Relaties
alle pijlers
Negatieve man beïnvloedt mijn stemming
maandag 28 april 2025 om 08:40
Sorry voor dit lange verhaal, ik kan niet meer helder denken en hopelijk hebben jullie goede adviezen.
Mijn man en ik zijn 12 jaar samen, met kinderen van 9 en 6.
Al sinds ik hem ken is hij geen prater. Er kan gerust een dag voorbij gaan waarbij hij vrijwel niets zegt. Als ik aangeef bijvoorbeeld iets niet fijn te vinden blijft het bij een “ok” of “sorry”, als ik hem naar zijn mening of gevoel vraag is het meestal “ik weet het niet”. Gevoel toont hij ook eigenlijk niet, behalve chagrijnigheid en boosheid. Ik heb hem al jaren niet meer zien lachen thuis; sowieso niet sinds de kinderen er zijn.
Ik vond dit altijd heel lastig, maar dacht dat dit was hoe hij is en dat ik daar maar mee moest dealen. Tot een jaar of 3 geleden, toen hij een collega leerde kennen op werk. Ze had thuis problemen en hij maakte zich erg druk om haar. Hele dag appen, ‘s avonds laat bellen, ze kwam (zonder dat te zeggen) hier thuis, etc. Hij maakte zich druk om haar, en dat geloof ik wel, maar ik vond het moeilijk om te zien dat hij blijkbaar wel met haar kon praten en niet met mij. Na iets van een jaar kregen ze erge ruzie en wilde ze hem niet meer zien. Hij was hier compleet van overstuur, wist niet wat hem overkwam. Dit heeft mij erg geraakt; om mij of de kinderen toont hij vrijwel geen emoties en om haar gaat hij helemaal kapot. Ik heb hem gevraagd of hij wel gelukkig was bij ons, omdat wij hem niet zo veel lijken te doen als zij. Hij antwoordde daarop dat hij dacht nog nooit echt gelukkig te zijn. En ik denk eigenlijk dat dit waar is…
Hij is vrijwel elke dag boos op de kinderen want ze maken troep, lawaai, luisteren niet of storen hem. Hij is weken achtereen chagrijnig, waarbij hij bijna niet praat. Hij heeft geen interesse in bijvoorbeeld mijn dag (ik heb hem bijvoorbeeld moeten leren dat ik het fijn vind als hij vraagt hoe mijn dag was als ik thuis kom), als ik stofzuig, kook of iets anders doe in huis doet hij het direct daarna nog een keer over omdat het niet goed genoeg is, enzovoort. Als ik hem vraag wat hem gelukkig maakt is het “een opgeruimd huis”.
Hij is al ruim 10 jaar bezig met een studie waar hij elk jaar meer dan €3000 voor betaald, hij is er al een aantal keer bijna door ontslagen, maar haalt al jaren geen enkele punt. Als ik hem vraag hoe hij het voor zich ziet? “Ik weet het niet.”
Sinds een maand of 4 lijkt er wat geknapt bij mij. Hij maakte (niet voor het eerst) de oudste aan het huilen met zijn gevit, en stond erbij en keek ernaar. Diezelfde dag ging ik naar een andere stad om de volgende dag een halve marathon te lopen; de derde keer sinds de kinderen er zijn dat ik een nacht weg was. Hij was al een week extra chagrijnig. De dag van de marathon kreeg ik berichtjes van vrienden en bekenden met “succes!” en na de tijd “hoe was het??” en van hem? Een appje hoe laat ik thuis dacht te zijn en een enorme app met dat de kinderen zo vreselijk vervelend zijn. Niets over mijn halve of wat dan ook.
Een jaar geleden ben ik naar de POH gegaan omdat ik niet meer wist hoe ik met zijn buien om moest gaan, ze trekken mij mee naar beneden en ik heb er enorm last van. Die man vroeg waarom ik eigenlijk nog bij hem bleef…..En ik weet het niet meer. Ik ben moe van zijn eeuwige negatieve stemming, zijn gemok om alles in huis en om/op de kinderen, zijn onmogelijkheid om over dingen te praten en zijn laksheid. Zonder kinderen was ik al lang weg geweest, maar ja…Die kinderen hebben we wel…
Mijn man en ik zijn 12 jaar samen, met kinderen van 9 en 6.
Al sinds ik hem ken is hij geen prater. Er kan gerust een dag voorbij gaan waarbij hij vrijwel niets zegt. Als ik aangeef bijvoorbeeld iets niet fijn te vinden blijft het bij een “ok” of “sorry”, als ik hem naar zijn mening of gevoel vraag is het meestal “ik weet het niet”. Gevoel toont hij ook eigenlijk niet, behalve chagrijnigheid en boosheid. Ik heb hem al jaren niet meer zien lachen thuis; sowieso niet sinds de kinderen er zijn.
Ik vond dit altijd heel lastig, maar dacht dat dit was hoe hij is en dat ik daar maar mee moest dealen. Tot een jaar of 3 geleden, toen hij een collega leerde kennen op werk. Ze had thuis problemen en hij maakte zich erg druk om haar. Hele dag appen, ‘s avonds laat bellen, ze kwam (zonder dat te zeggen) hier thuis, etc. Hij maakte zich druk om haar, en dat geloof ik wel, maar ik vond het moeilijk om te zien dat hij blijkbaar wel met haar kon praten en niet met mij. Na iets van een jaar kregen ze erge ruzie en wilde ze hem niet meer zien. Hij was hier compleet van overstuur, wist niet wat hem overkwam. Dit heeft mij erg geraakt; om mij of de kinderen toont hij vrijwel geen emoties en om haar gaat hij helemaal kapot. Ik heb hem gevraagd of hij wel gelukkig was bij ons, omdat wij hem niet zo veel lijken te doen als zij. Hij antwoordde daarop dat hij dacht nog nooit echt gelukkig te zijn. En ik denk eigenlijk dat dit waar is…
Hij is vrijwel elke dag boos op de kinderen want ze maken troep, lawaai, luisteren niet of storen hem. Hij is weken achtereen chagrijnig, waarbij hij bijna niet praat. Hij heeft geen interesse in bijvoorbeeld mijn dag (ik heb hem bijvoorbeeld moeten leren dat ik het fijn vind als hij vraagt hoe mijn dag was als ik thuis kom), als ik stofzuig, kook of iets anders doe in huis doet hij het direct daarna nog een keer over omdat het niet goed genoeg is, enzovoort. Als ik hem vraag wat hem gelukkig maakt is het “een opgeruimd huis”.
Hij is al ruim 10 jaar bezig met een studie waar hij elk jaar meer dan €3000 voor betaald, hij is er al een aantal keer bijna door ontslagen, maar haalt al jaren geen enkele punt. Als ik hem vraag hoe hij het voor zich ziet? “Ik weet het niet.”
Sinds een maand of 4 lijkt er wat geknapt bij mij. Hij maakte (niet voor het eerst) de oudste aan het huilen met zijn gevit, en stond erbij en keek ernaar. Diezelfde dag ging ik naar een andere stad om de volgende dag een halve marathon te lopen; de derde keer sinds de kinderen er zijn dat ik een nacht weg was. Hij was al een week extra chagrijnig. De dag van de marathon kreeg ik berichtjes van vrienden en bekenden met “succes!” en na de tijd “hoe was het??” en van hem? Een appje hoe laat ik thuis dacht te zijn en een enorme app met dat de kinderen zo vreselijk vervelend zijn. Niets over mijn halve of wat dan ook.
Een jaar geleden ben ik naar de POH gegaan omdat ik niet meer wist hoe ik met zijn buien om moest gaan, ze trekken mij mee naar beneden en ik heb er enorm last van. Die man vroeg waarom ik eigenlijk nog bij hem bleef…..En ik weet het niet meer. Ik ben moe van zijn eeuwige negatieve stemming, zijn gemok om alles in huis en om/op de kinderen, zijn onmogelijkheid om over dingen te praten en zijn laksheid. Zonder kinderen was ik al lang weg geweest, maar ja…Die kinderen hebben we wel…
zaterdag 21 juni 2025 om 10:03
Mwa. Toen ik ging scheiden ontdekte ik al vrij snel hoeveel ik al die jaren al alleen had gedaan. Het verschil in werklast was nauwelijks merkbaar. Het verschil in sfeer daarentegen was oneindig groot.Ben-ik-weer schreef: ↑19-06-2025 22:39Ik vind gescheiden zijn 10 keer zwaarder dan die ongelukkige relatie waar ik in zat. Ik moet nu echt zo ongeveer alles alleen doen (minus 2 nachten per 14 dagen).
En ik was niet eens degene die wilde scheiden. Om mij heen heb ik toch ook een paar dames gezien die echt bevrijd waren.
If you can't be good, be colourful (Pete Conrad)
donderdag 22 januari 2026 om 10:43
Hoi! Omdat ik veel aan jullie heb gehad en anderen die dit lezen misschien er ook wat aan hebben kom ik even een update geven. Inmiddels woont mijn ex-man sinds de zomer niet meer in huis. Waar ik enorm aanloop tegen pure paniek dat ik 80 word zonder ooit nog iemand te vinden om tegenaan te kruipen bij een film, is de rust die ik terug heb gekregen onbetaalbaar. Geen buikpijn meer als ik naar huis moet, geen zwijgende donderwolk die in huis hangt, en vooral geen ruzie meer; de oudste heeft 0 woede-aanvallen gehad sinds we uit elkaar zijn.
Wat ik het allermoeilijkste vind is, wat ik al schreef, het idee dat ik niemand meer ga tegenkomen. Datingapps (die ik uit pure chagrijn een week heb gehad en toen weer snel heb verwijderd) zijn de hel, er lijken alleen maar vieze mannen te zijn, en sowieso kan ik niet geloven dat er iemand mij leuk genoeg vindt en dat dat wederzijds is. En ik weet dat alleen zijn ook prima is (en al helemaal nu het nog maar kort geleden is), maar dat krijg ik mezelf nog even niet aan het verstand. Helaas helpt de onveilige hechting niet mee, en die aanpakken is pijnlijk, moeilijk en voelt uitzichtloos.
Gelukkig hebben ex en ik nog prima contact, en heeft hij ook een fijn huis op een paar minuten fietsen. Ook bij hem vinden de kinderen het prima, en doet hij zijn best om een betere vader te zijn.
Mochten er mensen meelezen die een beetje hetzelfde hebben, dit is misschien een fijne site (wel veel tekst):
https://therumpus.net/2011/06/24/dear-s ... ves-there/
Dankjewel allemaal voor jullie wijze reacties, hopelijk kan ik soms ook weer even bij jullie terecht als de eenzaamheidspaniek me teveel overspoelt…
Wat ik het allermoeilijkste vind is, wat ik al schreef, het idee dat ik niemand meer ga tegenkomen. Datingapps (die ik uit pure chagrijn een week heb gehad en toen weer snel heb verwijderd) zijn de hel, er lijken alleen maar vieze mannen te zijn, en sowieso kan ik niet geloven dat er iemand mij leuk genoeg vindt en dat dat wederzijds is. En ik weet dat alleen zijn ook prima is (en al helemaal nu het nog maar kort geleden is), maar dat krijg ik mezelf nog even niet aan het verstand. Helaas helpt de onveilige hechting niet mee, en die aanpakken is pijnlijk, moeilijk en voelt uitzichtloos.
Gelukkig hebben ex en ik nog prima contact, en heeft hij ook een fijn huis op een paar minuten fietsen. Ook bij hem vinden de kinderen het prima, en doet hij zijn best om een betere vader te zijn.
Mochten er mensen meelezen die een beetje hetzelfde hebben, dit is misschien een fijne site (wel veel tekst):
https://therumpus.net/2011/06/24/dear-s ... ves-there/
Dankjewel allemaal voor jullie wijze reacties, hopelijk kan ik soms ook weer even bij jullie terecht als de eenzaamheidspaniek me teveel overspoelt…
donderdag 22 januari 2026 om 10:46
Misschien dat hier toch de sleutel ligt naar succes?ScullylovesM schreef: ↑22-01-2026 10:43Helaas helpt de onveilige hechting niet mee, en die aanpakken is pijnlijk, moeilijk en voelt uitzichtloos.
vrijdag 23 januari 2026 om 08:09
vrijdag 23 januari 2026 om 08:27
Wat fijn om die bevrijding te horen!
Het klinkt alsof je diepste angsten nu ruimte hebben om boven te komen. Dat niemand je wil, niemand van je houdt, niemand jou leuk kan vinden. Is dat niet puur een reflectie van je verleden? Want je hebt het over onveilige hechting.
Je hebt overtuigingen over jezelf die niet kloppen, en die angsten veroorzaken.
Met een goede therapeut kun je daar echt wel uitkomen!
Het klinkt alsof je diepste angsten nu ruimte hebben om boven te komen. Dat niemand je wil, niemand van je houdt, niemand jou leuk kan vinden. Is dat niet puur een reflectie van je verleden? Want je hebt het over onveilige hechting.
Je hebt overtuigingen over jezelf die niet kloppen, en die angsten veroorzaken.
Met een goede therapeut kun je daar echt wel uitkomen!
vrijdag 23 januari 2026 om 08:39
Zo lang je nog zoveel paniek voelt zou ik juist niet op zoek gaan naar een nieuwe partner. Het laatste wat je wilt voor jezelf en je kinderen is dat je weer in een zelfde patroon terecht komt met een partner. Zo lang je niet hebt gewerkt aan je eigen rol in dat patroon is dat risico heel groot. Ga mediteren, sporten, op vakantie, lezen, maakt niet uit wat, maar ontdek jezelf en wie jij bent zonder partner. Langzaam ga je je eigen rol in het patroon ontrafelen en dan hoef je misschien niet eens meer een partner.
Zo ging het bij mij na een huwelijk van 30 jaar en ik vond het heerlijk alleen met de kinderen. Ik was van plan om lekker alleen te blijven. En toen werd ik na een paar jaar straalverliefd op iemand die ik tegenkwam en hij op mij. Iemand die totaal anders is dan mijn ex man en ook totaal anders dan dat ik van ooit had verwacht van iemand die mijn partner zou worden. Ik was hem ook nooit op een datingapp oid tegengekomen denk ik. Heb er nooit op gezeten, want ik was niet op zoek. Maar deze relatie is vanaf het begin zo totaal anders, ik ben zelf ook heel anders dan in mijn vorige relatie. Ik zit nu veel vaker op de achterbank dan aan het stuur, het is zoveel gelijkwaardiger. Ik hoef niemand te redden en hij ook niet.
Ik ben gestart met elke dag een paar minuten denken aan dingen die ik leuk vond die dag. Dat kan met een app. Ik gebruikte meditation moments, maar er is van alles. Als je maar aandacht geeft aan de positieve dingen in je leven en doet wat je zelf echt leuk vindt, dan komt de rest vanzelf.
Edit: inderdaad, een paar keer met een professional praten helpt enorm.
Zo ging het bij mij na een huwelijk van 30 jaar en ik vond het heerlijk alleen met de kinderen. Ik was van plan om lekker alleen te blijven. En toen werd ik na een paar jaar straalverliefd op iemand die ik tegenkwam en hij op mij. Iemand die totaal anders is dan mijn ex man en ook totaal anders dan dat ik van ooit had verwacht van iemand die mijn partner zou worden. Ik was hem ook nooit op een datingapp oid tegengekomen denk ik. Heb er nooit op gezeten, want ik was niet op zoek. Maar deze relatie is vanaf het begin zo totaal anders, ik ben zelf ook heel anders dan in mijn vorige relatie. Ik zit nu veel vaker op de achterbank dan aan het stuur, het is zoveel gelijkwaardiger. Ik hoef niemand te redden en hij ook niet.
Ik ben gestart met elke dag een paar minuten denken aan dingen die ik leuk vond die dag. Dat kan met een app. Ik gebruikte meditation moments, maar er is van alles. Als je maar aandacht geeft aan de positieve dingen in je leven en doet wat je zelf echt leuk vindt, dan komt de rest vanzelf.
Edit: inderdaad, een paar keer met een professional praten helpt enorm.
vrijdag 23 januari 2026 om 09:24
Hoe meer je een relatie wil hoe groter de kans dat je iets gaat accepteren dat je juist ongelukkig maakt. Je zal toch minder kritisch zijn op iemands gedrag daardoor. Mag je dan geen relatie willen, tuurlijk wel. Je mag het allemaal missen omdat je wel een leuke fijne relatie verdient. Maar je verdient ook een fijne relatie met jezelf en een leuke tijd zonder iemand anders. Volgens mij loop je met je wens een hoog risico op een vergelijkbaar scenario omdat je geprogrammeerd bent tot een soort 'better the devil you know' gevoel.
zaterdag 24 januari 2026 om 14:55
En als het niet komt, is het ook goed.Hexopbezemsteel schreef: ↑24-01-2026 09:02Geef het allemaal even tijd. Je bent net gescheiden. Het komt wel weer, echt. Ook al denk je nu van niet.
Frankly my dear, I don"t give a damn
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
