Psyche
alle pijlers
Leeg
woensdag 18 februari 2026 om 15:50
Ik voel me vaak leeg. Leeg en ongelukkig. Ik voel me ongeschikt voor het leven. Zal mezelf niet iets aandoen, want ik wil mijn naasten zo'n trauma niet aandoen, en eerlijk gezegd ben ik ook te bang daarvoor.
Ik heb een verleden van verslaving. Nu ruim 14 jaar clean en sober, en ik had gehoopt dat de behoefte aan wat de middelen me leken te geven zou wegebben. Maar ik blijf hunkeren naar iets wat me kan vullen met warmte en vreugde.
Ik werk, ik sport (af en toe), ik heb een hobby (in verenigingsverband), ik zie mijn familie regelmatig, ik heb enkele lieve vrienden. Maar geen van die contacten of bezigheden lijken de leegte in me te kunnen raken. Ik ben er met mijn hoofd, maar meer lijkt me niet te lukken. Daardoor voel ik me vaak een bedrieger, want anderen lijken oprecht geraakt in ons contact.
Heb diverse therapieën gehad, gericht op eetstoornis (jongvolwassenen tijd), verslaving én de leegte.
Mijn laatste therapie (duurde ca. 4 jaar) sloten we af met de conclusie dat de leegte iets was wat bij me hoort en ik beter kan leren verdragen dan tegen te vechten. Dat probeer ik, maar de leegte lijkt me uit te lachen.
Ik snap als ik overkom als een klager, iemand met zelfmedelijden, en dat ben ik denk ik ook wel.
Maar ik weet niet HOE ik hieruit kom. Heeft iemand soortgelijke gevoelens of ervaringen hiermee? Dat zou me al iets minder eenzaam doen voelen denk ik.
Alvast bedankt.
Ik heb een verleden van verslaving. Nu ruim 14 jaar clean en sober, en ik had gehoopt dat de behoefte aan wat de middelen me leken te geven zou wegebben. Maar ik blijf hunkeren naar iets wat me kan vullen met warmte en vreugde.
Ik werk, ik sport (af en toe), ik heb een hobby (in verenigingsverband), ik zie mijn familie regelmatig, ik heb enkele lieve vrienden. Maar geen van die contacten of bezigheden lijken de leegte in me te kunnen raken. Ik ben er met mijn hoofd, maar meer lijkt me niet te lukken. Daardoor voel ik me vaak een bedrieger, want anderen lijken oprecht geraakt in ons contact.
Heb diverse therapieën gehad, gericht op eetstoornis (jongvolwassenen tijd), verslaving én de leegte.
Mijn laatste therapie (duurde ca. 4 jaar) sloten we af met de conclusie dat de leegte iets was wat bij me hoort en ik beter kan leren verdragen dan tegen te vechten. Dat probeer ik, maar de leegte lijkt me uit te lachen.
Ik snap als ik overkom als een klager, iemand met zelfmedelijden, en dat ben ik denk ik ook wel.
Maar ik weet niet HOE ik hieruit kom. Heeft iemand soortgelijke gevoelens of ervaringen hiermee? Dat zou me al iets minder eenzaam doen voelen denk ik.
Alvast bedankt.
woensdag 18 februari 2026 om 16:01
Nee ik herken het niet in de vorm van hoe jij het schrijft. Ik wil wel tegen je zeggen dat ik het ontzettend rot voor je vind. Het lijkt me een verdrietig gevoel.
Plus, ik vind het ongelooflijk knap van je, dat het je, ondanks je verslavingsverleden, tot nu toe lukt die leegte niet opnieuw met middelen te vullen. Wat zal daar een discipline voor nodig zijn, heel sterk van je!
Ik hoop dat je hier herkenning, of beter nog: “de gouden tip” vindt. Sterke!
Plus, ik vind het ongelooflijk knap van je, dat het je, ondanks je verslavingsverleden, tot nu toe lukt die leegte niet opnieuw met middelen te vullen. Wat zal daar een discipline voor nodig zijn, heel sterk van je!
Ik hoop dat je hier herkenning, of beter nog: “de gouden tip” vindt. Sterke!
woensdag 18 februari 2026 om 16:11
Wat vervelend en je hebt al heel veel heel goed aangepakt.
Is het een idee om met de huisarts te bespreken of medicatie een optie is? Vaak is dat goed bespreekbaar als je al zoveel hebt gedaan.
Ik herken het lege gevoel wel en sinds ik een lage dosis antidepressiva gebruik is dat veel minder en soms ook helemaal weg.
Is het een idee om met de huisarts te bespreken of medicatie een optie is? Vaak is dat goed bespreekbaar als je al zoveel hebt gedaan.
Ik herken het lege gevoel wel en sinds ik een lage dosis antidepressiva gebruik is dat veel minder en soms ook helemaal weg.
Terug van weggeweest
woensdag 18 februari 2026 om 16:16
Wat lief van je dat je ondanks je eigen worsteling met het leven dusdanig oog hebt voor het potentiële trauma en lijden van je naasten. Zwaar. En heel erg waardevol voor je naasten, al zullen ze waarschijnlijk nooit weten hoe hard je voor hen hebt gewerkt. Ik ben bevriend met een jong iemand die zo een ouder is verloren en het is niet mals wat dat aanricht.
Ik heb niet echt hele zinvolle dingen te zeggen want ik blink ook niet uit in "gewoon" leven. Maar zowel een eetstoornis als een verslaving zijn zelden het eerste deel van een verhaal, dus ik gok dat er iets aan vooraf is gegaan dat nog veel verdrietiger is. Ieder mens is het waard om te werken aan een rijk en warm leven, ook als daar hulp bij nodig is, ook veel. Ook steeds opnieuw.
Lees je makkelijk in het Engels? In dat geval schrijft deze man voor mij fijne dingen https://useyourdamnskills.com/ Misschien geldt dat voor jou ook.
Ik heb niet echt hele zinvolle dingen te zeggen want ik blink ook niet uit in "gewoon" leven. Maar zowel een eetstoornis als een verslaving zijn zelden het eerste deel van een verhaal, dus ik gok dat er iets aan vooraf is gegaan dat nog veel verdrietiger is. Ieder mens is het waard om te werken aan een rijk en warm leven, ook als daar hulp bij nodig is, ook veel. Ook steeds opnieuw.
Lees je makkelijk in het Engels? In dat geval schrijft deze man voor mij fijne dingen https://useyourdamnskills.com/ Misschien geldt dat voor jou ook.
woensdag 18 februari 2026 om 19:15
Ik ken de leegte.
Maar ik weet niet of het bij jou ook zo voelt.
Bij mij voelt het alsof anderen levens hebben. En ik af en toe een rol mag spelen in het verhaal van een ander.
Maar op mezelf ben ik leeg en kan mezelf geen betekenis kan geven.
Dat is naar en zinloos.
(Deze woorden las ik op mijn 20ste in ‘de wetten ‘, Connie Palmen)
Die maakten zo’n indruk op mij. Gevoelens die nooit woorden hadden gehad kregen dit opeens wel.
Liever niet quoten, ik haal dit weer weg. Het raakt mij nog steeds. Ben 55.
Maar ik weet niet of het bij jou ook zo voelt.
Bij mij voelt het alsof anderen levens hebben. En ik af en toe een rol mag spelen in het verhaal van een ander.
Maar op mezelf ben ik leeg en kan mezelf geen betekenis kan geven.
Dat is naar en zinloos.
(Deze woorden las ik op mijn 20ste in ‘de wetten ‘, Connie Palmen)
Die maakten zo’n indruk op mij. Gevoelens die nooit woorden hadden gehad kregen dit opeens wel.
Liever niet quoten, ik haal dit weer weg. Het raakt mij nog steeds. Ben 55.
woensdag 18 februari 2026 om 19:17
Wat moeilijk voor je, TO. Wil je wel even meegeven dat ik het heel knap van je vind dat je al zolang clean bent en sober bent. Dat zegt veel over jouw doorzettingsvermogen. Ik herken het gevoel van leegte wel vanuit mijn depressies. Ik was heel onverschillig, niks raakte me meer en ook dingen waar ik normaal gesproken blij van werd deden me helemaal niks meer. Dat vond ik heel moeilijk. Ik merkte dat ik dan bijvoorbeeld soms heel hard ging rijden, om toch iets te kunnen voelen. Ik weet niet of het bij jou ook zo voelt, maar bij mij is het wel minder geworden toen mijn depressie opklaarde, maar ik heb het soms met periodes nog steeds wel.
woensdag 18 februari 2026 om 20:04
Waar ik sterk in geloof is dat God, die ons geschapen heeft ons het beste kent en ook de enige is die ons leegte op kan vullen met zijn liefde.
Dit stukje hieronder vond ik op internet en beschrijf dit wellicht het beste.
Ik laat jullie vrede na; Mijn vrede geef Ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan.
Johannes 14:27 (NBV)
Ik geef je vrede op elke moment en op elke mogelijk manier.
Er bevindt zich een diepe, gapende leegte in jou, die alleen gevuld kan worden met Mijn vredevolle nabijheid. Mensen die Mij niet kennen, proberen die leegte op verschillende manieren zelf te vullen, of ze gaan ervan uit dat die leegte helemaal niet bestaat.
Zelfs Mijn kinderen lukt het vaak niet om de volle reikwijdte van hun behoefte en nood te herkennen: op elk moment en in elke situatie. Toch is het herkennen van jouw leegte en behoefte nog maar de helft van de strijd. De andere helft bestaat eruit dat je gelooft dat Ik kan – en zal – voorzien in al jouw behoeften.
Kort voor Mijn sterven beloofde Ik vrede aan Mijn discipelen – en aan allen die Mijn volgelingen zouden worden. Ik maakte duidelijk dat Mijn vrede een geschenk is: iets waarin Ik liefdevol voorzie zonder er iets voor terug te verwachten.
Jouw verantwoordelijkheid is dus om deze heerlijke gave te ontvangen, en niet alleen je behoefte aan Mij te erkennen, maar ook je diepste verlangens.
Kom dan vol verwachting in Mijn nabijheid, klaar om Mijn vrede in al zijn volheid te ontvangen. Als je wilt, kun je je open houding uiten door te zeggen: ‘Jezus, ik ontvang Uw vrede’.”
Dit stukje hieronder vond ik op internet en beschrijf dit wellicht het beste.
Ik laat jullie vrede na; Mijn vrede geef Ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan.
Johannes 14:27 (NBV)
Ik geef je vrede op elke moment en op elke mogelijk manier.
Er bevindt zich een diepe, gapende leegte in jou, die alleen gevuld kan worden met Mijn vredevolle nabijheid. Mensen die Mij niet kennen, proberen die leegte op verschillende manieren zelf te vullen, of ze gaan ervan uit dat die leegte helemaal niet bestaat.
Zelfs Mijn kinderen lukt het vaak niet om de volle reikwijdte van hun behoefte en nood te herkennen: op elk moment en in elke situatie. Toch is het herkennen van jouw leegte en behoefte nog maar de helft van de strijd. De andere helft bestaat eruit dat je gelooft dat Ik kan – en zal – voorzien in al jouw behoeften.
Kort voor Mijn sterven beloofde Ik vrede aan Mijn discipelen – en aan allen die Mijn volgelingen zouden worden. Ik maakte duidelijk dat Mijn vrede een geschenk is: iets waarin Ik liefdevol voorzie zonder er iets voor terug te verwachten.
Jouw verantwoordelijkheid is dus om deze heerlijke gave te ontvangen, en niet alleen je behoefte aan Mij te erkennen, maar ook je diepste verlangens.
Kom dan vol verwachting in Mijn nabijheid, klaar om Mijn vrede in al zijn volheid te ontvangen. Als je wilt, kun je je open houding uiten door te zeggen: ‘Jezus, ik ontvang Uw vrede’.”
woensdag 18 februari 2026 om 20:25
Herkenbaar!
Ik voel mij ook altijd leeg en alleen van binnen, terwijl ik best een leuk leven heb.... dat klinkt eigenlijk heel raar.
Ik kan gewoon nergens echt over klagen, maar toch kan ik nooit echt geluk voelen.
Ik denk ook vaak hoe heerlijk het zou zijn om er niet meer te zijn, maar ik wil ook weer niet dood...
Het is erg vermoeiend!
Bij mij is wel jaren geleden chronische depressie vastgesteld...
Ik voel mij ook altijd leeg en alleen van binnen, terwijl ik best een leuk leven heb.... dat klinkt eigenlijk heel raar.
Ik kan gewoon nergens echt over klagen, maar toch kan ik nooit echt geluk voelen.
Ik denk ook vaak hoe heerlijk het zou zijn om er niet meer te zijn, maar ik wil ook weer niet dood...
Het is erg vermoeiend!
Bij mij is wel jaren geleden chronische depressie vastgesteld...
donderdag 19 februari 2026 om 05:04
Ik dacht even aan haptonomie. Is die therapie onderdeel geweest van de aanpak vroeger?
Omdat je vertelde dat je in kontakt met mensen vooral in je hoofd aanwezig bent.
Haptonomie is een therapie die zich richt op het openen en wegnemen van blokkades in de gevoelens. En de lichaam is het uitgangspunt.
Het is een therapie waarin je juist niet in je hoofd hoeft te zitten.
Wat misschien ook iets zou kunnen zijn is cursussen in verdieping van jezelf maar op een andere manier dan vroeger (zoals therapieen).
Ben je geintereseeerd in energieen? En energieen zoals die overal en altijd aanwezig zijn, in en rondom ons?
Ik geloof niet dat je lege gevoel iets is wat je maar moet accepteren en mee moet leren leven. Mijn ervaring is dat het een afspiegeling is van een potentie die in je zit. Iets diep, kwaliteit die je kan leren vinden. Ontdekken, aanboren.
Omdat je vertelde dat je in kontakt met mensen vooral in je hoofd aanwezig bent.
Haptonomie is een therapie die zich richt op het openen en wegnemen van blokkades in de gevoelens. En de lichaam is het uitgangspunt.
Het is een therapie waarin je juist niet in je hoofd hoeft te zitten.
Wat misschien ook iets zou kunnen zijn is cursussen in verdieping van jezelf maar op een andere manier dan vroeger (zoals therapieen).
Ben je geintereseeerd in energieen? En energieen zoals die overal en altijd aanwezig zijn, in en rondom ons?
Ik geloof niet dat je lege gevoel iets is wat je maar moet accepteren en mee moet leren leven. Mijn ervaring is dat het een afspiegeling is van een potentie die in je zit. Iets diep, kwaliteit die je kan leren vinden. Ontdekken, aanboren.
donderdag 19 februari 2026 om 07:56
Ga alsjeblieft niet aan medicatie, slechtste advies ooit.
Lichaamsgerichte therapie, daar weleens aan gedacht? De leegte zit in je lijf en daar leren contact mee te maken. Is waar de heling begint.
De leegte is niet iets wat bij je hoort.
Veel vormen van therapie zijn gericht op het hoofd, dat creëert alleen maar afgescheidenheid van die leegte.
Je kan het leren omarmen en dan vult leegte zich.
De tip over haptonomie kan wat zijn, zoek dan wel een goede.
Of een holistisch massagetherapeut. Dat is ook zeer diepgaand. Nog dieper ga je hiermee dan Haptonomie. Maar is het wel van belang dat je een zeer goede therapeut zoekt.
Voor tips mag je me prive berichten, het is mijn vakgebied en ken een aantal goede in meerdere regio's.
Lichaamsgerichte therapie, daar weleens aan gedacht? De leegte zit in je lijf en daar leren contact mee te maken. Is waar de heling begint.
De leegte is niet iets wat bij je hoort.
Veel vormen van therapie zijn gericht op het hoofd, dat creëert alleen maar afgescheidenheid van die leegte.
Je kan het leren omarmen en dan vult leegte zich.
De tip over haptonomie kan wat zijn, zoek dan wel een goede.
Of een holistisch massagetherapeut. Dat is ook zeer diepgaand. Nog dieper ga je hiermee dan Haptonomie. Maar is het wel van belang dat je een zeer goede therapeut zoekt.
Voor tips mag je me prive berichten, het is mijn vakgebied en ken een aantal goede in meerdere regio's.
donderdag 19 februari 2026 om 08:52
Ik vind het een heel verdrietig verhaal en hoop dat je wat steun ervaart uit alle posts hier.Charlie77 schreef: ↑18-02-2026 15:50Heb diverse therapieën gehad, gericht op eetstoornis (jongvolwassenen tijd), verslaving én de leegte.
Mijn laatste therapie (duurde ca. 4 jaar) sloten we af met de conclusie dat de leegte iets was wat bij me hoort en ik beter kan leren verdragen dan tegen te vechten.
Als je 4 jaar therapie moet afsluiten dat het probleem waarmee je kwam, geaccepteerd moet worden, is dat een beetje dubbel lijkt me. Aan de ene kant is acceptatie van jezelf natuurlijk prima maar die leegte, nutteloosheid, doelloosheid is nou net een ding dat je niet wíl accepteren, dat een probleem blijft. Je hebt je leven best op orde schrijf je wat ik heel erg knap vind van je! Misschien is het toch een goed idee om deze levensvragen bij een professional neer te leggen en dit keer net zo lang zoeken tot je bij de juiste uitkomt die je verder gaat helpen.
Misschien heb je hier iets aan om je verder in te verdiepen: Het existentialisme stelt individuele vrijheid, verantwoordelijkheid en subjectiviteit voorop. Het beschouwt iedere persoon als een uniek wezen, verantwoordelijk voor zijn eigen daden en eigen lot.
De uitdaging van ieder individueel mens is om - in afwezigheid van een transcendente god - binnen zijn absurd en zinloos bestaan zijn vrijheid te gebruiken om een eigen ethos op te bouwen en zijn bestaan zodoende zin te geven.
donderdag 19 februari 2026 om 15:41
ik heb een periode die leegte ervaren. ik geloof dat dit normaal is. Dat komt eerder voor bij mensen die kritische vragen gaan stellen over het leven en die uit de rat race stappen, of leven volgens de sociale normen gewoon niet goed voelt. Als mens zijn we niet gemaakt om gelukkig te zijn. Ons lichaam is ontworpen om te overleven en te evolueren. Die leegte voelen doet ons in beweging komen. we willen de leegte gaan vullen, actief blijven is beter dan stil zitten. ik wilde niet meer vluchten voor die leegte. maar in die leegte komen de emoties naar boven waar ik vroeger onbewust van vluchtte. uiteindelijk is die leegte ook verdwenen . ook omdat ik het aanzag als normaal of toch een fase waar ik doorheen wilde. ik begrijp dat mensen allesbehalve in die leegte willen verblijven.
donderdag 19 februari 2026 om 15:59
Heel erg bedankt allemaal voor jullie reacties.
Heel lief!
Ik slik al sinds mijn 20e antidepressiva (nu eind 40). Momenteel op een redelijk lage onderhoudsdosis. Omdat ik mezelf al vaak zo vlak en gevoelloos vind, twijfel ik om dit te verhogen. Dat zou ik dan moeten overleggen met een psychiater. Mijn huisarts is niet zo kundig wat betreft antidepressiva. Maar goed om weer eens te bekijken!
Haptonomie en/of lichaamsgerichte therapie heb ik nog nooit geprobeerd. Ik denk dat ik deze tip ook maar eens ter harte moet nemen. Dank!
Het "gekke" is dat ik geen (bewust) trauma heb opgelopen in mijn jeugd. Mijn zus heeft ook een (andersoortige) eetstoornis ontwikkeld, dus je zou zeggen dat er iets in het gezin was, maar ik zou niet zo weten wat, behalve kleinigheden die ik denk in ieder gezin gebeuren. Geen misbruik of mishandeling in ieder geval.
Deze zin van Conny Palmen raakt ook mij erg: Maar op mezelf ben ik leeg en kan mezelf geen betekenis kan geven.
De site useyourdamnskills vind ik interessant, mooie teksten, hoewel die (nu in ieder geval) ook weer vooral een beroep doen op mijn hoofd en denkprocessen in gang zet. En mijn denkprocessen - zo heeft de ervaring geleerd - leveren vaak niet veel soeps op.
Ook herken ik de neiging iets te gaan doen om maar te voelen. Ik heb nooit zelfbeschadiging gedaan, maar de behoefte eraan komt soms wel naar boven. Dan lijkt het alsof de leegte een deksel is over een enorme schreeuwende pijn, en die kan er alleen maar uit via pijn en wonden.
Dank ook voor de tekst over God. Ik heb - in mijn vroege cleantijd - diverse kerkdiensten bijgewoond, op zoek naar een vervulling van een hogere macht. Daarbij merkte ik dat ik behoorlijk wat weerstand voelde tegenover sommige gebruiken, die door de mens aan dat geloof zijn gekoppeld. Een kerk vinden is niet gelukt. Ik bid wel af en toe, hoewel niet met zoveel overgave als ik graag zou willen.
Voor de mensen die het (deels) herkennen: hoe gaan jullie ermee om of wat werkt voor jullie?
Heel lief!
Ik slik al sinds mijn 20e antidepressiva (nu eind 40). Momenteel op een redelijk lage onderhoudsdosis. Omdat ik mezelf al vaak zo vlak en gevoelloos vind, twijfel ik om dit te verhogen. Dat zou ik dan moeten overleggen met een psychiater. Mijn huisarts is niet zo kundig wat betreft antidepressiva. Maar goed om weer eens te bekijken!
Haptonomie en/of lichaamsgerichte therapie heb ik nog nooit geprobeerd. Ik denk dat ik deze tip ook maar eens ter harte moet nemen. Dank!
Het "gekke" is dat ik geen (bewust) trauma heb opgelopen in mijn jeugd. Mijn zus heeft ook een (andersoortige) eetstoornis ontwikkeld, dus je zou zeggen dat er iets in het gezin was, maar ik zou niet zo weten wat, behalve kleinigheden die ik denk in ieder gezin gebeuren. Geen misbruik of mishandeling in ieder geval.
Deze zin van Conny Palmen raakt ook mij erg: Maar op mezelf ben ik leeg en kan mezelf geen betekenis kan geven.
De site useyourdamnskills vind ik interessant, mooie teksten, hoewel die (nu in ieder geval) ook weer vooral een beroep doen op mijn hoofd en denkprocessen in gang zet. En mijn denkprocessen - zo heeft de ervaring geleerd - leveren vaak niet veel soeps op.
Ook herken ik de neiging iets te gaan doen om maar te voelen. Ik heb nooit zelfbeschadiging gedaan, maar de behoefte eraan komt soms wel naar boven. Dan lijkt het alsof de leegte een deksel is over een enorme schreeuwende pijn, en die kan er alleen maar uit via pijn en wonden.
Dank ook voor de tekst over God. Ik heb - in mijn vroege cleantijd - diverse kerkdiensten bijgewoond, op zoek naar een vervulling van een hogere macht. Daarbij merkte ik dat ik behoorlijk wat weerstand voelde tegenover sommige gebruiken, die door de mens aan dat geloof zijn gekoppeld. Een kerk vinden is niet gelukt. Ik bid wel af en toe, hoewel niet met zoveel overgave als ik graag zou willen.
Voor de mensen die het (deels) herkennen: hoe gaan jullie ermee om of wat werkt voor jullie?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
