Donker gat en moeilijk eruit te komen (relaties)

Beste allen,
Ik heb heel lang nagedacht om dit te delen aan andere en eventueel wat advies of een lichtpuntje te ontvangen om verder te komen in mijn leven en gelukkiger te zijn of meer rust te voelen. Op dit moment zit ik in een best donker gat en ergens schaam ik me heel erg om dit te delen en vind ik het echt moeilijk. Ik hoop niet op een oordeel, maar ik kan begrijpen dat mensen mij niet altijd zullen snappen hierin.
Ik ben een dame van bijna 30 jaar en ik heb een moeilijke jeugd gehad en spreek mijn ouders niet meer, want ze verbreken liever het contact nadat ik mezelf eindelijk eens wilde uiten over de familiedynamiek en hun aandeel en een sorry zou fijn zijn. Ikzelf ben wel altijd zo geweest voor hen. Hetzelfde is met mijn broers en zussen, die hebben veel trauma’s en projecteren het al jaren op mij en ik heb daar zelf genoeg van en zie geen verandering. Dit is al erg moeilijk, daarnaast laat ik vriendinnen en situaties meer los die niet meer bij me passen als in ik heb meer grenzen en kies meer voor mezelf. Het was ook mijn eigen aandeel teveel toe te laten en te helpen behalve echt mezelf. Dit is sinds 2,5 jaar en voor die tijd heb ik 6 maanden tot 1 jaar therapie gehad voor een depressie en dissociatie klachten, waar ik al vanaf ben gelukkig. Toch was dit ingrijpend. In deze moeilijke periode werkte ik aan mezelf in therapie, maar was ik er nog niet. Ik leerde mijn huidige partner kennen (na twee mislukte pijnlijke toxic relaties). In het begin was hij erg lief, maar toch waren er rode vlaggen die ik negeerde. We zijn na ongeveer 8 maanden gaan verloven (vanwege mijn geloof). Nu achteraf gezien veels te snel. Hij is ook een stuk ouder een leeftijdsverschil van 15 jaar en ik wist wel dat hij een ex en een kind had, maar later hoorde ik dat het 3 exen zijn en 3 kinderen en schrok ik er wel van. Hij heeft zelf ook een getraumatiseerd verleden en daardoor deels is er sprake geweest van agressie en geweld naar mij toe meerdere malen en is hij vreemdgegaan (dat is nu niet meer zo het vreemdgaan, maar zijn agressie en geweld is voor hem moeilijk om rustig te houden). Hij gaat nu wel al een tijdje met mij naar therapie en sommige dingen gaan beter. Hij heeft ook zijn lieve kanten en wil er op zijn manier ook voor mij zijn soms. Hij is meer open en dat geeft een beter vertrouwen voor mij. Toch ben ik bang dat hij een narcist is en de therapie niet gaat helpen. Zij geven aan dat hij dat niet is, maar veel oude pijn van ons in de relatie aanwezig is. Ik probeer vaker op mijn woorden te letten en toon, liefdevoller en rustiger te zijn. Maar toch vind hij het lastig om naar zichzelf te kijken en makkelijker het bij mij neer te leggen, dit doet mij heel veel. Ook soms wordt er toch geschreeuwd of voor me gestaan boos. We triggeren elkaar, dus ook ik maak het een en ander los in hem. Dit is voor mij teveel aan het worden en ik heb minder vertrouwen in de therapeut. Nu hebben we een andere erbij, maar hij geeft wel aan dat we vast lopen en wel dat mijn partner veel van mij houdt en me niet verder wil beschadigen, maar erkent zijn moeilijke communicatie en gedrag wel en dat hij hoopt dat het zal veranderen. Ik krijg te horen dat ik een goede vrouw ben en een man in zijn handjes mag klappen met mij en het al zwaar is wat ik mee maak los van de relatie en mijn best doe. Ook dat er af en toe nog oude pijn is van me en gedrag/gesprekken in de relatie, maar dat veel dingen me ook lukken. Dit is een beetje het beeld tot hoe ver ik het kan delen denk ik al is het veel meer. Waarom ik dit nu deel is omdat ik merk dat ik de relatie zat begin te raken, laatst weer ruzie gehad en geen initiatief van sorry van hem (wat ik vaker wel doe). Alsof het van mij wordt verwacht en dat doe ik niet meer en krijg ik het gevoel uitgedaagd te worden waar ik niet op reageer en er dan geschreeuwd wordt en een dreigement mij op te nemen en te delen met de therapie (had gezegd vaker dat opnemen een grens is van mij en hij daarmee moet stoppen). Ben toen weggelopen de deur uit en heb aangegeven ben er straks. Nu weet ik het eigenlijk niet meer en daarom deel ik het op dit forum. Ergens wil ik ermee stoppen (heb ik eerder eens geprobeerd, maar kwamen we toch weer samen na een tijdje). Nu voelt het sterker toch wel om te stoppen, maar ook de twijfels zijn er nog en denk ik aan de mooie momenten of vooral de kleine groei in dingen.

Dankje. Best zwaar.. we belde weer met elkaar en dat duurde uren en uiteindelijk kon ik niks aangeven hij zei het is beter nu zo en dat hij het zat is en teveel is toch wel en het nu weer probeerde te praten en dat even wilde praten maar toch niet en hij gaf aan heb rust op me werk elke keer gedoe en ga aan mezelf werken je blijft zo doen met je gedrag naar mij toe en door jou ben ik ook soms zo en schreeuwen toch weer geen gevoel getoond eerst wel en toch weer niet geen sorry ondanks ik rustig sprak deed me weer niet goed dat belletje kreeg het gevoel van wantrouwen weer ipv iemand die liefde toont en bij je is.. voel me erg leeg en moe weer en heb het best zwaar de therapeute belde mij ook en raakte in de war ze zei jullie komen hier vaker in terecht en is het wel uit en weinig begrip voelde ik voor mijn verhaal en werd er overstuur van.. ben eigenlijk gaan slapen en niet meer omgekeken of mee bezig geweest nu..

Helaas ben ik er inderdaad een deel weer ingepraat.. ook door me therapeute.. mijn moeder is overleden (ben niet uitgenodigd voor de begrafenis wat hard aankomt) en hij is verdwenen en niks meer gehoord sindsdien. De therapeute voelde zich voor het eerst niet veilig in de sessie waarbij hij in woede mij ergens de schuld van gaf en schreeuwde ook tegen haar en de buren in het gebouw aan kwamen kloppen en was hij weg. Er is mij aangegeven door de mannelijke behandelaar dat er inderdaad fouten zijn gemaakt in de therapie voor mij en ze voor mij de juiste hulp gaan zoeken, dus daar ga ik naar kijken. Ik ben er niet meer achteraan gegaan en hoop dat ik rust kan vinden. Ik probeer me te richten op mezelf. Zit met veel vragen wat me is overkomen en met veel gevoelens.. bedankt allemaal het hielp alsnog wel om toch nog meer grenzen aan te geven en dat was denk ik de druppel meer ook voor hem.. wilde ik even delen.

Groetjes.

Ik heb een adresonderzoek opgestart en alle spullen zijn al weg. Ik heb hem ook op de blok gegooid en inderdaad geen veilige man.. geen verandering ondanks hulp.. lijkt toch meer narcistisch, maar ik ben er zelf te lang ingezeten ondanks ik voelde dat veel dingen niet goed waren.

Nu heb ik de ruimte om het meer te verwerken en geen nieuwe relatie in te gaan voorlopig..