Psyche
alle pijlers
Borderline Nieuw Topic
zondag 15 maart 2009 om 23:44
Het oude topic over Borderline heeft mij behoorlijk aan het denken gezet.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
maandag 23 maart 2009 om 11:19
quote:tiswah schreef op 21 maart 2009 @ 17:34:
Ja, pff, ik kan me er inderdaad helaas wat bij voorstellen, bij die heftige depressies. Gadverdamme wat akelig he? Ik heb ook inderdaad van die vreemde toestanden gehad. Stond ik op de uni, voor een trap, helemaal in paniek, want een trap kun je omhoog en omlaag op... welke kant moest ik dan op? Je kunt wel raden hoe je dan aangekeken wordt... Depressie behelst zoveel meer dan je 'gewoon even somber voelen'.
Comorbiditeit bij adhd is inderdaad heel erg hoog, ik hoop echt voor je dat je een goede therapeut treft, die je n hoop gaat leren wat betreft omgaan met adhd. En ook dat je het wél los van je persoonlijkheid leert zien, maar dat zal lastig zijn als je het al weetikveelhoelang als onderdeel van wie je bent ziet. Ik duim voor je mee...! quote: En dat je zo'n doorzetter bent wat je studie enzo betreft, dat zegt ook een hele hoop over je karakter ja! Dat je adhd hebt wil niet zeggen dat je niet t gezonde verstand hebt om te weten wat goed voor je is, en jij handelt daarnaar, ook al zal dat moeilijk zijn. Goed zo!!!!!!
Bij mij werkt het ook zo, ik ben júist iemand van de vastigheid. Ik heb weinig met 100scharrels, doe mij maar n vaste relatie, ik hou niet van veranderingen, verhuizen, etcetera.. itt veel andere bpsers.
Wat ik nu doe? Geen idee, ben als n kip zonder kop bezig, probeer m'n studie af te maken (scriptie is voor mij ook echt n ramp en lukt echt voor geen meter, maar t móet dit jaar af ivm onderwijsvernieuwingen), moet nog n paar tentamens en verslagen maar krijg niet eens 3 pagina's achter elkaar gelezen, ondertussen ben ik net klaar met dagbehandeling (waardoor al veel colleges gemist), doe nu nabehandeling en start binnenkort weer met andere dagbehandeling. Werken gaat op t moment echt niet... baal er flink van, maar moet maar accepteren dat t even onmogelijk is.
Ondertussen ben ik nu zo druk bezig met vanalles omdat ik bang ben in m'n uppie thuis te zitten, me eenzaam te voelen, en te janken om m'n ex wat inmiddels ook echt een obsessie is geworden. wat een narigheid hee. Hopelijk lukt het jou ook om stapje voor stapje vooruit te komen.quote: Ben benieuwd of ritalin bij je aanslaat! Mag ik vragen waarom je niet voor concerta kiest? Bij ritalin heb je vaak 3x per dag (meestal neem je 3x daags n pilletje) een flinke rebound, terwijl concerta de hele dag door afgeeft en werkt. Moet je maar eens over na denken!
pff wat n toestanden he?
Ja, pff, ik kan me er inderdaad helaas wat bij voorstellen, bij die heftige depressies. Gadverdamme wat akelig he? Ik heb ook inderdaad van die vreemde toestanden gehad. Stond ik op de uni, voor een trap, helemaal in paniek, want een trap kun je omhoog en omlaag op... welke kant moest ik dan op? Je kunt wel raden hoe je dan aangekeken wordt... Depressie behelst zoveel meer dan je 'gewoon even somber voelen'.
Comorbiditeit bij adhd is inderdaad heel erg hoog, ik hoop echt voor je dat je een goede therapeut treft, die je n hoop gaat leren wat betreft omgaan met adhd. En ook dat je het wél los van je persoonlijkheid leert zien, maar dat zal lastig zijn als je het al weetikveelhoelang als onderdeel van wie je bent ziet. Ik duim voor je mee...! quote: En dat je zo'n doorzetter bent wat je studie enzo betreft, dat zegt ook een hele hoop over je karakter ja! Dat je adhd hebt wil niet zeggen dat je niet t gezonde verstand hebt om te weten wat goed voor je is, en jij handelt daarnaar, ook al zal dat moeilijk zijn. Goed zo!!!!!!
Bij mij werkt het ook zo, ik ben júist iemand van de vastigheid. Ik heb weinig met 100scharrels, doe mij maar n vaste relatie, ik hou niet van veranderingen, verhuizen, etcetera.. itt veel andere bpsers.
Wat ik nu doe? Geen idee, ben als n kip zonder kop bezig, probeer m'n studie af te maken (scriptie is voor mij ook echt n ramp en lukt echt voor geen meter, maar t móet dit jaar af ivm onderwijsvernieuwingen), moet nog n paar tentamens en verslagen maar krijg niet eens 3 pagina's achter elkaar gelezen, ondertussen ben ik net klaar met dagbehandeling (waardoor al veel colleges gemist), doe nu nabehandeling en start binnenkort weer met andere dagbehandeling. Werken gaat op t moment echt niet... baal er flink van, maar moet maar accepteren dat t even onmogelijk is.
Ondertussen ben ik nu zo druk bezig met vanalles omdat ik bang ben in m'n uppie thuis te zitten, me eenzaam te voelen, en te janken om m'n ex wat inmiddels ook echt een obsessie is geworden. wat een narigheid hee. Hopelijk lukt het jou ook om stapje voor stapje vooruit te komen.quote: Ben benieuwd of ritalin bij je aanslaat! Mag ik vragen waarom je niet voor concerta kiest? Bij ritalin heb je vaak 3x per dag (meestal neem je 3x daags n pilletje) een flinke rebound, terwijl concerta de hele dag door afgeeft en werkt. Moet je maar eens over na denken!
pff wat n toestanden he?
maandag 23 maart 2009 om 13:33
Hey Phien, wat een elende kan je krijgen met Seroxat, ik weet het uit ervaring, kreeg daar een manie van.....gebruik nu lithium=stemmingsstabilisator Zat laaste tijd ook zo in een dip dat is dan wel jammer dat je dan weinig kan gebruiken van AD, ik durf het ook niet meer.quote:Phien schreef op 23 maart 2009 @ 11:19:
[...]
[...]
wat een rottigheid he. Hopelijk lukt het jou ook om stapje voor stapje vooruit te komen.
[...]
[...]
[...]
wat een rottigheid he. Hopelijk lukt het jou ook om stapje voor stapje vooruit te komen.
[...]
maandag 23 maart 2009 om 14:03
Tiswah, de (enige) therapie die ik heb is dat ik al lange tijd naar behoefte een afsrpaak heb met mijn behandelaar (SPVer). Intensieve psychiatrische thuiszorg is even een aantal maanden nodig geweest, maar dat is deze maand afgesloten.
Ik blijf nu in principe gewoon 1 x in de maand op gesprek komen bij behandelaar. Ik slik verder ook geen medicijnen, hooguit oxazepam zo nodig.
Het gaat juist goed, dus ik denk eraan om weer te beginnen (op mini niveau hoor, dat wel) met werken. Hulpverlening denkt dan aan een sociale werkplaats of zorgboerderij. Gewoon om te beginnen, zonder zware prikkels waardoor ik niet over de kop hoef te gaan. Eerst maar eens zien hoe dat uitpakt en dan zie ik daarna wel weer verder wat voor stapjes ik maken kan.
Voor mijn dochtertje blijf ik ondersteuning krijgen in opvang, zodat ook daar de spanningsopbouw beperkt blijft.
Ik blijf nu in principe gewoon 1 x in de maand op gesprek komen bij behandelaar. Ik slik verder ook geen medicijnen, hooguit oxazepam zo nodig.
Het gaat juist goed, dus ik denk eraan om weer te beginnen (op mini niveau hoor, dat wel) met werken. Hulpverlening denkt dan aan een sociale werkplaats of zorgboerderij. Gewoon om te beginnen, zonder zware prikkels waardoor ik niet over de kop hoef te gaan. Eerst maar eens zien hoe dat uitpakt en dan zie ik daarna wel weer verder wat voor stapjes ik maken kan.
Voor mijn dochtertje blijf ik ondersteuning krijgen in opvang, zodat ook daar de spanningsopbouw beperkt blijft.
dinsdag 24 maart 2009 om 16:46
So hey, even twee pagina's gelezen en wat een bagger, als mensen pas de diagnose hebben gekregen en dan op internet gaan kijken en dit soort dingen lezen, lekker dan.
Stel dat het je zus of je dochter is, die zich zo klote voelt dat ie dr een eind aan zou willen maken omdat het hele leven een lange rollercoaster ride aan extreme emoties is, denkt hier iemand echt dat mensen voor hun lol zo in elkaar steken?
Er zullen best mensen zijn die zich verschuilen achter Borderline om weg te komen met allerlei klote gedrag, maar lees eens een interview met Erwin van Meekeren, Borderline hebben is niet recht evenredig aan het hebben van een door en door verrot karakter.
Zo dit moest er even uit, stel je voor dat iemand schrijft "de meeste mensen die ik heb ontmoet met *vul hier een ernstige lichamelijke ziekte in* vind ik geen fijne mensen, ja lekker, ze hebben er ook echt voor gekozen hè.
Loop eens een weekje in de schoenen van iemand die Borderline heeft, het is alsof je emotionele hemofilie hebt, en iemand wiens bloed niet kan stollen neem je toch ook niet zo keihard te grazen als die een bloedvlek op je roomwitte Klippan achterlaat??
En dat iedereen wel trekken heeft of dat er ook normale mensen bestaan, hahahah nou ik heb nog nooit iemand meegemaakt die niet iets in zn karakter heeft wat in een van de vele lijstjes van persoonlijkheidsstoornissen voorkomt.
Het schijnt dat een flink percentage van managers trekken van de narcistische persoonlijkheid vertonen, dat wil nog niet zeggen dat ze een nodig een behandeling moeten ondergaan.
Het gaat er niet alleen om aan hoeveel van de 9 punten je "voldoet" maar in welke mate je er door beperkt wordt in het leven. Als je constant heen en weer geslingerd wordt tussen spanning opzoeken omdat je dat nodig hebt om te voelen dat je uberhaupt leeft en vervolgens die spanning helemaal niet aankunnen, als je WEET dat je emoties extreem zijn ten opzichte van de norm, beetje lastig om dan jezelf in ieder geval te accepteren inclusief je karakter en eventueel door de psychiater opgeplakte etiket lees diagnose.
Een psychische stoornis hebben is zwaar klote, niemand ziet iets aan je en als ze wel iets aan je zien dan moet je je maar vermannen en "gewoon normaal doen", nou lekker empathisch vermogen hier zeg, ga je ook tegen iemand in een rolstoel zeggen dat ie zich niet moet aanstellen en gewoon leuk mee moet doen met het hardloopclubje?
Er zijn mensen die in een paranoide psychose hele bloedbaden aanrichten, maar de exentriekeling van het dorp met schizofrenie haalt natuurlijk nooit de krant.
Veruit de meeste mensen met een psychische stoornis lijden in stilte, en als je dan die stilte doorbreekt en het is onbegrip en vooroordelen wat de klok slaat, nou dan zou ik nog maar eens nadenken over het knopen van een stropje.
Ongeveer 8 a 10 % van de mensen met Borderline pleegt zelfmoord, zegt dat al niet genoeg over wat een klote-diagnose dit is??
Met een term als "het verpesten voor de rest" ga je ervan uit dat iemand kan kiezen voor het wel of niet hebben van een psychische stoornis, en daar gaan mijn haren nou eenmaal recht van overeind staan.
Dat je je niet geroepen voelt om te sympatiseren met mensen in psychische nood is één ding, maar om ze vervolgens ijskoud weg te zetten als vullis is onmenselijk.
Ugh.
Stel dat het je zus of je dochter is, die zich zo klote voelt dat ie dr een eind aan zou willen maken omdat het hele leven een lange rollercoaster ride aan extreme emoties is, denkt hier iemand echt dat mensen voor hun lol zo in elkaar steken?
Er zullen best mensen zijn die zich verschuilen achter Borderline om weg te komen met allerlei klote gedrag, maar lees eens een interview met Erwin van Meekeren, Borderline hebben is niet recht evenredig aan het hebben van een door en door verrot karakter.
Zo dit moest er even uit, stel je voor dat iemand schrijft "de meeste mensen die ik heb ontmoet met *vul hier een ernstige lichamelijke ziekte in* vind ik geen fijne mensen, ja lekker, ze hebben er ook echt voor gekozen hè.
Loop eens een weekje in de schoenen van iemand die Borderline heeft, het is alsof je emotionele hemofilie hebt, en iemand wiens bloed niet kan stollen neem je toch ook niet zo keihard te grazen als die een bloedvlek op je roomwitte Klippan achterlaat??
En dat iedereen wel trekken heeft of dat er ook normale mensen bestaan, hahahah nou ik heb nog nooit iemand meegemaakt die niet iets in zn karakter heeft wat in een van de vele lijstjes van persoonlijkheidsstoornissen voorkomt.
Het schijnt dat een flink percentage van managers trekken van de narcistische persoonlijkheid vertonen, dat wil nog niet zeggen dat ze een nodig een behandeling moeten ondergaan.
Het gaat er niet alleen om aan hoeveel van de 9 punten je "voldoet" maar in welke mate je er door beperkt wordt in het leven. Als je constant heen en weer geslingerd wordt tussen spanning opzoeken omdat je dat nodig hebt om te voelen dat je uberhaupt leeft en vervolgens die spanning helemaal niet aankunnen, als je WEET dat je emoties extreem zijn ten opzichte van de norm, beetje lastig om dan jezelf in ieder geval te accepteren inclusief je karakter en eventueel door de psychiater opgeplakte etiket lees diagnose.
Een psychische stoornis hebben is zwaar klote, niemand ziet iets aan je en als ze wel iets aan je zien dan moet je je maar vermannen en "gewoon normaal doen", nou lekker empathisch vermogen hier zeg, ga je ook tegen iemand in een rolstoel zeggen dat ie zich niet moet aanstellen en gewoon leuk mee moet doen met het hardloopclubje?
Er zijn mensen die in een paranoide psychose hele bloedbaden aanrichten, maar de exentriekeling van het dorp met schizofrenie haalt natuurlijk nooit de krant.
Veruit de meeste mensen met een psychische stoornis lijden in stilte, en als je dan die stilte doorbreekt en het is onbegrip en vooroordelen wat de klok slaat, nou dan zou ik nog maar eens nadenken over het knopen van een stropje.
Ongeveer 8 a 10 % van de mensen met Borderline pleegt zelfmoord, zegt dat al niet genoeg over wat een klote-diagnose dit is??
Met een term als "het verpesten voor de rest" ga je ervan uit dat iemand kan kiezen voor het wel of niet hebben van een psychische stoornis, en daar gaan mijn haren nou eenmaal recht van overeind staan.
Dat je je niet geroepen voelt om te sympatiseren met mensen in psychische nood is één ding, maar om ze vervolgens ijskoud weg te zetten als vullis is onmenselijk.
Ugh.
donderdag 26 maart 2009 om 19:52
@Teigermeisje, ik snap heel goed dat je niet blij wordt van zo'n uitspraak als "het verpesten voor de rest" en sommige andere dingen die mensen hier geschreven hebben.
Maar toch... Ik zie in dit topic vooral ook een hoop fijne en betrokken reacties, mensen die ervaringen uitwisselen, die dingen aan anderen uitleggen, vragen beantwoorden, misverstanden rechtzetten.
En al zijn dingen hier soms kort door de bocht geformuleerd, voor zover ik dat kan beoordelen is iedereen die tot dusver hier gepost heeft oprecht geinteresseerd in bps en stond/staat open voor nieuwe inzichten. En is dat dan niet juist wat je nodig hebt om stereotype denkbeelden over bps te kunnen doorbreken?
Veel mensen hebben nou eenmaal een behoorlijk negatief beeld van bps en ieder die die diagnose krijgt wordt daar vroeg of laat mee geconfronteerd. Dat is rottig genoeg. Maar voor iemand die de diagnose net gekregen heeft is het misschien nog net iets makkelijker om met dat negatieve beeld kennis te maken via dit topic, waar het ook genuanceerd en bediscussieerd wordt. Ipv op die tig andere websites waar allerlei oordelen over 'borderliners' zónder enige relativering over tafel vliegen.
Maar toch... Ik zie in dit topic vooral ook een hoop fijne en betrokken reacties, mensen die ervaringen uitwisselen, die dingen aan anderen uitleggen, vragen beantwoorden, misverstanden rechtzetten.
En al zijn dingen hier soms kort door de bocht geformuleerd, voor zover ik dat kan beoordelen is iedereen die tot dusver hier gepost heeft oprecht geinteresseerd in bps en stond/staat open voor nieuwe inzichten. En is dat dan niet juist wat je nodig hebt om stereotype denkbeelden over bps te kunnen doorbreken?
Veel mensen hebben nou eenmaal een behoorlijk negatief beeld van bps en ieder die die diagnose krijgt wordt daar vroeg of laat mee geconfronteerd. Dat is rottig genoeg. Maar voor iemand die de diagnose net gekregen heeft is het misschien nog net iets makkelijker om met dat negatieve beeld kennis te maken via dit topic, waar het ook genuanceerd en bediscussieerd wordt. Ipv op die tig andere websites waar allerlei oordelen over 'borderliners' zónder enige relativering over tafel vliegen.
zaterdag 28 maart 2009 om 23:26
@Phien,
Ik ben heel blij dat je schrijft dat er hier genuanceerder over borderline wordt geschreven dan op andere sites.
Na het lezen van de eerste 2 pagina's van deze discussie/set van meningen kwam mijn voorgaande "rant" vanuit mijn tenen naar boven.
Ik heb zoveel verschillende mensen ontmoet die allen de diagnose borderline hadden, en als ik dan hier stereotiepe dingen als bijv. "vrouwen zijn hysterisch en mannen agressief" lees denk ik dat nog een beetje meer nuance geen kwaad zou kunnen.
Er is inderdaad een "imagoprobleem" met psychische aandoeningen waaronder borderline, mensen realiseren zich niet dat mensen met de diagnose borderline er meestal tal van klachten naast/bij hebben, vaak meer diagnoses hebben dan alleen bps.
Over persoonlijke ervaringen met iemand met borderline: het scheelt nogal of je iemand tegenover hebt met borderline en een sociale fobie en depressieve klachten of bijv borderline met regelmatig bijna manische perioden of iemand die zichzelf beschadigt.
En de mens is niet alleen zijn ziekte, dat wordt m.i. nogal eens over het hoofd gezien. Natuurlijk zijn er overeenkomsten anders zou je nooit tot 1 en dezelfde diagnose komen maar waar de een het meest last heeft van symptoom A kan een ander dat niet of niet meer of stukken minder hebben.
Ik hoop gewoon dat mensen iets minder snel oordelen en er eerst wat meer over lezen/nadenken voordat er ongefundeerde meningen/stellingen geponeerd worden die voor mensen die deze ziekte hebben of een geliefde/familielid hebben die eraan lijdt nogal pijnlijk is.
Ik had er waarschijnlijk beter aan gedaan om alle pagina's van de discussie te lezen en dan pas te reageren maar eerlijk gezegd durfde ik dat niet meer zo goed na die eerste pagina's omdat ik gewoon bang was om verder te lezen.
Ik ben in ieder geval blij met de reakties die ik van Mimi en jou heb gekregen, thanks!
Ik ben heel blij dat je schrijft dat er hier genuanceerder over borderline wordt geschreven dan op andere sites.
Na het lezen van de eerste 2 pagina's van deze discussie/set van meningen kwam mijn voorgaande "rant" vanuit mijn tenen naar boven.
Ik heb zoveel verschillende mensen ontmoet die allen de diagnose borderline hadden, en als ik dan hier stereotiepe dingen als bijv. "vrouwen zijn hysterisch en mannen agressief" lees denk ik dat nog een beetje meer nuance geen kwaad zou kunnen.
Er is inderdaad een "imagoprobleem" met psychische aandoeningen waaronder borderline, mensen realiseren zich niet dat mensen met de diagnose borderline er meestal tal van klachten naast/bij hebben, vaak meer diagnoses hebben dan alleen bps.
Over persoonlijke ervaringen met iemand met borderline: het scheelt nogal of je iemand tegenover hebt met borderline en een sociale fobie en depressieve klachten of bijv borderline met regelmatig bijna manische perioden of iemand die zichzelf beschadigt.
En de mens is niet alleen zijn ziekte, dat wordt m.i. nogal eens over het hoofd gezien. Natuurlijk zijn er overeenkomsten anders zou je nooit tot 1 en dezelfde diagnose komen maar waar de een het meest last heeft van symptoom A kan een ander dat niet of niet meer of stukken minder hebben.
Ik hoop gewoon dat mensen iets minder snel oordelen en er eerst wat meer over lezen/nadenken voordat er ongefundeerde meningen/stellingen geponeerd worden die voor mensen die deze ziekte hebben of een geliefde/familielid hebben die eraan lijdt nogal pijnlijk is.
Ik had er waarschijnlijk beter aan gedaan om alle pagina's van de discussie te lezen en dan pas te reageren maar eerlijk gezegd durfde ik dat niet meer zo goed na die eerste pagina's omdat ik gewoon bang was om verder te lezen.
Ik ben in ieder geval blij met de reakties die ik van Mimi en jou heb gekregen, thanks!
zondag 29 maart 2009 om 10:00
Ha Teigermeisje, eerlijk gezegd was ik al een beetje vergeten wat er op die eerste 2 blz van dit topic was gepost, maar heb zonet even teruggebladerd en zie nu pas echt de omvang v/h misverstand Verreweg de meeste van die stereotype opmerkingen ("mannen agressief, vrouwen hysterisch" etc) zijn gepost door mensen die op een zeker moment in hun leven zelf de diagnose hebben gekregen en die stereotypen juist a/d kaak willen stellen. Die berichten mag je écht met een behoorlijke sarcastische korrel zout nemen.
Newstylista, hoe is het ermee? En de anderen? (namen onthouden, niet mijn sterkste punt )
Newstylista, hoe is het ermee? En de anderen? (namen onthouden, niet mijn sterkste punt )
zondag 29 maart 2009 om 17:43
quote:Phien schreef op 29 maart 2009 @ 10:00:
Ha Teigermeisje, eerlijk gezegd was ik al een beetje vergeten wat er op die eerste 2 blz van dit topic was gepost, maar heb zonet even teruggebladerd en zie nu pas echt de omvang v/h misverstand Verreweg de meeste van die stereotype opmerkingen ("mannen agressief, vrouwen hysterisch" etc) zijn gepost door mensen die op een zeker moment in hun leven zelf de diagnose hebben gekregen en die stereotypen juist a/d kaak willen stellen. Die berichten mag je écht met een behoorlijke sarcastische korrel zout nemen.
@phien: hoe bevalt je nieuwe medicatie? en hoe gaat het voor de rest?
@tiswah: hoe gaat het met jou, heb je al een keuze kunnen maken?
@de rest: hoe gaat het met jullie?
met mij gaat het niet zo, ik voel me de laaste tijd erg rot, wat gisteren uitmonde tot moedeloosheid. heb hier 2 topics over geopend, maar weet nog niet goed wat ik hier mee aan moet. in de tussentijd de tijd maar een beetje verdrijven met forummen.
Newstylista, hoe is het ermee? En de anderen? (namen onthouden, niet mijn sterkste punt )
Ha Teigermeisje, eerlijk gezegd was ik al een beetje vergeten wat er op die eerste 2 blz van dit topic was gepost, maar heb zonet even teruggebladerd en zie nu pas echt de omvang v/h misverstand Verreweg de meeste van die stereotype opmerkingen ("mannen agressief, vrouwen hysterisch" etc) zijn gepost door mensen die op een zeker moment in hun leven zelf de diagnose hebben gekregen en die stereotypen juist a/d kaak willen stellen. Die berichten mag je écht met een behoorlijke sarcastische korrel zout nemen.
@phien: hoe bevalt je nieuwe medicatie? en hoe gaat het voor de rest?
@tiswah: hoe gaat het met jou, heb je al een keuze kunnen maken?
@de rest: hoe gaat het met jullie?
met mij gaat het niet zo, ik voel me de laaste tijd erg rot, wat gisteren uitmonde tot moedeloosheid. heb hier 2 topics over geopend, maar weet nog niet goed wat ik hier mee aan moet. in de tussentijd de tijd maar een beetje verdrijven met forummen.
Newstylista, hoe is het ermee? En de anderen? (namen onthouden, niet mijn sterkste punt )
zondag 29 maart 2009 om 18:32
He hoi! Wat rot dat je je zo rot voelt. Ik lees zo even op die andere topics bij.
Ik zit nu bijna een week aan de ritalin, bijwerkingen zijn verdwenen op moeite met slapen na. Daardoor ben ik nu vooral moe. Wat natuurlijk ook niet concentratieverhogend is, maar iig anders dan de normale drukte in m'n hoofd.
Want dat doet die ritalin wel: rust in m'n hoofd brengen. De eerste dag was dat effect zo sterk dat ik van de weeromstuit een beetje in paniek raakte; waar waren m'n leuke invallen en m'n enthousiasme gebleven? Niks raakte me, de tijd kroop voorbij en ik verveelde me dood.
De dag erna was dat zombiegevoel gelukkig alweer weg en begon ik te merken dat ik me idd beter kon concentreren op m'n studie, al blijft het vooral 's ochtends een grote strijd die ik geregeld weer voor een paar minuten-kwartieren-uren verlies ('van nature' heb ik een superdruk hoofd dan, wordt later op de dag minder als ik moeier wordt).
Het grootste effect merk ik tot dusver nog in m'n sociale leven. Het kost me veel minder moeite om rustig te praten, waardoor ik gesprekken ook minder vermoeiend vind en ik kan langer bij 1 onderwerp blijven waardoor gesprekken opeens ook veel meer inhoud krijgen en daardoor voor mij bevredigender worden.
En ik reageer ook veel minder emotioneel tegen m'n vriend! Kan nu beter de rode draad van een gesprek vasthouden en daardoor begrijpen waar hij heen wil met een opmerking; en dan wordt het voor mij opeens veel makkelijker om te zien dat hij iets niet onaardig bedoelde en vooral ook: wat hij wél bedoelde.
Ik zit nu bijna een week aan de ritalin, bijwerkingen zijn verdwenen op moeite met slapen na. Daardoor ben ik nu vooral moe. Wat natuurlijk ook niet concentratieverhogend is, maar iig anders dan de normale drukte in m'n hoofd.
Want dat doet die ritalin wel: rust in m'n hoofd brengen. De eerste dag was dat effect zo sterk dat ik van de weeromstuit een beetje in paniek raakte; waar waren m'n leuke invallen en m'n enthousiasme gebleven? Niks raakte me, de tijd kroop voorbij en ik verveelde me dood.
De dag erna was dat zombiegevoel gelukkig alweer weg en begon ik te merken dat ik me idd beter kon concentreren op m'n studie, al blijft het vooral 's ochtends een grote strijd die ik geregeld weer voor een paar minuten-kwartieren-uren verlies ('van nature' heb ik een superdruk hoofd dan, wordt later op de dag minder als ik moeier wordt).
Het grootste effect merk ik tot dusver nog in m'n sociale leven. Het kost me veel minder moeite om rustig te praten, waardoor ik gesprekken ook minder vermoeiend vind en ik kan langer bij 1 onderwerp blijven waardoor gesprekken opeens ook veel meer inhoud krijgen en daardoor voor mij bevredigender worden.
En ik reageer ook veel minder emotioneel tegen m'n vriend! Kan nu beter de rode draad van een gesprek vasthouden en daardoor begrijpen waar hij heen wil met een opmerking; en dan wordt het voor mij opeens veel makkelijker om te zien dat hij iets niet onaardig bedoelde en vooral ook: wat hij wél bedoelde.
zondag 29 maart 2009 om 19:36
quote:Phien schreef op 29 maart 2009 @ 18:32:
He hoi! Wat rot dat je je zo rot voelt. Ik lees zo even op die andere topics bij.
Ik zit nu bijna een week aan de ritalin, bijwerkingen zijn verdwenen op moeite met slapen na. Daardoor ben ik nu vooral moe. Wat natuurlijk ook niet concentratieverhogend is, maar iig anders dan de normale drukte in m'n hoofd. heb je de vorm van ritalin die je 1 keer per dag moet innemen?
Want dat doet die ritalin wel: rust in m'n hoofd brengen. De eerste dag was dat effect zo sterk dat ik van de weeromstuit een beetje in paniek raakte; waar waren m'n leuke invallen en m'n enthousiasme gebleven? Niks raakte me, de tijd kroop voorbij en ik verveelde me dood. ik kan me voorstellen dat je daar van in paniek raakte. hoe is dat nu heb je je invallen & enthousiasme weer wat terug of word dat erg onderdrukt door de medicatie?
De dag erna was dat zombiegevoel gelukkig alweer weg en begon ik te merken dat ik me idd beter kon concentreren op m'n studie, al blijft het vooral 's ochtends een grote strijd die ik geregeld weer voor een paar minuten-kwartieren-uren verlies ('van nature' heb ik een superdruk hoofd dan, wordt later op de dag minder als ik moeier wordt). gaat dit ook beter worden naarmate je de medicatie langer inneemt?
Het grootste effect merk ik tot dusver nog in m'n sociale leven. Het kost me veel minder moeite om rustig te praten, waardoor ik gesprekken ook minder vermoeiend vind en ik kan langer bij 1 onderwerp blijven waardoor gesprekken opeens ook veel meer inhoud krijgen en daardoor voor mij bevredigender worden. dit is echt fijn voor je! krijg je ook positieve reacties van je vrienden hierop?
En ik reageer ook veel minder emotioneel tegen m'n vriend! Kan nu beter de rode draad van een gesprek vasthouden en daardoor begrijpen waar hij heen wil met een opmerking; en dan wordt het voor mij opeens veel makkelijker om te zien dat hij iets niet onaardig bedoelde en vooral ook: wat hij wél bedoelde.
He hoi! Wat rot dat je je zo rot voelt. Ik lees zo even op die andere topics bij.
Ik zit nu bijna een week aan de ritalin, bijwerkingen zijn verdwenen op moeite met slapen na. Daardoor ben ik nu vooral moe. Wat natuurlijk ook niet concentratieverhogend is, maar iig anders dan de normale drukte in m'n hoofd. heb je de vorm van ritalin die je 1 keer per dag moet innemen?
Want dat doet die ritalin wel: rust in m'n hoofd brengen. De eerste dag was dat effect zo sterk dat ik van de weeromstuit een beetje in paniek raakte; waar waren m'n leuke invallen en m'n enthousiasme gebleven? Niks raakte me, de tijd kroop voorbij en ik verveelde me dood. ik kan me voorstellen dat je daar van in paniek raakte. hoe is dat nu heb je je invallen & enthousiasme weer wat terug of word dat erg onderdrukt door de medicatie?
De dag erna was dat zombiegevoel gelukkig alweer weg en begon ik te merken dat ik me idd beter kon concentreren op m'n studie, al blijft het vooral 's ochtends een grote strijd die ik geregeld weer voor een paar minuten-kwartieren-uren verlies ('van nature' heb ik een superdruk hoofd dan, wordt later op de dag minder als ik moeier wordt). gaat dit ook beter worden naarmate je de medicatie langer inneemt?
Het grootste effect merk ik tot dusver nog in m'n sociale leven. Het kost me veel minder moeite om rustig te praten, waardoor ik gesprekken ook minder vermoeiend vind en ik kan langer bij 1 onderwerp blijven waardoor gesprekken opeens ook veel meer inhoud krijgen en daardoor voor mij bevredigender worden. dit is echt fijn voor je! krijg je ook positieve reacties van je vrienden hierop?
En ik reageer ook veel minder emotioneel tegen m'n vriend! Kan nu beter de rode draad van een gesprek vasthouden en daardoor begrijpen waar hij heen wil met een opmerking; en dan wordt het voor mij opeens veel makkelijker om te zien dat hij iets niet onaardig bedoelde en vooral ook: wat hij wél bedoelde.
dinsdag 31 maart 2009 om 11:44
Hoi ik heb net een bericht geplaatst bij relaties
Maar hij past hier beter denk ik...Mijn verhaal
Ik mama van 2 kinderen heb al 11 jaar een relatie met een man
met (waarschijnlijk)Borderliner.
En op dit moment sta ik echt op het punt de relatie te beeindigen.
Ben totaal uitgeput.
Leven met een partner die een psychische stoornis heeft is verschrikkelijk moeilijk.
Steeds maar geven en niks terug krijgen.
Hij kan hier niks aan doen.
Komt door zijn verschrikkelijke jeugd.
Afgestaan ter adoptie,in diverse tehuizen gewoont en op straat geleeft.
Het constante aandacht vragen (zelfs jaloers op de aandacht die de kinderen krijgen)want voelt zich dan alleen, altijd achterdochtig,ziekelijk jaloers(zonder reden),zegt(schreeuwt)dingen zonder erover na te denken,maakt me zo dat ik weinig tot geen sociale contacten over heb,rijd altijd te hard,geeft mij altijd de schuld van alles,agressief,in zichzelf gekeerd,constante wraakgevoelens,het ene moment vrolijk en slaat om als er maar iets gezegd word,weinig tot geen vrienden(als ze hem 1 keer vergeten te bellen oid is het gelijk klaar) en het ergste word boos om de kleinste dingen.
Loop al jaren op mn tenen.
Durf niet eens op visite te gaan want dan zal die wel boos zijn.
Pff het is gewoon triest eigenlijk.
Zijn er personen die hetzelfde meemaken?
En is dit Borderliner of een andere aandoening?
Maar hij past hier beter denk ik...Mijn verhaal
Ik mama van 2 kinderen heb al 11 jaar een relatie met een man
met (waarschijnlijk)Borderliner.
En op dit moment sta ik echt op het punt de relatie te beeindigen.
Ben totaal uitgeput.
Leven met een partner die een psychische stoornis heeft is verschrikkelijk moeilijk.
Steeds maar geven en niks terug krijgen.
Hij kan hier niks aan doen.
Komt door zijn verschrikkelijke jeugd.
Afgestaan ter adoptie,in diverse tehuizen gewoont en op straat geleeft.
Het constante aandacht vragen (zelfs jaloers op de aandacht die de kinderen krijgen)want voelt zich dan alleen, altijd achterdochtig,ziekelijk jaloers(zonder reden),zegt(schreeuwt)dingen zonder erover na te denken,maakt me zo dat ik weinig tot geen sociale contacten over heb,rijd altijd te hard,geeft mij altijd de schuld van alles,agressief,in zichzelf gekeerd,constante wraakgevoelens,het ene moment vrolijk en slaat om als er maar iets gezegd word,weinig tot geen vrienden(als ze hem 1 keer vergeten te bellen oid is het gelijk klaar) en het ergste word boos om de kleinste dingen.
Loop al jaren op mn tenen.
Durf niet eens op visite te gaan want dan zal die wel boos zijn.
Pff het is gewoon triest eigenlijk.
Zijn er personen die hetzelfde meemaken?
En is dit Borderliner of een andere aandoening?
woensdag 1 april 2009 om 12:51
quote:Phien schreef op 16 maart 2009 @ 00:26:
[...]
De dsm-criteria vind ik toch wel vrij heftig, hoe zien die symptomen er eigenlijk uit in zeer milde/nauwelijks waarneembare vorm?Zoals ik het zelf zie, is het in deze vorm vooral voor degene met de klachten waarneembaar en veel minder, nauwelijks of niet voor de mensen en de maatschappij er om heen.
[...]
De dsm-criteria vind ik toch wel vrij heftig, hoe zien die symptomen er eigenlijk uit in zeer milde/nauwelijks waarneembare vorm?Zoals ik het zelf zie, is het in deze vorm vooral voor degene met de klachten waarneembaar en veel minder, nauwelijks of niet voor de mensen en de maatschappij er om heen.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
woensdag 1 april 2009 om 13:12
quote:tijgermeisje schreef op 24 maart 2009 @ 16:46:
So hey, even twee pagina's gelezen en wat een bagger, als mensen pas de diagnose hebben gekregen en dan op internet gaan kijken en dit soort dingen lezen, lekker dan.
Stel dat het je zus of je dochter is, die zich zo klote voelt dat ie dr een eind aan zou willen maken omdat het hele leven een lange rollercoaster ride aan extreme emoties is, denkt hier iemand echt dat mensen voor hun lol zo in elkaar steken?
Er zullen best mensen zijn die zich verschuilen achter Borderline om weg te komen met allerlei klote gedrag, maar lees eens een interview met Erwin van Meekeren, Borderline hebben is niet recht evenredig aan het hebben van een door en door verrot karakter.
Zo dit moest er even uit, stel je voor dat iemand schrijft "de meeste mensen die ik heb ontmoet met *vul hier een ernstige lichamelijke ziekte in* vind ik geen fijne mensen, ja lekker, ze hebben er ook echt voor gekozen hè.
Loop eens een weekje in de schoenen van iemand die Borderline heeft, het is alsof je emotionele hemofilie hebt, en iemand wiens bloed niet kan stollen neem je toch ook niet zo keihard te grazen als die een bloedvlek op je roomwitte Klippan achterlaat??
En dat iedereen wel trekken heeft of dat er ook normale mensen bestaan, hahahah nou ik heb nog nooit iemand meegemaakt die niet iets in zn karakter heeft wat in een van de vele lijstjes van persoonlijkheidsstoornissen voorkomt.
Het schijnt dat een flink percentage van managers trekken van de narcistische persoonlijkheid vertonen, dat wil nog niet zeggen dat ze een nodig een behandeling moeten ondergaan.
Het gaat er niet alleen om aan hoeveel van de 9 punten je "voldoet" maar in welke mate je er door beperkt wordt in het leven. Als je constant heen en weer geslingerd wordt tussen spanning opzoeken omdat je dat nodig hebt om te voelen dat je uberhaupt leeft en vervolgens die spanning helemaal niet aankunnen, als je WEET dat je emoties extreem zijn ten opzichte van de norm, beetje lastig om dan jezelf in ieder geval te accepteren inclusief je karakter en eventueel door de psychiater opgeplakte etiket lees diagnose.
Een psychische stoornis hebben is zwaar klote, niemand ziet iets aan je en als ze wel iets aan je zien dan moet je je maar vermannen en "gewoon normaal doen", nou lekker empathisch vermogen hier zeg, ga je ook tegen iemand in een rolstoel zeggen dat ie zich niet moet aanstellen en gewoon leuk mee moet doen met het hardloopclubje?
Er zijn mensen die in een paranoide psychose hele bloedbaden aanrichten, maar de exentriekeling van het dorp met schizofrenie haalt natuurlijk nooit de krant.
Veruit de meeste mensen met een psychische stoornis lijden in stilte, en als je dan die stilte doorbreekt en het is onbegrip en vooroordelen wat de klok slaat, nou dan zou ik nog maar eens nadenken over het knopen van een stropje.
Ongeveer 8 a 10 % van de mensen met Borderline pleegt zelfmoord, zegt dat al niet genoeg over wat een klote-diagnose dit is??
Met een term als "het verpesten voor de rest" ga je ervan uit dat iemand kan kiezen voor het wel of niet hebben van een psychische stoornis, en daar gaan mijn haren nou eenmaal recht van overeind staan.
Dat je je niet geroepen voelt om te sympatiseren met mensen in psychische nood is één ding, maar om ze vervolgens ijskoud weg te zetten als vullis is onmenselijk.
Ugh.Je zegt het pittig. Maar je hebt wel gelijk dat er nog teveel mensen zijn die nauwelijks weten waar ze het over hebben, laat staan dat ze er dan ook nog eens empathisch mee om kunnen gaan.
So hey, even twee pagina's gelezen en wat een bagger, als mensen pas de diagnose hebben gekregen en dan op internet gaan kijken en dit soort dingen lezen, lekker dan.
Stel dat het je zus of je dochter is, die zich zo klote voelt dat ie dr een eind aan zou willen maken omdat het hele leven een lange rollercoaster ride aan extreme emoties is, denkt hier iemand echt dat mensen voor hun lol zo in elkaar steken?
Er zullen best mensen zijn die zich verschuilen achter Borderline om weg te komen met allerlei klote gedrag, maar lees eens een interview met Erwin van Meekeren, Borderline hebben is niet recht evenredig aan het hebben van een door en door verrot karakter.
Zo dit moest er even uit, stel je voor dat iemand schrijft "de meeste mensen die ik heb ontmoet met *vul hier een ernstige lichamelijke ziekte in* vind ik geen fijne mensen, ja lekker, ze hebben er ook echt voor gekozen hè.
Loop eens een weekje in de schoenen van iemand die Borderline heeft, het is alsof je emotionele hemofilie hebt, en iemand wiens bloed niet kan stollen neem je toch ook niet zo keihard te grazen als die een bloedvlek op je roomwitte Klippan achterlaat??
En dat iedereen wel trekken heeft of dat er ook normale mensen bestaan, hahahah nou ik heb nog nooit iemand meegemaakt die niet iets in zn karakter heeft wat in een van de vele lijstjes van persoonlijkheidsstoornissen voorkomt.
Het schijnt dat een flink percentage van managers trekken van de narcistische persoonlijkheid vertonen, dat wil nog niet zeggen dat ze een nodig een behandeling moeten ondergaan.
Het gaat er niet alleen om aan hoeveel van de 9 punten je "voldoet" maar in welke mate je er door beperkt wordt in het leven. Als je constant heen en weer geslingerd wordt tussen spanning opzoeken omdat je dat nodig hebt om te voelen dat je uberhaupt leeft en vervolgens die spanning helemaal niet aankunnen, als je WEET dat je emoties extreem zijn ten opzichte van de norm, beetje lastig om dan jezelf in ieder geval te accepteren inclusief je karakter en eventueel door de psychiater opgeplakte etiket lees diagnose.
Een psychische stoornis hebben is zwaar klote, niemand ziet iets aan je en als ze wel iets aan je zien dan moet je je maar vermannen en "gewoon normaal doen", nou lekker empathisch vermogen hier zeg, ga je ook tegen iemand in een rolstoel zeggen dat ie zich niet moet aanstellen en gewoon leuk mee moet doen met het hardloopclubje?
Er zijn mensen die in een paranoide psychose hele bloedbaden aanrichten, maar de exentriekeling van het dorp met schizofrenie haalt natuurlijk nooit de krant.
Veruit de meeste mensen met een psychische stoornis lijden in stilte, en als je dan die stilte doorbreekt en het is onbegrip en vooroordelen wat de klok slaat, nou dan zou ik nog maar eens nadenken over het knopen van een stropje.
Ongeveer 8 a 10 % van de mensen met Borderline pleegt zelfmoord, zegt dat al niet genoeg over wat een klote-diagnose dit is??
Met een term als "het verpesten voor de rest" ga je ervan uit dat iemand kan kiezen voor het wel of niet hebben van een psychische stoornis, en daar gaan mijn haren nou eenmaal recht van overeind staan.
Dat je je niet geroepen voelt om te sympatiseren met mensen in psychische nood is één ding, maar om ze vervolgens ijskoud weg te zetten als vullis is onmenselijk.
Ugh.Je zegt het pittig. Maar je hebt wel gelijk dat er nog teveel mensen zijn die nauwelijks weten waar ze het over hebben, laat staan dat ze er dan ook nog eens empathisch mee om kunnen gaan.
Het is mij: shaHla (Iranian version)
(Iranian version)
woensdag 1 april 2009 om 16:50
quote:_Sungirl_ schreef op 16 maart 2009 @ 00:47:
Tja ik ken een aantal mensen die bordeline hebben en dat zijn nou niet bepaald de leukste personen.Bij een is het wel heel erg ze verwaarloost zich zelf,heeft haar ex-man dochters andere familie leden en mij geslagen,paar keer zelfmoord geprobeerd,wil nu niet eens op bezoek bij haar kleinzoon maar als ze er dan is en ik ben er b.v ook en heb hem vast is ze weer jaloers.En ze wou zich nooit laten opnemen.Maar goed nu moest ze wel haar ex-man heeft haar eindelijk uit huis gezet.En nu gaat het wel wat beter met haar.En die andere personen ken ik oppervlakkig en ik wil ze ook niet beter leren kennen.Geen zin meer in om weer energie in te steken om te helpen willen ze toch niet.
Dus als ze zulke ervaringen zoals ik heb meegemaakt vind ik het niet zo gek dat bordeline over een kam wordt geschoren.Ik herinner me opeens weer waarom ik normaal nooit topics over borderline open. Ik word zo ziek van alle vooroordelen en negatieve reacties die ik soms tegen kom (deze is trouwens niet zo heel erg). Iedereen schijnt zo'n beetje te denken dat borderliners agressief zijn. Ik heb juist heel veel moeite om boos te worden en vermijdt conflicten. Ik ben namelijk ontzettend bang dat ik dan iemand kwetst. Het is heel moeilijk om daaraan te werken als je van iedereen hoort dat alle borderliners agressieve huilies zijn bij wie je uit de buurt moet blijven. (O.K. ik beken ik ben wel een huilie... maar daar blijft het dan bij he , en o ja, ik dreig ook nooit om een mes in mn pols te zetten als iemand iets zegt wat me niet bevalt.
Tja ik ken een aantal mensen die bordeline hebben en dat zijn nou niet bepaald de leukste personen.Bij een is het wel heel erg ze verwaarloost zich zelf,heeft haar ex-man dochters andere familie leden en mij geslagen,paar keer zelfmoord geprobeerd,wil nu niet eens op bezoek bij haar kleinzoon maar als ze er dan is en ik ben er b.v ook en heb hem vast is ze weer jaloers.En ze wou zich nooit laten opnemen.Maar goed nu moest ze wel haar ex-man heeft haar eindelijk uit huis gezet.En nu gaat het wel wat beter met haar.En die andere personen ken ik oppervlakkig en ik wil ze ook niet beter leren kennen.Geen zin meer in om weer energie in te steken om te helpen willen ze toch niet.
Dus als ze zulke ervaringen zoals ik heb meegemaakt vind ik het niet zo gek dat bordeline over een kam wordt geschoren.Ik herinner me opeens weer waarom ik normaal nooit topics over borderline open. Ik word zo ziek van alle vooroordelen en negatieve reacties die ik soms tegen kom (deze is trouwens niet zo heel erg). Iedereen schijnt zo'n beetje te denken dat borderliners agressief zijn. Ik heb juist heel veel moeite om boos te worden en vermijdt conflicten. Ik ben namelijk ontzettend bang dat ik dan iemand kwetst. Het is heel moeilijk om daaraan te werken als je van iedereen hoort dat alle borderliners agressieve huilies zijn bij wie je uit de buurt moet blijven. (O.K. ik beken ik ben wel een huilie... maar daar blijft het dan bij he , en o ja, ik dreig ook nooit om een mes in mn pols te zetten als iemand iets zegt wat me niet bevalt.
woensdag 1 april 2009 om 17:00
CHOCHO, ben je wel agressief naar jezelf toe?
De agressiviteit bij BPS is een kenmerk van een verstoorde emotieregulatie. Het is een soort pseudo-agressiviteit m.i., maar de uitwerking is natuurlijk hetzelfde (en hoe, ik heb vandaag een nieuwe radiator ontvangen omdat ik die in woede kapot had gemaakt, dat gaat veel geld kosten dus ben wel even genezen).
Die vooroordelen word ik ook schijtziek van. Vul voor 'borderliner' 'neger' in, en je hebt 't gedaan, hoor.
De agressiviteit bij BPS is een kenmerk van een verstoorde emotieregulatie. Het is een soort pseudo-agressiviteit m.i., maar de uitwerking is natuurlijk hetzelfde (en hoe, ik heb vandaag een nieuwe radiator ontvangen omdat ik die in woede kapot had gemaakt, dat gaat veel geld kosten dus ben wel even genezen).
Die vooroordelen word ik ook schijtziek van. Vul voor 'borderliner' 'neger' in, en je hebt 't gedaan, hoor.
woensdag 1 april 2009 om 17:05
laila, lieverd, wat goed dat je hier gaat meeschrijven! je hebt net de diagnose gekregen, het heeft tijd nodig om dit te kunnen accepteren. je zegt dat je er graag van af wilt, maar je zult er mee moeten leren leven.
voor mij was het persoonlijk een opluchting dat ik de diagnose kreeg, ik wist eindelijk wat er met me aan de hand was en bevestigde dat ik niet gek was! inmiddels heb ik het geaccepteerd en weet ik dat ik er van kan "genezen"
de vooroordelen zijn idd heel moeilijk vind ik ook, maar weet je wat het is. je hebt BPS, je bent het niet. iemand die dan ook zegt ik heb iets met een Borderliner, vind ik enigzins respectloos, snap je wat ik bedoel?
gebruik dit topic maar om lekker van je af te schrijven!
voor mij was het persoonlijk een opluchting dat ik de diagnose kreeg, ik wist eindelijk wat er met me aan de hand was en bevestigde dat ik niet gek was! inmiddels heb ik het geaccepteerd en weet ik dat ik er van kan "genezen"
de vooroordelen zijn idd heel moeilijk vind ik ook, maar weet je wat het is. je hebt BPS, je bent het niet. iemand die dan ook zegt ik heb iets met een Borderliner, vind ik enigzins respectloos, snap je wat ik bedoel?
gebruik dit topic maar om lekker van je af te schrijven!
woensdag 1 april 2009 om 17:05
Een radiator! Meid, hoe heb je dat voor elkaar gekregen! Toch niet naar iemands hoofd gesmeten he.
Ik ben i.d.d nogal zelfdestructief (automutilatie, gedoe met mannen, rommelen met eten) maar dat vind ik veel minder erg dan agressie naar anderen toe (tenzij je iemand ermee probeert te manipuleren) , maar das heel persoonlijk.
Ik ben i.d.d nogal zelfdestructief (automutilatie, gedoe met mannen, rommelen met eten) maar dat vind ik veel minder erg dan agressie naar anderen toe (tenzij je iemand ermee probeert te manipuleren) , maar das heel persoonlijk.
woensdag 1 april 2009 om 17:09
quote:tiswah schreef op 01 april 2009 @ 12:41:
Phien! Wauw, dat klinkt wel echt positief! Lijkt me heerlijk, om weer wat rust in je kop te hebben... ritalin pakt dus best positief uit voor jou? Is natuurlijk wennen ja, kan ik me helemaal voorstellen...
Hier gaat t ook SLECHT. ik vind t echt moeilijk om 'structuur' aan te brengen nu ik even een paar maanden zonder dagtherapie zit. ik moet zoveel doen voor m'n studie, maar t lukt gewoon niet. alles is chaos, m'n hoofd, m'n huis, m'n dag/nachtritme is weer aan t verschuiven, pff... en ben ik ook hard op zoek naar nieuwe woonruimte want ik wil verhuizen naar n andere stadij
en ondertussen blijf ik maar met die KUTex bezig, we gaan nu binnenkort maar afspreken zodat ik t er gewoon over kan hebben en dan daarna hopelijk wél afsluiten. of juist weer nog meer de shit in, maarja ik krijg er zo op deze manier ook echt geen rust mee.
heb laatst trouwens een doorverwijzing gekregen, en daar stond niet alleen bps maar ook ontwijkende&vermijdende persoonlijkheidsstoornis.. ik hang daar niet heel veel aan op, maar moest toch wel even slikken. wat voor een rampzalig sociaal figuur ben je dan, als je die diagnoses krijgt? hoe kan ik in hemelsnaam ooit nog een leuke man vinden, met al die problemen waar ik tegenaan loop?
maw tis weer allemaal lekker obsessief hier. obsessief, wanhopig, hopeloos, chaos.. dat kenmerkt mijn bestaantje op t moment wel..
tiswah, wat vervelend voor je dat het niet goed met je gaat! heb je andere vorm van hulp, kun je niet naar de huisarts gaan? sta je nu op een wachtlijst voor therapie?
maar aan de andere kant, ik volg bijna al m'n colleges, kom elke dag m'n bed uit en sport minimaal 2x in de week, dus dat is dan wel weer positief (vergeleken met voorheen toen ik hele dagen in bed lag)
ohhh ik ben zo zenuwachtig voor die afspraak met m'n ex... heeft iemand misschien tips? hoe moet ik me gedragen??? ik wil niet hysterisch worden, ik wil 'cool' zijn.. ik wil me niet weer laten kwetsen, ik wil niet overdreven boos zijn, ik wil niet weer 'onder' zitten (dat heb ik op therapie geleerd, onder-midden-boven posities, dat ik altijd onder zit, alsof ik de ander nodig heb..) ik wil ook niet te hoge verwachtingen hebben voor die afspraak.. maar HELP hoe doe je dat allemaal???
iemand? tips? is het niet een idee om het gesprek met je ex uit te stellen? je hebt nu zoveel aan je hoofd, of schrijf hem een brief zou dat wat zijn ipv afspreken?
@totaaluitgeput, sorry ik weet niet zo goed wat ik met jouw verhaal moet. mijn haren springen overeind als ik hoor dat iemand zegt dat er sprake is van iemand met een persoonlijkheidsstoornis, en later blijkt dat dit helemaal niet zo gediagnosticeerd is maar meer een 'ideetje' van die persoon is. ga alsjeblieft niet om diagnoses via een forum vragen, maar schakel dan professionele hulp in. zoals op dat andere forum ook al tegen je gezegd is; misschien is t wel gewoon een klootzak, waarom zou ie daar een 'aandoening' zoals jij het noemt, voor nodig moeten hebben? @ totaaluitgeput, ik ben het met tiswah eens, ik denk dat je beter op de pijler relatie kunt gaan posten, is niet lullig bedoeld!
Phien! Wauw, dat klinkt wel echt positief! Lijkt me heerlijk, om weer wat rust in je kop te hebben... ritalin pakt dus best positief uit voor jou? Is natuurlijk wennen ja, kan ik me helemaal voorstellen...
Hier gaat t ook SLECHT. ik vind t echt moeilijk om 'structuur' aan te brengen nu ik even een paar maanden zonder dagtherapie zit. ik moet zoveel doen voor m'n studie, maar t lukt gewoon niet. alles is chaos, m'n hoofd, m'n huis, m'n dag/nachtritme is weer aan t verschuiven, pff... en ben ik ook hard op zoek naar nieuwe woonruimte want ik wil verhuizen naar n andere stadij
en ondertussen blijf ik maar met die KUTex bezig, we gaan nu binnenkort maar afspreken zodat ik t er gewoon over kan hebben en dan daarna hopelijk wél afsluiten. of juist weer nog meer de shit in, maarja ik krijg er zo op deze manier ook echt geen rust mee.
heb laatst trouwens een doorverwijzing gekregen, en daar stond niet alleen bps maar ook ontwijkende&vermijdende persoonlijkheidsstoornis.. ik hang daar niet heel veel aan op, maar moest toch wel even slikken. wat voor een rampzalig sociaal figuur ben je dan, als je die diagnoses krijgt? hoe kan ik in hemelsnaam ooit nog een leuke man vinden, met al die problemen waar ik tegenaan loop?
maw tis weer allemaal lekker obsessief hier. obsessief, wanhopig, hopeloos, chaos.. dat kenmerkt mijn bestaantje op t moment wel..
tiswah, wat vervelend voor je dat het niet goed met je gaat! heb je andere vorm van hulp, kun je niet naar de huisarts gaan? sta je nu op een wachtlijst voor therapie?
maar aan de andere kant, ik volg bijna al m'n colleges, kom elke dag m'n bed uit en sport minimaal 2x in de week, dus dat is dan wel weer positief (vergeleken met voorheen toen ik hele dagen in bed lag)
ohhh ik ben zo zenuwachtig voor die afspraak met m'n ex... heeft iemand misschien tips? hoe moet ik me gedragen??? ik wil niet hysterisch worden, ik wil 'cool' zijn.. ik wil me niet weer laten kwetsen, ik wil niet overdreven boos zijn, ik wil niet weer 'onder' zitten (dat heb ik op therapie geleerd, onder-midden-boven posities, dat ik altijd onder zit, alsof ik de ander nodig heb..) ik wil ook niet te hoge verwachtingen hebben voor die afspraak.. maar HELP hoe doe je dat allemaal???
iemand? tips? is het niet een idee om het gesprek met je ex uit te stellen? je hebt nu zoveel aan je hoofd, of schrijf hem een brief zou dat wat zijn ipv afspreken?
@totaaluitgeput, sorry ik weet niet zo goed wat ik met jouw verhaal moet. mijn haren springen overeind als ik hoor dat iemand zegt dat er sprake is van iemand met een persoonlijkheidsstoornis, en later blijkt dat dit helemaal niet zo gediagnosticeerd is maar meer een 'ideetje' van die persoon is. ga alsjeblieft niet om diagnoses via een forum vragen, maar schakel dan professionele hulp in. zoals op dat andere forum ook al tegen je gezegd is; misschien is t wel gewoon een klootzak, waarom zou ie daar een 'aandoening' zoals jij het noemt, voor nodig moeten hebben? @ totaaluitgeput, ik ben het met tiswah eens, ik denk dat je beter op de pijler relatie kunt gaan posten, is niet lullig bedoeld!
woensdag 1 april 2009 om 17:10
CHOCO, ik heb een mes gegooid uit woede, maar er was niemand in de kamer hoor (ik heb enkel een kamer, dus niemand aanwezig). Sja, je moet er maar om lachen, niet?
De agressie naar jezelf verschilt niet van de agressie naar anderen, qua grondslag. Het is beide een gevolg van niet kunnen omgaan met een emotie. Nu is het ene strafbaar en het andere niet, en met agressie naar jezelf heb je grotendeels jezelf natuurlijk.
Ik heb het dus beide, alleen ben ik enkel als ik mij in een kwetsbare positie bevind, agressief naar anderen (relatie, ouders). Ben ontiegelijk bang om zwak te zijn en zo gezien te worden. Ben er ook wel achter dat ik dat grotendeels invul, maar oei, die gedachte...Ik ben nogal Spartaans opgevoed (emoties =zwak), en kan dat moeilijk omvormen.
De agressie naar jezelf verschilt niet van de agressie naar anderen, qua grondslag. Het is beide een gevolg van niet kunnen omgaan met een emotie. Nu is het ene strafbaar en het andere niet, en met agressie naar jezelf heb je grotendeels jezelf natuurlijk.
Ik heb het dus beide, alleen ben ik enkel als ik mij in een kwetsbare positie bevind, agressief naar anderen (relatie, ouders). Ben ontiegelijk bang om zwak te zijn en zo gezien te worden. Ben er ook wel achter dat ik dat grotendeels invul, maar oei, die gedachte...Ik ben nogal Spartaans opgevoed (emoties =zwak), en kan dat moeilijk omvormen.
woensdag 1 april 2009 om 17:12
quote:newstylista schreef op 01 april 2009 @ 17:05:
laila, lieverd, wat goed dat je hier gaat meeschrijven! je hebt net de diagnose gekregen, het heeft tijd nodig om dit te kunnen accepteren. je zegt dat je er graag van af wilt, maar je zult er mee moeten leren leven.
voor mij was het persoonlijk een opluchting dat ik de diagnose kreeg, ik wist eindelijk wat er met me aan de hand was en bevestigde dat ik niet gek was! inmiddels heb ik het geaccepteerd en weet ik dat ik er van kan "genezen"
de vooroordelen zijn idd heel moeilijk vind ik ook, maar weet je wat het is. je hebt BPS, je bent het niet. iemand die dan ook zegt ik heb iets met een Borderliner, vind ik enigzins respectloos, snap je wat ik bedoel?
gebruik dit topic maar om lekker van je af te schrijven!Ik snap helemaal wat je bedoelt! Ik heb zo'n hekel aan het woord BORDERLINER! Das net zoiets als iemand met overgewicht aanspreken met DIKZAK of iemand die in de prostitutie zit aanspreken met: Hé HOER! ( Niet dat dr iets mis is met die twee dingen, in tegendeel, als ik geen vriend had dan wist ik al lang hoe ik aan mijn geld zou komen.....)
laila, lieverd, wat goed dat je hier gaat meeschrijven! je hebt net de diagnose gekregen, het heeft tijd nodig om dit te kunnen accepteren. je zegt dat je er graag van af wilt, maar je zult er mee moeten leren leven.
voor mij was het persoonlijk een opluchting dat ik de diagnose kreeg, ik wist eindelijk wat er met me aan de hand was en bevestigde dat ik niet gek was! inmiddels heb ik het geaccepteerd en weet ik dat ik er van kan "genezen"
de vooroordelen zijn idd heel moeilijk vind ik ook, maar weet je wat het is. je hebt BPS, je bent het niet. iemand die dan ook zegt ik heb iets met een Borderliner, vind ik enigzins respectloos, snap je wat ik bedoel?
gebruik dit topic maar om lekker van je af te schrijven!Ik snap helemaal wat je bedoelt! Ik heb zo'n hekel aan het woord BORDERLINER! Das net zoiets als iemand met overgewicht aanspreken met DIKZAK of iemand die in de prostitutie zit aanspreken met: Hé HOER! ( Niet dat dr iets mis is met die twee dingen, in tegendeel, als ik geen vriend had dan wist ik al lang hoe ik aan mijn geld zou komen.....)
