Kinderen
alle pijlers
Slechte mama? Help!
maandag 6 mei 2019 om 13:27
Hallo,
Ik ben mama van een jongetje van ruim 1,5 jaar. Eigenlijk verloopt dit al vanaf het begin heel moeizaam. Na een zware en moeizame bevalling met Wat fysieke gevolgen voor mij, was ons zoontje een echte huilbaby die zo n 20 uur per dag het uitkrijste. Na 6 maanden van dokters, osteopaten, vaak niet serieus genomen worden en veel geploeter ging het door een koemelkvrij dieet stukken beter met ons zoontje. Hij werd een heerlijk vrolijk en ondernemend mannetje. Beweeglijk en aanwezig is hij altijd geweest.
Met mij zelf ging het door een aantal dingen niet zo goed en er werd na 9 maanden een postnatale depressie vastgesteld. Hierdoor kon ik zelf nog steeds niet genieten van het moederschap. Over alles hing een schaduw.
Ondertussen werd ons zoontje steeds zelfstandiger. Hij ontwikkelt als een speer en kon bij 9 maanden kruipen en zich optrekken om rustig te blijven staan. Bij 10 maanden kon hij ook cruisen. Vanaf dat moment konden we ons zoontje rustig enorm ondeugend noemen. Hij zat overal aan, wilde alles pakken, beet in de meubels enzovoort. Prima, 9 maanden, das nog erg jong om echt op te voeden, maar alvast wel steeds weghalen en de grenzen aangeven kan geen kwaad.
Deze grenzen zijn echter nog steeds niet beloofd. Onze salon tafel is nog steeds leeg, inmiddels staan de spullen op het dressoir allemaal tegen de muur en de onderste planken van de boekenkast zijn leeg. Ons zoontje heeft een eigen speelgoed met meer dan voldoende divers speelgoed. Alleen spelen vindt hij alleen erg moeilijk. Bij mij lukt hem dit dus ook niet, maar bij mijn man en zijn opa s en oma s wel. Tevens lijkt het of hij met mij continue de strijd te zoeken om alles. Een hele dag tv willen lezen, expres met zn handen in de kattenbak zitten, spullen pakken waar hij niet aan mag zitten, alleen de keukenkastjes opentrekken die niet voor hem zijn (hij heeft een lade met spulletjes voor hem in de keuken)
Bij zijn vader doet hij dit met momentjes en bij zijn oma s bijna helemaal niet. Bij mij is het erg oppassen dat de dag niet 1 grote strijd wordt. Een dag met papa of de oma s verloopt over het algemeen positief, en als ik alleen met hem ben kan ik niet wachten tot het 5 uur is. Een gemiddelde dag bestaat uit enorme driftbuien, veel huilen, veel "drammen" en als mama niet naar wens reageert begint het duwen en soms slaan.
Ik heb echt alles geprobeerd, vrijwel niks lijkt te werken. Ik ben streng geweest, begripvol en geduldig, heb veelvuldig afgeleid, ben vaak uitstapjes gaan doen met hem, heb uuuuren op de grond gezeten (alleen, want samen met mama is ook niet leuk, dus zoontje loopt dan weer weg om iets anders te gaan doen, wat hij Met mama wil gaan doen totdat mama mee gaat doen), hem de leiding laten nemen, keuzes gegeven enz enz enz. Ook de gang als straf is voorbij gekomen, net als negeren en troosten.
Ik merk aan mezelf dat ik inmiddels enorm gefrustreerd aan het raken ben en mijn lontje korter wordt. Wat wel eens resulteert in een stemverheffing oid.
Kortom...ik weet echt niet wat ik met mijn zoontje van nog maar 19 maanden aan moet...nee, het is niet de peuterfase waar we doorheen moeten, want het is nooit anders geweest. Ben ik nou gewoon zo n slechte moeder, zie ik dingen over het hoofd? Waar gaat dit mis?
Het lulligste vind ik nog dat ik voor mijn werk de (moeilijke) kinderen van anderen help op te voeden...en met mn eigen zoon krijg ik het niet eens voor elkaar om de dag positief door te komen. Het enige wat in harmonie verloopt is een uitstapje..maar dat kan ook niet een paar keer per week meerdere keren per dag.
HELP
Ik ben mama van een jongetje van ruim 1,5 jaar. Eigenlijk verloopt dit al vanaf het begin heel moeizaam. Na een zware en moeizame bevalling met Wat fysieke gevolgen voor mij, was ons zoontje een echte huilbaby die zo n 20 uur per dag het uitkrijste. Na 6 maanden van dokters, osteopaten, vaak niet serieus genomen worden en veel geploeter ging het door een koemelkvrij dieet stukken beter met ons zoontje. Hij werd een heerlijk vrolijk en ondernemend mannetje. Beweeglijk en aanwezig is hij altijd geweest.
Met mij zelf ging het door een aantal dingen niet zo goed en er werd na 9 maanden een postnatale depressie vastgesteld. Hierdoor kon ik zelf nog steeds niet genieten van het moederschap. Over alles hing een schaduw.
Ondertussen werd ons zoontje steeds zelfstandiger. Hij ontwikkelt als een speer en kon bij 9 maanden kruipen en zich optrekken om rustig te blijven staan. Bij 10 maanden kon hij ook cruisen. Vanaf dat moment konden we ons zoontje rustig enorm ondeugend noemen. Hij zat overal aan, wilde alles pakken, beet in de meubels enzovoort. Prima, 9 maanden, das nog erg jong om echt op te voeden, maar alvast wel steeds weghalen en de grenzen aangeven kan geen kwaad.
Deze grenzen zijn echter nog steeds niet beloofd. Onze salon tafel is nog steeds leeg, inmiddels staan de spullen op het dressoir allemaal tegen de muur en de onderste planken van de boekenkast zijn leeg. Ons zoontje heeft een eigen speelgoed met meer dan voldoende divers speelgoed. Alleen spelen vindt hij alleen erg moeilijk. Bij mij lukt hem dit dus ook niet, maar bij mijn man en zijn opa s en oma s wel. Tevens lijkt het of hij met mij continue de strijd te zoeken om alles. Een hele dag tv willen lezen, expres met zn handen in de kattenbak zitten, spullen pakken waar hij niet aan mag zitten, alleen de keukenkastjes opentrekken die niet voor hem zijn (hij heeft een lade met spulletjes voor hem in de keuken)
Bij zijn vader doet hij dit met momentjes en bij zijn oma s bijna helemaal niet. Bij mij is het erg oppassen dat de dag niet 1 grote strijd wordt. Een dag met papa of de oma s verloopt over het algemeen positief, en als ik alleen met hem ben kan ik niet wachten tot het 5 uur is. Een gemiddelde dag bestaat uit enorme driftbuien, veel huilen, veel "drammen" en als mama niet naar wens reageert begint het duwen en soms slaan.
Ik heb echt alles geprobeerd, vrijwel niks lijkt te werken. Ik ben streng geweest, begripvol en geduldig, heb veelvuldig afgeleid, ben vaak uitstapjes gaan doen met hem, heb uuuuren op de grond gezeten (alleen, want samen met mama is ook niet leuk, dus zoontje loopt dan weer weg om iets anders te gaan doen, wat hij Met mama wil gaan doen totdat mama mee gaat doen), hem de leiding laten nemen, keuzes gegeven enz enz enz. Ook de gang als straf is voorbij gekomen, net als negeren en troosten.
Ik merk aan mezelf dat ik inmiddels enorm gefrustreerd aan het raken ben en mijn lontje korter wordt. Wat wel eens resulteert in een stemverheffing oid.
Kortom...ik weet echt niet wat ik met mijn zoontje van nog maar 19 maanden aan moet...nee, het is niet de peuterfase waar we doorheen moeten, want het is nooit anders geweest. Ben ik nou gewoon zo n slechte moeder, zie ik dingen over het hoofd? Waar gaat dit mis?
Het lulligste vind ik nog dat ik voor mijn werk de (moeilijke) kinderen van anderen help op te voeden...en met mn eigen zoon krijg ik het niet eens voor elkaar om de dag positief door te komen. Het enige wat in harmonie verloopt is een uitstapje..maar dat kan ook niet een paar keer per week meerdere keren per dag.
HELP
maandag 6 mei 2019 om 14:14
Dankjewel... ik ben inderdaad nog in behandeling, en mijn zoontje gaat 1 dag per week naar het kdv... goede tip om te proberen de touwtjes te laten vieren nu even... vind ik zelf wat lastig nu maar door de lastige start enzo maar denk dat het inderdaad misschien wel kan werken..moon_beam schreef: ↑06-05-2019 13:42Oh to, je verhaal is herkenbaarEen huilbaby is echt heel zwaar en je bent helemaal geen slechte moeder. Je bent herstellende van een PND en Je kind ontwikkelt zich super, well done.
Maar wat jij beschrijft klinkt echt als heel normaal gedrag voor een kindje van die leeftijd en je zult het idee van "opvoeden" een beetje los moeten laten om de sfeer wat relaxter te krijgen. Nu klinkt het alsof je continu bezig bent met grenzen stellen ipv. je kind een beetje zijn gang te laten gaan. Ben je nog in therapie voor je post natale depressie en gaat je kindje naar een KDV?
maandag 6 mei 2019 om 14:19
Ik lees vaak dat kinderen slaan en krabben, weet echt niet wat ik anders heb gedaan maar mijn dochter heeft dat niet gedaan. Eén keer zo een aanval in de supermarkt maar dat gebeurde daarna nooit meer. Ik hoefde ook nooit mijn halve woning anders in te richten simpelweg omdat zij niet de kans kreeg mij te domineren.
Veel sterkte, lijkt mij moeilijk om zo met je kind te moeten strijden.
Misschien eens kijken wat pa en oma's anders doen, het lijkt of zij meer respect afdwingen waardoor hij dat niet bij hun doet.
Veel sterkte, lijkt mij moeilijk om zo met je kind te moeten strijden.
Misschien eens kijken wat pa en oma's anders doen, het lijkt of zij meer respect afdwingen waardoor hij dat niet bij hun doet.
maandag 6 mei 2019 om 14:21
Dit is gewoon heel normaal peutergedrag. Ik heb er hier ook zo een rondlopen. De leeftijd tussen 1 en 2 is er gewoon een met gebruiksaanwijzing en niet de leukste voor een ouder, vind ik.Mama1210 schreef: ↑06-05-2019 13:27Hallo,
Ondertussen werd ons zoontje steeds zelfstandiger. Hij ontwikkelt als een speer en kon bij 9 maanden kruipen en zich optrekken om rustig te blijven staan. Bij 10 maanden kon hij ook cruisen. Vanaf dat moment konden we ons zoontje rustig enorm ondeugend noemen. Hij zat overal aan, wilde alles pakken, beet in de meubels enzovoort. Prima, 9 maanden, das nog erg jong om echt op te voeden, maar alvast wel steeds weghalen en de grenzen aangeven kan geen kwaad.
Deze grenzen zijn echter nog steeds niet beloofd. Onze salon tafel is nog steeds leeg, inmiddels staan de spullen op het dressoir allemaal tegen de muur en de onderste planken van de boekenkast zijn leeg. Ons zoontje heeft een eigen speelgoed met meer dan voldoende divers speelgoed. Alleen spelen vindt hij alleen erg moeilijk. Bij mij lukt hem dit dus ook niet, maar bij mijn man en zijn opa s en oma s wel. Tevens lijkt het of hij met mij continue de strijd te zoeken om alles. Een hele dag tv willen lezen, expres met zn handen in de kattenbak zitten, spullen pakken waar hij niet aan mag zitten, alleen de keukenkastjes opentrekken die niet voor hem zijn (hij heeft een lade met spulletjes voor hem in de keuken)
Bij zijn vader doet hij dit met momentjes en bij zijn oma s bijna helemaal niet. Bij mij is het erg oppassen dat de dag niet 1 grote strijd wordt. Een dag met papa of de oma s verloopt over het algemeen positief, en als ik alleen met hem ben kan ik niet wachten tot het 5 uur is. Een gemiddelde dag bestaat uit enorme driftbuien, veel huilen, veel "drammen" en als mama niet naar wens reageert begint het duwen en soms slaan.
Gewoon duidelijk zijn, nee is nee, en afleiden. Duidelijke structuur aanbieden de gehele dag. Straffen heeft geen enkele zin, dat begrijpen ze echt niet. Regelmatig even samen knuffelen, soms even op weg helpen met spelen.
Waarschijnlijk gaat het bij anderen beter omdat die er relaxter mee omgaan. Je klinkt erg gefrustreerd en dat voelt een kind feilloos aan en gaat dus drammen.
maandag 6 mei 2019 om 14:23
Klinkt voor mij ook wel als normaal, met als kanttekening dat elk kind wel anders is qua heftigheid. Bij mijn oudste was een lege salontafel ook nog lang nodig. Een ‘nee’ was per definitie voer om het nog 200x te doe. Het enige wat werkte was 200x rustig afleiden/begeleiden naar iets anders.
Mijn jongste hoefde je maar 1x nee te zeggen en hij bleef voorgoed van de afstandsbediening af.
Niet mijn verdienste dus, hij zot gewoon zo in elkaar.
Wat heb jij nodig om je opgeladen genoeg te voelen om 200x af te leiden, als dat is wat er werkt? En om het niet 200x als een bewuste actie om jou te treiteren te zien, of als falen van jou. Maar gewoon als wat het is: exploratie gedrag van een jong kindje.
Hoe doe je dat op je werk als je een kind die dag wel achter het behang wil plakken? Hoe parkeer je dan jouw gevoel en blijf je rustig en beheerst? Zou je een deel van de modus die je daar, neem ik aan, kan vinden, ook bij je zoontje kunnen toepassen?
Mijn jongste hoefde je maar 1x nee te zeggen en hij bleef voorgoed van de afstandsbediening af.
Niet mijn verdienste dus, hij zot gewoon zo in elkaar.
Wat heb jij nodig om je opgeladen genoeg te voelen om 200x af te leiden, als dat is wat er werkt? En om het niet 200x als een bewuste actie om jou te treiteren te zien, of als falen van jou. Maar gewoon als wat het is: exploratie gedrag van een jong kindje.
Hoe doe je dat op je werk als je een kind die dag wel achter het behang wil plakken? Hoe parkeer je dan jouw gevoel en blijf je rustig en beheerst? Zou je een deel van de modus die je daar, neem ik aan, kan vinden, ook bij je zoontje kunnen toepassen?
maandag 6 mei 2019 om 14:27
En toch. Wij zijn nog nooit zoveel buitenshuis geweest als toen mijn kinderen tussen de 1 en 2 jaar waren. Dus echt elke ochtend en middag erop uit. Afleiding buitenshuis was echt de beste manier om de dag door te komen. En nee, daar had ik niet altijd zin in maar als als we dat niet deden was ik ´s middags vaak de wanhoop nabij.Mama1210 schreef: ↑06-05-2019 14:06Klopt, daar is niks mis mee... doen we dan ook dagelijks minimaal 1x. Boodschapjes doen, rondje door de wijk, even naar opa en oma, fietsen, naar de boerderij, naar de geitjes, noem maar op... ook grotere uitjes is geen probleem. Maar niet elke dag de hele dag. Dus wel elke dag naar buiten....maar niet alleen maar...en al helemaal niet als het noodweer is natuurlijk
maandag 6 mei 2019 om 14:31
Bedankt voor (de meeste van) jullie reactie... kan ik inderdaad wel wat mee. We gaan al veel naar buiten, ik speel veel met hem (verwacht echt geen 15 min alleen vermaken...maar soms 1 min zou echt wel fijn zijn...of iig samen willen spelen) . Toevallig staan we net ingeschreven voor dreumesdansen om inderdaad meer positieve dingen nog erin te krijgen. Met uitjes gaat het namelijk helemaal prima. Is zoonlief ontspannen en mama ook.
Verder heb ik nog steeds hulp voor mij voorbije depressie...de gesprekken die we nu voeren gaan eigenlijk vooral om dit onderwerp: hoe kan ik goed met mijn zoontje omgaan?
Want even voor de goeie orde...het is echt een heel vrolijk en blij mannetje, waarvan iedereen het erover eens is dat ie behoorlijk hyperdepieper is en zn oortjes er voor de sier zitten. Ik hou ook echt heel veel van hem maar raak gefrustreerd doordat werkelijk niks me "goed" af lijkt te gaan. Dat maakt erg onzeker. Bevallen was niet echt een succes, als baby veel huilen en ik heb hem niet voldoende kunnen helpen voor mijn gevoel, waardoor ik me schuldig voel. En dan volgt er een depressie waardoor ik hem ook niet kon geven wat hij nodig had...en nu reageert hij zo anders op mij...ben gewoon bang dat die hobbels eerder in zijn leventje dit hebben veroorzaakt maar als ik jullie zo hoor doet mijn mannetje gewoon precies wat veel dreumesen en jonge kleutertjes doen. Dan zal het denk ik inderdaad vooral aan mijn onzekerheid liggen
Verder heb ik nog steeds hulp voor mij voorbije depressie...de gesprekken die we nu voeren gaan eigenlijk vooral om dit onderwerp: hoe kan ik goed met mijn zoontje omgaan?
Want even voor de goeie orde...het is echt een heel vrolijk en blij mannetje, waarvan iedereen het erover eens is dat ie behoorlijk hyperdepieper is en zn oortjes er voor de sier zitten. Ik hou ook echt heel veel van hem maar raak gefrustreerd doordat werkelijk niks me "goed" af lijkt te gaan. Dat maakt erg onzeker. Bevallen was niet echt een succes, als baby veel huilen en ik heb hem niet voldoende kunnen helpen voor mijn gevoel, waardoor ik me schuldig voel. En dan volgt er een depressie waardoor ik hem ook niet kon geven wat hij nodig had...en nu reageert hij zo anders op mij...ben gewoon bang dat die hobbels eerder in zijn leventje dit hebben veroorzaakt maar als ik jullie zo hoor doet mijn mannetje gewoon precies wat veel dreumesen en jonge kleutertjes doen. Dan zal het denk ik inderdaad vooral aan mijn onzekerheid liggen
maandag 6 mei 2019 om 14:40
Kinderen tasten het meest de grenzen af bij de persoon waar ze zich het veiligst bij voelen, vreemde ogen dwingen. Dus dat ze sommige dingen bij oma/vader niet doen, hoeft niet te betekenen dat TO iets verkeerd doet.ChristianeF schreef: ↑06-05-2019 14:19Ik lees vaak dat kinderen slaan en krabben, weet echt niet wat ik anders heb gedaan maar mijn dochter heeft dat niet gedaan. Eén keer zo een aanval in de supermarkt maar dat gebeurde daarna nooit meer. Ik hoefde ook nooit mijn halve woning anders in te richten simpelweg omdat zij niet de kans kreeg mij te domineren.
Veel sterkte, lijkt mij moeilijk om zo met je kind te moeten strijden.
Misschien eens kijken wat pa en oma's anders doen, het lijkt of zij meer respect afdwingen waardoor hij dat niet bij hun doet.
En elk kind is anders, dus dat jouw kind dit niet doet, hoeft niet te betekenen dat jouw opvoeding bij het kind van TO hetzelfde resultaat zou geven als bij je eigen kind.
maandag 6 mei 2019 om 14:40
Ik vind het echt heel ontzettend kwalijk dat jij blijkbaar geen enkel benul hebt van normaal peutergedrag en dan voor je werk helpt met kinderen opvoeden.
Kan je vervelend vinden dat ik dat zeg maar kom op al die ouders krijgen dan verkeerde adviezen van jou of je pakt hun kinderen ook verkeerd aan.
Bovendien geef ik een tip kijk hoe je man het doet.
En dan lees ik weer van een andere forummer ja bij vaders doen ze altijd minder vervelend want moeder is de vertrouwde veilige persoon. Nou dat zou vader ook moeten zijn.
Dus vader doet het in die gevallen dan echt beter. En als het zo zou zijn dat ze zich bij vader beter gedragen omdat die minder vertrouwd is zou vader zich eens wat meer met de opvoeding moeten bemoeien.
maandag 6 mei 2019 om 14:46
Als je geen zinnige bijdrage te leveren hebt, zeg dan niets, ipv een onzekere moeder nog verder te bashen.sugarmiss schreef: ↑06-05-2019 13:41Ik wordt er echt naar van als ik dit hoor.
Jij zet een kind van 19 maanden oud voor straf op de gang en vervolgens schrijf je doodleuk dat je de moeilijke kinderen van anderen helpt pvoeden.
Ga alsjeblieft ander werk doen.
En kijk af bij je man en oma wat zij doen en neem dat over. Want bij hun gaat het wel goed.
Kijk war zij doen wat werkt in plaats van zelf steeds dingen te verzinnen die niet werken.
En echt zoek ander werk.
Het is viit ouders een hele grote stap om hulp te krijgen en als ze dan iemand krijgen die zo omgaat met haar eigen kind komen ze van de wal in de sloot.
Ik werk ook met kinderen (primair onderwijs) en ik kan met deze kinderen lezen en schrijven (pun intended), maar met mijn eigen kinderen kon ik op die leeftijd helemaal niets.
TO, ik herken je verhaal heel erg. Hier ook PND die pas laat gesignaleerd werd en een zware babytijd. Ik heb heel bewust gekozen om zo min mogelijk gevechten aan te gaan. Alles wat de energie niet waard is moet je laten gaan of eenvoudig oplossen. Dus inderdaad spullen waar ze niet aan mogen zitten aan de kant, de keuken beveiligen (ik had hem gewoon volledig afgesloten met een traphekje) speelkleed op de grond en me niet druk maken om de rommel; 's avonds ging het met één veeg de kast in.
Op de bank eten ipv aan tafel? Prima. Snoepjes in de supermarkt? Geen probleem (kind thuis eentje geven en de rest is voor jou
). Op je benen tekenen? Doe maar lekker, dat wast er wel weer af. Ik koos een paar dingen waarvan ik vond dat het de strijd waard was, want er zitten natuurlijk grenzen aan ontdekken en je wil ook geen kind wat het woord nee niet kent, maar ik koos die strijd heel bewust. Later, als je kind meer begrijpt, kun je hem nog makkelijk bijsturen. Mijn kinderen eten nu ook gewoon aan tafel en tekenen op papier (meestal). Dat je daar nu niet streng op bent wil niet zeggen dat je hem verpest voor het leven, dus maak het jezelf makkelijk. Ga ook echt regelmatig de deur uit. Taai hem af zodra man thuis komt en ga lekker eten met een vriendin ofzo. Het is heel belangrijk af en toe stoom af te blazen!
maandag 6 mei 2019 om 14:52
Dit TO. Ik herken veel (huilbaby, PPD). Misschien helpt het ook om terug te kijken? Want ik durf te wedden dat jouw zoontje net als de mijne stopte met 24/7 huilen nadat hij zelf kon rollen en terugrollen, minder fuzzy werd toen hij zelfstandig kon gaan zitten en het frustihuilen helemaal verdween nadat hij zich van A naar B kon slepen/tijgeren/schuiven/kruipen.wolkewitje schreef: ↑06-05-2019 14:40Kinderen tasten het meest de grenzen af bij de persoon waar ze zich het veiligst bij voelen, vreemde ogen dwingen. Dus dat ze sommige dingen bij oma/vader niet doen, hoeft niet te betekenen dat TO iets verkeerd doet.
En elk kind is anders, dus dat jouw kind dit niet doet, hoeft niet te betekenen dat jouw opvoeding bij het kind van TO hetzelfde resultaat zou geven als bij je eigen kind.
De volgende fase gaat taal worden. Toen mijn zoon zich enigszins begrijpelijk kon uitdrukken verdween het gooien met speelgoed richting mijn hoofd.
Succes, gaat echt wel goed komen. Kinderen verschillen nu eenmaal van temperament en uitingsvormen, wil niet zeggen dat ze betere ouders hebben. En sommige ouders hebben dan misschien kinderen uit een voorbeeldboekje maar zelf het inlevingsvermogen van een blok beton.
maandag 6 mei 2019 om 14:53
Edit, en natuurlijk is kind anders bij jou. Jij bent - als ik het goed lees- hoofdopvoeder, pappa en grootouders ziet hij minder, dus zijn altijd veel interessanter, net zoals bij opa en oma het speelgoed leuker is (want dat is iedere keer weer even nieuw)
Zou vader hoofdopvoeder zijn dan zou hij waarschijnlijk daar hetzelfde gedrag vertonen, en zou het speelgoed van opa en oma iedere dag tot zijn beschikking staat zou hij er ook niet meer zo intensief mee spelen.
Zou vader hoofdopvoeder zijn dan zou hij waarschijnlijk daar hetzelfde gedrag vertonen, en zou het speelgoed van opa en oma iedere dag tot zijn beschikking staat zou hij er ook niet meer zo intensief mee spelen.
maandag 6 mei 2019 om 14:58
Dankjewel... Dit inderdaad.TijdvoorTaart schreef: ↑06-05-2019 14:46Als je geen zinnige bijdrage te leveren hebt, zeg dan niets, ipv een onzekere moeder nog verder te bashen.
Ik werk ook met kinderen (primair onderwijs) en ik kan met deze kinderen lezen en schrijven (pun intended), maar met mijn eigen kinderen kon ik op die leeftijd helemaal niets.
TO, ik herken je verhaal heel erg. Hier ook PND die pas laat gesignaleerd werd en een zware babytijd. Ik heb heel bewust gekozen om zo min mogelijk gevechten aan te gaan. Alles wat de energie niet waard is moet je laten gaan of eenvoudig oplossen. Dus inderdaad spullen waar ze niet aan mogen zitten aan de kant, de keuken beveiligen (ik had hem gewoon volledig afgesloten met een traphekje) speelkleed op de grond en me niet druk maken om de rommel; 's avonds ging het met één veeg de kast in.
Op de bank eten ipv aan tafel? Prima. Snoepjes in de supermarkt? Geen probleem (kind thuis eentje geven en de rest is voor jou
Ik koos een paar dingen waarvan ik vond dat het de strijd waard was, want er zitten natuurlijk grenzen aan ontdekken en je wil ook geen kind wat het woord nee niet kent, maar ik koos die strijd heel bewust. Later, als je kind meer begrijpt, kun je hem nog makkelijk bijsturen. Mijn kinderen eten nu ook gewoon aan tafel en tekenen op papier (meestal). Dat je daar nu niet streng op bent wil niet zeggen dat je hem verpest voor het leven, dus maak het jezelf makkelijk. Ga ook echt regelmatig de deur uit. Taai hem af zodra man thuis komt en ga lekker eten met een vriendin ofzo. Het is heel belangrijk af en toe stoom af te blazen!
Sowieso zijn de kinderen op mijn werk minimaal 12 jaar ouder. Daarnaast doe ik mijn werk meer dan prima en ga ik me absoluut niet verdedigen of op dat vlak onderuit laten schoffelen.
Bedankt voor jouw reactie, hier kan ik me inderdaad erg in herkennen
maandag 6 mei 2019 om 15:02
Misschien moet je vooral de eisen aan jezelf een beetje nuanceren. Het hoeft niet perfect hè? Wij moeders doen ook allemaal maar wat en iedereen doen gewoon zijn best om het zo goed mogelijk te doen.
Ik herken veel van jouw zoontje in mijn oudste. Ook een huilbaby door niet serieus genomen koemelkallergie met alle gevolgen van dien. Ook voor mij als moeder. Inmiddels heb ik een tweede en weet ik dat het gedrag ook voor een heel groot deel echt karakter is.
Voor mijn oudste is de wereld gewoon heftig en hij heeft een enorm (!!) sterke wil. Als ik niet uitkijk heb ik de hele dag discussies met hem en ik heb me vaak een “nee-moeder” gevoeld. Op een gegeven moment heb ik het gewoon een beetje losgelaten, want de hele dag strijd is gewoon voor niemand leuk. Hij leert daar trouwens ook niks van. Mijn zoon vindt graag dingen zelf uit op zijn manier. En dat werkt beter.
Wel maak ik de dag voorspelbaar voor hem en er zijn duidelijk hoofdgrenzen waarbinnen hij zich vrij kan bewegen. Ik merk dat we daar allebei rustiger van geworden zijn.
Mijn tweede (bijna 1 jr) is een totaal ander persoon. Hij luistert gewoon als je nee zegt. Hoe dan??!! Haha, dus daarom weet ik nu dat het echt niet aan mij gelegen heeft.
Zoek de term high sensitive person (hsp) en strong willed maar eens op. Misschien herken je daar ook wel dingen in bij je zoontje?
En nogmaals: leg de lat niet te hoog voor jezelf!! Relaxed mama!
Ik herken veel van jouw zoontje in mijn oudste. Ook een huilbaby door niet serieus genomen koemelkallergie met alle gevolgen van dien. Ook voor mij als moeder. Inmiddels heb ik een tweede en weet ik dat het gedrag ook voor een heel groot deel echt karakter is.
Voor mijn oudste is de wereld gewoon heftig en hij heeft een enorm (!!) sterke wil. Als ik niet uitkijk heb ik de hele dag discussies met hem en ik heb me vaak een “nee-moeder” gevoeld. Op een gegeven moment heb ik het gewoon een beetje losgelaten, want de hele dag strijd is gewoon voor niemand leuk. Hij leert daar trouwens ook niks van. Mijn zoon vindt graag dingen zelf uit op zijn manier. En dat werkt beter.
Wel maak ik de dag voorspelbaar voor hem en er zijn duidelijk hoofdgrenzen waarbinnen hij zich vrij kan bewegen. Ik merk dat we daar allebei rustiger van geworden zijn.
Mijn tweede (bijna 1 jr) is een totaal ander persoon. Hij luistert gewoon als je nee zegt. Hoe dan??!! Haha, dus daarom weet ik nu dat het echt niet aan mij gelegen heeft.
Zoek de term high sensitive person (hsp) en strong willed maar eens op. Misschien herken je daar ook wel dingen in bij je zoontje?
En nogmaals: leg de lat niet te hoog voor jezelf!! Relaxed mama!
maandag 6 mei 2019 om 15:35
Inderdaad. Hier hebben ze op hun 3e een nieuwe slaapkamerinrichting gekregen en daar staat nu ook vrijwel al hun speelgoed (alleen nog wat boeken en losse items beneden).
Hun fantasie begint nu zijn werk te doen en ze kunnen echt grote stukken aaneengesloten zelf spelen op hun kamer. Zeker als ik ook boven ben en een beetje om ze heen rommel met de was ofzo. Nu het mooie weer er aan komt kan ik ook gewoon de deur naar de tuin open zetten en lopen ze zelf in en uit om te fietsen of in de zandbak te spelen oid. Heerlijk.
Nog even doorbijten TO!
Heb je iemand in je omgeving tegen wie je af en toe gewoon lekker kan klagen over je kind en die je niet veroordeeld? Dat lucht namelijk enorm op
maandag 6 mei 2019 om 15:46
Klopt helemaal. Ik geloof dat ik de tel al kwijt ben over hoeveel spreekwoordelijke rollen behang ik al kwijt ben om mijn engeltjes achter te plakkenMama1210 schreef: ↑06-05-2019 14:31Bedankt voor (de meeste van) jullie reactie... kan ik inderdaad wel wat mee. We gaan al veel naar buiten, ik speel veel met hem (verwacht echt geen 15 min alleen vermaken...maar soms 1 min zou echt wel fijn zijn...of iig samen willen spelen) . Toevallig staan we net ingeschreven voor dreumesdansen om inderdaad meer positieve dingen nog erin te krijgen. Met uitjes gaat het namelijk helemaal prima. Is zoonlief ontspannen en mama ook.
Verder heb ik nog steeds hulp voor mij voorbije depressie...de gesprekken die we nu voeren gaan eigenlijk vooral om dit onderwerp: hoe kan ik goed met mijn zoontje omgaan?
Want even voor de goeie orde...het is echt een heel vrolijk en blij mannetje, waarvan iedereen het erover eens is dat ie behoorlijk hyperdepieper is en zn oortjes er voor de sier zitten. Ik hou ook echt heel veel van hem maar raak gefrustreerd doordat werkelijk niks me "goed" af lijkt te gaan. Dat maakt erg onzeker. Bevallen was niet echt een succes, als baby veel huilen en ik heb hem niet voldoende kunnen helpen voor mijn gevoel, waardoor ik me schuldig voel. En dan volgt er een depressie waardoor ik hem ook niet kon geven wat hij nodig had...en nu reageert hij zo anders op mij...ben gewoon bang dat die hobbels eerder in zijn leventje dit hebben veroorzaakt maar als ik jullie zo hoor doet mijn mannetje gewoon precies wat veel dreumesen en jonge kleutertjes doen. Dan zal het denk ik inderdaad vooral aan mijn onzekerheid liggen
Mijn kinderen zijn beide glansrijk door de gehoortest gekomen, maar vraag me altijd nog af wanneer de luister-test komt, want ik weet zeker dat ze daarvoor zakken.
Ik vind het een treffende uitspraak dat de oren er voor de sier op zitten als ze bij mama zijn. Maar troost je met de gedachten dat kinderen zich zo durven opstellen bij degene die ze vertrouwen en waar ze zich gemakkelijk bij voelen.
Volgende keer als hij je weer even teveel wordt, bedenk je dan maar gewoon dat hij zo durft te doen, omdat jij zijn vertrouwde mama bent
Gisteren paniek gezaaid, vandaag staat het al een meter hoog
maandag 6 mei 2019 om 16:38
Volgens mij ben je daarom ook hulpverlener bij 'anderen' en niet in je eigen gezin. Je kan nou eenmaal niet objectief naar je eigen situatie kijken. Dus volgens mij is het niet zo vreemd dat TO deze vragen heeft!sugarmiss schreef: ↑06-05-2019 14:40Ik vind het echt heel ontzettend kwalijk dat jij blijkbaar geen enkel benul hebt van normaal peutergedrag en dan voor je werk helpt met kinderen opvoeden.
Kan je vervelend vinden dat ik dat zeg maar kom op al die ouders krijgen dan verkeerde adviezen van jou of je pakt hun kinderen ook verkeerd aan.
Bovendien geef ik een tip kijk hoe je man het doet.
En dan lees ik weer van een andere forummer ja bij vaders doen ze altijd minder vervelend want moeder is de vertrouwde veilige persoon. Nou dat zou vader ook moeten zijn.
Dus vader doet het in die gevallen dan echt beter. En als het zo zou zijn dat ze zich bij vader beter gedragen omdat die minder vertrouwd is zou vader zich eens wat meer met de opvoeding moeten bemoeien.
maandag 6 mei 2019 om 16:52
Ga je lekker? Duw iemand die aan het herstellen is van een PND nog even verder de grond in.sugarmiss schreef: ↑06-05-2019 14:40Ik vind het echt heel ontzettend kwalijk dat jij blijkbaar geen enkel benul hebt van normaal peutergedrag en dan voor je werk helpt met kinderen opvoeden.
Kan je vervelend vinden dat ik dat zeg maar kom op al die ouders krijgen dan verkeerde adviezen van jou of je pakt hun kinderen ook verkeerd aan.
Bovendien geef ik een tip kijk hoe je man het doet.
En dan lees ik weer van een andere forummer ja bij vaders doen ze altijd minder vervelend want moeder is de vertrouwde veilige persoon. Nou dat zou vader ook moeten zijn.
Dus vader doet het in die gevallen dan echt beter. En als het zo zou zijn dat ze zich bij vader beter gedragen omdat die minder vertrouwd is zou vader zich eens wat meer met de opvoeding moeten bemoeien.
TO wat al eerder gezegd is: je zoontje vertoont normaal gedrag voor zijn leeftijd. Het is vreselijk vermoeiend voor je maar het maakt jou geen slechte mama. Ook hier ging het beter nadat er woordjes geleerd werden en ze zich konden uitdrukken. Echt, het wordt beter
maandag 6 mei 2019 om 17:45
Vind het erg heftig hoe jij over je kind praat terwijl je volkomen normaal gedrag beschrijft. Iedereen zegt dat je echt geen slechte moeder bent maar om eerlijk te zijn vind ik je wel daarnaar neigen. Zo’n jong kind op de gang zetten voor straf en dan geïrriteerd zijn dat hij het gewoon nog een keer doet. Denken dat je kind je expres aan het zieken is, aub ga meer hulp zoeken.
maandag 6 mei 2019 om 18:04
Met een PND ervaar je je kind gewoon veel heftiger en kun je het gedrag minder goed rationaliseren. Dat is vervelend voor zowel moeder als kind, maar daar heeft ze al hulp voor.Whatsinaname1988 schreef: ↑06-05-2019 17:45Vind het erg heftig hoe jij over je kind praat terwijl je volkomen normaal gedrag beschrijft. Iedereen zegt dat je echt geen slechte moeder bent maar om eerlijk te zijn vind ik je wel daarnaar neigen. Zo’n jong kind op de gang zetten voor straf en dan geïrriteerd zijn dat hij het gewoon nog een keer doet. Denken dat je kind je expres aan het zieken is, aub ga meer hulp zoeken.
maandag 6 mei 2019 om 18:04
Ik denk ook dat je veel te veel van hem verwacht in combinatie met dat het allemaal erg zwaar tegenvalt.
Oké, mijn zoontje is jonger, 15 maanden, maar het is nog nooit in mij opgekomen om hem te straffen, want hij begrijpt nog helemaal niet waarom.
En waarom mag hij niet met de keukenkastjes spelen?
Ik ben juist blij als hij op die manier lekker bezig is; keukenkastjes eindeloos open en dicht maken, soms alle deksels eruit en soms alle plastic bakjes en heel soms alle handdoekjes.
Soms gooit hij papieren zakdoekjes in de wc...Dus ik doe meestal de klep dicht, maar ik ga zéker nog niet proberen hem te leren dat zoiets niet de bedoeling is, dat snapt hij tóch niet, dat komt later pas.
Als ik zie hoe hij het grappig vindt als ik mezelf stoot en pijn heb...hij doet dat zéker niet expres.
Hij heeft nog geen benul van de gevoelens van een ander of van goed en slecht, hij raakt hooguit in de war en van slag als ik eens wat strenger doe, dus ik doe dat niet, want dan zit ik met een kind wat overstuur is...heb ik uiteindelijk alleen mezelf mee.
Bij ons is echt álles omhoog gezet en wij hébben niet eens een salontafel haha .
Het valt mij op dat hij dan de eerste keren van alles uit zo'n keukenkastje trekt, maar juist omdát ik hem zijn gang laat gaan doet hij dat maar bvb drie keer en daarna alleen nog maar de deurtjes open en dicht.
Ik denk dat je het beste heel toegeeflijk kunt zijn op deze prille leeftijd.
Als het niet gevaarlijk is wat hij doet dan is het goed, is het wél gevaarlijk dan moet jij hem beschermen en met geduld en zonder boosheid behoeden, maar nog niet verwachten dat je hem al echt dingen kan leten wat betreft opvoeden met straf enzovoort.
Dus bijvoorbeeld keer op keer weer terug zetten in de kinderstoel als hij probeert te gaan staan en eruit te klimmen.
Desnoods een kussen erachter, of vastbinden en anders eruit zodat hij niet kan vallen.
Op schoot nemen en op die manier voeren.
Mijn zoontje slaapt erg moeilijk overdag, dus ik zet af en toe de iPad neer met bumba of teletubbies zodat ik zelf rustig koffie kan drinken of zoiets.
Maak het jezelf gemakkelijk, doe wat werkt.
Zoek de weg van de minste weerstand.
Oké, mijn zoontje is jonger, 15 maanden, maar het is nog nooit in mij opgekomen om hem te straffen, want hij begrijpt nog helemaal niet waarom.
En waarom mag hij niet met de keukenkastjes spelen?
Ik ben juist blij als hij op die manier lekker bezig is; keukenkastjes eindeloos open en dicht maken, soms alle deksels eruit en soms alle plastic bakjes en heel soms alle handdoekjes.
Soms gooit hij papieren zakdoekjes in de wc...Dus ik doe meestal de klep dicht, maar ik ga zéker nog niet proberen hem te leren dat zoiets niet de bedoeling is, dat snapt hij tóch niet, dat komt later pas.
Als ik zie hoe hij het grappig vindt als ik mezelf stoot en pijn heb...hij doet dat zéker niet expres.
Hij heeft nog geen benul van de gevoelens van een ander of van goed en slecht, hij raakt hooguit in de war en van slag als ik eens wat strenger doe, dus ik doe dat niet, want dan zit ik met een kind wat overstuur is...heb ik uiteindelijk alleen mezelf mee.
Bij ons is echt álles omhoog gezet en wij hébben niet eens een salontafel haha
.Het valt mij op dat hij dan de eerste keren van alles uit zo'n keukenkastje trekt, maar juist omdát ik hem zijn gang laat gaan doet hij dat maar bvb drie keer en daarna alleen nog maar de deurtjes open en dicht.
Ik denk dat je het beste heel toegeeflijk kunt zijn op deze prille leeftijd.
Als het niet gevaarlijk is wat hij doet dan is het goed, is het wél gevaarlijk dan moet jij hem beschermen en met geduld en zonder boosheid behoeden, maar nog niet verwachten dat je hem al echt dingen kan leten wat betreft opvoeden met straf enzovoort.
Dus bijvoorbeeld keer op keer weer terug zetten in de kinderstoel als hij probeert te gaan staan en eruit te klimmen.
Desnoods een kussen erachter, of vastbinden en anders eruit zodat hij niet kan vallen.
Op schoot nemen en op die manier voeren.
Mijn zoontje slaapt erg moeilijk overdag, dus ik zet af en toe de iPad neer met bumba of teletubbies zodat ik zelf rustig koffie kan drinken of zoiets.
Maak het jezelf gemakkelijk, doe wat werkt.
Zoek de weg van de minste weerstand.
maandag 6 mei 2019 om 19:13
Vraag ik me toch af of een minuutje rondkachelen op de gang om uit de situatie te zijn nou echt zoveel erger is dan je kind vastbinden in een kinderstoel omdat ie wil gaan staan. Daar zullen onze meningen wel verschillend over zijn.tantejans schreef: ↑06-05-2019 18:04Ik denk ook dat je veel te veel van hem verwacht in combinatie met dat het allemaal erg zwaar tegenvalt.
Oké, mijn zoontje is jonger, 15 maanden, maar het is nog nooit in mij opgekomen om hem te straffen, want hij begrijpt nog helemaal niet waarom.
En waarom mag hij niet met de keukenkastjes spelen?
Ik ben juist blij als hij op die manier lekker bezig is; keukenkastjes eindeloos open en dicht maken, soms alle deksels eruit en soms alle plastic bakjes en heel soms alle handdoekjes.
Soms gooit hij papieren zakdoekjes in de wc...Dus ik doe meestal de klep dicht, maar ik ga zéker nog niet proberen hem te leren dat zoiets niet de bedoeling is, dat snapt hij tóch niet, dat komt later pas.
Als ik zie hoe hij het grappig vindt als ik mezelf stoot en pijn heb...hij doet dat zéker niet expres.
Hij heeft nog geen benul van de gevoelens van een ander of van goed en slecht, hij raakt hooguit in de war en van slag als ik eens wat strenger doe, dus ik doe dat niet, want dan zit ik met een kind wat overstuur is...heb ik uiteindelijk alleen mezelf mee.
Bij ons is echt álles omhoog gezet en wij hébben niet eens een salontafel haha
Het valt mij op dat hij dan de eerste keren van alles uit zo'n keukenkastje trekt, maar juist omdát ik hem zijn gang laat gaan doet hij dat maar bvb drie keer en daarna alleen nog maar de deurtjes open en dicht.
Ik denk dat je het beste heel toegeeflijk kunt zijn op deze prille leeftijd.
Als het niet gevaarlijk is wat hij doet dan is het goed, is het wél gevaarlijk dan moet jij hem beschermen en met geduld en zonder boosheid behoeden, maar nog niet verwachten dat je hem al echt dingen kan leten wat betreft opvoeden met straf enzovoort.
Dus bijvoorbeeld keer op keer weer terug zetten in de kinderstoel als hij probeert te gaan staan en eruit te klimmen.
Desnoods een kussen erachter, of vastbinden en anders eruit zodat hij niet kan vallen.
Op schoot nemen en op die manier voeren.
Mijn zoontje slaapt erg moeilijk overdag, dus ik zet af en toe de iPad neer met bumba of teletubbies zodat ik zelf rustig koffie kan drinken of zoiets.
Maak het jezelf gemakkelijk, doe wat werkt.
Zoek de weg van de minste weerstand.
Reden dat hij niet in de andere keukenkastjes en lades mag? Omdat de pannen dan door de keuken gegooid worden en er in mn lades gezeten en gesprongen wordt. Ik vind het prima als hij lekker gezellig komt spelen in de keuken, of als hij gedragen wilt tijdens koken, maar dit is hier in huis over de grens. Net als met je houten blokken op de tv slaan en in de kattenbak met je handen om het in je mond te stoppen. Lijkt mij niet zo raar dat daar iets anders op gereageerd wordt dan op een deksel uit een kastje pakken.
maandag 6 mei 2019 om 19:16
Grappig wel...dat iemand die nadrukkelijk hulp vraagt bij jou alleen aan hoeft te kloppen voor een waarde oordeel.Whatsinaname1988 schreef: ↑06-05-2019 17:45Vind het erg heftig hoe jij over je kind praat terwijl je volkomen normaal gedrag beschrijft. Iedereen zegt dat je echt geen slechte moeder bent maar om eerlijk te zijn vind ik je wel daarnaar neigen. Zo’n jong kind op de gang zetten voor straf en dan geïrriteerd zijn dat hij het gewoon nog een keer doet. Denken dat je kind je expres aan het zieken is, aub ga meer hulp zoeken.
