Psyche
alle pijlers
Borderline Nieuw Topic
zondag 15 maart 2009 om 23:44
Het oude topic over Borderline heeft mij behoorlijk aan het denken gezet.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
woensdag 1 april 2009 om 17:22
woensdag 1 april 2009 om 17:34
quote:Digitalis schreef op 01 april 2009 @ 17:22:
Nou gelukkig CHOCO, hier 'n HOERRRRRRRRRRRRR!
Ik vind mensen die een kind liefde en een stabiele omgeving kunnen bieden, geschikt voor kinderen. Wat voor mensen het voor de rest ook zijn, welke plakkers ze ook hebben.
Je moet jezelf zien in mogelijkheden, niet in beperkingen.Ja, daar heb je natuurlijk gelijk in. Was het alleen maar zo makkelijk als het klinkt. (Ik ben trouwens nog te jong om officiëel borderline te mogen hebben. Volgens mn psychiater heb ik officiëel borderline in ontwikkeling, maar kan ik eigenlijk wel zeggen dat ik het wel heb. Dat vond ik een beetje vaag... )
Nou gelukkig CHOCO, hier 'n HOERRRRRRRRRRRRR!
Ik vind mensen die een kind liefde en een stabiele omgeving kunnen bieden, geschikt voor kinderen. Wat voor mensen het voor de rest ook zijn, welke plakkers ze ook hebben.
Je moet jezelf zien in mogelijkheden, niet in beperkingen.Ja, daar heb je natuurlijk gelijk in. Was het alleen maar zo makkelijk als het klinkt. (Ik ben trouwens nog te jong om officiëel borderline te mogen hebben. Volgens mn psychiater heb ik officiëel borderline in ontwikkeling, maar kan ik eigenlijk wel zeggen dat ik het wel heb. Dat vond ik een beetje vaag... )
woensdag 1 april 2009 om 17:35
quote:CHOCOlaiLA schreef op 01 april 2009 @ 17:34:
[...]
Ja, daar heb je natuurlijk gelijk in. Was het alleen maar zo makkelijk als het klinkt. (Ik ben trouwens nog te jong om officiëel borderline te mogen hebben. Volgens mn psychiater heb ik officiëel borderline in ontwikkeling, maar kan ik eigenlijk wel zeggen dat ik het wel heb. Dat vond ik een beetje vaag... )hecht niet teveel waarde aan de " stempel" die je gekregen hebt. richt je op je belemmeringen en werk daaraan.
[...]
Ja, daar heb je natuurlijk gelijk in. Was het alleen maar zo makkelijk als het klinkt. (Ik ben trouwens nog te jong om officiëel borderline te mogen hebben. Volgens mn psychiater heb ik officiëel borderline in ontwikkeling, maar kan ik eigenlijk wel zeggen dat ik het wel heb. Dat vond ik een beetje vaag... )hecht niet teveel waarde aan de " stempel" die je gekregen hebt. richt je op je belemmeringen en werk daaraan.
woensdag 1 april 2009 om 17:36
woensdag 1 april 2009 om 17:37
woensdag 1 april 2009 om 17:44
Ah, ik dacht dat 18 jaar de grens was. Verouderde boeken zeker.
Ik zou geen kinderen durven te nemen, maar dat komt omdat ik niks heb met kinderen en ze niet leuk vind. Lijkt me de beste reden om geen kinderen te nemen. Heb werkelijk geen behoefte daaraan.
En heb je haast? Werkt niet. Dit accepteren, aan je karakter werken, da's een lang proces. Je verneukt het enkel als je hals over kop allerlei cursussen gaat doen. Zit je straks met een manische glimlach in de Baghwansekte. Moet je zien te vermijden.
Ik zou geen kinderen durven te nemen, maar dat komt omdat ik niks heb met kinderen en ze niet leuk vind. Lijkt me de beste reden om geen kinderen te nemen. Heb werkelijk geen behoefte daaraan.
En heb je haast? Werkt niet. Dit accepteren, aan je karakter werken, da's een lang proces. Je verneukt het enkel als je hals over kop allerlei cursussen gaat doen. Zit je straks met een manische glimlach in de Baghwansekte. Moet je zien te vermijden.
woensdag 1 april 2009 om 20:31
quote:newstylista schreef op 01 april 2009 @ 17:34:
het hangt van de persoon af laila of je geschikt bent om kinderen te krijgen, maar dat geld voor iedereen, ook mensen zonder BPS. ga eerst maar eens rustig aan jezelf werken.
Inderdaad, daar ben ik het van harte mee eens. Iemand die nog midden in zijn of haar BPS-fase zit, zou ik ook niet aanraden om kinderen te nemen, uit gevaar dat je hetzelfde bij je kinderen doet wat jou is aangedaan. Je weet immers niet beter. Als iemand niet met zijn of haar gevoelens weet om te gaan, verslaafd is, etc, dan zou ik die persoon niet aanraden om kinderen te nemen uit angst voor herhaling, dat is ook de reden dat ik met mijn 34 jaar geen kinderen op de wereld heb gezet.
Ten eerste heb ik pas op mijn 30e sex gehad, hoe raar dat ook klinkt. Daarvoor was ik altijd bang voor sex, bang voor intimiteit etc, ik voelde me niet veilig en geliefd genoeg, maar mijn huidige vriend begrijpt heel veel van me. Dat komt misschien ook omdat hij 19 jaar ouder is en al een huwelijk wat niet al te best was, achter de rug had. Zijn ex verwaarloosde hem en toen ontmoette hij mij en ik gaf hem aandacht, vond hem hartstikke lief en leuk en begreep bij God niet waarom zijn toendertijd huidige vrouw deze man zo aan zichzelf overliet, ik had nog nooit een lievere, begripvollere, sterkere en leukere, aantrekkelijkere man ontmoet dan deze man. Hij was hoog opgeleid, zij waste mensen in een bejaardentehuis en ze werkte 's nachts. Ze waren 26 jaar gelden getrouwd en daarom zijn ze misschien zo uit elkaar gegroeid. Ze heeft hem nooit gestimuleerd om te studeren, terwijl ik zo trots op hem was dat hij heeft doorgezet en echt iets van zijn leven heeft gemaakt.
Ik heb hem vanaf het begin wel verteld waar ik last van had, maar hij was zo verliefd op me en in eerste instantie wilde ie alleen maar met me naar bed, maar ik wilde hem niet laten gaan. Ik had mezelf altijd beloofd dat ik alleen met een man naar bed zou gaan, als ik verder met hem zou gaan, maar hij was zo gewend aan vluchten uit zijn vreselijke huwelijk, waar zijn vrouw nooit en te nimmer met hem naar bed wilde, hij had wel vaker buitenvrouwen gehad en misschien was hij aan dat leven gewend, maar ik wilde meer, ik wilde hem voor mezelf, maar in beginsel zat dat er niet in, hij koos voor zijn gezin, voor zijn 2 kinderen etc.
Ik heb heel erg lang op hem ingepraat, want hij kwam dan wel bij me en ging 's avonds naar huis en ik pikte dat niet, ik had geen zin om een zielig buitenvrouwtje te worden en ik dacht: het komt ooit wel goed, maar onderschat een man met een gezin niet. In mijn geval heeft het op lange termijn goed uitgepakt, er zijn zat vrouwen die wel de situatie buitenvrouw accepteren, vooral als je niet veel liefde en/of goede relaties gewend ben, maar ik heb ervoor geknokt dat hij naar mij toe ging. Het is zelfs een bepaalde periode uitgeweest, toen ik me had laten opnemen in een kliniek.
Ik was daar toen al een poosje mee bezig, met opname en zo, het is me toen ook geadviseerd door mijn toenmalige therapeute, maar ik wilde er niet aan, zeker niet toen ik mijn vriend ontmoette. Hij zou mij wel helpen, hij gaf immers om me, maar deze man kon me ook niet redden, de klachten werden erger of ze kwamen eruit, ik weet het niet, maar toen ik in een psychose raakte, heb ik me echt op laten nemen en toen heb ik de relatie uitgemaakt, omdat ik niet meer de moed en de durf en de kracht had om voor deze relatie te vechten. Hij kwam toch niet los van die vrouw.
Maar goed, toen we dus een keer met elkaar naar bed waren geweest, kreeg ik de volgende dag een sms-je dat ie van me hield, net op de dag dat ik een intake had bij een borderline-kliniek. Ik heb hem terug gebeld en weer afgesproken en we zagen elkaar in het geniep. Totdat ik mijn geheime relatie opbiechtte aan een mede-kerkganger van ons en die biechtte onze relatie weer op aan de toenmalige voorganger en toen waren de poppen aan het dansen. Die voorganger belde de ex-vrouw van mijn vriend en die was boos, en ergens kreeg ik dus mijn zin, sneaky he.
R. beloofde aan zijn ex, E. om niet meer naar mij toe te gaan, maar zij rook onraad en ik belde R. elke dag hoe het nu thuis ging. Ik wilde natuurlijk dat het uit zou gaan, maar in die kliniek kreeg ik spijt en wilde ik het uitmaken. Ik wilde geen gezin uit elkaar ritsen, alleen maar omdat ik liefde en aandacht nodig had en ik vroeg R. om niet meer te bellen, maar toen werd hij dus echt heftig. Hij kon en wilde mij niet loslaten, ik had toch wat in hem geraakt en aangewakkerd, liefde noemt men dat, dat had hij bij die andere vrouw nooit gehad. Ja, dacht ik, dat zei je eerst ook en toen na de begrafenis van haar vader, ben je op onze relatie teruggekomen en toen voelde ik me zo afgewezen en vernederd, dat wilde ik niet nog een keer meemaken.
Mijn groepsgenoten in die kliniek stonden achter mijn keuze, maar ze werden woedend op me toen ik 's middags hem nog wilde zien, dat waren dus duidelijk geen borderliners, ze hadden me ook nog eens op een verkeerde afdeling geplaatst, op de afdeling van de neuroten, dat werkte dus tegen me. Prompt vonden ze me niet te vertrouwen, terwijl ze toch eigenlijk zouden moeten weten dat een echte borderliner per minuut van gedachten kan wisselen. Ik kon niet hard zijn, maar ik was wel bang, erg bang en dat had met mijn vorige relatie te maken die ik ook nog niet had verwerkt. Dus had ik het die middag nog een keer uitgemaakt. Ik kon niet meer, ik kon het niet meer aan. Dat heen en weer gereis van hem naar zijn vrouw, ik voelde me beschaamd en vernederd, hij had zelfs nog sex gehad met haar, uit medelijden wel te verstaan, maar ik, vond mezelf meer waard. En dat vond mijn groep ook, maar die sloeg door. Als hij van het weekend aan zou bellen, moest ik niet open doen en dan een groepslid bellen, dus eigenlijk ging hun verantwoording te ver, maar dat was dan zgn om te helpen, maar ik had wel heel erg veel moeite met deze hulp, net alsof ik verslaafd was of zo. Ze zagen deze relatie echt als slecht, maar op mijn verjaardag waren we weer samen en ik zou toch naar een andere afdeling gaan, en daar reageerden ze heel erg anders.
Op die eerste afdeling moest ik na het weekend opbiechten dat ik hem weer had gezien en weer had ik iedereen tegen me en ik trok dat niet. Ik snakte naar wat meer begrip en tolerante, miildheid wel te verstaan en die kreeg ik gelukkig wel op de borderline-afdeling. Daar werd mijn relatie gewoon serieus genomen en kon ik ervoor gaan, dat was wel een verschil van dag en nacht. Op de ene afdeling voelde ik me behandeld als een klein kind, hoewel ik hun reactie wel begreep.
het hangt van de persoon af laila of je geschikt bent om kinderen te krijgen, maar dat geld voor iedereen, ook mensen zonder BPS. ga eerst maar eens rustig aan jezelf werken.
Inderdaad, daar ben ik het van harte mee eens. Iemand die nog midden in zijn of haar BPS-fase zit, zou ik ook niet aanraden om kinderen te nemen, uit gevaar dat je hetzelfde bij je kinderen doet wat jou is aangedaan. Je weet immers niet beter. Als iemand niet met zijn of haar gevoelens weet om te gaan, verslaafd is, etc, dan zou ik die persoon niet aanraden om kinderen te nemen uit angst voor herhaling, dat is ook de reden dat ik met mijn 34 jaar geen kinderen op de wereld heb gezet.
Ten eerste heb ik pas op mijn 30e sex gehad, hoe raar dat ook klinkt. Daarvoor was ik altijd bang voor sex, bang voor intimiteit etc, ik voelde me niet veilig en geliefd genoeg, maar mijn huidige vriend begrijpt heel veel van me. Dat komt misschien ook omdat hij 19 jaar ouder is en al een huwelijk wat niet al te best was, achter de rug had. Zijn ex verwaarloosde hem en toen ontmoette hij mij en ik gaf hem aandacht, vond hem hartstikke lief en leuk en begreep bij God niet waarom zijn toendertijd huidige vrouw deze man zo aan zichzelf overliet, ik had nog nooit een lievere, begripvollere, sterkere en leukere, aantrekkelijkere man ontmoet dan deze man. Hij was hoog opgeleid, zij waste mensen in een bejaardentehuis en ze werkte 's nachts. Ze waren 26 jaar gelden getrouwd en daarom zijn ze misschien zo uit elkaar gegroeid. Ze heeft hem nooit gestimuleerd om te studeren, terwijl ik zo trots op hem was dat hij heeft doorgezet en echt iets van zijn leven heeft gemaakt.
Ik heb hem vanaf het begin wel verteld waar ik last van had, maar hij was zo verliefd op me en in eerste instantie wilde ie alleen maar met me naar bed, maar ik wilde hem niet laten gaan. Ik had mezelf altijd beloofd dat ik alleen met een man naar bed zou gaan, als ik verder met hem zou gaan, maar hij was zo gewend aan vluchten uit zijn vreselijke huwelijk, waar zijn vrouw nooit en te nimmer met hem naar bed wilde, hij had wel vaker buitenvrouwen gehad en misschien was hij aan dat leven gewend, maar ik wilde meer, ik wilde hem voor mezelf, maar in beginsel zat dat er niet in, hij koos voor zijn gezin, voor zijn 2 kinderen etc.
Ik heb heel erg lang op hem ingepraat, want hij kwam dan wel bij me en ging 's avonds naar huis en ik pikte dat niet, ik had geen zin om een zielig buitenvrouwtje te worden en ik dacht: het komt ooit wel goed, maar onderschat een man met een gezin niet. In mijn geval heeft het op lange termijn goed uitgepakt, er zijn zat vrouwen die wel de situatie buitenvrouw accepteren, vooral als je niet veel liefde en/of goede relaties gewend ben, maar ik heb ervoor geknokt dat hij naar mij toe ging. Het is zelfs een bepaalde periode uitgeweest, toen ik me had laten opnemen in een kliniek.
Ik was daar toen al een poosje mee bezig, met opname en zo, het is me toen ook geadviseerd door mijn toenmalige therapeute, maar ik wilde er niet aan, zeker niet toen ik mijn vriend ontmoette. Hij zou mij wel helpen, hij gaf immers om me, maar deze man kon me ook niet redden, de klachten werden erger of ze kwamen eruit, ik weet het niet, maar toen ik in een psychose raakte, heb ik me echt op laten nemen en toen heb ik de relatie uitgemaakt, omdat ik niet meer de moed en de durf en de kracht had om voor deze relatie te vechten. Hij kwam toch niet los van die vrouw.
Maar goed, toen we dus een keer met elkaar naar bed waren geweest, kreeg ik de volgende dag een sms-je dat ie van me hield, net op de dag dat ik een intake had bij een borderline-kliniek. Ik heb hem terug gebeld en weer afgesproken en we zagen elkaar in het geniep. Totdat ik mijn geheime relatie opbiechtte aan een mede-kerkganger van ons en die biechtte onze relatie weer op aan de toenmalige voorganger en toen waren de poppen aan het dansen. Die voorganger belde de ex-vrouw van mijn vriend en die was boos, en ergens kreeg ik dus mijn zin, sneaky he.
R. beloofde aan zijn ex, E. om niet meer naar mij toe te gaan, maar zij rook onraad en ik belde R. elke dag hoe het nu thuis ging. Ik wilde natuurlijk dat het uit zou gaan, maar in die kliniek kreeg ik spijt en wilde ik het uitmaken. Ik wilde geen gezin uit elkaar ritsen, alleen maar omdat ik liefde en aandacht nodig had en ik vroeg R. om niet meer te bellen, maar toen werd hij dus echt heftig. Hij kon en wilde mij niet loslaten, ik had toch wat in hem geraakt en aangewakkerd, liefde noemt men dat, dat had hij bij die andere vrouw nooit gehad. Ja, dacht ik, dat zei je eerst ook en toen na de begrafenis van haar vader, ben je op onze relatie teruggekomen en toen voelde ik me zo afgewezen en vernederd, dat wilde ik niet nog een keer meemaken.
Mijn groepsgenoten in die kliniek stonden achter mijn keuze, maar ze werden woedend op me toen ik 's middags hem nog wilde zien, dat waren dus duidelijk geen borderliners, ze hadden me ook nog eens op een verkeerde afdeling geplaatst, op de afdeling van de neuroten, dat werkte dus tegen me. Prompt vonden ze me niet te vertrouwen, terwijl ze toch eigenlijk zouden moeten weten dat een echte borderliner per minuut van gedachten kan wisselen. Ik kon niet hard zijn, maar ik was wel bang, erg bang en dat had met mijn vorige relatie te maken die ik ook nog niet had verwerkt. Dus had ik het die middag nog een keer uitgemaakt. Ik kon niet meer, ik kon het niet meer aan. Dat heen en weer gereis van hem naar zijn vrouw, ik voelde me beschaamd en vernederd, hij had zelfs nog sex gehad met haar, uit medelijden wel te verstaan, maar ik, vond mezelf meer waard. En dat vond mijn groep ook, maar die sloeg door. Als hij van het weekend aan zou bellen, moest ik niet open doen en dan een groepslid bellen, dus eigenlijk ging hun verantwoording te ver, maar dat was dan zgn om te helpen, maar ik had wel heel erg veel moeite met deze hulp, net alsof ik verslaafd was of zo. Ze zagen deze relatie echt als slecht, maar op mijn verjaardag waren we weer samen en ik zou toch naar een andere afdeling gaan, en daar reageerden ze heel erg anders.
Op die eerste afdeling moest ik na het weekend opbiechten dat ik hem weer had gezien en weer had ik iedereen tegen me en ik trok dat niet. Ik snakte naar wat meer begrip en tolerante, miildheid wel te verstaan en die kreeg ik gelukkig wel op de borderline-afdeling. Daar werd mijn relatie gewoon serieus genomen en kon ik ervoor gaan, dat was wel een verschil van dag en nacht. Op de ene afdeling voelde ik me behandeld als een klein kind, hoewel ik hun reactie wel begreep.
woensdag 1 april 2009 om 20:31
quote:newstylista schreef op 01 april 2009 @ 17:34:
het hangt van de persoon af laila of je geschikt bent om kinderen te krijgen, maar dat geld voor iedereen, ook mensen zonder BPS. ga eerst maar eens rustig aan jezelf werken.
Inderdaad, daar ben ik het van harte mee eens. Iemand die nog midden in zijn of haar BPS-fase zit, zou ik ook niet aanraden om kinderen te nemen, uit gevaar dat je hetzelfde bij je kinderen doet wat jou is aangedaan. Je weet immers niet beter. Als iemand niet met zijn of haar gevoelens weet om te gaan, verslaafd is, etc, dan zou ik die persoon niet aanraden om kinderen te nemen uit angst voor herhaling, dat is ook de reden dat ik met mijn 34 jaar geen kinderen op de wereld heb gezet.
Ten eerste heb ik pas op mijn 30e sex gehad, hoe raar dat ook klinkt. Daarvoor was ik altijd bang voor sex, bang voor intimiteit etc, ik voelde me niet veilig en geliefd genoeg, maar mijn huidige vriend begrijpt heel veel van me. Dat komt misschien ook omdat hij 19 jaar ouder is en al een huwelijk wat niet al te best was, achter de rug had. Zijn ex verwaarloosde hem en toen ontmoette hij mij en ik gaf hem aandacht, vond hem hartstikke lief en leuk en begreep bij God niet waarom zijn toendertijd huidige vrouw deze man zo aan zichzelf overliet, ik had nog nooit een lievere, begripvollere, sterkere en leukere, aantrekkelijkere man ontmoet dan deze man. Hij was hoog opgeleid, zij waste mensen in een bejaardentehuis en ze werkte 's nachts. Ze waren 26 jaar gelden getrouwd en daarom zijn ze misschien zo uit elkaar gegroeid. Ze heeft hem nooit gestimuleerd om te studeren, terwijl ik zo trots op hem was dat hij heeft doorgezet en echt iets van zijn leven heeft gemaakt.
Ik heb hem vanaf het begin wel verteld waar ik last van had, maar hij was zo verliefd op me en in eerste instantie wilde ie alleen maar met me naar bed, maar ik wilde hem niet laten gaan. Ik had mezelf altijd beloofd dat ik alleen met een man naar bed zou gaan, als ik verder met hem zou gaan, maar hij was zo gewend aan vluchten uit zijn vreselijke huwelijk, waar zijn vrouw nooit en te nimmer met hem naar bed wilde, hij had wel vaker buitenvrouwen gehad en misschien was hij aan dat leven gewend, maar ik wilde meer, ik wilde hem voor mezelf, maar in beginsel zat dat er niet in, hij koos voor zijn gezin, voor zijn 2 kinderen etc.
Ik heb heel erg lang op hem ingepraat, want hij kwam dan wel bij me en ging 's avonds naar huis en ik pikte dat niet, ik had geen zin om een zielig buitenvrouwtje te worden en ik dacht: het komt ooit wel goed, maar onderschat een man met een gezin niet. In mijn geval heeft het op lange termijn goed uitgepakt, er zijn zat vrouwen die wel de situatie buitenvrouw accepteren, vooral als je niet veel liefde en/of goede relaties gewend ben, maar ik heb ervoor geknokt dat hij naar mij toe ging. Het is zelfs een bepaalde periode uitgeweest, toen ik me had laten opnemen in een kliniek.
Ik was daar toen al een poosje mee bezig, met opname en zo, het is me toen ook geadviseerd door mijn toenmalige therapeute, maar ik wilde er niet aan, zeker niet toen ik mijn vriend ontmoette. Hij zou mij wel helpen, hij gaf immers om me, maar deze man kon me ook niet redden, de klachten werden erger of ze kwamen eruit, ik weet het niet, maar toen ik in een psychose raakte, heb ik me echt op laten nemen en toen heb ik de relatie uitgemaakt, omdat ik niet meer de moed en de durf en de kracht had om voor deze relatie te vechten. Hij kwam toch niet los van die vrouw.
Maar goed, toen we dus een keer met elkaar naar bed waren geweest, kreeg ik de volgende dag een sms-je dat ie van me hield, net op de dag dat ik een intake had bij een borderline-kliniek. Ik heb hem terug gebeld en weer afgesproken en we zagen elkaar in het geniep. Totdat ik mijn geheime relatie opbiechtte aan een mede-kerkganger van ons en die biechtte onze relatie weer op aan de toenmalige voorganger en toen waren de poppen aan het dansen. Die voorganger belde de ex-vrouw van mijn vriend en die was boos, en ergens kreeg ik dus mijn zin, sneaky he.
R. beloofde aan zijn ex, E. om niet meer naar mij toe te gaan, maar zij rook onraad en ik belde R. elke dag hoe het nu thuis ging. Ik wilde natuurlijk dat het uit zou gaan, maar in die kliniek kreeg ik spijt en wilde ik het uitmaken. Ik wilde geen gezin uit elkaar ritsen, alleen maar omdat ik liefde en aandacht nodig had en ik vroeg R. om niet meer te bellen, maar toen werd hij dus echt heftig. Hij kon en wilde mij niet loslaten, ik had toch wat in hem geraakt en aangewakkerd, liefde noemt men dat, dat had hij bij die andere vrouw nooit gehad. Ja, dacht ik, dat zei je eerst ook en toen na de begrafenis van haar vader, ben je op onze relatie teruggekomen en toen voelde ik me zo afgewezen en vernederd, dat wilde ik niet nog een keer meemaken.
Mijn groepsgenoten in die kliniek stonden achter mijn keuze, maar ze werden woedend op me toen ik 's middags hem nog wilde zien, dat waren dus duidelijk geen borderliners, ze hadden me ook nog eens op een verkeerde afdeling geplaatst, op de afdeling van de neuroten, dat werkte dus tegen me. Prompt vonden ze me niet te vertrouwen, terwijl ze toch eigenlijk zouden moeten weten dat een echte borderliner per minuut van gedachten kan wisselen. Ik kon niet hard zijn, maar ik was wel bang, erg bang en dat had met mijn vorige relatie te maken die ik ook nog niet had verwerkt. Dus had ik het die middag nog een keer uitgemaakt. Ik kon niet meer, ik kon het niet meer aan. Dat heen en weer gereis van hem naar zijn vrouw, ik voelde me beschaamd en vernederd, hij had zelfs nog sex gehad met haar, uit medelijden wel te verstaan, maar ik, vond mezelf meer waard. En dat vond mijn groep ook, maar die sloeg door. Als hij van het weekend aan zou bellen, moest ik niet open doen en dan een groepslid bellen, dus eigenlijk ging hun verantwoording te ver, maar dat was dan zgn om te helpen, maar ik had wel heel erg veel moeite met deze hulp, net alsof ik verslaafd was of zo. Ze zagen deze relatie echt als slecht, maar op mijn verjaardag waren we weer samen en ik zou toch naar een andere afdeling gaan, en daar reageerden ze heel erg anders.
Op die eerste afdeling moest ik na het weekend opbiechten dat ik hem weer had gezien en weer had ik iedereen tegen me en ik trok dat niet. Ik snakte naar wat meer begrip en tolerante, miildheid wel te verstaan en die kreeg ik gelukkig wel op de borderline-afdeling. Daar werd mijn relatie gewoon serieus genomen en kon ik ervoor gaan, dat was wel een verschil van dag en nacht. Op de ene afdeling voelde ik me behandeld als een klein kind, hoewel ik hun reactie wel begreep.
het hangt van de persoon af laila of je geschikt bent om kinderen te krijgen, maar dat geld voor iedereen, ook mensen zonder BPS. ga eerst maar eens rustig aan jezelf werken.
Inderdaad, daar ben ik het van harte mee eens. Iemand die nog midden in zijn of haar BPS-fase zit, zou ik ook niet aanraden om kinderen te nemen, uit gevaar dat je hetzelfde bij je kinderen doet wat jou is aangedaan. Je weet immers niet beter. Als iemand niet met zijn of haar gevoelens weet om te gaan, verslaafd is, etc, dan zou ik die persoon niet aanraden om kinderen te nemen uit angst voor herhaling, dat is ook de reden dat ik met mijn 34 jaar geen kinderen op de wereld heb gezet.
Ten eerste heb ik pas op mijn 30e sex gehad, hoe raar dat ook klinkt. Daarvoor was ik altijd bang voor sex, bang voor intimiteit etc, ik voelde me niet veilig en geliefd genoeg, maar mijn huidige vriend begrijpt heel veel van me. Dat komt misschien ook omdat hij 19 jaar ouder is en al een huwelijk wat niet al te best was, achter de rug had. Zijn ex verwaarloosde hem en toen ontmoette hij mij en ik gaf hem aandacht, vond hem hartstikke lief en leuk en begreep bij God niet waarom zijn toendertijd huidige vrouw deze man zo aan zichzelf overliet, ik had nog nooit een lievere, begripvollere, sterkere en leukere, aantrekkelijkere man ontmoet dan deze man. Hij was hoog opgeleid, zij waste mensen in een bejaardentehuis en ze werkte 's nachts. Ze waren 26 jaar gelden getrouwd en daarom zijn ze misschien zo uit elkaar gegroeid. Ze heeft hem nooit gestimuleerd om te studeren, terwijl ik zo trots op hem was dat hij heeft doorgezet en echt iets van zijn leven heeft gemaakt.
Ik heb hem vanaf het begin wel verteld waar ik last van had, maar hij was zo verliefd op me en in eerste instantie wilde ie alleen maar met me naar bed, maar ik wilde hem niet laten gaan. Ik had mezelf altijd beloofd dat ik alleen met een man naar bed zou gaan, als ik verder met hem zou gaan, maar hij was zo gewend aan vluchten uit zijn vreselijke huwelijk, waar zijn vrouw nooit en te nimmer met hem naar bed wilde, hij had wel vaker buitenvrouwen gehad en misschien was hij aan dat leven gewend, maar ik wilde meer, ik wilde hem voor mezelf, maar in beginsel zat dat er niet in, hij koos voor zijn gezin, voor zijn 2 kinderen etc.
Ik heb heel erg lang op hem ingepraat, want hij kwam dan wel bij me en ging 's avonds naar huis en ik pikte dat niet, ik had geen zin om een zielig buitenvrouwtje te worden en ik dacht: het komt ooit wel goed, maar onderschat een man met een gezin niet. In mijn geval heeft het op lange termijn goed uitgepakt, er zijn zat vrouwen die wel de situatie buitenvrouw accepteren, vooral als je niet veel liefde en/of goede relaties gewend ben, maar ik heb ervoor geknokt dat hij naar mij toe ging. Het is zelfs een bepaalde periode uitgeweest, toen ik me had laten opnemen in een kliniek.
Ik was daar toen al een poosje mee bezig, met opname en zo, het is me toen ook geadviseerd door mijn toenmalige therapeute, maar ik wilde er niet aan, zeker niet toen ik mijn vriend ontmoette. Hij zou mij wel helpen, hij gaf immers om me, maar deze man kon me ook niet redden, de klachten werden erger of ze kwamen eruit, ik weet het niet, maar toen ik in een psychose raakte, heb ik me echt op laten nemen en toen heb ik de relatie uitgemaakt, omdat ik niet meer de moed en de durf en de kracht had om voor deze relatie te vechten. Hij kwam toch niet los van die vrouw.
Maar goed, toen we dus een keer met elkaar naar bed waren geweest, kreeg ik de volgende dag een sms-je dat ie van me hield, net op de dag dat ik een intake had bij een borderline-kliniek. Ik heb hem terug gebeld en weer afgesproken en we zagen elkaar in het geniep. Totdat ik mijn geheime relatie opbiechtte aan een mede-kerkganger van ons en die biechtte onze relatie weer op aan de toenmalige voorganger en toen waren de poppen aan het dansen. Die voorganger belde de ex-vrouw van mijn vriend en die was boos, en ergens kreeg ik dus mijn zin, sneaky he.
R. beloofde aan zijn ex, E. om niet meer naar mij toe te gaan, maar zij rook onraad en ik belde R. elke dag hoe het nu thuis ging. Ik wilde natuurlijk dat het uit zou gaan, maar in die kliniek kreeg ik spijt en wilde ik het uitmaken. Ik wilde geen gezin uit elkaar ritsen, alleen maar omdat ik liefde en aandacht nodig had en ik vroeg R. om niet meer te bellen, maar toen werd hij dus echt heftig. Hij kon en wilde mij niet loslaten, ik had toch wat in hem geraakt en aangewakkerd, liefde noemt men dat, dat had hij bij die andere vrouw nooit gehad. Ja, dacht ik, dat zei je eerst ook en toen na de begrafenis van haar vader, ben je op onze relatie teruggekomen en toen voelde ik me zo afgewezen en vernederd, dat wilde ik niet nog een keer meemaken.
Mijn groepsgenoten in die kliniek stonden achter mijn keuze, maar ze werden woedend op me toen ik 's middags hem nog wilde zien, dat waren dus duidelijk geen borderliners, ze hadden me ook nog eens op een verkeerde afdeling geplaatst, op de afdeling van de neuroten, dat werkte dus tegen me. Prompt vonden ze me niet te vertrouwen, terwijl ze toch eigenlijk zouden moeten weten dat een echte borderliner per minuut van gedachten kan wisselen. Ik kon niet hard zijn, maar ik was wel bang, erg bang en dat had met mijn vorige relatie te maken die ik ook nog niet had verwerkt. Dus had ik het die middag nog een keer uitgemaakt. Ik kon niet meer, ik kon het niet meer aan. Dat heen en weer gereis van hem naar zijn vrouw, ik voelde me beschaamd en vernederd, hij had zelfs nog sex gehad met haar, uit medelijden wel te verstaan, maar ik, vond mezelf meer waard. En dat vond mijn groep ook, maar die sloeg door. Als hij van het weekend aan zou bellen, moest ik niet open doen en dan een groepslid bellen, dus eigenlijk ging hun verantwoording te ver, maar dat was dan zgn om te helpen, maar ik had wel heel erg veel moeite met deze hulp, net alsof ik verslaafd was of zo. Ze zagen deze relatie echt als slecht, maar op mijn verjaardag waren we weer samen en ik zou toch naar een andere afdeling gaan, en daar reageerden ze heel erg anders.
Op die eerste afdeling moest ik na het weekend opbiechten dat ik hem weer had gezien en weer had ik iedereen tegen me en ik trok dat niet. Ik snakte naar wat meer begrip en tolerante, miildheid wel te verstaan en die kreeg ik gelukkig wel op de borderline-afdeling. Daar werd mijn relatie gewoon serieus genomen en kon ik ervoor gaan, dat was wel een verschil van dag en nacht. Op de ene afdeling voelde ik me behandeld als een klein kind, hoewel ik hun reactie wel begreep.
woensdag 1 april 2009 om 21:01
quote:CHOCOlaiLA schreef op 01 april 2009 @ 20:48:
Josefien, hoe gaat het nu eigenlijk met je?Bedankt Chocolaila voor je belangstelling, het gaat nu wel redelijk met me, heb elke week therapie, werk weer 16 uur per week, ben zelfs de afgelopen 3 weken op vakantie geweest in Suriname, wat voor mij een unicum is, want ik durfde nooit te reizen. Saillant detail is wel dat ze mij er juist uitpikten bij de 100% control, ik raakte daar erg van in de war en was ook erg boos en verontwaardigd.
Josefien, hoe gaat het nu eigenlijk met je?Bedankt Chocolaila voor je belangstelling, het gaat nu wel redelijk met me, heb elke week therapie, werk weer 16 uur per week, ben zelfs de afgelopen 3 weken op vakantie geweest in Suriname, wat voor mij een unicum is, want ik durfde nooit te reizen. Saillant detail is wel dat ze mij er juist uitpikten bij de 100% control, ik raakte daar erg van in de war en was ook erg boos en verontwaardigd.
woensdag 1 april 2009 om 21:02
quote:CHOCOlaiLA schreef op 01 april 2009 @ 20:22:
Ik denk dat je gelijk hebt Josefientje, zo heb ik het eigenlijk nooit bekeken. Maar dan zou het wel eigenlijk bijna altijd de schuld van de ouders moeten zijn....mhh, ik vraag me af of dat zo is.Ja, ik zie het nu eenmaal wel zo omdat je basis van je leven toch wordt gelegd in je jeugd.
Ik denk dat je gelijk hebt Josefientje, zo heb ik het eigenlijk nooit bekeken. Maar dan zou het wel eigenlijk bijna altijd de schuld van de ouders moeten zijn....mhh, ik vraag me af of dat zo is.Ja, ik zie het nu eenmaal wel zo omdat je basis van je leven toch wordt gelegd in je jeugd.
