Slechte mama? Help!

Hallo,

Ik ben mama van een jongetje van ruim 1,5 jaar. Eigenlijk verloopt dit al vanaf het begin heel moeizaam. Na een zware en moeizame bevalling met Wat fysieke gevolgen voor mij, was ons zoontje een echte huilbaby die zo n 20 uur per dag het uitkrijste. Na 6 maanden van dokters, osteopaten, vaak niet serieus genomen worden en veel geploeter ging het door een koemelkvrij dieet stukken beter met ons zoontje. Hij werd een heerlijk vrolijk en ondernemend mannetje. Beweeglijk en aanwezig is hij altijd geweest.

Met mij zelf ging het door een aantal dingen niet zo goed en er werd na 9 maanden een postnatale depressie vastgesteld. Hierdoor kon ik zelf nog steeds niet genieten van het moederschap. Over alles hing een schaduw.
Ondertussen werd ons zoontje steeds zelfstandiger. Hij ontwikkelt als een speer en kon bij 9 maanden kruipen en zich optrekken om rustig te blijven staan. Bij 10 maanden kon hij ook cruisen. Vanaf dat moment konden we ons zoontje rustig enorm ondeugend noemen. Hij zat overal aan, wilde alles pakken, beet in de meubels enzovoort. Prima, 9 maanden, das nog erg jong om echt op te voeden, maar alvast wel steeds weghalen en de grenzen aangeven kan geen kwaad.
Deze grenzen zijn echter nog steeds niet beloofd. Onze salon tafel is nog steeds leeg, inmiddels staan de spullen op het dressoir allemaal tegen de muur en de onderste planken van de boekenkast zijn leeg. Ons zoontje heeft een eigen speelgoed met meer dan voldoende divers speelgoed. Alleen spelen vindt hij alleen erg moeilijk. Bij mij lukt hem dit dus ook niet, maar bij mijn man en zijn opa s en oma s wel. Tevens lijkt het of hij met mij continue de strijd te zoeken om alles. Een hele dag tv willen lezen, expres met zn handen in de kattenbak zitten, spullen pakken waar hij niet aan mag zitten, alleen de keukenkastjes opentrekken die niet voor hem zijn (hij heeft een lade met spulletjes voor hem in de keuken)
Bij zijn vader doet hij dit met momentjes en bij zijn oma s bijna helemaal niet. Bij mij is het erg oppassen dat de dag niet 1 grote strijd wordt. Een dag met papa of de oma s verloopt over het algemeen positief, en als ik alleen met hem ben kan ik niet wachten tot het 5 uur is. Een gemiddelde dag bestaat uit enorme driftbuien, veel huilen, veel "drammen" en als mama niet naar wens reageert begint het duwen en soms slaan.

Ik heb echt alles geprobeerd, vrijwel niks lijkt te werken. Ik ben streng geweest, begripvol en geduldig, heb veelvuldig afgeleid, ben vaak uitstapjes gaan doen met hem, heb uuuuren op de grond gezeten (alleen, want samen met mama is ook niet leuk, dus zoontje loopt dan weer weg om iets anders te gaan doen, wat hij Met mama wil gaan doen totdat mama mee gaat doen), hem de leiding laten nemen, keuzes gegeven enz enz enz. Ook de gang als straf is voorbij gekomen, net als negeren en troosten.
Ik merk aan mezelf dat ik inmiddels enorm gefrustreerd aan het raken ben en mijn lontje korter wordt. Wat wel eens resulteert in een stemverheffing oid.

Kortom...ik weet echt niet wat ik met mijn zoontje van nog maar 19 maanden aan moet...nee, het is niet de peuterfase waar we doorheen moeten, want het is nooit anders geweest. Ben ik nou gewoon zo n slechte moeder, zie ik dingen over het hoofd? Waar gaat dit mis?
Het lulligste vind ik nog dat ik voor mijn werk de (moeilijke) kinderen van anderen help op te voeden...en met mn eigen zoon krijg ik het niet eens voor elkaar om de dag positief door te komen. Het enige wat in harmonie verloopt is een uitstapje..maar dat kan ook niet een paar keer per week meerdere keren per dag.

HELP

Dreuzel84 schreef: ↑

07-05-2019 19:14

Ik kan me nog wel herinneren dat mijn zoontje met 9 maanden ook langs banken en vensterbank enz. ging lopen. Ik heb toen alles leeg gehaald want hij zat idd overal aan.

Saai? Ja. Leeg? Ja. Maar wel relaxter voor mij op den duur merk je wel dat hij beter van dingen af kan blijven en dan krijg je je gezellige huiskamer weer terug.

En als je de hele dag binnen zit duurt de dag ook lang.

Kan hij ook al wel wat in de tuin scharrelen? Of moet je er dan ook constant achteraan lopen?

Het is een moeilijke leeftijd want je kan wel corrigeren, dit moet je ook doen maar het komt niet echt aan hé dat moeten ze nog leren. Op de gang zetten deed ik op deze leeftijd nog totaal niet, had het idee dat mijn zoontje daar nog te jong voor was. En verder kinderbeveiliging op de kasten.

En alles waar hij niet bij mag opruimen/wegzetten. Want de hele dag corrigeren is zooo vermoeiend.

Mijn zoontje is bij mij ook wat pittiger dan bij mijn man. Heb het idee dat vrouwen wat zachter zijn, wat minder snel grenzen aangegeven en dat kinderen dat haarfijn aanvoelen..

Oh ja en ik denk zeker niet dat je een slechte moeder bent alleen je ziet het gewoon even niet meer zitten.

Hopelijk heb je wel iets aan de tips in dit topic? Heb veel goede voorbij zien komen.

Zeker heb ik er veel aan, Dankje. Een aantal van de dames hebben goede tips. Veel doe ik zelf ook al, zo ook alles leeghalen waar hij niet bij Mag, behalve de keukenkastjes. Een kinderbeveiliging daarop is een goed idee.

In de tuin spelen kan, maar ook niet alleen nog, of tenminste...het gaat niet anders dan binnen;) naar de speeltuin enzo vindt hij wel erg leuk en daar kan hij heel goed en lang zelf rommelen. Hij ontspant dan ook echt

Lluvia schreef: ↑

07-05-2019 22:33

Nou nou, overdrijven is ook een vak...je kunt een kind vanaf 1,5 gewoon een time-out op de gang of trap geven hoor...kort weliswaar (minuutje) maar ze zijn dan oud genoeg om het te begrijpen en mogen dan ook echt wel grenzen en consequenties gaan leren.

Ik zie nergens dat ze hem schreeuwend aan zn arm de gang opsleurt dus dat zal vast wel los lopen...

Klopt, er wordt hier echt niet aan armen getrokken, meegesleept of geschreeuwd hoor. Zo erg is het nou ook weer niet. We lopen gewoon hand in hand rustig naar de gang. Zoontje loopt altijd rustig mee, want hij vindt de gang leuk. Het is dan ook geen straffen hier maar een manier voor zowel mama als zoontje om even te resetten. Ik blijf in het zicht ( de deur bestaat goeddeels uit glas) en zoonlief gaat lekker met de schoenen rommelen. Na een minuutje gaat de deur open, neem ik hem bij me, zeg iets over waarom hij op de gang was, kus, nu gaan we weer gezellig samen spelen

Lunar schreef: ↑

08-05-2019 15:09

Mijn kind is nu 10, maar o jee wat kan ik mij de fase waar jij nu in zit nog goed herinneren... ik vond het zooo zwaar. En heel vaak niet leuk.

Ik heb verder geen aanvullingen op wat ik hier even snel gelezen heb en wil je alleen meegeven: het gaat over, echt waar!
Op dit moment lig ik met een reep chocola op bed te forummen terwijl zoon en vriendje op zijn kamer aan het spelen zijn Je krijgt je leven weer terug, maar hier moet je even doorheen.

Haha bedankt, ik moest hier stiekem heel hard om lachen. Iets met denken in beelden