.
Ik heb geen auto en heb dus gewoon een treinstation in de buurt nodig.
Je bent er nu, dus ik zou het een tijdje aanzien.
Maar tegelijk ook aan man aangeven dat je de stad toch écht giga mist.
Zodat de opening naar ooit terugverhuizen er wel blijft.
De parkeerkosten zou ik dan maar voor lief nemen.
Hoe vaak ga je immers effectief shoppen / wandelen in de stad? Zeker als je werkt en 3 kinderen hebt? 1 of 2 keer per maand?
Dat zou het mij wel waard zijn om voeling met de stad te blijven houden en af en toe terug te gaan.
Anders heb je als de oudste / jongste straks 12 is gelijk een reden om terug op zoek te gaan naar een ander huis
.In of dichterbij de stad.
Ik was zelf ook nooit verhuisd naar een dorp met barslecht openbaar vervoer.
Ik heb geen auto en heb dus gewoon een treinstation in de buurt nodig.
Je bent er nu, dus ik zou het een tijdje aanzien.
Maar tegelijk ook aan man aangeven dat je de stad toch écht giga mist.
Zodat de opening naar ooit terugverhuizen er wel blijft.
De parkeerkosten zou ik dan maar voor lief nemen.
Hoe vaak ga je immers effectief shoppen / wandelen in de stad? Zeker als je werkt en 3 kinderen hebt? 1 of 2 keer per maand?
Dat zou het mij wel waard zijn om voeling met de stad te blijven houden en af en toe terug te gaan.
zaterdag 5 januari 2019 om 18:17
Zitten je kinderen al op de basisschool.? Ik voelde mij toen meer op mijn plek. Je spreekt meer mensen. Misschien iets extra's doen op school bijv overblijf of ouderraad. Gaf mij meer voldoening en je krijgt meer binding met je woonplaats. Aansluiten bij sportvereniging of sportschool.....geef het de tijd.
zaterdag 5 januari 2019 om 18:19
Dit!Madeliefjees schreef: ↑05-01-2019 16:22Ipv dat je je kinderen een fijne jeugd gunt in een groter huis en de natuur om zich heen, wil je ze weer terug slepen naar de drukke stad, in een te klein huis en vol luchtvervuiling.
Hoe maak je het leuker? Door te stoppen met miepen en janken, en eens tevreden te zijn met wat je hebt.
Dit is het en daar moet je het de komende 15 jaar mee doen.
Richt je op de voordelen van in n dorp wonen en 'n grote(re) tuin hebben. Als het weer zo'n toffe zomer wordt, plaats een groot zwembad in je tuin en besef dat je dat in 'n stad nooit kan.
zaterdag 5 januari 2019 om 18:43
Mee eens.jo12345 schreef: ↑05-01-2019 16:10Ik, Ik, Ik, vooral veel Ik lees ik.
Volgens mij hebben jullie als gezin samen een besluit genomen. En, zo te lezen, is de meerderheid van het gezin prima tevreden.
We mogen er toch vanuit gaan dat jullie over zo'n verhuizing van te voren heel erg goed hebben nagedacht en gepraat?
Van tevoren was toch best duidelijk dat een dorp best anders is?
Het is tamelijk wispelturig om iedereen nu maar weer te gaan dwingen om te verhuizen omdat jij blijkbaar jezelf niet kent.
zaterdag 5 januari 2019 om 18:46
En dan nodig je alle buurkinderen uit, leuk!redbulletje schreef: ↑05-01-2019 18:19Dit!
Richt je op de voordelen van in n dorp wonen en 'n grote(re) tuin hebben. Als het weer zo'n toffe zomer wordt, plaats een groot zwembad in je tuin en besef dat je dat in 'n stad nooit kan.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
zaterdag 5 januari 2019 om 18:47
Ik heb het zelf drie jaar geprobeerd, in een middelgrote stad. Ik vond het erg om mijn postcode ergens in te vullen, elke keer als ik die andere plaats invulde deed het echt een beetje zeer 
.
Ik vond het sukkelig dat ik met de trein moest (heb geen rijbewijs) en dat ik bij de mensen hoorde die een trein moesten halen om thuis te komen.
Heb geprobeerd te sporten daar, heb vriendinnen gemaakt, en heb het de tijd gegeven.
Maar ik heb op een gegeven moment opgegeven en ben weer teruggekomen .Beste beslissing ooit.
Ik zou alleen in deze tijd het even afwachten, dat was een andere tijd qua woningmarkt. Zeg bijvoorbeeld tegen je.man dat je het drie jaar geeft en kijk dan verder. Er is een verschil tussen iets.minder wonen en de huidige idioterie.
Ik zou teruggaan mits het enigszins realistisch is.
Onze huidige buren trouwens idem. Zijn ook nog terugverhuisd.
.Ik vond het sukkelig dat ik met de trein moest (heb geen rijbewijs) en dat ik bij de mensen hoorde die een trein moesten halen om thuis te komen.
Heb geprobeerd te sporten daar, heb vriendinnen gemaakt, en heb het de tijd gegeven.
Maar ik heb op een gegeven moment opgegeven en ben weer teruggekomen .Beste beslissing ooit.
Ik zou alleen in deze tijd het even afwachten, dat was een andere tijd qua woningmarkt. Zeg bijvoorbeeld tegen je.man dat je het drie jaar geeft en kijk dan verder. Er is een verschil tussen iets.minder wonen en de huidige idioterie.
Ik zou teruggaan mits het enigszins realistisch is.
Onze huidige buren trouwens idem. Zijn ook nog terugverhuisd.
zaterdag 5 januari 2019 om 18:48
Met de auto naar het station en dan de trein pakken dus Of zeg ik nou iets heel raars.zomerkoninkje schreef: ↑05-01-2019 15:57
Het probleem is dat ik het hier te rustig vind. Het kost redelijk veel moeite om in de dichtsbijzijnde stad te komen. Er is hier geen station. Met de auto zou kunnen, maar dan is er vraag of ik in de stad kan parkeren.
zaterdag 5 januari 2019 om 18:51
Je schrijft vanwege gezinsuitbreiding op zoek naar nieuw huis. Hoe oud zijn je kinderen?
Heb je niet gewoon een dip na geboorte van kind en verhuizing en moet alles weer even settelen en het stof weer neerdwarrelen? Ik herken het iig na geboorte derde kind.
En als ik lees Wassenaar... NL is zo ongelooflijk klein- in hrt buitenland moet je soms al IN een stad 2 uur reizen om op je werk te komen of bij vrienden op bezoek te gaan. Vanuit Wassenaar is alles toch te doen?! Ook al heeft het geen station... rijd naar een station en neem de trein!
Ik denk dat het meer het afscheid is van je oude leven en je het nu niet meer zo snel doet.
Ga lekker met je nieuwe kennissen afspreken bij leuke koffietentjes! Die zitten er vást! En geef het minstens 1,5-2 jaar. Iedere keer dat ik verhuisde (ook naar buitenland) heb je in een jaar heel veel opnieuw opgebouwd en voelt het steeds meer als thuis. Home is where the hart is
(My kids and husband)
Heb je niet gewoon een dip na geboorte van kind en verhuizing en moet alles weer even settelen en het stof weer neerdwarrelen? Ik herken het iig na geboorte derde kind.
En als ik lees Wassenaar... NL is zo ongelooflijk klein- in hrt buitenland moet je soms al IN een stad 2 uur reizen om op je werk te komen of bij vrienden op bezoek te gaan. Vanuit Wassenaar is alles toch te doen?! Ook al heeft het geen station... rijd naar een station en neem de trein!
Ik denk dat het meer het afscheid is van je oude leven en je het nu niet meer zo snel doet.
Ga lekker met je nieuwe kennissen afspreken bij leuke koffietentjes! Die zitten er vást! En geef het minstens 1,5-2 jaar. Iedere keer dat ik verhuisde (ook naar buitenland) heb je in een jaar heel veel opnieuw opgebouwd en voelt het steeds meer als thuis. Home is where the hart is
(My kids and husband)
zaterdag 5 januari 2019 om 19:02
Waarom heb je dan je rijbewijs niet gewoon gehaald?Het-groepje schreef: ↑05-01-2019 18:47Ik heb het zelf drie jaar geprobeerd, in een middelgrote stad. Ik vond het erg om mijn postcode ergens in te vullen, elke keer als ik die andere plaats invulde deed het echt een beetje zeer
Ik vond het sukkelig dat ik met de trein moest (heb geen rijbewijs) en dat ik bij de mensen hoorde die een trein moesten halen om thuis te komen.
Heb geprobeerd te sporten daar, heb vriendinnen gemaakt, en heb het de tijd gegeven.
Maar ik heb op een gegeven moment opgegeven en ben weer teruggekomen .Beste beslissing ooit.
Ik zou alleen in deze tijd het even afwachten, dat was een andere tijd qua woningmarkt. Zeg bijvoorbeeld tegen je.man dat je het drie jaar geeft en kijk dan verder. Er is een verschil tussen iets.minder wonen en de huidige idioterie.
Ik zou teruggaan mits het enigszins realistisch is.
Onze huidige buren trouwens idem. Zijn ook nog terugverhuisd.
zaterdag 5 januari 2019 om 19:02
TO, ik begrijp je wel.
Ik heb altijd in dezelfde stad gewoond. Eerst in woonwijken, nu sinds ruim twaalf jaar in de binnenstad. En nu ik dat ben gewend zeg ik heel eerlijk dat ik ook echt geen genoegen meer wens te nemen met minder dan het centrum. Ik zou erbuiten ook niet meer (goed) kunnen aarden.
Het gaat niet om even een dagje teruggaan of meer sociale contacten opdoen. Het is ook deel uitmaken van het leven om je heen, voor je gevoel. Ik woon ook nog eens aan doorgaande wegen dus ook 's nachts is het hier eigenlijk nooit helemaal stil. Altijd wel auto's die langs rijden. Ik vind dat erg fijn. En als ik actief deel daarvan wil uitmaken dan ga ik naar buiten. Wil ik even rust binnen, maar wel met het idee van veel leven om me heen.
Ik weet niet hoe oud de kinderen zijn en of er middelbare scholen redelijk dichtbij zijn. Een groot huis en grote tuin klinken fijn (vooral met dat zwembad-idee van redbulletje in de zomer) maar is dat niet vooral als de kinderen nog klein zijn?
Als ze naar de middelbare gaan en gaan puberen en willen afspreken met vrienden/willen gaan stappen is het voor hen niet relaxt om 's nachts alleen door het bos te moeten fietsen en voor jullie als ouders waarschijnlijk ook geen fijn idee, waardoor ze het misschien ook niet mogen. Hoe groter de kinderen worden hoe uithuiziger volgens mij.
Overleggen met de kinderen zodra ze wat ouder zijn? Terug verhuizen tegen de tijd dat ze naar de middelbare school gaan, of anders als ze uit huis zijn. Heb je ook geen heel groot huis meer nodig, en zou ik zeggen: fijn terug naar de stad
Ik heb altijd in dezelfde stad gewoond. Eerst in woonwijken, nu sinds ruim twaalf jaar in de binnenstad. En nu ik dat ben gewend zeg ik heel eerlijk dat ik ook echt geen genoegen meer wens te nemen met minder dan het centrum. Ik zou erbuiten ook niet meer (goed) kunnen aarden.
Het gaat niet om even een dagje teruggaan of meer sociale contacten opdoen. Het is ook deel uitmaken van het leven om je heen, voor je gevoel. Ik woon ook nog eens aan doorgaande wegen dus ook 's nachts is het hier eigenlijk nooit helemaal stil. Altijd wel auto's die langs rijden. Ik vind dat erg fijn. En als ik actief deel daarvan wil uitmaken dan ga ik naar buiten. Wil ik even rust binnen, maar wel met het idee van veel leven om me heen.
Ik weet niet hoe oud de kinderen zijn en of er middelbare scholen redelijk dichtbij zijn. Een groot huis en grote tuin klinken fijn (vooral met dat zwembad-idee van redbulletje in de zomer) maar is dat niet vooral als de kinderen nog klein zijn?
Als ze naar de middelbare gaan en gaan puberen en willen afspreken met vrienden/willen gaan stappen is het voor hen niet relaxt om 's nachts alleen door het bos te moeten fietsen en voor jullie als ouders waarschijnlijk ook geen fijn idee, waardoor ze het misschien ook niet mogen. Hoe groter de kinderen worden hoe uithuiziger volgens mij.
Overleggen met de kinderen zodra ze wat ouder zijn? Terug verhuizen tegen de tijd dat ze naar de middelbare school gaan, of anders als ze uit huis zijn. Heb je ook geen heel groot huis meer nodig, en zou ik zeggen: fijn terug naar de stad
zaterdag 5 januari 2019 om 19:07
Het hangt ook erg af van de leeftijd van de kinderen.
Je doet me denken aan een vriendin van me. Woonde eerst jarenlang in de stad, en is daarna verhuisd naar een dorpje wegens co-ouderschap van haar man over de twee kinderen uit zijn vorige huwelijk. Op die manier waren ze heel dicht bij waar de ex-vrouw woonde en liep dat allemaal wat makkelijker.
In dat dorp hadden ze een heel mooi en groot huis, met bossen achter. Ik vond het heerlijk om er op bezoek te komen, lekker bijkomen van alle drukte. Maar mijn vriendin heeft er nooit echt kunnen aarden. Ze genoot wel van de natuur en zo, maar voelde er zich erg geïsoleerd. Je moest er voor alles de auto nemen, want openbaar vervoer was er nauwelijks. En de dichtstbijzijnde stad was drie kwartier rijden. Intussen had ze zelf ook kinderen met haar man. Achteraf zei ze dat ze zich in die periode echt down heeft gevoeld.
Ik denk dat ze er ongeveer twee jaar gewoond hebben. Dat beloofde co-ouderschap kwam ook niet echt van de grond, ex-vrouw hield dat voortdurend tegen, en haar man kreeg zijn kinderen niet zo vaak te zien. Dus hebben ze na twee jaar dat huis verkocht en zijn ze weer naar de stad verhuisd.
Ze wonen nu in een mooi herenhuis in het centrum van een stad. Mijn vriendin geniet volop van alles wat de stad te bieden heeft, ze is weer thuis. Maar soms heeft ze wel natuurcravings zegt ze. Heeft ze zin om in een groene gemeente aan de rand van de stad te gaan wonen. Maar intussen zijn haar kinderen ouder, en ze zegt dat ze het niet kan maken om hen los te scheuren van hun vriendjes, scholen, sportclubs ed. Maar bij die verhuizing van het dorp naar de stad waren haar kinderen nog kleuters.
Daarom de vraag: hoe oud zijn je kinderen?
Als ze bvb nog niet naar de lagere school gaan, is een tweede verhuizing toch niet zo'n drama?
Overigens zou ik het nog wel even wat langer een kans geven dan zes maanden...
Maar anderzijds: vergissen is menselijk. Ik heb een keer een huis gekocht dat eigenlijk een echte miskoop was. Je hoort altijd maar succesverhalen, maar die dingen gebeuren ook. En iedereen zei tegen mij: je moet gewoon wat wennen. Wel, dat is voor een stukje wel gelukt, maar echt een 'heerlijk huis' kon ik het nooit noemen. Ik vond het bvb te donker en merkte dat dat energie van me nam. De buurt bleek ook lawaaieriger qua verkeer dan ik had ingeschat. Ik heb wel een verbouwing gedaan, nieuwe keuken, badkamer enzovoort, de boel opgeknapt. Dat hielp wel wat, maar toch werd het mijn thuis niet. Na twee jaar heb ik het dan ook verkocht. Mooie prijs voor gekregen en daarmee wel "een heerlijk huis" gekocht. Door scha en schande geleerd wat wel goed voor mij is (veel licht bvb), wat voor mij van een huis wel een 'thuis' maakt.
Ik vind persoonlijk niet dat je moet blijven vasthangen aan een verkeerde beslissing. Mensen maken fouten. Mensen kopen en verkopen huizen. Mensen verhuizen. Dat is gewoon het leven.
Misschien jezelf een termijn opleggen: als het binnen een jaar niet beter voelt, kijken we om terug naar de stad te verhuizen?
(rekening houdend met je kinderen natuurlijk en wat het met hen zou doen)
Je doet me denken aan een vriendin van me. Woonde eerst jarenlang in de stad, en is daarna verhuisd naar een dorpje wegens co-ouderschap van haar man over de twee kinderen uit zijn vorige huwelijk. Op die manier waren ze heel dicht bij waar de ex-vrouw woonde en liep dat allemaal wat makkelijker.
In dat dorp hadden ze een heel mooi en groot huis, met bossen achter. Ik vond het heerlijk om er op bezoek te komen, lekker bijkomen van alle drukte. Maar mijn vriendin heeft er nooit echt kunnen aarden. Ze genoot wel van de natuur en zo, maar voelde er zich erg geïsoleerd. Je moest er voor alles de auto nemen, want openbaar vervoer was er nauwelijks. En de dichtstbijzijnde stad was drie kwartier rijden. Intussen had ze zelf ook kinderen met haar man. Achteraf zei ze dat ze zich in die periode echt down heeft gevoeld.
Ik denk dat ze er ongeveer twee jaar gewoond hebben. Dat beloofde co-ouderschap kwam ook niet echt van de grond, ex-vrouw hield dat voortdurend tegen, en haar man kreeg zijn kinderen niet zo vaak te zien. Dus hebben ze na twee jaar dat huis verkocht en zijn ze weer naar de stad verhuisd.
Ze wonen nu in een mooi herenhuis in het centrum van een stad. Mijn vriendin geniet volop van alles wat de stad te bieden heeft, ze is weer thuis. Maar soms heeft ze wel natuurcravings zegt ze. Heeft ze zin om in een groene gemeente aan de rand van de stad te gaan wonen. Maar intussen zijn haar kinderen ouder, en ze zegt dat ze het niet kan maken om hen los te scheuren van hun vriendjes, scholen, sportclubs ed. Maar bij die verhuizing van het dorp naar de stad waren haar kinderen nog kleuters.
Daarom de vraag: hoe oud zijn je kinderen?
Als ze bvb nog niet naar de lagere school gaan, is een tweede verhuizing toch niet zo'n drama?
Overigens zou ik het nog wel even wat langer een kans geven dan zes maanden...
Maar anderzijds: vergissen is menselijk. Ik heb een keer een huis gekocht dat eigenlijk een echte miskoop was. Je hoort altijd maar succesverhalen, maar die dingen gebeuren ook. En iedereen zei tegen mij: je moet gewoon wat wennen. Wel, dat is voor een stukje wel gelukt, maar echt een 'heerlijk huis' kon ik het nooit noemen. Ik vond het bvb te donker en merkte dat dat energie van me nam. De buurt bleek ook lawaaieriger qua verkeer dan ik had ingeschat. Ik heb wel een verbouwing gedaan, nieuwe keuken, badkamer enzovoort, de boel opgeknapt. Dat hielp wel wat, maar toch werd het mijn thuis niet. Na twee jaar heb ik het dan ook verkocht. Mooie prijs voor gekregen en daarmee wel "een heerlijk huis" gekocht. Door scha en schande geleerd wat wel goed voor mij is (veel licht bvb), wat voor mij van een huis wel een 'thuis' maakt.
Ik vind persoonlijk niet dat je moet blijven vasthangen aan een verkeerde beslissing. Mensen maken fouten. Mensen kopen en verkopen huizen. Mensen verhuizen. Dat is gewoon het leven.
Misschien jezelf een termijn opleggen: als het binnen een jaar niet beter voelt, kijken we om terug naar de stad te verhuizen?
(rekening houdend met je kinderen natuurlijk en wat het met hen zou doen)
anoniem_154838 wijzigde dit bericht op 05-01-2019 19:27
0.06% gewijzigd
zaterdag 5 januari 2019 om 19:09
Een zwembad is toch ook heerlijk voor pubers en volwassenen?
zaterdag 5 januari 2019 om 19:11
Zo'n mini-ploeterbad is toch écht te klein voor 3 pubers.
Dan moet je al een heel zwembad gaan / laten ingraven en dan is de halve tuin om zeep en heb je 7 jaar geen vakantie om de boel te kunnen betalen.
zaterdag 5 januari 2019 om 19:16
Ik heb dit jaar voor 't eerst 'n Intex opzetzwembad gebruikt en ik had er eentje van 4.59 cm rond. Je hebt ze ook van 5,5 meter en 1.20 diep en nog grotere rechthoekige. Echt prima te doen om baantjes te trekken. Als je geld genoeg hebt kun je er idd eentje in laten graven.
zaterdag 5 januari 2019 om 19:23
Jazeker, ik ben gek op zwembaden en water. Maar een zwembad in de tuin (voor die paar maanden per jaar) zou voor mij persoonlijk niet genoeg zijn om het wonen in een dorp op de koop toe te nemen. En kan me heel goed voorstellen dat pubers ook meer willen dan dat.
zaterdag 5 januari 2019 om 19:26
Ik wilde als puber alleen maar naar de manege en moest daar nog 'n dorp verderop voor, maar dat had ik er wel voor over!
En des te groter is de motivatie om op hun 18e hun rijbewijs te halen.
zaterdag 5 januari 2019 om 19:31
Dat zal inderdaad ook per puber verschillen. Ik heb nog nooit op een paard durven zitten (en het trekt me ook niet. Oude vriendin van me deed paardrijden en aangezien dat een eind heen en terug fietsen was ging ik nog wel eens mee als gezelschap, maar werd al misselijk van die lucht op de manege. Vond het niets gek dat de kantine achter glas was) en zocht juist het leven van de stad (en andere steden) op. En dan zat ik nog in een woonwijk aan de rand van de stad (wel met oude dorpskern, ons kent ons) en nog niet eens afgelegen. Wel in een buurt met hordes jonge gezinnen, als puber vond ik dat de horror, al die kleintjes om me heen.redbulletje schreef: ↑05-01-2019 19:26Ik wilde als puber alleen maar naar de manege en moest daar nog 'n dorp verderop voor, maar dat had ik er wel voor over!
En des te groter is de motivatie om op hun 18e hun rijbewijs te halen.
Andere oude vriendin van me woonde toen juist wel weer afgelegen, in een chalet op een recreatiepark. Prachtig was het daar en ik had er altijd een knus vakantiegevoel, maar had er niet aan denken om er te moeten wonen.
zaterdag 5 januari 2019 om 19:35
Dit doe ik ook. En kleinere steden is op 10 min rijden van mijn deur. Ik woon wel in BE, misschien zijn de afstanden hier kleiner. Ik slaap enkel in mn dorp en maak er mooie wandelingen en ga er naar de supermarkt. De rest = de auto in en ik ben er zo.Ikzegookwat schreef: ↑05-01-2019 19:33Dit doe ik ook. Ik zet de auto bij de metro en zit met de metro zo in het centrum