Psyche
alle pijlers
Borderline Nieuw Topic
zondag 15 maart 2009 om 23:44
Het oude topic over Borderline heeft mij behoorlijk aan het denken gezet.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
zondag 5 april 2009 om 22:15
quote:suuz1981 schreef op 01 april 2009 @ 23:32:
het is goed niet te generaliseren, maar het is inmiddels wel vastgesteld dat borderline in veel gevallen ontstaat door problemen in de hechting in de (vroege) jeugd, en in veel gevallen zijn dit dus de ouders. MBT benoemt dit als in het ontbreken van congruent spiegelen van de ouders/verzorgers waardoor het mentaliserend vermorgen onvoldoende ontwikkeld is, schematherapie/Young gaat uit van het ontbreken van basisveiligheden en hechtingsfiguren en Linehan/DGT noemt het ontbreken van gestelde grenzen of juist /óverbegrenzing door de ouders-verzorgers. Misbruik-geweld ed. komen daarin veel voor, maar ook ouders die juist té bezorgd zijn geweest en waarbij een symbiotische relatie met de zoon-dochter juist ervoor heeft gezorgd dat de eigen identiteit niet voldoende ontwikkeld is.
gr suzanne
Ik lees dit toevallig net. Interessant. Want ik heb altijd gedacht dat mijn problemen ook hechtingsgerelateerd zijn (op extreme momenten wel eens gedacht dat ik niet in staat was tot hechten) omdat ik me zo koud, leeg of ongeraakt kon voelen.
Dus dit is dat ik het voor het eerst hoor/lees.
het is goed niet te generaliseren, maar het is inmiddels wel vastgesteld dat borderline in veel gevallen ontstaat door problemen in de hechting in de (vroege) jeugd, en in veel gevallen zijn dit dus de ouders. MBT benoemt dit als in het ontbreken van congruent spiegelen van de ouders/verzorgers waardoor het mentaliserend vermorgen onvoldoende ontwikkeld is, schematherapie/Young gaat uit van het ontbreken van basisveiligheden en hechtingsfiguren en Linehan/DGT noemt het ontbreken van gestelde grenzen of juist /óverbegrenzing door de ouders-verzorgers. Misbruik-geweld ed. komen daarin veel voor, maar ook ouders die juist té bezorgd zijn geweest en waarbij een symbiotische relatie met de zoon-dochter juist ervoor heeft gezorgd dat de eigen identiteit niet voldoende ontwikkeld is.
gr suzanne
Ik lees dit toevallig net. Interessant. Want ik heb altijd gedacht dat mijn problemen ook hechtingsgerelateerd zijn (op extreme momenten wel eens gedacht dat ik niet in staat was tot hechten) omdat ik me zo koud, leeg of ongeraakt kon voelen.
Dus dit is dat ik het voor het eerst hoor/lees.
zondag 5 april 2009 om 22:32
Enne sorry dat ik zo maar kom binnenvallen. Heb een tijdje geleden hier al eerder wat reacties geplaatst, dus helemaal vreemd ben ik niet. Ohja, en heb natuurlijk erg lang op het oude topic meegeschreven.
Maar goed, er speelt een vrij nieuw iets waarvan ik benieuwd ben of er hier meer zijn met ervaring.
Door mijn nieuwe behandelaar is mij voorgesteld om VERS training te volgen. Nu kende ik die naam al wel en ik heb in eerste instantie negatief gereageerd. Voornl. omdat ik al lange tijd therapie heb (gehad) en het in principe wel goed gaat. het zou dan meer gaan voor de puntjes op de i.
Maar waar ik zo tegenop zie is -sorry als ik hiermee mensen teveel op 1 hoopje gooi, maar het gaat me meer om het uitleggen van de fase waarin ik ben tov andere mensen die meer aan het begin staan- is dat ik bang ben in een groep te komen met borderline waarbij er nog heel veel niet stabiel is en die dingen doen die ik nog nooit heb gedaan, zoals automutileren. Ik weet zeker dat ik daar niet thuis zou zijn in zo'n groep. Maar ik heb geen idee of ik daar verkeerde verwachtingen bij heb.
Iemand enig idee?
Maar goed, er speelt een vrij nieuw iets waarvan ik benieuwd ben of er hier meer zijn met ervaring.
Door mijn nieuwe behandelaar is mij voorgesteld om VERS training te volgen. Nu kende ik die naam al wel en ik heb in eerste instantie negatief gereageerd. Voornl. omdat ik al lange tijd therapie heb (gehad) en het in principe wel goed gaat. het zou dan meer gaan voor de puntjes op de i.
Maar waar ik zo tegenop zie is -sorry als ik hiermee mensen teveel op 1 hoopje gooi, maar het gaat me meer om het uitleggen van de fase waarin ik ben tov andere mensen die meer aan het begin staan- is dat ik bang ben in een groep te komen met borderline waarbij er nog heel veel niet stabiel is en die dingen doen die ik nog nooit heb gedaan, zoals automutileren. Ik weet zeker dat ik daar niet thuis zou zijn in zo'n groep. Maar ik heb geen idee of ik daar verkeerde verwachtingen bij heb.
Iemand enig idee?
zondag 5 april 2009 om 22:36
quote:intiem schreef op 05 april 2009 @ 22:15:
[...]
Ik lees dit toevallig net. Interessant. Want ik heb altijd gedacht dat mijn problemen ook hechtingsgerelateerd zijn (op extreme momenten wel eens gedacht dat ik niet in staat was tot hechten) omdat ik me zo koud, leeg of ongeraakt kon voelen.
Dus dit is dat ik het voor het eerst hoor/lees.
Kinderen die een hechtingsstoornis hebben, hebben ook 'borderline-achtige symptomen'. Ik denk zelf dat het 1 met het ander verband houdt, kinderen mag je niet met persoonlijkheidsstoornis diagnosticeren, wel met hechtingsstoornis.
gr suuz
[...]
Ik lees dit toevallig net. Interessant. Want ik heb altijd gedacht dat mijn problemen ook hechtingsgerelateerd zijn (op extreme momenten wel eens gedacht dat ik niet in staat was tot hechten) omdat ik me zo koud, leeg of ongeraakt kon voelen.
Dus dit is dat ik het voor het eerst hoor/lees.
Kinderen die een hechtingsstoornis hebben, hebben ook 'borderline-achtige symptomen'. Ik denk zelf dat het 1 met het ander verband houdt, kinderen mag je niet met persoonlijkheidsstoornis diagnosticeren, wel met hechtingsstoornis.
gr suuz
zondag 5 april 2009 om 22:48
maandag 6 april 2009 om 01:12
quote:intiem schreef op 05 april 2009 @ 22:32:
Enne sorry dat ik zo maar kom binnenvallen. Heb een tijdje geleden hier al eerder wat reacties geplaatst, dus helemaal vreemd ben ik niet. Ohja, en heb natuurlijk erg lang op het oude topic meegeschreven.
Maar goed, er speelt een vrij nieuw iets waarvan ik benieuwd ben of er hier meer zijn met ervaring.
Door mijn nieuwe behandelaar is mij voorgesteld om VERS training te volgen. Nu kende ik die naam al wel en ik heb in eerste instantie negatief gereageerd. Voornl. omdat ik al lange tijd therapie heb (gehad) en het in principe wel goed gaat. het zou dan meer gaan voor de puntjes op de i.
Maar waar ik zo tegenop zie is -sorry als ik hiermee mensen teveel op 1 hoopje gooi, maar het gaat me meer om het uitleggen van de fase waarin ik ben tov andere mensen die meer aan het begin staan- is dat ik bang ben in een groep te komen met borderline waarbij er nog heel veel niet stabiel is en die dingen doen die ik nog nooit heb gedaan, zoals automutileren. Ik weet zeker dat ik daar niet thuis zou zijn in zo'n groep. Maar ik heb geen idee of ik daar verkeerde verwachtingen bij heb.
Iemand enig idee?ik kan me dat goed voorstellen, ik heb dat zelf ook, ik zou nu echt niet meer in een groep willen puur om de reden die jij noemt. dus ik vind het geen rare verwachting.
Enne sorry dat ik zo maar kom binnenvallen. Heb een tijdje geleden hier al eerder wat reacties geplaatst, dus helemaal vreemd ben ik niet. Ohja, en heb natuurlijk erg lang op het oude topic meegeschreven.
Maar goed, er speelt een vrij nieuw iets waarvan ik benieuwd ben of er hier meer zijn met ervaring.
Door mijn nieuwe behandelaar is mij voorgesteld om VERS training te volgen. Nu kende ik die naam al wel en ik heb in eerste instantie negatief gereageerd. Voornl. omdat ik al lange tijd therapie heb (gehad) en het in principe wel goed gaat. het zou dan meer gaan voor de puntjes op de i.
Maar waar ik zo tegenop zie is -sorry als ik hiermee mensen teveel op 1 hoopje gooi, maar het gaat me meer om het uitleggen van de fase waarin ik ben tov andere mensen die meer aan het begin staan- is dat ik bang ben in een groep te komen met borderline waarbij er nog heel veel niet stabiel is en die dingen doen die ik nog nooit heb gedaan, zoals automutileren. Ik weet zeker dat ik daar niet thuis zou zijn in zo'n groep. Maar ik heb geen idee of ik daar verkeerde verwachtingen bij heb.
Iemand enig idee?ik kan me dat goed voorstellen, ik heb dat zelf ook, ik zou nu echt niet meer in een groep willen puur om de reden die jij noemt. dus ik vind het geen rare verwachting.
maandag 6 april 2009 om 01:20
Intiem en newstylista, wat is daar erg aan? In principe komt automutilatie uit hetzelfde voort als waar jullie (waarschijnlijk) mee worstelen, namelijk emotieregulering die niet goed verloopt.
Ik zou eerder moeite hebben met taboe-onderwerpen en slachtoffergedrag (heb al eens zoiets gehoord van iemand die in een borderlinegroep zat). Voor mij geen therapie meer. Ben nu wel aardig in staat sommige dingen te reguleren, vooral mijn agressie. Is echt te ver uit de hand gelopen nu.
Ik zou eerder moeite hebben met taboe-onderwerpen en slachtoffergedrag (heb al eens zoiets gehoord van iemand die in een borderlinegroep zat). Voor mij geen therapie meer. Ben nu wel aardig in staat sommige dingen te reguleren, vooral mijn agressie. Is echt te ver uit de hand gelopen nu.
maandag 6 april 2009 om 01:29
digitalis het gaat mij puur om de fase waarin ik nu in zit en dat ik het lastig vind om bij mensen in de groep te zitten die "minder" ver zijn. ik heb lang groepstherapie gehad, ik heb daar de voordelen van ondervonden, maar die voordelen zie ik nu niet meer.
ik zou het niet laten om in een groep te gaan puur alleen voor het feit omdat er mensen zitten die automutileren. ik heb hier wel ervaringen mee en ik zocht over het algemeen overeenkomsten tussen hun gedrag en mijn gedrag.
ik zou het niet laten om in een groep te gaan puur alleen voor het feit omdat er mensen zitten die automutileren. ik heb hier wel ervaringen mee en ik zocht over het algemeen overeenkomsten tussen hun gedrag en mijn gedrag.
maandag 6 april 2009 om 01:33
Hmm Newstylista, ik zie automutlatie niet als het eerste stadium dat overwonnen moet worden. Ik denk dat dat heel hardnekkig is en zelfs als bijna alles weer 'over' is, dat dat nog kan blijven. Zal voor iedereen anders zijn.
Maar therapie, daar ben ik niet in geinteresseerd. Ik weet het in principe toch beter (zonder arrogant te willen doen). En met lotgenotengroepen sta ik binnen no time zelf te coachen, been there. Medicatie doe ik ook niet meer aan, word ik veel te wazig van en totaal ontoerekingsvatbaar (gaten in geheugen en ergere dingen).
Maar therapie, daar ben ik niet in geinteresseerd. Ik weet het in principe toch beter (zonder arrogant te willen doen). En met lotgenotengroepen sta ik binnen no time zelf te coachen, been there. Medicatie doe ik ook niet meer aan, word ik veel te wazig van en totaal ontoerekingsvatbaar (gaten in geheugen en ergere dingen).
maandag 6 april 2009 om 01:59
Ja Newstylista. Therapie doet gewoon niets. Ik heb twee psycho-analytici versleten (sloeg nergens op), twee psychiaters die me hebben afgekeurd voor therapie (ja, da's bizar) en eentje waarvoor ik meer een interessante gesprekspartner ben (ik weet ongeveer alles van zijn patienten) dan patient. Daarbij vertelt echt niemand me wat nieuws. Ik heb ook zelf psychologie gestudeerd (nu niet meer) en ben niet achterlijk.
Medicatie maakt me mesjogge, te eng eigenlijk. Ik heb God weet wat allemaal geslikt maar met talloze ongewenste effecten en weing positieve effecten.
Ik leer meer van confrontaties met mensen en dan uitzoeken waarom ik zo handel. Enkel ik alleen ken mijn volledige denk-en handelwijze plus geschiedenis. Kan daar aardig wat uit destilleren. En voor de rest: I don't care anymore.
Wel wil ik regelmatig nog wat kalmerende middelen (al maanden niet gebruikt) en drink ik, gewoon om af en toe de druk van de ketel te halen. Niet dat dat erg nodig is, maar soms wel. Sja, qua agressie ben ik veel te ver gegaan en ik schaam me, maar niets meer aan te doen. Enkel nog met de toekomst.
Medicatie maakt me mesjogge, te eng eigenlijk. Ik heb God weet wat allemaal geslikt maar met talloze ongewenste effecten en weing positieve effecten.
Ik leer meer van confrontaties met mensen en dan uitzoeken waarom ik zo handel. Enkel ik alleen ken mijn volledige denk-en handelwijze plus geschiedenis. Kan daar aardig wat uit destilleren. En voor de rest: I don't care anymore.
Wel wil ik regelmatig nog wat kalmerende middelen (al maanden niet gebruikt) en drink ik, gewoon om af en toe de druk van de ketel te halen. Niet dat dat erg nodig is, maar soms wel. Sja, qua agressie ben ik veel te ver gegaan en ik schaam me, maar niets meer aan te doen. Enkel nog met de toekomst.
maandag 6 april 2009 om 09:34
Hai Freya (ben je al bevrucht inmiddels ?),
Dank voor je uitleg. Nou, dan weet ik zéker dat het niks voor mij is. Ik zou me daar alleen maar rot irriteren als ik in zo'n groep zit, wat waarschijnlijk vrij aannemelijk is om te verwachten. Want men zit er immers niet voor niets. Maar ik heb met veel aspecten die passen bij borderline weinig raakvlakken. Om die reden kán ik er gewoon zo weinig mee. Als er al een onderscheid valt te maken, gesteld dat de diagnose honderprocent klopt, dan ben ik categorie high level met weinig acting out gedrag, zoals ik dat zo mooi in het verleden heb gevonden.
Ik denk dat zo'n training ook erg gericht is op acting out gedrag en als dat nu net het ding is waar je niet zo sterk last van hebt, lijkt het me al helemaal niet passen.
Linehan heb ik ook wel eens van gehoord, maar weet inhoudelijk ook niet wat het is. Ik denk dat het allemaal een beetje 1 pot nat is, met toevallig een andere naam.
Bedankt voor je reactie!
Dank voor je uitleg. Nou, dan weet ik zéker dat het niks voor mij is. Ik zou me daar alleen maar rot irriteren als ik in zo'n groep zit, wat waarschijnlijk vrij aannemelijk is om te verwachten. Want men zit er immers niet voor niets. Maar ik heb met veel aspecten die passen bij borderline weinig raakvlakken. Om die reden kán ik er gewoon zo weinig mee. Als er al een onderscheid valt te maken, gesteld dat de diagnose honderprocent klopt, dan ben ik categorie high level met weinig acting out gedrag, zoals ik dat zo mooi in het verleden heb gevonden.
Ik denk dat zo'n training ook erg gericht is op acting out gedrag en als dat nu net het ding is waar je niet zo sterk last van hebt, lijkt het me al helemaal niet passen.
Linehan heb ik ook wel eens van gehoord, maar weet inhoudelijk ook niet wat het is. Ik denk dat het allemaal een beetje 1 pot nat is, met toevallig een andere naam.
Bedankt voor je reactie!
maandag 6 april 2009 om 11:28
quote:Digitalis schreef op 06 april 2009 @ 01:59:
Ja Newstylista. Therapie doet gewoon niets. Ik heb twee psycho-analytici versleten (sloeg nergens op), twee psychiaters die me hebben afgekeurd voor therapie (ja, da's bizar) dat is inderdaad bizar! en eentje waarvoor ik meer een interessante gesprekspartner ben (ik weet ongeveer alles van zijn patienten) dan patient. dit is ook bizar, heb je daar nooit wat van gezegd? Daarbij vertelt echt niemand me wat nieuws. Ik heb ook zelf psychologie gestudeerd (nu niet meer) en ben niet achterlijk.
Medicatie maakt me mesjogge, te eng eigenlijk. Ik heb God weet wat allemaal geslikt maar met talloze ongewenste effecten en weing positieve effecten.
Ik leer meer van confrontaties met mensen en dan uitzoeken waarom ik zo handel. Enkel ik alleen ken mijn volledige denk-en handelwijze plus geschiedenis. Kan daar aardig wat uit destilleren. En voor de rest: I don't care anymore. heb je wel eens agressie regulatie training gehad?
Wel wil ik regelmatig nog wat kalmerende middelen (al maanden niet gebruikt) en drink ik, gewoon om af en toe de druk van de ketel te halen. Niet dat dat erg nodig is, maar soms wel. Sja, qua agressie ben ik veel te ver gegaan en ik schaam me, maar niets meer aan te doen. Enkel nog met de toekomst.ik vind je instelling & doorzettingsvermogen erg knap!
Ja Newstylista. Therapie doet gewoon niets. Ik heb twee psycho-analytici versleten (sloeg nergens op), twee psychiaters die me hebben afgekeurd voor therapie (ja, da's bizar) dat is inderdaad bizar! en eentje waarvoor ik meer een interessante gesprekspartner ben (ik weet ongeveer alles van zijn patienten) dan patient. dit is ook bizar, heb je daar nooit wat van gezegd? Daarbij vertelt echt niemand me wat nieuws. Ik heb ook zelf psychologie gestudeerd (nu niet meer) en ben niet achterlijk.
Medicatie maakt me mesjogge, te eng eigenlijk. Ik heb God weet wat allemaal geslikt maar met talloze ongewenste effecten en weing positieve effecten.
Ik leer meer van confrontaties met mensen en dan uitzoeken waarom ik zo handel. Enkel ik alleen ken mijn volledige denk-en handelwijze plus geschiedenis. Kan daar aardig wat uit destilleren. En voor de rest: I don't care anymore. heb je wel eens agressie regulatie training gehad?
Wel wil ik regelmatig nog wat kalmerende middelen (al maanden niet gebruikt) en drink ik, gewoon om af en toe de druk van de ketel te halen. Niet dat dat erg nodig is, maar soms wel. Sja, qua agressie ben ik veel te ver gegaan en ik schaam me, maar niets meer aan te doen. Enkel nog met de toekomst.ik vind je instelling & doorzettingsvermogen erg knap!
maandag 6 april 2009 om 12:06
Voor de mensen die wel therapie willen maar niet in een groep is er ook nog de schemagerichte therapie volgens Young. Dit is een individuele therapie. Je hebt ook wel groepen maar dat is de algemene schemagerichte therapie en die moet je niet hebben. Er is ook een vorm van deze therapie die specifiek is voor mensen met borderline.
Ik heb zelf borderline en heb in verschillende groepen gezeten. Op een gegeven moment zat ik me in groepen vaak rot te ergeren aan groepsleden. Als je wat verder in het proces zit dan is het niet fijn om in een groep te zitten met mensen waarbij de diagnose net gesteld is. Die zijn gewoon met andere dingen bezig dan waar ik mee bezig was.
Nu heb ik al jaren een psychotherapeut die gebruik maakt van de schemagerichte therapie. En dit vind ik een verademing. Eindelijk iemand en een theorie die mij begrijpt. Die snapt hoe het werkt als je borderline hebt. En die niet veroordelend is. Heel belangrijk dat laatste. Want ik ben ook altijd heel veroordelend naar mezelf. Bv: 'Waarom reageer ik ook altijd zo stom? Waarom heb ik van die heftige emoties om niks?' En deze therapie maakt voor mij duidelijk waarom ik zo reageer en dat dat niet stom is maar logisch. Deze therapie is behoorlijk uitgebreid dus dat kan ik verder niet allemaal uitleggen maar als je ooit de kans krijgt dit te gaan volgen dan raad ik je aan het te doen.
Ik heb zelf borderline en heb in verschillende groepen gezeten. Op een gegeven moment zat ik me in groepen vaak rot te ergeren aan groepsleden. Als je wat verder in het proces zit dan is het niet fijn om in een groep te zitten met mensen waarbij de diagnose net gesteld is. Die zijn gewoon met andere dingen bezig dan waar ik mee bezig was.
Nu heb ik al jaren een psychotherapeut die gebruik maakt van de schemagerichte therapie. En dit vind ik een verademing. Eindelijk iemand en een theorie die mij begrijpt. Die snapt hoe het werkt als je borderline hebt. En die niet veroordelend is. Heel belangrijk dat laatste. Want ik ben ook altijd heel veroordelend naar mezelf. Bv: 'Waarom reageer ik ook altijd zo stom? Waarom heb ik van die heftige emoties om niks?' En deze therapie maakt voor mij duidelijk waarom ik zo reageer en dat dat niet stom is maar logisch. Deze therapie is behoorlijk uitgebreid dus dat kan ik verder niet allemaal uitleggen maar als je ooit de kans krijgt dit te gaan volgen dan raad ik je aan het te doen.
maandag 6 april 2009 om 12:16
Ciara, ik zal eens vragen aan mijn behandelaar of zij geen schemagerichte therapie hebben. Hoewel ik in principe geen therapie meer krijg, omdat ik zogezegd uitbehandeld ben (waar dat Vers dan weer inpast weet ik ook niet).
Mag ik jullie een algemene vraag stellen? In hoeverre speelt (vermeende) verlatingsangst een actieve rol in jullie leven? Dat is wat ik voor mijn gevoel nl. helemaal niet ervaar. Ben bijvoorbeeld graag alleen, hou mensen vaak een beetje op afstand, kan iebelig worden van teveel mensen op mijn lip en kon meestal pas beter tot een soort ontspanning als alles en iedereen weer weg is.
Ik heb aan de andere kant wel weer levendige gedachten over geliefden die dood gaan en dan lig ik vaak jankend in bed.
Maar gewoon overdag ben ik eerder iemand die afhoudender is, niet teveel geplak wil, etc.
Ik vind dat nogal een contradictie met de invalshoek dat borderline gekenmerkt wordt door (extreme) verlatingsangst.
Mag ik jullie een algemene vraag stellen? In hoeverre speelt (vermeende) verlatingsangst een actieve rol in jullie leven? Dat is wat ik voor mijn gevoel nl. helemaal niet ervaar. Ben bijvoorbeeld graag alleen, hou mensen vaak een beetje op afstand, kan iebelig worden van teveel mensen op mijn lip en kon meestal pas beter tot een soort ontspanning als alles en iedereen weer weg is.
Ik heb aan de andere kant wel weer levendige gedachten over geliefden die dood gaan en dan lig ik vaak jankend in bed.
Maar gewoon overdag ben ik eerder iemand die afhoudender is, niet teveel geplak wil, etc.
Ik vind dat nogal een contradictie met de invalshoek dat borderline gekenmerkt wordt door (extreme) verlatingsangst.
maandag 6 april 2009 om 12:27
quote:intiem schreef op 06 april 2009 @ 12:16:
Ciara, ik zal eens vragen aan mijn behandelaar of zij geen schemagerichte therapie hebben. Hoewel ik in principe geen therapie meer krijg, omdat ik zogezegd uitbehandeld ben (waar dat Vers dan weer inpast weet ik ook niet).
Mag ik jullie een algemene vraag stellen? In hoeverre speelt (vermeende) verlatingsangst een actieve rol in jullie leven? Dat is wat ik voor mijn gevoel nl. helemaal niet ervaar. Ben bijvoorbeeld graag alleen, hou mensen vaak een beetje op afstand, kan iebelig worden van teveel mensen op mijn lip en kon meestal pas beter tot een soort ontspanning als alles en iedereen weer weg is.
Ik heb aan de andere kant wel weer levendige gedachten over geliefden die dood gaan en dan lig ik vaak jankend in bed.
Maar gewoon overdag ben ik eerder iemand die afhoudender is, niet teveel geplak wil, etc.
Ik vind dat nogal een contradictie met de invalshoek dat borderline gekenmerkt wordt door (extreme) verlatingsangst.Ik heb geen last van verlatingsangst. Daardoor dacht ik heel lang dat ik geen borderline kon hebben. Maar ik heb het dus wel.
Ciara, ik zal eens vragen aan mijn behandelaar of zij geen schemagerichte therapie hebben. Hoewel ik in principe geen therapie meer krijg, omdat ik zogezegd uitbehandeld ben (waar dat Vers dan weer inpast weet ik ook niet).
Mag ik jullie een algemene vraag stellen? In hoeverre speelt (vermeende) verlatingsangst een actieve rol in jullie leven? Dat is wat ik voor mijn gevoel nl. helemaal niet ervaar. Ben bijvoorbeeld graag alleen, hou mensen vaak een beetje op afstand, kan iebelig worden van teveel mensen op mijn lip en kon meestal pas beter tot een soort ontspanning als alles en iedereen weer weg is.
Ik heb aan de andere kant wel weer levendige gedachten over geliefden die dood gaan en dan lig ik vaak jankend in bed.
Maar gewoon overdag ben ik eerder iemand die afhoudender is, niet teveel geplak wil, etc.
Ik vind dat nogal een contradictie met de invalshoek dat borderline gekenmerkt wordt door (extreme) verlatingsangst.Ik heb geen last van verlatingsangst. Daardoor dacht ik heel lang dat ik geen borderline kon hebben. Maar ik heb het dus wel.
maandag 6 april 2009 om 16:27
Ah, jij dus ook al. Ik heb dat oa op die gronden ook. Een eigenschap dat vaak als een van de eerste kenmerken genoemd wordt en dat niet hebben, kon er bij mij niet in dat ik dan borderline zou kunnen hebben.
Nou ja, diagnoses in het algemeen vind ik maar vreemde dingen. Zeker als je uitgaat van hele stereotypen gaat er een wereld voor je open.
Nou ja, diagnoses in het algemeen vind ik maar vreemde dingen. Zeker als je uitgaat van hele stereotypen gaat er een wereld voor je open.
maandag 6 april 2009 om 17:16
maandag 6 april 2009 om 18:22
quote:intiem schreef op 06 april 2009 @ 12:16:
Ciara, ik zal eens vragen aan mijn behandelaar of zij geen schemagerichte therapie hebben. Hoewel ik in principe geen therapie meer krijg, omdat ik zogezegd uitbehandeld ben (waar dat Vers dan weer inpast weet ik ook niet).
Mag ik jullie een algemene vraag stellen? In hoeverre speelt (vermeende) verlatingsangst een actieve rol in jullie leven? Dat is wat ik voor mijn gevoel nl. helemaal niet ervaar. Ben bijvoorbeeld graag alleen, hou mensen vaak een beetje op afstand, kan iebelig worden van teveel mensen op mijn lip en kon meestal pas beter tot een soort ontspanning als alles en iedereen weer weg is.
Ik heb aan de andere kant wel weer levendige gedachten over geliefden die dood gaan en dan lig ik vaak jankend in bed.
Maar gewoon overdag ben ik eerder iemand die afhoudender is, niet teveel geplak wil, etc.
Ik vind dat nogal een contradictie met de invalshoek dat borderline gekenmerkt wordt door (extreme) verlatingsangst.
Hoi Intiem,
Ik ben ook graag alleen en op mezelf maar heb wel last van verlatingsangst. Ik durf bijvoorbeeld niet boos te worden op mensen uit angst dat zij dan boos op mij worden en dat ze dan niks meer met mij te maken willen hebben. Ik kan ook heel slecht tegen kritiek omdat ik dan denk dat mensen mij afwijzen. Maar ik hou ook niet van geplak net zoals jij. Sociaal contact kost mij altijd veel energie en daarom ben ik veel alleen thuis om tot rust te komen. Ik kan ook best goed tegen alleen zijn, vind het fijn zelfs. Maar als een vriendin boos op mij is dan ben ik wel helemaal in paniek.
Een symptoom van borderline waar ik geen last van heb is impulsiviteit. Ik heb lang getwijfeld aan de diagnose omdat impulsiviteit 1 van de hoofdsymptomen is en in alle verhalen over mensen met borderline lees je altijd over impulsief gedrag. Inmiddels weet ik dat ik naast de borderline ook een ontwijkende/vermijdende persoonlijkheidsstoornis heb en dit zorgt ervoor dat ik juist heel geremd ben. Ik ben er ook wel achter dat de groep mensen met borderline heel divers is. Dat er veel mensen zijn die wel borderline hebben maar die zich niet herkennen in het beeld van "de typische borderliner". Voor zover de typische borderliner al bestaat.....Daarom heb ik ook een hekel aan het woord borderliner. De borderliner bestaat niet. Mensen met borderline hebben allemaal last van een stoornis maar dit kan er per persoon heel verschillend uitzien. Als ik tegen mensen vertel dat ik borderline heb dan zijn ze meestal heel verbaasd omdat ik niet voldoe aan het beeld wat zij hebben over "de borderliner". Maar ik heb het wel en ik heb er ook veel last van.
Ciara, ik zal eens vragen aan mijn behandelaar of zij geen schemagerichte therapie hebben. Hoewel ik in principe geen therapie meer krijg, omdat ik zogezegd uitbehandeld ben (waar dat Vers dan weer inpast weet ik ook niet).
Mag ik jullie een algemene vraag stellen? In hoeverre speelt (vermeende) verlatingsangst een actieve rol in jullie leven? Dat is wat ik voor mijn gevoel nl. helemaal niet ervaar. Ben bijvoorbeeld graag alleen, hou mensen vaak een beetje op afstand, kan iebelig worden van teveel mensen op mijn lip en kon meestal pas beter tot een soort ontspanning als alles en iedereen weer weg is.
Ik heb aan de andere kant wel weer levendige gedachten over geliefden die dood gaan en dan lig ik vaak jankend in bed.
Maar gewoon overdag ben ik eerder iemand die afhoudender is, niet teveel geplak wil, etc.
Ik vind dat nogal een contradictie met de invalshoek dat borderline gekenmerkt wordt door (extreme) verlatingsangst.
Hoi Intiem,
Ik ben ook graag alleen en op mezelf maar heb wel last van verlatingsangst. Ik durf bijvoorbeeld niet boos te worden op mensen uit angst dat zij dan boos op mij worden en dat ze dan niks meer met mij te maken willen hebben. Ik kan ook heel slecht tegen kritiek omdat ik dan denk dat mensen mij afwijzen. Maar ik hou ook niet van geplak net zoals jij. Sociaal contact kost mij altijd veel energie en daarom ben ik veel alleen thuis om tot rust te komen. Ik kan ook best goed tegen alleen zijn, vind het fijn zelfs. Maar als een vriendin boos op mij is dan ben ik wel helemaal in paniek.
Een symptoom van borderline waar ik geen last van heb is impulsiviteit. Ik heb lang getwijfeld aan de diagnose omdat impulsiviteit 1 van de hoofdsymptomen is en in alle verhalen over mensen met borderline lees je altijd over impulsief gedrag. Inmiddels weet ik dat ik naast de borderline ook een ontwijkende/vermijdende persoonlijkheidsstoornis heb en dit zorgt ervoor dat ik juist heel geremd ben. Ik ben er ook wel achter dat de groep mensen met borderline heel divers is. Dat er veel mensen zijn die wel borderline hebben maar die zich niet herkennen in het beeld van "de typische borderliner". Voor zover de typische borderliner al bestaat.....Daarom heb ik ook een hekel aan het woord borderliner. De borderliner bestaat niet. Mensen met borderline hebben allemaal last van een stoornis maar dit kan er per persoon heel verschillend uitzien. Als ik tegen mensen vertel dat ik borderline heb dan zijn ze meestal heel verbaasd omdat ik niet voldoe aan het beeld wat zij hebben over "de borderliner". Maar ik heb het wel en ik heb er ook veel last van.
