Wereld op z’n kop

Ik ben het eens met de post van LolplusLolisHiHi. Jullie hebben beiden weinig realiteitszin en ziekte-inzicht. Ik lees bij jou over dagschema’s, wie wat moet eten, alles piekfijn in orde op vakantie, geen droger, wie wanneer welke kleding draagt. Ik ken jouw situatie niet, maar het klinkt ook wel als een hoge lat. Hoger dan jullie situatie wellicht toelaat.

Ik zou in praktische zin een aantal dingen op korte termijn veranderen.
- koop een droger. Beddengoed, handdoeken en ook heus wat reguliere kleding kan best in de droger
- een vriendin met autistische partner in een burn out heeft een tijd een vast weekmenu gehad. Daar zat een pureersoep tussen, pasta met rode saus, nasi/bami en andere makkelijke gerechten. Klinkt saai, maar de boodschappen werden automatisch bezorgd, weinig nadenk werk en weinig tijd en moeite voor een gezonde maaltijd. (En bij mijn vriendin gaf het voorspelbaarheid voor haar man, geen idee of dat jullie zou helpen)
- robot stofzuiger
- zoek oprecht uit of je het zou redden zonder man, met de bestaande hulpverlening. Als hij hoardersproblemen heeft, mogelijk nog iets anders, en jij automatisch een ondergeschikte rol aanneemt, dan halen jullie ook wel lastige dingen in elkaar naar boven. Het is goed om te weten of je weg kunt als het niet gaat, zodat je beiden ook actief ervoor kunt kiezen om samen verder te gaan ipv dat het kennelijk niet anders kan omdat je vast zit.
- koop ander gemak in waar dat kan. Jullie lijken vermogen te hebben, besteed het aan het gezin. Geen verre reizen (weinig realistisch, ook voor man), maar wel een oppas puber uit de buurt die kinderen eens uit school haalt. Extra schoonmaakster die de bedden verschoont, etc etc.

De situatie greep jouw man nu pas echt naar de keel. Ik hoop echt dat dit de opening biedt om beiden de schouders eronder te willen zetten, dat dit de realiteitszin oproept bij jullie beiden. En dat jullie de lat veel lager leggen.

Sorry dat dit bot gaat overkomen.
Maar wáarom 3 kinderen als je zelf al zo ziek bent dat je afgekeurd thuis zit?
Snappen mensen niet dat die kinderen zich echt niet vanzelf opvoeden?

Maar goed, dat is mosterd na de maaltijd.
3 kinderen is jullie keuze. En elke keuze heeft voor en nadelen. Vooral als daar ook nog externe factoren, zoals gezondheid, bij komen kijken.
En geloof me, ik heb elke dag pijn. Sta elke dag met pijn op mijn werk. Dus jou pijn moet nog erger zijn anders werd je niet afgekeurd. Lijkt mij zwaar klote.
Ook ik heb mijn toekomstbeeld moeten aanpassen. Helaas, zo gaat dat.
En je kunt nou eenmaal niet alles. Ook niet als je gezond bent.

Gelukkig is er bij jullie professionele hulp betrokken.

WitteStip schreef: ↑

01-12-2025 21:02

- koop ander gemak in waar dat kan. Jullie lijken vermogen te hebben, besteed het aan het gezin. Geen verre reizen (weinig realistisch, ook voor man), maar wel een oppas puber uit de buurt die kinderen eens uit school haalt. Extra schoonmaakster die de bedden verschoont, etc etc.

Dat heeft ze allemaal al he: hulp in de huishouding en BSO, allemaal betaald vanuit de gemeente. En zelfs daarmee lukt het niet.

Ammahoela schreef: ↑

02-12-2025 08:48

Dat heeft ze allemaal al he: hulp in de huishouding en BSO, allemaal betaald vanuit de gemeente. En zelfs daarmee lukt het niet.

Ja, en omdat het met de bestaande hulp niet lukt denk ik dat ze zelf extra hulp moet regelen. Maar dan gewoon op korte termijn zelf regelen, ipv allerlei indicaties aanvragen bij de gemeente waar je dan weer op moet wachten, die allerlei overleg willen etcetc.

De WMO en al die hulpverleners kosten ook veel tijd, regelwerk, afstemming en daardoor spanning. Veel van de voorbeelden die TO noemt waarvan ze wil dat man ze overneemt, zijn ook te regelen met een huishoudelijke hulp die je zelf regelt. Als je vermogen hebt dan kun je het jezelf gewoon makkelijker maken in praktische zin.

Dubbel.

Dubbel.

Ik heb mijn account even afgestoft om op u te reageren. Tijd geleden zat ik ook in zulke moeilijke omstandigheden. Long covid, gelijk een ongeluk er overheen. En toen ik thuiskwam lag alles, letterlijk, in puin. Mijn man had via zijn kerk een vrouw in huis gehaald " om voor de kinderen en het huishouden te zorgen". Madam had mijn spullen weggegooid, zo uit het raam. Alle kasten volgestopt met overvebleven (afhaal) eten. De bankrekening leeggetrokken. En ervoor gezorgd dat mijn dochter uit huis werd geplaatst.
Toen ik thuis kwam liepen er 12 hulpverleners in huis, veel geblaat weinig wol, die mij de gehele woensdag en de dinsdag en donderdag ook nog 2 uur kosten.
Ik heb ze allemaal eruit gegooid. Natuurlijk gingen zij naar de rechter, want volgens hen kon ik niet voor kinderen en huis zorgen. Maar de gaf mij een jaar de kans om te bewijzen dat ik het wel kon. Ondanks dat ik nog 2 rechtzaken had lopen( tegen degene die mij had aangereden en tegen de vrouw die zoveel heeft gestolen en vernietigd) en opdat moment vrij weinig kon, ben ik gewoon begonnen. Kasten leeghalen, zooi weggooien. Dat was in het begin echt 1 plankje, veel frustratie dat ik niet meer kon, maar ook veel adrenaline als iktoch iets had gedaan. Mijn man was het er niet mee eens? Jammmer joh!

Toen het huis weer leefbaar was zijn we allemaal door de diagnostische molen gehaald (van het geld van de schikking van het ongeluk..slechte zin sorry) Dat was erg verhelderend. De kinderen krijgen goede therapie nu. En ik weet nu dat mijn man niet maf is en lui maar een bepaalde diagnose heeft. Dat maakt het makkelijker om hem aan te spreken zonder frustratie. Mijn huis is nu weer bewoonbaar. Ik moet nog gaten dichten en daarna schilderen en behangen. Dat komt ook nog. Stapje voor stapje.

Maar goed lang verhaal, maar wat ik eigenlijk wil zeggen is tijd is je kostbaarste bezit. Besteed het niet aan hulpverlening die niets oplevert. Wacht niet tot je een grote klus aan kan. Doe gewoon wat je kan. 1 plankje is beter dan geen plankje. En je man heeft soms gewoon niets te zeggen.

Jouw 1e prio zijn je kinderen. Die hebben een kamer nodig. Dan maar ruzie in de tent.

Tantesaartje schreef: ↑

03-12-2025 08:20

Ik heb mijn account even afgestoft om op u te reageren. Tijd geleden zat ik ook in zulke moeilijke omstandigheden. Long covid, gelijk een ongeluk er overheen. En toen ik thuiskwam lag alles, letterlijk, in puin. Mijn man had via zijn kerk een vrouw in huis gehaald " om voor de kinderen en het huishouden te zorgen". Madam had mijn spullen weggegooid, zo uit het raam. Alle kasten volgestopt met overvebleven (afhaal) eten. De bankrekening leeggetrokken. En ervoor gezorgd dat mijn dochter uit huis werd geplaatst.
Toen ik thuis kwam liepen er 12 hulpverleners in huis, veel geblaat weinig wol, die mij de gehele woensdag en de dinsdag en donderdag ook nog 2 uur kosten.
Ik heb ze allemaal eruit gegooid. Natuurlijk gingen zij naar de rechter, want volgens hen kon ik niet voor kinderen en huis zorgen. Maar de gaf mij een jaar de kans om te bewijzen dat ik het wel kon. Ondanks dat ik nog 2 rechtzaken had lopen( tegen degene die mij had aangereden en tegen de vrouw die zoveel heeft gestolen en vernietigd) en opdat moment vrij weinig kon, ben ik gewoon begonnen. Kasten leeghalen, zooi weggooien. Dat was in het begin echt 1 plankje, veel frustratie dat ik niet meer kon, maar ook veel adrenaline als iktoch iets had gedaan. Mijn man was het er niet mee eens? Jammmer joh!

Toen het huis weer leefbaar was zijn we allemaal door de diagnostische molen gehaald (van het geld van de schikking van het ongeluk..slechte zin sorry) Dat was erg verhelderend. De kinderen krijgen goede therapie nu. En ik weet nu dat mijn man niet maf is en lui maar een bepaalde diagnose heeft. Dat maakt het makkelijker om hem aan te spreken zonder frustratie. Mijn huis is nu weer bewoonbaar. Ik moet nog gaten dichten en daarna schilderen en behangen. Dat komt ook nog. Stapje voor stapje.

Maar goed lang verhaal, maar wat ik eigenlijk wil zeggen is tijd is je kostbaarste bezit. Besteed het niet aan hulpverlening die niets oplevert. Wacht niet tot je een grote klus aan kan. Doe gewoon wat je kan. 1 plankje is beter dan geen plankje. En je man heeft soms gewoon niets te zeggen.

Jouw 1e prio zijn je kinderen. Die hebben een kamer nodig. Dan maar ruzie in de tent.

Wauw. Wat een verhaal zeg. Wat moet dat een shock voor je geweest zijn, dat je na weken (maanden?) uit ziekenhuis of revalidatie thuis komt en werkelijk alles in puin ligt daar. Heb je voor jezelf steun gehad uit je omgeving? Want jeetje, fysiek stond je op -1, maar mentaal moet het er ook enorm inhakken. Heel krachtig dat je stap voor stap alles weer op orde hebt gekregen.