Psyche
alle pijlers
Borderline Nieuw Topic
zondag 15 maart 2009 om 23:44
Het oude topic over Borderline heeft mij behoorlijk aan het denken gezet.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
maandag 6 april 2009 om 18:25
Verlatingsangst, da's een moeilijke. Ik heb het wel als ik mezelf analytisch bekijk. Ik vind het heel moeilijk om mezelf open te stellen omdat ik dan kwetsbaar word, wat ik ernstig associeer met zwakte. En zwakte, dat vind ik vies.
Ik ben ook graag op mezelf, maar ik ben wel bang voor afwijzing. Enkel van de mensen die ik heb toegelaten, niet van Jan Lul op de straat, want dat kan me niks schelen.
Ik ben ook graag op mezelf, maar ik ben wel bang voor afwijzing. Enkel van de mensen die ik heb toegelaten, niet van Jan Lul op de straat, want dat kan me niks schelen.
maandag 6 april 2009 om 20:55
maandag 6 april 2009 om 21:11
Hoi.
Sorry dat ik zo kom binnenvallen, naar ik wilde toch ook even reageren op de vraag van Intiem over de Vers training. Ik heb m zelf ook gevolgd, en later ook schematherapie. (ja, ja, heb een behoorlijke cv op therapiegebied ) Ik heb zelf wel veel baat gehad aan zowel de vers als de schematherapie.
Bij de vers zaten wel een paar vrouwen die idd automutileerden, maar goed, het is wel een training en dat scheelt enorm veel. Als het goed loopt, is het vooral praktisch met tips en uitleg en weinig persoonlijke shit. Je krijgt huiswerk en je moet het vooral leren te doen met de vrienden die je al hebt, niets groepsgebeuren ofzo. Hooguit ervarin gen delen, wat ik dan wel weer fijn vond.
Misschien beetje te late reactie, moet zeggen dat ik het ook best spannend vind, zo'n eerste forumreactie....
Sorry dat ik zo kom binnenvallen, naar ik wilde toch ook even reageren op de vraag van Intiem over de Vers training. Ik heb m zelf ook gevolgd, en later ook schematherapie. (ja, ja, heb een behoorlijke cv op therapiegebied ) Ik heb zelf wel veel baat gehad aan zowel de vers als de schematherapie.
Bij de vers zaten wel een paar vrouwen die idd automutileerden, maar goed, het is wel een training en dat scheelt enorm veel. Als het goed loopt, is het vooral praktisch met tips en uitleg en weinig persoonlijke shit. Je krijgt huiswerk en je moet het vooral leren te doen met de vrienden die je al hebt, niets groepsgebeuren ofzo. Hooguit ervarin gen delen, wat ik dan wel weer fijn vond.
Misschien beetje te late reactie, moet zeggen dat ik het ook best spannend vind, zo'n eerste forumreactie....
dinsdag 7 april 2009 om 10:28
Hoi Ciara, ik kan juist best goed boos worden op mensen. Mijn geliefden kunnen vaak een veeg uit de pan krijgen als het me te heet onder de voeten wordt. Die veeg kregen ze in het verleden bijna niet. Toen hield ik zo'n beetje alles voor me, totdat de vulkaan wel moet barsten eens per half jaar ofzo (en ik me vreselijk heb lopen ergeren, verdrieten en opwinden al een half jaar). Met dagbehandeling heb ik geleerd voor mezelf op te komen en soms denk ik wel eens dat ik daar iets te over-assertief uit ben gekomen.
Maar mijn beleving van iets wat niet leuk is, is nu ook zo groot, dat ik het bijna niet voor me kan houden. Niet leuke dingen grijpen me nu zoveel eerder naar de strot. Mijn inwendige ketel is nu zo snel over de kook, dat ik wel stoom af móet blazen lijkt het soms. Wat dat betreft heb ik soms nog steeds het gevoel alsof ik een of andere overspannen troela ben waarbij die overspannenheid heel erg onder de opparvlakte leeft. In eerste instantie zie je niks en is het aan de buitenkant kalm. Maar gooi je er maar iets bij, dan slaan de stoppen bijkans door. Ik word wat dat betreft ook weleens moe van mezelf dat dingen nu zo enorm heftig binnenkomen.
Mijn volledige diagnose heeft ook nogal kenmerken van dingen die juist het tegenovergestelde lijken te zijn van borderline. Je zou bijna kunnen zeggen dat het elkaar bijt, borderline en dat andere. Ik vind het mede daarom denk ik ook zo verwarrend, want het lijkt om die reden vaak net niet te passen.
Ik heb borderline stoornis met ontwijkende persoonlijkehidsstoornis en narcitische trekken. Daarnaast Obessief compulsieve stoornis en op as I dysthyme stoornis. Als je al die dingen naast elkaar legt, lijkt het wel alsof je over 5 totaal verschillende persoonlijkheden praat, terwijl ik toch echt 1 geheel ben zeg maar.
Vraag me soms wel eens af of al die diagnoses in een bepaalde periode getrokken zijn (wanneer ik meer zus of zo was) en later op de grote hoop bij elkaar, maar goed. Als je d'r zoveel hebt, kan je haast net zo goed zeggen "we weten het niet"
@lauwa, je zegt dat het je vreselijk lijkt om borderline te hebben. Ik kan dat met momenten met je eens zijn. Maar dan wel op de momenten dat het niet goed gaat met me. Ik heb bijvoorbeeld best een vervelende zomer gehad. Toen vond ik het inderdaad vreselijk. Verder heb ik hooguit wat moeilijke dagen waarbij ik dat gevoel terug krijg van afgelopen zomer. Die paar dagen moet ik dan gewoon effe uitzitten en dan denk ik wel eens dat ik dat niet trek. Maar ik weet met mijn hoofd gelukkig ook dat het voorbij gaat. En verder af en toe eens een paar losse uurtjes waarbij ik me zo kan voelen. Maar verder is het tussen de bedrijven door heel gezellig hoor.
Mijn (nieuwe) behandelaar vroeg me of ik een gemiddeld cijfer kan geven aan mijn leven. Dat was toch een 7 en soms een 8. Ik kan vreselijk intens genieten waarbij ik me erg gelukkig kan voelen. Dus dat is er absoluut ook!
Dus pertinent vreselijk zou ik het (voor mijn geval iig) niet willen noemen. Kan me wél voorstellen dat het voor sommigen anders moet zijn. Nl. als ik me bedenk dat die zomergevoelens bij anderen veel en vaak aanwezig zijn, bah, da's echt niet leuk : (
@Pimpapoentje, gefeliciteerd met je eerste forum reactie. En dat nog wel op dit topic haha. Nu je je vuurdoop hebt gehad, durf je wel vaker toch?
Bedankt iig voor je ervaring te delen. Ik weet het niet hoor, als die groep er nl. niet (zo) toe doet, waarom zit je dán in een groep vraag ik me af? Dan kan het toch net zo goed individueel bij de behandelaar die je al hebt?
Maar mijn beleving van iets wat niet leuk is, is nu ook zo groot, dat ik het bijna niet voor me kan houden. Niet leuke dingen grijpen me nu zoveel eerder naar de strot. Mijn inwendige ketel is nu zo snel over de kook, dat ik wel stoom af móet blazen lijkt het soms. Wat dat betreft heb ik soms nog steeds het gevoel alsof ik een of andere overspannen troela ben waarbij die overspannenheid heel erg onder de opparvlakte leeft. In eerste instantie zie je niks en is het aan de buitenkant kalm. Maar gooi je er maar iets bij, dan slaan de stoppen bijkans door. Ik word wat dat betreft ook weleens moe van mezelf dat dingen nu zo enorm heftig binnenkomen.
Mijn volledige diagnose heeft ook nogal kenmerken van dingen die juist het tegenovergestelde lijken te zijn van borderline. Je zou bijna kunnen zeggen dat het elkaar bijt, borderline en dat andere. Ik vind het mede daarom denk ik ook zo verwarrend, want het lijkt om die reden vaak net niet te passen.
Ik heb borderline stoornis met ontwijkende persoonlijkehidsstoornis en narcitische trekken. Daarnaast Obessief compulsieve stoornis en op as I dysthyme stoornis. Als je al die dingen naast elkaar legt, lijkt het wel alsof je over 5 totaal verschillende persoonlijkheden praat, terwijl ik toch echt 1 geheel ben zeg maar.
Vraag me soms wel eens af of al die diagnoses in een bepaalde periode getrokken zijn (wanneer ik meer zus of zo was) en later op de grote hoop bij elkaar, maar goed. Als je d'r zoveel hebt, kan je haast net zo goed zeggen "we weten het niet"
@lauwa, je zegt dat het je vreselijk lijkt om borderline te hebben. Ik kan dat met momenten met je eens zijn. Maar dan wel op de momenten dat het niet goed gaat met me. Ik heb bijvoorbeeld best een vervelende zomer gehad. Toen vond ik het inderdaad vreselijk. Verder heb ik hooguit wat moeilijke dagen waarbij ik dat gevoel terug krijg van afgelopen zomer. Die paar dagen moet ik dan gewoon effe uitzitten en dan denk ik wel eens dat ik dat niet trek. Maar ik weet met mijn hoofd gelukkig ook dat het voorbij gaat. En verder af en toe eens een paar losse uurtjes waarbij ik me zo kan voelen. Maar verder is het tussen de bedrijven door heel gezellig hoor.
Mijn (nieuwe) behandelaar vroeg me of ik een gemiddeld cijfer kan geven aan mijn leven. Dat was toch een 7 en soms een 8. Ik kan vreselijk intens genieten waarbij ik me erg gelukkig kan voelen. Dus dat is er absoluut ook!
Dus pertinent vreselijk zou ik het (voor mijn geval iig) niet willen noemen. Kan me wél voorstellen dat het voor sommigen anders moet zijn. Nl. als ik me bedenk dat die zomergevoelens bij anderen veel en vaak aanwezig zijn, bah, da's echt niet leuk : (
@Pimpapoentje, gefeliciteerd met je eerste forum reactie. En dat nog wel op dit topic haha. Nu je je vuurdoop hebt gehad, durf je wel vaker toch?
Bedankt iig voor je ervaring te delen. Ik weet het niet hoor, als die groep er nl. niet (zo) toe doet, waarom zit je dán in een groep vraag ik me af? Dan kan het toch net zo goed individueel bij de behandelaar die je al hebt?
dinsdag 7 april 2009 om 11:05
Ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken en zeggen dat ik er veel baat bij heb gehad. Het is geen groepsgebeuren dus je zou idd dezelfde tips/stof ook individueel kunnen bespreken denk ik .Toch vond ik het wel prettig om ervaringen te delen en ook te merken dat ik niet alleen sta met mijn "rare" kronkels. En te horen hoe anderen omgaan met vriendschappen/relatie/contact.
Het was ook verplicht een steungroep te vormen van mensen uit je omgeving (partner, beste vriendin, noem maar op) die er ook bij betrokken werden en dat was denk ik voor mij nog het beste. (ja en ook moeilijkste en werd ik ook zeer opstandig van...
Maar goed, ik weet niet hoe moeilijk/makkelijk jij steun vraagt bij anderen,durft te praten over je emoties met anderen maar bij mij was en is dat wel een hekel punt.
Naja, hoop dat het een beetje duidelijk is. Ik denk dus wel dat je veel van wat je in de vers leert, ook individueel kunt behandelen, Dat is mijn eindconclusie..
Het was ook verplicht een steungroep te vormen van mensen uit je omgeving (partner, beste vriendin, noem maar op) die er ook bij betrokken werden en dat was denk ik voor mij nog het beste. (ja en ook moeilijkste en werd ik ook zeer opstandig van...
Maar goed, ik weet niet hoe moeilijk/makkelijk jij steun vraagt bij anderen,durft te praten over je emoties met anderen maar bij mij was en is dat wel een hekel punt. Naja, hoop dat het een beetje duidelijk is. Ik denk dus wel dat je veel van wat je in de vers leert, ook individueel kunt behandelen, Dat is mijn eindconclusie..
dinsdag 7 april 2009 om 22:58
quote:intiem shttp://forum.viva.nl/templates/viva/img/icons/toolbar/toolbar-sprite.gifchreef op 06 april 2009 @ 09:34:
Hai Freya (ben je al bevrucht inmiddels ?),
Dank voor je uitleg. Nou, dan weet ik zéker dat het niks voor mij is. Ik zou me daar alleen maar rot irriteren als ik in zo'n groep zit, wat waarschijnlijk vrij aannemelijk is om te verwachten. Want men zit er immers niet voor niets. Maar ik heb met veel aspecten die passen bij borderline weinig raakvlakken. Om die reden kán ik er gewoon zo weinig mee. Als er al een onderscheid valt te maken, gesteld dat de diagnose honderprocent klopt, dan ben ik categorie high level met weinig acting out gedrag, zoals ik dat zo mooi in het verleden heb gevonden.
Ik denk dat zo'n training ook erg gericht is op acting out gedrag en als dat nu net het ding is waar je niet zo sterk last van hebt, lijkt het me al helemaal niet passen.
Linehan heb ik ook wel eens van gehoord, maar weet inhoudelijk ook niet wat het is. Ik denk dat het allemaal een beetje 1 pot nat is, met toevallig een andere naam.
Bedankt voor je reactie!
Bij mij is door de psychiater ook borderline vermoed, uit de testen bleek dit niet maar volgens mijn toenmalige behandelaar kwam dat omdat ik te intelligent zou zijn en gemanipuleerd had met de testen (dat van dat intelligent klopt al niet zo erg, ga er maar vanuit dat die diagnose ook niet klopte). Dus ik "moest" met de Vers starten.
Helaas heb ik het hele handboek net een paar weken terug weggemikt, anders had ik hem met liefde naar je toegestuurd. Maar het kwam er, voor zover ik het gevolgd heb, op neer dat je moet leren herkennen waardoor en wanneer jij in verkeerd gedrag schiet, zodat je dat kan voorkomen, reguleren etc. Niet echt iets nieuws dus als je een beetje thuis bent in therapieland. Ik zag en zie hierbij ook echt het voordeel niet van een groepsgebeuren hoor, leverde bij mij ook alleen frustraties op. Maar misschien kan je bij je behandelaar een handboek inkijken (is een aardig dikke klapper hoor) of je zou het een kans kunnen geven en eerst een paar keer gaan voordat je besluit dat het niets is.
En oh ja, er waren ook nog twee partner avonden waarbij je partner kon leren hoe die met je om moest gaan. Maar hoe die waren weet ik niet, want mijn partner vond mij zo negatief over die training dat hij er al geen zin meer aan had. Bovendien heeft/ had hij niet zoveel problemen met mij.
Hai Freya (ben je al bevrucht inmiddels ?),
Dank voor je uitleg. Nou, dan weet ik zéker dat het niks voor mij is. Ik zou me daar alleen maar rot irriteren als ik in zo'n groep zit, wat waarschijnlijk vrij aannemelijk is om te verwachten. Want men zit er immers niet voor niets. Maar ik heb met veel aspecten die passen bij borderline weinig raakvlakken. Om die reden kán ik er gewoon zo weinig mee. Als er al een onderscheid valt te maken, gesteld dat de diagnose honderprocent klopt, dan ben ik categorie high level met weinig acting out gedrag, zoals ik dat zo mooi in het verleden heb gevonden.
Ik denk dat zo'n training ook erg gericht is op acting out gedrag en als dat nu net het ding is waar je niet zo sterk last van hebt, lijkt het me al helemaal niet passen.
Linehan heb ik ook wel eens van gehoord, maar weet inhoudelijk ook niet wat het is. Ik denk dat het allemaal een beetje 1 pot nat is, met toevallig een andere naam.
Bedankt voor je reactie!
Bij mij is door de psychiater ook borderline vermoed, uit de testen bleek dit niet maar volgens mijn toenmalige behandelaar kwam dat omdat ik te intelligent zou zijn en gemanipuleerd had met de testen (dat van dat intelligent klopt al niet zo erg, ga er maar vanuit dat die diagnose ook niet klopte). Dus ik "moest" met de Vers starten.
Helaas heb ik het hele handboek net een paar weken terug weggemikt, anders had ik hem met liefde naar je toegestuurd. Maar het kwam er, voor zover ik het gevolgd heb, op neer dat je moet leren herkennen waardoor en wanneer jij in verkeerd gedrag schiet, zodat je dat kan voorkomen, reguleren etc. Niet echt iets nieuws dus als je een beetje thuis bent in therapieland. Ik zag en zie hierbij ook echt het voordeel niet van een groepsgebeuren hoor, leverde bij mij ook alleen frustraties op. Maar misschien kan je bij je behandelaar een handboek inkijken (is een aardig dikke klapper hoor) of je zou het een kans kunnen geven en eerst een paar keer gaan voordat je besluit dat het niets is.
En oh ja, er waren ook nog twee partner avonden waarbij je partner kon leren hoe die met je om moest gaan. Maar hoe die waren weet ik niet, want mijn partner vond mij zo negatief over die training dat hij er al geen zin meer aan had. Bovendien heeft/ had hij niet zoveel problemen met mij.
dinsdag 7 april 2009 om 23:08
aha, pimpampoentje, ook jij ziet de meerwaarde van de groep niet dus. Ik heb toch een sterk vermoeden dat dat vooral is omdat dat makkelijk verdienen is voor de zorgverleners.
En intiem, nu ik wat meer terug lees (sorry, heb de concentratie van een stoeptegel en kan op dit moment niet heel makkelijk verhalen volgen) zie ik ook wat over verlatingsangst. Herkenbaar stukje, hier ook weinig verlatingsangst, veel op mezelf. Maar wel enorme angst om afgewezen te worden waardoor ik me bij voorbaat al afsluit voor anderen en er gewoon niet veel kans is dat ik verlaten word. Weet niet of ik het zo goed uitleg, maar dit gedrag is eigenlijk al een stukje verder dan verlatingsangst. Een manier om je verlatingsangst te vermijden zeg maar. Waarschijnlijk dat je daarom ook die steungroep moet oprichten bij de VERS.
En intiem, nu ik wat meer terug lees (sorry, heb de concentratie van een stoeptegel en kan op dit moment niet heel makkelijk verhalen volgen) zie ik ook wat over verlatingsangst. Herkenbaar stukje, hier ook weinig verlatingsangst, veel op mezelf. Maar wel enorme angst om afgewezen te worden waardoor ik me bij voorbaat al afsluit voor anderen en er gewoon niet veel kans is dat ik verlaten word. Weet niet of ik het zo goed uitleg, maar dit gedrag is eigenlijk al een stukje verder dan verlatingsangst. Een manier om je verlatingsangst te vermijden zeg maar. Waarschijnlijk dat je daarom ook die steungroep moet oprichten bij de VERS.
woensdag 8 april 2009 om 11:15
Freya, sorry, ik heb het tact van een vuilnisbak soms. Ik reageerde op je nick in combi met je avatar inderdaad. Dan zal je "lange" verhaal vast wel terug te vinden zijn op de kinderen pijler denk ik? Ik hoop dat je een beetje kunt dealen met al die teleurstellingen?
Groepstherapie heb ik al eens gedaan in de vorm van dagbehandeling met een uiteenlopende groep met diverse diagnoses. Groepstherapie op zichzelf was heel leerzaam en heb er dus veel aan gehad. Maar of ik een specifieke borderline groep zie zitten met typische verschijningsvormen, terwijl ik naar mijn idee juist weinig typische verschijningsvormen heb, dat weet ik niet. Ik denk dat mijn antwoord richting mijn behandelaar dus een definitief nee blijft.
Sterker, ik ben nu juist heel erg opbouwend bezig met mijn leven. Mijn dochter gaat straks naar de basisschool en ik hoop heel erg dat mij dat een soort rust en ruimte geeft. Daarom ben ik ook gestart met een reintegratietraject, aangezien ik al een aantal jaren afgekeurd thuis ben. Ik zit nu met een puinhoop huis door een renovatie, maar ben druk bezig die weer mooi te maken. Alle voorwaarden zijn aanwezig, dus dat wordt een juweeltje zeg maar. Dus al met al positieve ontwikkelingen en dan zou ik voor mijn gevoel weer een stap terug gaan doen en daar heb ik niet zo'n zin in eigenlijk. Een groep met veel problemen kan je ook weer erg naar beneden halen. Je gaat weer heel erg focussen op je problemen (en hoe daarmee om te gaan) en door dat focussen kunnen problemen juist ook weer meer tot leven komen denk ik soms.
En over partner avonden: mijn partner ziet vooral nog wel wat problemen aan mijn kant. Maar ik zie vooral ook nog wel wat problemen aan zijn kant. Ik heb liever dat hij nu eerst zijn belofte inlost en zijn doorverwijzing voor een psycholoog waarmaakt.
Groepstherapie heb ik al eens gedaan in de vorm van dagbehandeling met een uiteenlopende groep met diverse diagnoses. Groepstherapie op zichzelf was heel leerzaam en heb er dus veel aan gehad. Maar of ik een specifieke borderline groep zie zitten met typische verschijningsvormen, terwijl ik naar mijn idee juist weinig typische verschijningsvormen heb, dat weet ik niet. Ik denk dat mijn antwoord richting mijn behandelaar dus een definitief nee blijft.
Sterker, ik ben nu juist heel erg opbouwend bezig met mijn leven. Mijn dochter gaat straks naar de basisschool en ik hoop heel erg dat mij dat een soort rust en ruimte geeft. Daarom ben ik ook gestart met een reintegratietraject, aangezien ik al een aantal jaren afgekeurd thuis ben. Ik zit nu met een puinhoop huis door een renovatie, maar ben druk bezig die weer mooi te maken. Alle voorwaarden zijn aanwezig, dus dat wordt een juweeltje zeg maar. Dus al met al positieve ontwikkelingen en dan zou ik voor mijn gevoel weer een stap terug gaan doen en daar heb ik niet zo'n zin in eigenlijk. Een groep met veel problemen kan je ook weer erg naar beneden halen. Je gaat weer heel erg focussen op je problemen (en hoe daarmee om te gaan) en door dat focussen kunnen problemen juist ook weer meer tot leven komen denk ik soms.
En over partner avonden: mijn partner ziet vooral nog wel wat problemen aan mijn kant. Maar ik zie vooral ook nog wel wat problemen aan zijn kant. Ik heb liever dat hij nu eerst zijn belofte inlost en zijn doorverwijzing voor een psycholoog waarmaakt.
woensdag 8 april 2009 om 11:42
quote:freya25 schreef op 07 april 2009 @ 23:08:
aha, pimpampoentje, ook jij ziet de meerwaarde van de groep niet dus. Ik heb toch een sterk vermoeden dat dat vooral is omdat dat makkelijk verdienen is voor de zorgverleners.
En intiem, nu ik wat meer terug lees (sorry, heb de concentratie van een stoeptegel en kan op dit moment niet heel makkelijk verhalen volgen) zie ik ook wat over verlatingsangst. Herkenbaar stukje, hier ook weinig verlatingsangst, veel op mezelf. Maar wel enorme angst om afgewezen te worden waardoor ik me bij voorbaat al afsluit voor anderen en er gewoon niet veel kans is dat ik verlaten word. Weet niet of ik het zo goed uitleg, maar dit gedrag is eigenlijk al een stukje verder dan verlatingsangst. Een manier om je verlatingsangst te vermijden zeg maar. Waarschijnlijk dat je daarom ook die steungroep moet oprichten bij de VERS.
Hoi Freya,
Wat je beschrijft herken ik wel. Ik ga ook weinig contacten aan uit angst om dan afgewezen te worden. Ik noem dat zelf wel verlatingsangst. Het is volgens mij een extreme vorm van verlatingsangst waarbij je contacten uit de weg gaat om de gevreesde verlating voor te zijn.
Als ik alleen thuis ben kan niemand mij verlaten dus dan ben ik relaxed. Maar het is wel een gevoelig punt. Een tijd geleden bv belde ik een vriendin en die zei: ik heb nu geen tijd maar ik moet je ergens over spreken dus ik bel je vanavond terug. En dan zit er wel de hele dag een stemmetje in mijn hoofd die zegt: ze wil vast geen vriendinnen meer zijn....'s Avonds bleek het om iets heel anders en onbenulligs te gaan. Had ik me weer de hele dag zorgen om niks gemaakt.
aha, pimpampoentje, ook jij ziet de meerwaarde van de groep niet dus. Ik heb toch een sterk vermoeden dat dat vooral is omdat dat makkelijk verdienen is voor de zorgverleners.
En intiem, nu ik wat meer terug lees (sorry, heb de concentratie van een stoeptegel en kan op dit moment niet heel makkelijk verhalen volgen) zie ik ook wat over verlatingsangst. Herkenbaar stukje, hier ook weinig verlatingsangst, veel op mezelf. Maar wel enorme angst om afgewezen te worden waardoor ik me bij voorbaat al afsluit voor anderen en er gewoon niet veel kans is dat ik verlaten word. Weet niet of ik het zo goed uitleg, maar dit gedrag is eigenlijk al een stukje verder dan verlatingsangst. Een manier om je verlatingsangst te vermijden zeg maar. Waarschijnlijk dat je daarom ook die steungroep moet oprichten bij de VERS.
Hoi Freya,
Wat je beschrijft herken ik wel. Ik ga ook weinig contacten aan uit angst om dan afgewezen te worden. Ik noem dat zelf wel verlatingsangst. Het is volgens mij een extreme vorm van verlatingsangst waarbij je contacten uit de weg gaat om de gevreesde verlating voor te zijn.
Als ik alleen thuis ben kan niemand mij verlaten dus dan ben ik relaxed. Maar het is wel een gevoelig punt. Een tijd geleden bv belde ik een vriendin en die zei: ik heb nu geen tijd maar ik moet je ergens over spreken dus ik bel je vanavond terug. En dan zit er wel de hele dag een stemmetje in mijn hoofd die zegt: ze wil vast geen vriendinnen meer zijn....'s Avonds bleek het om iets heel anders en onbenulligs te gaan. Had ik me weer de hele dag zorgen om niks gemaakt.
woensdag 8 april 2009 om 12:12
@intiem, denk dat het wel klopt wat je zegt, dat je dan op de verkeerde dingen gaat focussen. Als je nu opbouwend bezig kan zijn moet je gewoon daar je energie in steken. En als je min of meer uitbehandeld bent, zou je dan niet meer hebben aan wat pragmatische begeleiding van maatschappelijk werk ofzo?
En je partner naar de psycholoog slepen is denk ik geen slecht idee, al is het alleen maar voor wat meer begrip van zijn kant zodat hij er wat beter mee kan dealen. Mijn partner is echt een hele grote steun in alles, hij maakt het verschil zeg maar.
Hoi ciara, we bedoelen volgens mij wel hetzelfde. Ligt er denk ik maar net aan wat je onder verlatingsangst verstaat. En je verhaal over je druk maken over zo'n zinnetje ken ik maar al te goed, maar ben nu inmiddels al zover dat ik vraag of ze iets duidelijker kunnen zijn. Werkt voor mij wel goed moet ik zeggen. Je moet even een drempel over om het te vragen, maar dat is minder stress dan de hele dag piekeren.
Groetjes Freya
En je partner naar de psycholoog slepen is denk ik geen slecht idee, al is het alleen maar voor wat meer begrip van zijn kant zodat hij er wat beter mee kan dealen. Mijn partner is echt een hele grote steun in alles, hij maakt het verschil zeg maar.
Hoi ciara, we bedoelen volgens mij wel hetzelfde. Ligt er denk ik maar net aan wat je onder verlatingsangst verstaat. En je verhaal over je druk maken over zo'n zinnetje ken ik maar al te goed, maar ben nu inmiddels al zover dat ik vraag of ze iets duidelijker kunnen zijn. Werkt voor mij wel goed moet ik zeggen. Je moet even een drempel over om het te vragen, maar dat is minder stress dan de hele dag piekeren.
Groetjes Freya
woensdag 8 april 2009 om 13:46
Freya, ik zie nog dezelfde nick?
Mijn partner zie ik graag voor zichzelf naar een psycholoog gaan. Wij zijn samen moeilijke mensen en ik ben er bijna van overtuigd dat asl hij zich laat onderzoeken zelf ook een soortgelijke diagnose op zijn kont geplakt krijgt. Voor mij is dit erg belangrijk om (samen) te weten, want dan kunnen we bij elkaar beiden misschien dingen wat beter relativeren. Want wij hebben zó vaak ruzie om niks eigenlijk. Dat zuigt al je energie uit je weg. Zelfs nu we nog maar een maand of wat uit relatietherapie zijn (en het erg goed ging), merk ik nu alweer dat de oude valkuilen op de loer liggen en die worden niet opgelost als hij nu eindelijk na 13 jaar ook eens naar zichzelf gaat kijken. Roepen, ja maar jij bent dé borderliner is zó makkelijk! En oneerlijk als je het mij vraagt. Ik heb nu bijna 5 jaar intensieve therapie achter de rug. Tis wel een keertje klaar denk ik.
Ik vraag me ook echt af wat je onder verlatingsangst verstaat? Kunnen jullie dat beter uitleggen zodat ik het kan volgen? Ik ben daar nl. helemaal niet mee bezig geloof ik. Niet op een bewust niveau iig. Tis niet echt dat ik mensen bewsut mijd omdat ik anders zeker weet dat ze me pijn gaan doen ofzo. Volgens mij doe ik dat veel meer vanuit het feit dat ik er niet zoveel behoefte in voel, het allemaal te ingewikkeld vind, het me (te) veel energie kost, ik soms gewoon niet goed weet wat ik met vrij nieuwe mensen aanmoet. Ik vind het lastig me een houding te geven, zeker voor langere tijd en daaraan denkende aan de energie die het me gaat kosten en dat het dan misschien helemaal niet leuk of gezellig wordt enzo. Volgens mij heeft dat toch niet zoveel met verlatingsangst te maken? Ik voel me nl. best comfortabel bij niet zoveel mensen zo vaak zien. Het geeft me meer rust dan wanneer ik het wel zou doen. Bovendien vind ik 1 op 1 contact vaak moeilijker, want dan heb ik het gevoel dat ik het moet maken, dat het voor een groot deel afhankelijk is van mij hoe ik doe of het wel gezellig wordt. Terwijl als ik met mijn vriend ergens heenga, kan ik me makkelijk achter hem verschuilen. Ik heb het gevoel dat de focus dan over meer mensen verdeelt is en dat ik een minder grote bijdrage hoef te leveren en dat geeft wel minder druk enzo.
Ben echt benieuwd hoe dat bij jullie werkt. Of het bij jullie heel anders aanvoelt, of jullie je heel bewust zijn van dat werkingsmechanisme qua motieven om wel of niet veel in contact te staan met anderen, etc.
Mag ik iets meer weten van jullie trouwens? Hoe oud zijn jullie, hoe leven jullie, etc.
Mijn partner zie ik graag voor zichzelf naar een psycholoog gaan. Wij zijn samen moeilijke mensen en ik ben er bijna van overtuigd dat asl hij zich laat onderzoeken zelf ook een soortgelijke diagnose op zijn kont geplakt krijgt. Voor mij is dit erg belangrijk om (samen) te weten, want dan kunnen we bij elkaar beiden misschien dingen wat beter relativeren. Want wij hebben zó vaak ruzie om niks eigenlijk. Dat zuigt al je energie uit je weg. Zelfs nu we nog maar een maand of wat uit relatietherapie zijn (en het erg goed ging), merk ik nu alweer dat de oude valkuilen op de loer liggen en die worden niet opgelost als hij nu eindelijk na 13 jaar ook eens naar zichzelf gaat kijken. Roepen, ja maar jij bent dé borderliner is zó makkelijk! En oneerlijk als je het mij vraagt. Ik heb nu bijna 5 jaar intensieve therapie achter de rug. Tis wel een keertje klaar denk ik.
Ik vraag me ook echt af wat je onder verlatingsangst verstaat? Kunnen jullie dat beter uitleggen zodat ik het kan volgen? Ik ben daar nl. helemaal niet mee bezig geloof ik. Niet op een bewust niveau iig. Tis niet echt dat ik mensen bewsut mijd omdat ik anders zeker weet dat ze me pijn gaan doen ofzo. Volgens mij doe ik dat veel meer vanuit het feit dat ik er niet zoveel behoefte in voel, het allemaal te ingewikkeld vind, het me (te) veel energie kost, ik soms gewoon niet goed weet wat ik met vrij nieuwe mensen aanmoet. Ik vind het lastig me een houding te geven, zeker voor langere tijd en daaraan denkende aan de energie die het me gaat kosten en dat het dan misschien helemaal niet leuk of gezellig wordt enzo. Volgens mij heeft dat toch niet zoveel met verlatingsangst te maken? Ik voel me nl. best comfortabel bij niet zoveel mensen zo vaak zien. Het geeft me meer rust dan wanneer ik het wel zou doen. Bovendien vind ik 1 op 1 contact vaak moeilijker, want dan heb ik het gevoel dat ik het moet maken, dat het voor een groot deel afhankelijk is van mij hoe ik doe of het wel gezellig wordt. Terwijl als ik met mijn vriend ergens heenga, kan ik me makkelijk achter hem verschuilen. Ik heb het gevoel dat de focus dan over meer mensen verdeelt is en dat ik een minder grote bijdrage hoef te leveren en dat geeft wel minder druk enzo.
Ben echt benieuwd hoe dat bij jullie werkt. Of het bij jullie heel anders aanvoelt, of jullie je heel bewust zijn van dat werkingsmechanisme qua motieven om wel of niet veel in contact te staan met anderen, etc.
Mag ik iets meer weten van jullie trouwens? Hoe oud zijn jullie, hoe leven jullie, etc.
woensdag 8 april 2009 om 19:22
Hoi Intiem,
Ik ben 34 jaar, woon alleen. Ik heb 12 jaar geleden de diagnose borderline gekregen. Ben opgenomen geweest (ivm ernstige depressie) en heb deeltijdtherapie gevolgd op een afdeling voor traumagerelateerde stoornissen. Nu al sinds 2000 in ambulante therapie.
Ik herken me niet echt in je stuk over contact. Ik vind het juist veel fijner om 1 op 1 contact te hebben omdat ik meestal nogal ondergesneeuwd raak in een groep. Ik vind het moeilijk mezelf te laten horen in een groep. En dan voel ik me heel rot en eenzaam. Ik vind het ook moeilijk om nieuwe mensen te ontmoeten omdat ik mezelf zo onder druk zet: ik moet me laten horen, moet het gesprek leuk laten verlopen. Ik word daar altijd doodmoe van. Maar ik heb wel behoefte aan contact. Ik wil wel gezien worden en geaccepteerd. Maar door alle sociale angsten is het erg vermoeiend dat contact te zoeken.
Ik ben 34 jaar, woon alleen. Ik heb 12 jaar geleden de diagnose borderline gekregen. Ben opgenomen geweest (ivm ernstige depressie) en heb deeltijdtherapie gevolgd op een afdeling voor traumagerelateerde stoornissen. Nu al sinds 2000 in ambulante therapie.
Ik herken me niet echt in je stuk over contact. Ik vind het juist veel fijner om 1 op 1 contact te hebben omdat ik meestal nogal ondergesneeuwd raak in een groep. Ik vind het moeilijk mezelf te laten horen in een groep. En dan voel ik me heel rot en eenzaam. Ik vind het ook moeilijk om nieuwe mensen te ontmoeten omdat ik mezelf zo onder druk zet: ik moet me laten horen, moet het gesprek leuk laten verlopen. Ik word daar altijd doodmoe van. Maar ik heb wel behoefte aan contact. Ik wil wel gezien worden en geaccepteerd. Maar door alle sociale angsten is het erg vermoeiend dat contact te zoeken.
woensdag 8 april 2009 om 23:40
quote:intiem schreef op 08 april 2009 @ 13:46:
Freya, ik zie nog dezelfde nick?
Heb mijn nickname nog wel aangehouden, alleen de avatar verandert. Als je een keer op F5 drukt zie je de nieuwe als het goed is.
Ik vraag me ook echt af wat je onder verlatingsangst verstaat? Kunnen jullie dat beter uitleggen zodat ik het kan volgen? Ik ben daar nl. helemaal niet mee bezig geloof ik. Niet op een bewust niveau iig. Tis niet echt dat ik mensen bewsut mijd omdat ik anders zeker weet dat ze me pijn gaan doen ofzo. Volgens mij doe ik dat veel meer vanuit het feit dat ik er niet zoveel behoefte in voel, het allemaal te ingewikkeld vind, het me (te) veel energie kost, ik soms gewoon niet goed weet wat ik met vrij nieuwe mensen aanmoet. Ik vind het lastig me een houding te geven, zeker voor langere tijd en daaraan denkende aan de energie die het me gaat kosten en dat het dan misschien helemaal niet leuk of gezellig wordt enzo. Volgens mij heeft dat toch niet zoveel met verlatingsangst te maken? Ik voel me nl. best comfortabel bij niet zoveel mensen zo vaak zien. Het geeft me meer rust dan wanneer ik het wel zou doen. Bovendien vind ik 1 op 1 contact vaak moeilijker, want dan heb ik het gevoel dat ik het moet maken, dat het voor een groot deel afhankelijk is van mij hoe ik doe of het wel gezellig wordt. Terwijl als ik met mijn vriend ergens heenga, kan ik me makkelijk achter hem verschuilen. Ik heb het gevoel dat de focus dan over meer mensen verdeelt is en dat ik een minder grote bijdrage hoef te leveren en dat geeft wel minder druk enzo.
Ben echt benieuwd hoe dat bij jullie werkt. Of het bij jullie heel anders aanvoelt, of jullie je heel bewust zijn van dat werkingsmechanisme qua motieven om wel of niet veel in contact te staan met anderen, etc.
Ik dacht ook altijd dat het een keuze was om me niet onder de mensen te begeven, maar op een gegeven moment veranderde de tegenzin in angst. En als je iets doet uit angst is het geen keuze meer. Ook gaan kijken waar die angst vandaan komt, en dat was dus puur de angst om afgewezen te worden. Afwijzen is ook een soort verlaten, dus in die zin is voor mij mensen minder opzoeken gewoon het ontwijken van mijn verlatingsangst.
Een op een contact is voor mij over het algemeen makkelijker dan me in groepen bewegen. In groepen overschreeuw ik mezelf, trek alle aandacht wel naar me toe. Ik speel dan echter een rol en laat mensen zo niet dichtbij komen zodat ze me niet kunnen raken, en me dus niet kunnen afwijzen of verlaten. In een op een contact geef ik mezelf ook niet snel bloot, maar durf dan wel meer omdat ik dan reacties beter kan peilen en het gesprek te sturen als het mij niet bevalt. Nieuwe mensen kan ik niet peilen en kosten mij enorm veel energie ondanks dat ik me dan op de vlakte hou.
Hoe dan ook, onder de mensen zijn kost me nu nog steeds heel veel energie omdat ik die verlies aan het voorkomen van afgewezen worden. Het zit er zo ingebakken dat ik het idd onbewust gaat. Ik weet het van mezelf en ontwijk mensen niet meer, maar probeer het wel te doseren en zoveel mogelijk te kiezen aan wie ik mijn energie besteed.
Mag ik iets meer weten van jullie trouwens? Hoe oud zijn jullie, hoe leven jullie, etc.
Freya, ik zie nog dezelfde nick?
Heb mijn nickname nog wel aangehouden, alleen de avatar verandert. Als je een keer op F5 drukt zie je de nieuwe als het goed is.
Ik vraag me ook echt af wat je onder verlatingsangst verstaat? Kunnen jullie dat beter uitleggen zodat ik het kan volgen? Ik ben daar nl. helemaal niet mee bezig geloof ik. Niet op een bewust niveau iig. Tis niet echt dat ik mensen bewsut mijd omdat ik anders zeker weet dat ze me pijn gaan doen ofzo. Volgens mij doe ik dat veel meer vanuit het feit dat ik er niet zoveel behoefte in voel, het allemaal te ingewikkeld vind, het me (te) veel energie kost, ik soms gewoon niet goed weet wat ik met vrij nieuwe mensen aanmoet. Ik vind het lastig me een houding te geven, zeker voor langere tijd en daaraan denkende aan de energie die het me gaat kosten en dat het dan misschien helemaal niet leuk of gezellig wordt enzo. Volgens mij heeft dat toch niet zoveel met verlatingsangst te maken? Ik voel me nl. best comfortabel bij niet zoveel mensen zo vaak zien. Het geeft me meer rust dan wanneer ik het wel zou doen. Bovendien vind ik 1 op 1 contact vaak moeilijker, want dan heb ik het gevoel dat ik het moet maken, dat het voor een groot deel afhankelijk is van mij hoe ik doe of het wel gezellig wordt. Terwijl als ik met mijn vriend ergens heenga, kan ik me makkelijk achter hem verschuilen. Ik heb het gevoel dat de focus dan over meer mensen verdeelt is en dat ik een minder grote bijdrage hoef te leveren en dat geeft wel minder druk enzo.
Ben echt benieuwd hoe dat bij jullie werkt. Of het bij jullie heel anders aanvoelt, of jullie je heel bewust zijn van dat werkingsmechanisme qua motieven om wel of niet veel in contact te staan met anderen, etc.
Ik dacht ook altijd dat het een keuze was om me niet onder de mensen te begeven, maar op een gegeven moment veranderde de tegenzin in angst. En als je iets doet uit angst is het geen keuze meer. Ook gaan kijken waar die angst vandaan komt, en dat was dus puur de angst om afgewezen te worden. Afwijzen is ook een soort verlaten, dus in die zin is voor mij mensen minder opzoeken gewoon het ontwijken van mijn verlatingsangst.
Een op een contact is voor mij over het algemeen makkelijker dan me in groepen bewegen. In groepen overschreeuw ik mezelf, trek alle aandacht wel naar me toe. Ik speel dan echter een rol en laat mensen zo niet dichtbij komen zodat ze me niet kunnen raken, en me dus niet kunnen afwijzen of verlaten. In een op een contact geef ik mezelf ook niet snel bloot, maar durf dan wel meer omdat ik dan reacties beter kan peilen en het gesprek te sturen als het mij niet bevalt. Nieuwe mensen kan ik niet peilen en kosten mij enorm veel energie ondanks dat ik me dan op de vlakte hou.
Hoe dan ook, onder de mensen zijn kost me nu nog steeds heel veel energie omdat ik die verlies aan het voorkomen van afgewezen worden. Het zit er zo ingebakken dat ik het idd onbewust gaat. Ik weet het van mezelf en ontwijk mensen niet meer, maar probeer het wel te doseren en zoveel mogelijk te kiezen aan wie ik mijn energie besteed.
Mag ik iets meer weten van jullie trouwens? Hoe oud zijn jullie, hoe leven jullie, etc.
donderdag 9 april 2009 om 10:12
Hai Freya en Ciara, ik zie nu inderdaad dat je avatar is aangepast. Zoals je al aangaf onderaan dat het nu niet zo lekker met je gaat, dat kun je ook wel weer terugzien in je avatar.
Bedankt voor jullie openhartige verhalen iig. Ik heb het al vaker teruggehoord, toen ik nog op het oude bps (borderline en aanverwante zaken) topic schreef hier. Toen hebben we het ook diverse keren gehad over hoe dat werkt in contacten en iedereen had toen min of meer wel hetzelfde, nl. meer moeite met een groep en veiliger wanneer het 1 op 1 contact is. Dus zoals jullie het beleven heb ik iig dus vaak gehoord inderdaad.
Ik vind 1 op 1 denk ik persoonlijker, met de neiging tot meer diepgang. En die diepgang zit wel in me, maar voelt ook wel onveilig. Terwijl een groep oppervlakkiger voelt, inderdaad meer om de grap en de lolletjes en het vermaak. Ik kan me daar beter bij houden, ook omdat ik niet zoveel hoef te zeggen, omdat anderen ook een inbreng hebben. Ik krijg volgens mij meestal meer energie van een groep dan van 1 op 1. Wat betreft dat aandacht naar me toe trekken, dat hangt een beetje van mijn stemming af. Ik kan het hoogste woord voeren, maar ik kan ook net zo makkelijk vrij onzichtbaar zijn. Beetje afhankelijk hoe ontspannen ik ben.
Ik ben trouwens 32 en heb een dochter van bijna 4. Ik heb 13 jaar een relatie met mijn lief die best turbulent te noemen is. Om redenen van dat niet teveel bij elkaar op de lip zitten, de ruimte en rust die ik nodig heb, hebben we er bewust voor gekozen om niet samen te wonen. Ook niet toch ik zwanger was van dochter. We wonen wel dicht bij elkaar in de buurt en zijn in principe om beurten bij elkaar en dochter verkast gewoon mee.
Therapie verleden is al vanaf mijn puberteit (moeilijke puber). Daarna perioden gehad zonder therapie toen ik studerende was. Tijdens mijn studie ben ik tegen de lamp gelopen en ziek geworden. Ik ben via via in dagbehandeling terecht gekomen en heb nu nog steeds een behandelaar daaraan overgehouden.
Ik zit nu voor mijn gevoel wel in een opwaartse spiraal en wil ook graag mijn leven weer naar een 'normaal' niveau tillen. Ik zit in een reintegratietraject (ben tot nu volledig afgekeurd) vanuit het GGZ en mijn doel is straks weer een kleine / bescheiden baan te hebben, naast mijn dochter. En ook onafhankelijk te zijn van het GGZ. Lijkt me ook wel eens fijn na 5 jaar continue therapie.
Bedankt voor jullie openhartige verhalen iig. Ik heb het al vaker teruggehoord, toen ik nog op het oude bps (borderline en aanverwante zaken) topic schreef hier. Toen hebben we het ook diverse keren gehad over hoe dat werkt in contacten en iedereen had toen min of meer wel hetzelfde, nl. meer moeite met een groep en veiliger wanneer het 1 op 1 contact is. Dus zoals jullie het beleven heb ik iig dus vaak gehoord inderdaad.
Ik vind 1 op 1 denk ik persoonlijker, met de neiging tot meer diepgang. En die diepgang zit wel in me, maar voelt ook wel onveilig. Terwijl een groep oppervlakkiger voelt, inderdaad meer om de grap en de lolletjes en het vermaak. Ik kan me daar beter bij houden, ook omdat ik niet zoveel hoef te zeggen, omdat anderen ook een inbreng hebben. Ik krijg volgens mij meestal meer energie van een groep dan van 1 op 1. Wat betreft dat aandacht naar me toe trekken, dat hangt een beetje van mijn stemming af. Ik kan het hoogste woord voeren, maar ik kan ook net zo makkelijk vrij onzichtbaar zijn. Beetje afhankelijk hoe ontspannen ik ben.
Ik ben trouwens 32 en heb een dochter van bijna 4. Ik heb 13 jaar een relatie met mijn lief die best turbulent te noemen is. Om redenen van dat niet teveel bij elkaar op de lip zitten, de ruimte en rust die ik nodig heb, hebben we er bewust voor gekozen om niet samen te wonen. Ook niet toch ik zwanger was van dochter. We wonen wel dicht bij elkaar in de buurt en zijn in principe om beurten bij elkaar en dochter verkast gewoon mee.
Therapie verleden is al vanaf mijn puberteit (moeilijke puber). Daarna perioden gehad zonder therapie toen ik studerende was. Tijdens mijn studie ben ik tegen de lamp gelopen en ziek geworden. Ik ben via via in dagbehandeling terecht gekomen en heb nu nog steeds een behandelaar daaraan overgehouden.
Ik zit nu voor mijn gevoel wel in een opwaartse spiraal en wil ook graag mijn leven weer naar een 'normaal' niveau tillen. Ik zit in een reintegratietraject (ben tot nu volledig afgekeurd) vanuit het GGZ en mijn doel is straks weer een kleine / bescheiden baan te hebben, naast mijn dochter. En ook onafhankelijk te zijn van het GGZ. Lijkt me ook wel eens fijn na 5 jaar continue therapie.
donderdag 9 april 2009 om 12:26
quote:intiem schreef op 09 april 2009 @ 10:12:
Ik vind 1 op 1 denk ik persoonlijker, met de neiging tot meer diepgang. En die diepgang zit wel in me, maar voelt ook wel onveilig. Terwijl een groep oppervlakkiger voelt, inderdaad meer om de grap en de lolletjes en het vermaak. Ik kan me daar beter bij houden, ook omdat ik niet zoveel hoef te zeggen, omdat anderen ook een inbreng hebben.
1 op 1 heeft idd meer diepgang, maar een 1 op 1 contact heb je zelf wat meer in de hand en is er meer controle over het gesprek. In een groep kost het meer moeite voor mij om mensen wat op een afstand te houden.
Denk dat het bij ons in de basis toch wel hetzelfde is (mensen op afstand houden) maar dat door het verschil in tactiek jij beter op je plaats bent bij groepen en ik in individueel contact. Ik hou mensen op afstand om niet bezeerd/ afgewezen te worden, wat volgens de psych dus ook een vorm is van verlatingsangst.
In je vorige stuk heb je het erover dat je bang bent dat het niet leuk en gezellig wordt, heb je daar zelf dan last van of ben je ergens toch ook wel bang dat de ander jou niet leuk of gezellig vind, wat toch ook gewoon afwijzen is. En waarom voelt diepgang onveilig? Hoop dat ik dit goed verwoord, ben nou wel nieuwsgierig of het bij ons nou overeenkomt of toch compleet anders is.
Groeten Freya
Ik vind 1 op 1 denk ik persoonlijker, met de neiging tot meer diepgang. En die diepgang zit wel in me, maar voelt ook wel onveilig. Terwijl een groep oppervlakkiger voelt, inderdaad meer om de grap en de lolletjes en het vermaak. Ik kan me daar beter bij houden, ook omdat ik niet zoveel hoef te zeggen, omdat anderen ook een inbreng hebben.
1 op 1 heeft idd meer diepgang, maar een 1 op 1 contact heb je zelf wat meer in de hand en is er meer controle over het gesprek. In een groep kost het meer moeite voor mij om mensen wat op een afstand te houden.
Denk dat het bij ons in de basis toch wel hetzelfde is (mensen op afstand houden) maar dat door het verschil in tactiek jij beter op je plaats bent bij groepen en ik in individueel contact. Ik hou mensen op afstand om niet bezeerd/ afgewezen te worden, wat volgens de psych dus ook een vorm is van verlatingsangst.
In je vorige stuk heb je het erover dat je bang bent dat het niet leuk en gezellig wordt, heb je daar zelf dan last van of ben je ergens toch ook wel bang dat de ander jou niet leuk of gezellig vind, wat toch ook gewoon afwijzen is. En waarom voelt diepgang onveilig? Hoop dat ik dit goed verwoord, ben nou wel nieuwsgierig of het bij ons nou overeenkomt of toch compleet anders is.
Groeten Freya
donderdag 9 april 2009 om 17:45
Ik vind een groep fijner. Dan isoleer je je ook wel vaak tot een 1 op 1 gesprek, moet ik zeggen.
Ik heb geen moeite met sociale contacten. Was van mezelf nooit sociaal, het is een skill die ik heb aangeleerd en heb geperfectioneerd tot het uiterste. Altijd observeren, en nu ben ik een meester in sociale omgangsnormen (al zeg ik het zelf).
Ben zojuist nog naar de psychiater geweest, veel gepraat over uiteraard therapie en mensen in therapie. Altijd interessant, jammer dat 'ie me niet uitnodigt voor een drankje zodat ik die 80 euro hoef niet te betalen, haha. Over mezelf valt niet veel te vertellen daar, dus, en het is een interessante en intelligente man (weet veel van 'm).
Ik heb geen moeite met sociale contacten. Was van mezelf nooit sociaal, het is een skill die ik heb aangeleerd en heb geperfectioneerd tot het uiterste. Altijd observeren, en nu ben ik een meester in sociale omgangsnormen (al zeg ik het zelf).
Ben zojuist nog naar de psychiater geweest, veel gepraat over uiteraard therapie en mensen in therapie. Altijd interessant, jammer dat 'ie me niet uitnodigt voor een drankje zodat ik die 80 euro hoef niet te betalen, haha. Over mezelf valt niet veel te vertellen daar, dus, en het is een interessante en intelligente man (weet veel van 'm).
dinsdag 14 april 2009 om 13:45
Tiswah, ik denk gewoon: pfff!
Dat dus Ik ga ook op de stoel van de peut zitten. Veel peuten hebben geen humor, praten je enorm veel zaken aan, graven in je verleden en vinden dat je een Ernstig Probleem moet hebben....
Ik heb nogal een impopulaire mening over therapie. Natuurljk, in een crisis is je denkvermogen troebel, maar in feite -in redelijk gezonde staat- vertelt een peut je niets nieuws. feitelijk betaal je hem/haar om te horen/bevestigd te krijgen wat je zelf weet of redelijkerwijs had kunnen weten.
Er zijn echter een hoop mensen die sturing willen, die de peut zien als een autoriteit en je hebt maar te luisteren, want hij/zij weet het toch beter. Aan dat gevoel ontbreekt het me totaal. Ik zie mijzelf nooit als minder 'kundig' dan degene aan de andere kant van de tafel, en alleen daarom al zal het nooit en te nimmer werken bij mij. Het is ook geen onwil van mijn kant, maar ik kan mensen niet hoger plaatsen dan mezelf op denkgebied. Praat ik liever met iemand die ouder is, ervaring heeft met zaken die ik ook doormaak en met een hoog denkniveau (want ik schaar mezelf, zonder arrogantie, gewoon ook in het hogere segment qua intelligentie).
De psychiater die ik bezoek (vrijwel nooit), is erg intelligent, heeft veel gedaan en gezien en is de absolute top hier in Brussel. Niettemin kan ik toch niets van hem aannemen dat ik zou moeten toepassen. Zo zit ik gewoonweg niet in elkaar.
Maar dan de andere psychiaters die ik heb versleten....analytici, wat mij betreft het ergste soort. Al dat gezeur over dromen (echt!), over familiezaken van 15 jaar terug....Ik heb eens gezegd, toen madame bleef zeiken over mijn broer (nogal 'n geval) dat IK toch in therapie zat, en niet hij Uiteindelijk kon ze enkel nog verzinnen om te vragen hoe mijn vakantie was....gevalletje 'I'll call you' en nooit meer gegaan.
Deze psych praat meer met me over mijn vakgebied en over het zijne. Reuze-interessant (echt waar), maar helaas te duur natuurlijk voor mij.
Dat dus Ik ga ook op de stoel van de peut zitten. Veel peuten hebben geen humor, praten je enorm veel zaken aan, graven in je verleden en vinden dat je een Ernstig Probleem moet hebben....
Ik heb nogal een impopulaire mening over therapie. Natuurljk, in een crisis is je denkvermogen troebel, maar in feite -in redelijk gezonde staat- vertelt een peut je niets nieuws. feitelijk betaal je hem/haar om te horen/bevestigd te krijgen wat je zelf weet of redelijkerwijs had kunnen weten.
Er zijn echter een hoop mensen die sturing willen, die de peut zien als een autoriteit en je hebt maar te luisteren, want hij/zij weet het toch beter. Aan dat gevoel ontbreekt het me totaal. Ik zie mijzelf nooit als minder 'kundig' dan degene aan de andere kant van de tafel, en alleen daarom al zal het nooit en te nimmer werken bij mij. Het is ook geen onwil van mijn kant, maar ik kan mensen niet hoger plaatsen dan mezelf op denkgebied. Praat ik liever met iemand die ouder is, ervaring heeft met zaken die ik ook doormaak en met een hoog denkniveau (want ik schaar mezelf, zonder arrogantie, gewoon ook in het hogere segment qua intelligentie).
De psychiater die ik bezoek (vrijwel nooit), is erg intelligent, heeft veel gedaan en gezien en is de absolute top hier in Brussel. Niettemin kan ik toch niets van hem aannemen dat ik zou moeten toepassen. Zo zit ik gewoonweg niet in elkaar.
Maar dan de andere psychiaters die ik heb versleten....analytici, wat mij betreft het ergste soort. Al dat gezeur over dromen (echt!), over familiezaken van 15 jaar terug....Ik heb eens gezegd, toen madame bleef zeiken over mijn broer (nogal 'n geval) dat IK toch in therapie zat, en niet hij Uiteindelijk kon ze enkel nog verzinnen om te vragen hoe mijn vakantie was....gevalletje 'I'll call you' en nooit meer gegaan.
Deze psych praat meer met me over mijn vakgebied en over het zijne. Reuze-interessant (echt waar), maar helaas te duur natuurlijk voor mij.
woensdag 15 april 2009 om 09:59
Hai, ik maak nog heel even gebruik van de mogelijkheid dat ik nog kan posten en ik wil jullie even een hart onder de riem steken dat ik het herken en dat het anders kán. Echt waar. ik wist ook niet dat ik me kon openstellen voor hulpverleners, omdat ik vroeger exact hetzelfde dacht. Ik weet nl. alles zelf wel (uit boekjes, maar net zo goed omdat mijn hoofd dingen ook zelf wel kan bedenken) en ik was peuten eerder aan het keuren op hun kundigheid of onkundigheid en verbaasd dat ze met dingen aankwamen waarvan ik dacht 'duh, dat weet ik zelf ook wel hoor'. Laat ik het zo zeggen, ik vond dat er een heleboel onkundige peuten werkzaam zijn.
Weten is dan ook het probleem niet. Ik weet eerder teveel en zou het werk soms zelf wel kunnen doen. Sterker nog, ik heb het werk zelf gedaan en ben als (psychiatrisch) verpleegkundige werkzaam geweest.
Toch kun je deze arrogante houding (want laten we wel wezen, tis toch wel een zekere mate van arrogantie) best laten varen. Dat hangt dan denk ik wel samen met de mate van hulp die je wilt ontvangen. Als je écht hulp wilt en je wilt je ervoor openzetten, dan probeer je die houding los te laten en je hoofd uit te zetten en beetje jezelf op non actief mee te laten draaien. Toen het met mij slecht ging en ik dagbehandeling aangeboden kreeg, was ik zo verdrietig dat ik zo ontzettend graag geholpen wilde worden, dat ik alles geprobeerd heb op mijn 'denken' uit te zetten en gewoon alleen maar te luisteren. En dan bedoel ik luisteren op een heel ontvankelijke manier. Dus de woorden echt binnen laten komen en als ik dan door mij eigen denken bezwaren aanvoelde komen die ook te uiten. Maar wel weer op een heel kwetsbare en ontvankelijke manier. Gewoon vertellen dat je het zo moeilijk vindt omdat je het zlef ook wel weet, vertellen waar je tegen aanloopt, vertellen dat je last hebt van je denken en vaak meningen vormt over hulpverleners. Stel jezelf hierin gewoon kwetsbaar op. En je zult merken hoe ontvankelijk je kunt worden voor sturing. Echt, het kán. Of ten minste, bij mij kon het dus ik zou niet weten waarom het bij jullie niet kan.
Dat neemt niet weg dat je niet kritisch kan kijken naar hulpverleners, want ik heb er ook een aantal 'weggegooid'. Deze draafden maar door op theorietjes en konden met mij als mens in al mijn verscheidenheid helemaal niks. Die moet je niet hebben en dan bedank je vriendelijk. Stop je je neigingen weg om te denken dat alle hulpverleners sukkels zijn en ga je gewoon door naar de volgende.
Mijn tip is ook veel meer:
laat de psychiaters in eerste instantie voor wat ze zijn. Zoek hulp op maat, practische hulp. Een SVP-er kan zoveel meer bieden dan een psychiater is mijn ervaring. Juist niet zoeken in hoge intelligentie, want dan lijk je te gaan wedijveren (Dig.!). Nee, zoek het in levenservaring, in dat soort wijsheden. Daar heb je als mens veel meer aan als je intelligentie je in de weg kan staan. Want dat is waar het aan schort, aan hoe om te gaan met het leven. De hersencellen die zitten er wel en die blijven ook wel, dus daar hoef je ook niet zoveel mee.
SVP-er is in het Nederlands gewoon een sociaal psychiatrisch verpleegkundige en daar lopen er veel van rond. kan me moeilijk voorstellen dat er niet eentje is waarmee je als mens een klik kunt vinden. Stel je open voor zo iemand, geef haar gewoon twintig kansen als je in de basis vertrouwen kunt hebben en bedenk vooral dat wij degenen zijn die de hulp zoeken. Je doet het echt voor niemand anders dan jezelf. Dus stap van je arrogantie af en stel je open. Probeer niet te denken en in te vullen. Neem mee wat ze vertellen, denk erover na. Stel vragen als je het niet snapt, vertel dat je het zo moeilijk vindt om het te begrijpen omdat er allemaal mitsen en maren opkomen, praat over je mitsen en maren en ove de teleurstellingen die dat oplevert. Dán kom je ergens!
Succes meiden. Ik kan het nog even op de valreep met jullie delen omdat ik niet meer ga schrijven op viva, want ik kan niet zo goed tegen forumkritiek haha. Dus heb gevraagd of ze me willen blocken om mezelf een beetje te beschermen tegen blijven reageren hier. Maar goed, zoals jullie kunnen lezen ben ik nog iet uit de lucht, dus greep ik mijn kansje nog effe. Hoop dat jullie er wat aan hebben.
Weten is dan ook het probleem niet. Ik weet eerder teveel en zou het werk soms zelf wel kunnen doen. Sterker nog, ik heb het werk zelf gedaan en ben als (psychiatrisch) verpleegkundige werkzaam geweest.
Toch kun je deze arrogante houding (want laten we wel wezen, tis toch wel een zekere mate van arrogantie) best laten varen. Dat hangt dan denk ik wel samen met de mate van hulp die je wilt ontvangen. Als je écht hulp wilt en je wilt je ervoor openzetten, dan probeer je die houding los te laten en je hoofd uit te zetten en beetje jezelf op non actief mee te laten draaien. Toen het met mij slecht ging en ik dagbehandeling aangeboden kreeg, was ik zo verdrietig dat ik zo ontzettend graag geholpen wilde worden, dat ik alles geprobeerd heb op mijn 'denken' uit te zetten en gewoon alleen maar te luisteren. En dan bedoel ik luisteren op een heel ontvankelijke manier. Dus de woorden echt binnen laten komen en als ik dan door mij eigen denken bezwaren aanvoelde komen die ook te uiten. Maar wel weer op een heel kwetsbare en ontvankelijke manier. Gewoon vertellen dat je het zo moeilijk vindt omdat je het zlef ook wel weet, vertellen waar je tegen aanloopt, vertellen dat je last hebt van je denken en vaak meningen vormt over hulpverleners. Stel jezelf hierin gewoon kwetsbaar op. En je zult merken hoe ontvankelijk je kunt worden voor sturing. Echt, het kán. Of ten minste, bij mij kon het dus ik zou niet weten waarom het bij jullie niet kan.
Dat neemt niet weg dat je niet kritisch kan kijken naar hulpverleners, want ik heb er ook een aantal 'weggegooid'. Deze draafden maar door op theorietjes en konden met mij als mens in al mijn verscheidenheid helemaal niks. Die moet je niet hebben en dan bedank je vriendelijk. Stop je je neigingen weg om te denken dat alle hulpverleners sukkels zijn en ga je gewoon door naar de volgende.
Mijn tip is ook veel meer:
laat de psychiaters in eerste instantie voor wat ze zijn. Zoek hulp op maat, practische hulp. Een SVP-er kan zoveel meer bieden dan een psychiater is mijn ervaring. Juist niet zoeken in hoge intelligentie, want dan lijk je te gaan wedijveren (Dig.!). Nee, zoek het in levenservaring, in dat soort wijsheden. Daar heb je als mens veel meer aan als je intelligentie je in de weg kan staan. Want dat is waar het aan schort, aan hoe om te gaan met het leven. De hersencellen die zitten er wel en die blijven ook wel, dus daar hoef je ook niet zoveel mee.
SVP-er is in het Nederlands gewoon een sociaal psychiatrisch verpleegkundige en daar lopen er veel van rond. kan me moeilijk voorstellen dat er niet eentje is waarmee je als mens een klik kunt vinden. Stel je open voor zo iemand, geef haar gewoon twintig kansen als je in de basis vertrouwen kunt hebben en bedenk vooral dat wij degenen zijn die de hulp zoeken. Je doet het echt voor niemand anders dan jezelf. Dus stap van je arrogantie af en stel je open. Probeer niet te denken en in te vullen. Neem mee wat ze vertellen, denk erover na. Stel vragen als je het niet snapt, vertel dat je het zo moeilijk vindt om het te begrijpen omdat er allemaal mitsen en maren opkomen, praat over je mitsen en maren en ove de teleurstellingen die dat oplevert. Dán kom je ergens!
Succes meiden. Ik kan het nog even op de valreep met jullie delen omdat ik niet meer ga schrijven op viva, want ik kan niet zo goed tegen forumkritiek haha. Dus heb gevraagd of ze me willen blocken om mezelf een beetje te beschermen tegen blijven reageren hier. Maar goed, zoals jullie kunnen lezen ben ik nog iet uit de lucht, dus greep ik mijn kansje nog effe. Hoop dat jullie er wat aan hebben.
woensdag 15 april 2009 om 10:54
* sluipt even binnen*
Intiem hier nog even een dikke knuffel .
Ik vind het echt zo rot en hoop echt dat je misschien na een adempauze weer de draad op kan/wil pakken.
Al is het maar selectief in topic's waar je zelf wat uit kan halen en bij kan dragen,want zoals ik hier je laatste post lees,is dat een hele mooie bijdrage.
Zou zonde zijn als mensen dat deel van je mislopen toch?.
* zwaait even naar de rest en sluipt weer weg *
Intiem hier nog even een dikke knuffel .
Ik vind het echt zo rot en hoop echt dat je misschien na een adempauze weer de draad op kan/wil pakken.
Al is het maar selectief in topic's waar je zelf wat uit kan halen en bij kan dragen,want zoals ik hier je laatste post lees,is dat een hele mooie bijdrage.
Zou zonde zijn als mensen dat deel van je mislopen toch?.
* zwaait even naar de rest en sluipt weer weg *
woensdag 15 april 2009 om 11:16
Gelukkig Intiem, weet je alles van me (sarcasme). Ik heb mij opengesteld, ik heb misschien wel meer in de kreukels gelegen dan jij. Maar praten bevindt zich op een intellectueel level, en ik heb uiterst duidelijk uitgelegd waarom therapie niet bij me werkt. Dat is geen arrogantie, maar gewoon te veel kennis van zaken en mijn eigen ideeen die ik niet kan wegcijferen (en dat kan niemand, is menseigen).
Bovendien, als praten zo goed helpt, kun je ook praten met familie en vrienden. Zeker als volgens jou de deskundigheid van een psychiater er niet toe doet.
Ik ben niet arrogant, ik ben alleen -terecht- zeker van mijn argumentatiekunde en (hoge) intelligentie. Dat is een vaststelling van een feit.
Dat ik nu helder ben zonder al die mdicatie, en het allemaal veel beter overzie, maakt me al helemaal niet meer geschikt voor therapie. Maar te denken dat ik niet een hele tijd van mijn leven heb vergald en mijn pols heb verminkt en daardoor niet in een slachtofferrol kruip....is niet erg slim, to say the least.
Ik denk dat jij Intiem, een schop onder je hol nodig hebt. En niet gaan piepen, want actie=reactie.
Bovendien, als praten zo goed helpt, kun je ook praten met familie en vrienden. Zeker als volgens jou de deskundigheid van een psychiater er niet toe doet.
Ik ben niet arrogant, ik ben alleen -terecht- zeker van mijn argumentatiekunde en (hoge) intelligentie. Dat is een vaststelling van een feit.
Dat ik nu helder ben zonder al die mdicatie, en het allemaal veel beter overzie, maakt me al helemaal niet meer geschikt voor therapie. Maar te denken dat ik niet een hele tijd van mijn leven heb vergald en mijn pols heb verminkt en daardoor niet in een slachtofferrol kruip....is niet erg slim, to say the least.
Ik denk dat jij Intiem, een schop onder je hol nodig hebt. En niet gaan piepen, want actie=reactie.
woensdag 15 april 2009 om 11:23
Hoi Intiem,
Jammer dat je stopt met forummen maar ik begrijp je reden wel. Ik zal je teksten missen. Ik reageer niet zo vaak want ik ben meer een meelezer maar ik vond jouw bijdragen meestal interessant en waardevol en merk wel dat je de nodige levenservaring hebt. Als ik de tien bekendste forummers op zou moeten noemen dan zou jij in dat rijtje staan. Dat is positief bedoeld!! Ik hoop dat het goed met je zal gaan. Sterkte en succes.
Jammer dat je stopt met forummen maar ik begrijp je reden wel. Ik zal je teksten missen. Ik reageer niet zo vaak want ik ben meer een meelezer maar ik vond jouw bijdragen meestal interessant en waardevol en merk wel dat je de nodige levenservaring hebt. Als ik de tien bekendste forummers op zou moeten noemen dan zou jij in dat rijtje staan. Dat is positief bedoeld!! Ik hoop dat het goed met je zal gaan. Sterkte en succes.
