Relaties
alle pijlers
Scheiden?
dinsdag 3 maart 2026 om 08:49
Hoi, it’s me.
Mijn man en ik zijn al heel lang samen. Aan het begin van onze relatie bleek dat hij een bipolaire stoornis heeft. Dat ging met ups en downs maar over het algemeen goed. Getrouwd, huis, kind. Daarna ging het minder goed met flinke pieken en dalen. Dat trok ik dat niet meer en hebben we aan de bel getrokken. Medicatie is aangepast en het ging veel beter. Hij heeft geen depressies meer maar in de mindere periodes is hij heel erg boos, respectloos en onaardig naar mij, scheldt me uit waar ons kind bij is en is totaal niet betrokken. In de normale en piekperiodes gaat het goed en zie ik de man waarvan ik hou. Hij vindt het erg belangrijk dat mensen hem aardig vinden, als je hem zou zien merk je niks aan hem. Hij is een vriendelijke, sociale en knappe man. Maar ik wil het niet meer, wie is hij om mij iedere keer uit te schelden, dat heb ik niet verdiend. Relatietherapie en alles hebben we al gehad, hij geeft zijn aandeel direct toe maar uiteindelijk verandert er niks. Ons kind heeft gisteren gezegd het niet meer fijn te vinden thuis en heeft tegen mijn man gezegd dat hij het niet leuk vindt dat hij zo doet tegen z’n moeder. Hij wuift alles weg nu. Ik voel me nu heel sterk om te scheiden, maar zometeen breekt er weer een fijne fase aan waarin we het zo 3 maanden gezellig hebben samen, waarin hij zich heel rot voelt in zijn gedrag om vervolgens weer hierin terecht te komen. Ik wil niet meer dat ons levensgeluk samenhangt met zijn buien. Ik heb echt heel hard mijn best gedaan voor ons gezin en hij roept nu maar hoe egoïstisch ik ben. Ik snap dat hij minder in zijn vel kan zitten en ik heb daar begrip voor maar niet op deze manier. Ik ben bang, ik weet het niet meer. Ik wil vooral het beste voor ons kind, die verdient het allerbeste.
Mijn man en ik zijn al heel lang samen. Aan het begin van onze relatie bleek dat hij een bipolaire stoornis heeft. Dat ging met ups en downs maar over het algemeen goed. Getrouwd, huis, kind. Daarna ging het minder goed met flinke pieken en dalen. Dat trok ik dat niet meer en hebben we aan de bel getrokken. Medicatie is aangepast en het ging veel beter. Hij heeft geen depressies meer maar in de mindere periodes is hij heel erg boos, respectloos en onaardig naar mij, scheldt me uit waar ons kind bij is en is totaal niet betrokken. In de normale en piekperiodes gaat het goed en zie ik de man waarvan ik hou. Hij vindt het erg belangrijk dat mensen hem aardig vinden, als je hem zou zien merk je niks aan hem. Hij is een vriendelijke, sociale en knappe man. Maar ik wil het niet meer, wie is hij om mij iedere keer uit te schelden, dat heb ik niet verdiend. Relatietherapie en alles hebben we al gehad, hij geeft zijn aandeel direct toe maar uiteindelijk verandert er niks. Ons kind heeft gisteren gezegd het niet meer fijn te vinden thuis en heeft tegen mijn man gezegd dat hij het niet leuk vindt dat hij zo doet tegen z’n moeder. Hij wuift alles weg nu. Ik voel me nu heel sterk om te scheiden, maar zometeen breekt er weer een fijne fase aan waarin we het zo 3 maanden gezellig hebben samen, waarin hij zich heel rot voelt in zijn gedrag om vervolgens weer hierin terecht te komen. Ik wil niet meer dat ons levensgeluk samenhangt met zijn buien. Ik heb echt heel hard mijn best gedaan voor ons gezin en hij roept nu maar hoe egoïstisch ik ben. Ik snap dat hij minder in zijn vel kan zitten en ik heb daar begrip voor maar niet op deze manier. Ik ben bang, ik weet het niet meer. Ik wil vooral het beste voor ons kind, die verdient het allerbeste.
dinsdag 3 maart 2026 om 17:29
dianaf schreef: ↑03-03-2026 15:54To, liefde is leuk, maar het lost niets op. Het kan een motivatie zijn om je te verbeteren, naar elkaar toe te groeien of elkaar te willen begrijpen. Het kan ook de oorzaak zijn dat je toestaat dat een ander steeds over jouw grenzen gaat of de voetboei waardoor je een rot situatie niet kunt verlaten.
Jouw kind geeft zelfs aan dat deze het niet leuk vind dat je man zo tegen je doet. En natuurlijk wil kind niet dat jullie gaan scheiden. Maar heel cru gezegd, kind heeft daar geen inspraak in, want het is nog een kind. En verandering is voor iedereen moeilijk, maar in jouw geval lijkt verandering juist een goede reden.
Als je een relatie wilt, dan wil je toch een relatie waarin je altijd gerespecteerd wordt en niet alleen als het de ander uitkomt? En ook al is er een 'reden' voor zijn gedrag, het is gewoon geen excuus.
Kies voor jezelf.
Waarom zet je reden tussen aanhalingstekens? De man heeft een ernstige psychische beperking. Ook dat "als het de ander uitkomt" begrijp ik niet. Want dat is gewoon niet waar. Die episodes komen en gaan, daar kiest hij niet voor. En juist dat hij alleen maar zo is tijdens een episode, maakt het zo verrekte moeilijk om de relatie te beeindigen.
Zijn gedrag kan ook voortkomen uit de worsteling die hij met zichzelf heeft. Rapid cycling is de hel. Ik zie het als en-en. Nee, zijn bipolaire stoornis hoeft geen excuus te zijn voor zijn gedrag. Maar het is in de basis wel de reden. Of man in staat is om met therapie zijn gedrag aan te kunnen passen, is volgens mij al een gepasseerd station.
Deck mich zu mit Zärtlichkeiten
dinsdag 3 maart 2026 om 18:17
Zou het helpen als je je voorwaarden scherper stelt?
Je zegt dat hij in zijn slechte periodes naar zijn ouders zou gaan maar dat hij deze periodes zelf niet (h)erkent en dus niet gaat.
Misschien lukt het om aan te geven dat jij in jullie relatie zo niet meer verder kan, dat er iets moet gebeuren. En dat jij deze periodes niet meer trekt. Als het weer eens zover is, dat jíj dan degene bent die aangeeft dat hij beter een tijdje naar zijn ouders gaat. En dat dat niet langer meer afhangt van zijn eigen beoordeling.
Als hij daar niet toe bereid is, dan houdt het hier op. Dan is er wat jou betreft geen enkele reden meer om verder te proberen of jullie hier samen uit komen, want dan heeft het geen kans van slagen.
Als hij dit echter wel wil proberen en ook daadwerkelijk gaat doen, dan is er een mogelijkheid om samen te onderzoeken of dit een modus in van waaruit jullie samen verder kunnen.
Ik lees namelijk frustratie en ook een bepaalde mate van verslagenheid bij je, maar ook nog wel liefde van jouw kant en van zijn kant. Vandaar deze suggestie.
Je zegt dat hij in zijn slechte periodes naar zijn ouders zou gaan maar dat hij deze periodes zelf niet (h)erkent en dus niet gaat.
Misschien lukt het om aan te geven dat jij in jullie relatie zo niet meer verder kan, dat er iets moet gebeuren. En dat jij deze periodes niet meer trekt. Als het weer eens zover is, dat jíj dan degene bent die aangeeft dat hij beter een tijdje naar zijn ouders gaat. En dat dat niet langer meer afhangt van zijn eigen beoordeling.
Als hij daar niet toe bereid is, dan houdt het hier op. Dan is er wat jou betreft geen enkele reden meer om verder te proberen of jullie hier samen uit komen, want dan heeft het geen kans van slagen.
Als hij dit echter wel wil proberen en ook daadwerkelijk gaat doen, dan is er een mogelijkheid om samen te onderzoeken of dit een modus in van waaruit jullie samen verder kunnen.
Ik lees namelijk frustratie en ook een bepaalde mate van verslagenheid bij je, maar ook nog wel liefde van jouw kant en van zijn kant. Vandaar deze suggestie.
dinsdag 3 maart 2026 om 18:20
Johanna schreef: ↑03-03-2026 17:23Ja, die zijn op de hoogte. Heb een lieve schoonmoeder. Denk er zelfs over om haar eerst in te lichten maar ook die ga ik heel veel verdriet doen. Ik denk dat ze het wel begrijpt want zij ziet het ook en kent hem natuurlijk heel goed. Hoop dat ik wel goed contact met ze kan houden en natuurlijk met man ook. Dat laatste wordt mogelijk nog een dingetje.
Waarom zou je geen goed contact met hen kunnen houden? Jij doet hen geen verdriet, het is de situatie die jou geen andere keuze laat.
Uit je berichten klinkt zoveel schuld- en verantwoordelijkheidsgevoel, maar jij wordt dus heftig uitgescholden als je man in een foute periode zit èn je kind heeft er last van.
Kinderen zijn loyaal naar hun ouders dus dat laatste is echt een reden om hulp te zoeken. Is jullie situatie op school bekend zodat er extra op je kind gelet kan worden?
dinsdag 3 maart 2026 om 19:21
Nee, is niet bekend. Ons kind doet het heel goed op school en wordt zelfs ingezet om kinderen die uit een hele nare situatie komen te ondersteunen. Daarvoor heeft het een enorm compliment gekregen van de leerkracht. Zou ik dit moeten doen?
Ik ben heel open tegen mijn kind, uiteraard op niveau. Ik leg alles zo goed mogelijk uit en geef ook aan wanneer iets niet oké is en waarom. Kind kan altijd alles zeggen en doet dat ook.
Mijn man is niet altijd zo natuurlijk, ik gok dat tweederde van de tijd het wel goed verloopt en dan heeft hij ook goede gesprekken met ons kind over zichzelf. Hij is over het algemeen geen slechte vader.
Apart wonen zou ook nog een optie kunnen zijn maar ik weet héél sterk dat ik op deze manier niet verder ga. Dat weiger ik.
Shit wat moeilijk en verdrietig.
Ik ben heel open tegen mijn kind, uiteraard op niveau. Ik leg alles zo goed mogelijk uit en geef ook aan wanneer iets niet oké is en waarom. Kind kan altijd alles zeggen en doet dat ook.
Mijn man is niet altijd zo natuurlijk, ik gok dat tweederde van de tijd het wel goed verloopt en dan heeft hij ook goede gesprekken met ons kind over zichzelf. Hij is over het algemeen geen slechte vader.
Apart wonen zou ook nog een optie kunnen zijn maar ik weet héél sterk dat ik op deze manier niet verder ga. Dat weiger ik.
Shit wat moeilijk en verdrietig.
dinsdag 3 maart 2026 om 19:42
Hij moet het ook niet hoeven beslissen als het niet goed met hem gaat, en ook niet alleen, of jullie alleen. Je hebt beiden backup nodig.Johanna schreef: ↑03-03-2026 17:03Er is gesproken over dat hij naar zijn ouders zou gaan in slechte tijden. Maar hij gaat nooit want “het valt allemaal wel mee” en het ligt dan niet aan hem.
Ik weet niet of ik nog wel met hem wil zijn, maar over een paar weken denk ik er mogelijk weer anders over. Maar ik mag niet vergeten wat afgelopen maand met me gedaan heeft. Ik ben kapot.
Bedankt voor jullie lieve reacties, doet me goed.
Stel dat je dit wilt overwegen dan zal je dat aan hem moeten voorstellen in een goede periode, als hij wel begrijpt als jij het moeilijk hebt, en dan zouden jullie met ondersteuning van een (relatie)therapeut en een spv-er een goed plan kunnen maken. Een signaleringsplan, met veiligheidsafspraken. Wat zijn de signalen dat het mis gaat, op welk moment ga jij ‘stop’ zeggen in belang van jou en jullie kind, hoe zeg je dan stop, wie helpt jou daarbij, waar gaat hij heen en wie vangt hem op en ondersteunt hem.
Heeft je man hulpverlening, ondersteuning van een spv-er? Ik ken veel mensen die daar echt heel veel aan hebben, ook ter ontlasting van de partner die anders in zijn eentje aan moet geven dat het niet goed gaat en dat je de afgesproken veiligheidsafspraken moet gaan volgen.
Geloof me, ik begrijp het ook als je besluit om alleen verder te gaan. Het is zo vreselijk moeilijk om zo met iemand samen te leven en je kind lijdt er flink onder.
Maar ik lees ook veel liefde. En dat hij in goede periodes een goede partner en vader is. Hij is ziek, doet het niet bewust of expres. Het zou zo fijn zijn voor jullie allemaal als jullie het goede kunnen behouden, en dat jij en kind niet of veel minder, hoeven te lijden onder het slechte.
dinsdag 3 maart 2026 om 19:51
patchouli_ schreef: ↑03-03-2026 19:42Hij moet het ook niet hoeven beslissen als het niet goed met hem gaat, en ook niet alleen, of jullie alleen. Je hebt beiden backup nodig.
Stel dat je dit wilt overwegen dan zal je dat aan hem moeten voorstellen in een goede periode, als hij wel begrijpt als jij het moeilijk hebt, en dan zouden jullie met ondersteuning van een (relatie)therapeut en een spv-er een goed plan kunnen maken. Een signaleringsplan, met veiligheidsafspraken. Wat zijn de signalen dat het mis gaat, op welk moment ga jij ‘stop’ zeggen in belang van jou en jullie kind, hoe zeg je dan stop, wie helpt jou daarbij, waar gaat hij heen en wie vangt hem op en ondersteunt hem.
Heeft je man hulpverlening, ondersteuning van een spv-er? Ik ken veel mensen die daar echt heel veel aan hebben, ook ter ontlasting van de partner die anders in zijn eentje aan moet geven dat het niet goed gaat en dat je de afgesproken veiligheidsafspraken moet gaan volgen.
Geloof me, ik begrijp het ook als je besluit om alleen verder te gaan. Het is zo vreselijk moeilijk om zo met iemand samen te leven en je kind lijdt er flink onder.
Maar ik lees ook veel liefde. En dat hij in goede periodes een goede partner en vader is. Hij is ziek, doet het niet bewust of expres. Het zou zo fijn zijn voor jullie allemaal als jullie het goede kunnen behouden, en dat jij en kind niet of veel minder, hoeven te lijden onder het slechte.
Je stelt goede vragen! Echt een hele mooie post.
TO, is er een signaleringsplan?
Deck mich zu mit Zärtlichkeiten
dinsdag 3 maart 2026 om 20:06
Bedenk dat het bijna onmogelijk is om samen leven met iemand die een psychiatrische stoornis heeft. En natuurlijk komt zijn gedrag voort uit zijn ziekte. Maar dat maakt het voor jou nog niet minder erg. Jij moet continu zijn buien ondergaan. En jouw kind heeft nu duidelijk een grens aangegeven. Luister daar ook naar. Kinderen raken beschadigd door dit soort ouders. En jij moet je kind daartegen beschermen. Jouw partner kan dat zelf niet. Wacht niet af tot hij ook tegen jouw kind tekeer zal gaan. Nu heb jij nog de leeftijd om een nieuwe start te maken. Een eigen huishouden en leven op te bouwen samen met je kind. En wellicht in de toekomst met een gezonde man in een veilige relatie. Dat is dit niet. En dat gaat ook niet meer veranderen. Dit is wie hij is.
dinsdag 3 maart 2026 om 22:20
Je gaat aan iets heel wezenlijks voorbij: TO kan de relatie met haar man be-eindigen, hun kind kan dat niet. Het blijft zijn vader en die is onderdeel van zijn leven en zijn identiteit. Een leuke gezonde partner voor TO betekent niet ook een leuke en gezonde vader voor hun kind. Want hij heeft al een vader. En die is ziek. Daar zal kind mee moeten leren omgaan en dat zal dus ook onderdeel blijven van het leven van TO. Je poetst hem niet zomaar weg en dat is ook helemaal niet in het belang van dit kind.evelien2010 schreef: ↑03-03-2026 20:06Bedenk dat het bijna onmogelijk is om samen leven met iemand die een psychiatrische stoornis heeft. En natuurlijk komt zijn gedrag voort uit zijn ziekte. Maar dat maakt het voor jou nog niet minder erg. Jij moet continu zijn buien ondergaan. En jouw kind heeft nu duidelijk een grens aangegeven. Luister daar ook naar. Kinderen raken beschadigd door dit soort ouders. En jij moet je kind daartegen beschermen. Jouw partner kan dat zelf niet. Wacht niet af tot hij ook tegen jouw kind tekeer zal gaan. Nu heb jij nog de leeftijd om een nieuwe start te maken. Een eigen huishouden en leven op te bouwen samen met je kind. En wellicht in de toekomst met een gezonde man in een veilige relatie. Dat is dit niet. En dat gaat ook niet meer veranderen. Dit is wie hij is.
Nog even afgezien van je eerste zin. Het is pertinent onwaar dat het bijna onmogelijk is om een relatie te hebben met een partner met een psychiatrische stoornis. Hij IS niet zijn stoornis, hij is zoveel meer dan dat.
Het is zeker zwaar, maar met de juiste begeleiding en afspraken is er heel veel mogelijk. Ook liefde, samenzijn en geluk. Je moet als partner wel het ideale plaatje durven loslaten als alles wat die persoon meer is dan zijn stoornis, iemand is waar je heel veel van houdt.
dinsdag 3 maart 2026 om 22:35
Hij is niet zijn stoornis. Maar zijn stoornis is er wel altijd. Die verdwijnt ook niet. En dit speelt natuurlijk al jarenlang. Wat er met iemand kan is natuurlijk heel verschillend. Met deze man lijkt niet zoveel meer te kunnen. Uiteindelijk weegt je eigen geluk en veiligheid (en dat van je kind) toch echt het zwaarste. To heeft nog een keuze. Haar kind niet. Die wordt continue blootgesteld aan een onberekenbare vader die heftige en agressieve buien heeft. En wie zegt dat die zich niet haar gaan richten? Natuurlijk blijft hij altijd haar vader. Maar to heeft als gezonde ouder de taak haar kind te beschermen. En het kind kan zelf kijken met de tijd hoe zij de relatie met haar vader wil vormgeven. Bijvoorbeeld door weg te blijven als hij zo'n periode heeft.
En ziekte of niet. To moet het continue ondergaan. Ruzies, scheldpartijen en agressie. Dat alles in het bijzijn van haar kind.
En ziekte of niet. To moet het continue ondergaan. Ruzies, scheldpartijen en agressie. Dat alles in het bijzijn van haar kind.
dinsdag 3 maart 2026 om 22:53
Als je TO goed hebt gelezen is het niet continue. Er zijn goede en slechte periodes. 2/3 is goed, zegt ze.evelien2010 schreef: ↑03-03-2026 22:35Hij is niet zijn stoornis. Maar zijn stoornis is er wel altijd. Die verdwijnt ook niet. En dit speelt natuurlijk al jarenlang. Wat er met iemand kan is natuurlijk heel verschillend. Met deze man lijkt niet zoveel meer te kunnen. Uiteindelijk weegt je eigen geluk en veiligheid (en dat van je kind) toch echt het zwaarste. To heeft nog een keuze. Haar kind niet. Die wordt continue blootgesteld aan een onberekenbare vader die heftige en agressieve buien heeft. En wie zegt dat die zich niet haar gaan richten? Natuurlijk blijft hij altijd haar vader. Maar to heeft als gezonde ouder de taak haar kind te beschermen. En het kind kan zelf kijken met de tijd hoe zij de relatie met haar vader wil vormgeven. Bijvoorbeeld door weg te blijven als hij zo'n periode heeft.
En ziekte of niet. To moet het continue ondergaan. Ruzies, scheldpartijen en agressie. Dat alles in het bijzijn van haar kind.
Er zijn manieren om daar mee om te kunnen gaan, maar dat lukt niet zonder hulp.
Ik vind het niet OK om mensen met een psychiatrische stoornis zomaar weg te schrijven als ‘onleefbaar met’. Want dat hoeft niet zo te zijn. Het vraagt wel aanpassing en afstappen van het ideale plaatje.
En dat hoef je niet te doen, niemand zegt dat het moet. En het kan ook niet altijd. Maar als je het wil, omdat er genoeg liefde is, is het zeker de moeite waard om het te proberen.
dinsdag 3 maart 2026 om 23:09
Maar het vraagt ook wat van hem. Inzet om te verbeteren. Inzet om zo stabiel mogelijk te zijn. Inzet om er voor te zorgen dat hij zich niet als een titan opstelt als het wat minder gaat. Dat is namelijk helemaal niet inherent aan het hebben van een bipolaire stoornis, dus zeer waarschijnlijk ook voor een groot deel een karaktertrek.patchouli_ schreef: ↑03-03-2026 22:53Als je TO goed hebt gelezen is het niet continue. Er zijn goede en slechte periodes. 2/3 is goed, zegt ze.
Er zijn manieren om daar mee om te kunnen gaan, maar dat lukt niet zonder hulp.
Ik vind het niet OK om mensen met een psychiatrische stoornis zomaar weg te schrijven als ‘onleefbaar met’. Want dat hoeft niet zo te zijn. Het vraagt wel aanpassing en afstappen van het ideale plaatje.
En dat hoef je niet te doen, niemand zegt dat het moet. En het kan ook niet altijd. Maar als je het wil, omdat er genoeg liefde is, is het zeker de moeite waard om het te proberen.
Ziektes zicht, medicatietrouw. Allemaal zaken waar hij zelf mee aan de slag kan en moet.
Look me in the eyes and tell me what you see.
dinsdag 3 maart 2026 om 23:10
Hier uiteindelijk gescheiden. Ik heb dus twee KOPP kinderen die allebei op een andere manier reageren, maar ernstige problemen hebben (gehad). Het grootste probleem is namelijk dat de scheiding niets oplost voor je kind. Co-ouderschap is toch vaak wel de standaardverdeling, en er is geen rechter die het kind aan jou gaat toewijzen als er geen indicatie is dat het kind niet veilig is bij vader. Jouw woord is niet voldoende, en alleen al proberen om je kind bij jou te krijgen gaat leiden tot discussies met vader en de instanties die jou niet in een positief daglicht zal stellen.
Alles in NL is er op gericht dat kinderen met beide ouders een band op kunnen blijven bouwen.
De realiteit is dat tijdens het verblijf bij vader je niet meer aanwezig bent om de ellende op te vangen.
Het gedrag/de problematiek van vader gaat onverminderd voort en het kind staat er dan alleen voor en kan zich in de thuissituatie ook niet meer makkelijk tot jou richten voor steun en hulp, en wordt dan dus nog zwaarder belast. En daar komt bij dat kinderen loyaal zijn naar beide ouders totdat ze volledig opgebrand zijn. De hulpverlening staat erbij en kijkt er naar.
Ik heb een levenslang schuldgevoel naar mijn kinderen dat ik gescheiden ben omdat ik ze niet heb kunnen beschermen.
De eerste is klaar met therapie en lijkt nu een weg te vinden. De tweede start volgende maand bij de specialistische GGZ en kijkt tegen een langdurige behandeling aan.
Ik zou zolang er liefde is vooral proberen samen met je man en hulpverlening jou en je kind te zien en te helpen
Alles in NL is er op gericht dat kinderen met beide ouders een band op kunnen blijven bouwen.
De realiteit is dat tijdens het verblijf bij vader je niet meer aanwezig bent om de ellende op te vangen.
Het gedrag/de problematiek van vader gaat onverminderd voort en het kind staat er dan alleen voor en kan zich in de thuissituatie ook niet meer makkelijk tot jou richten voor steun en hulp, en wordt dan dus nog zwaarder belast. En daar komt bij dat kinderen loyaal zijn naar beide ouders totdat ze volledig opgebrand zijn. De hulpverlening staat erbij en kijkt er naar.
Ik heb een levenslang schuldgevoel naar mijn kinderen dat ik gescheiden ben omdat ik ze niet heb kunnen beschermen.
De eerste is klaar met therapie en lijkt nu een weg te vinden. De tweede start volgende maand bij de specialistische GGZ en kijkt tegen een langdurige behandeling aan.
Ik zou zolang er liefde is vooral proberen samen met je man en hulpverlening jou en je kind te zien en te helpen
iamback71 wijzigde dit bericht op 03-03-2026 23:20
39.14% gewijzigd
dinsdag 3 maart 2026 om 23:15
Dit is zijn taak. Iet en ik zou dit echt niet accepteren.Johanna schreef: ↑03-03-2026 19:21Nee, is niet bekend. Ons kind doet het heel goed op school en wordt zelfs ingezet om kinderen die uit een hele nare situatie komen te ondersteunen. Daarvoor heeft het een enorm compliment gekregen van de leerkracht. Zou ik dit moeten doen?
Ik ben heel open tegen mijn kind, uiteraard op niveau. Ik leg alles zo goed mogelijk uit en geef ook aan wanneer iets niet oké is en waarom. Kind kan altijd alles zeggen en doet dat ook.
Mijn man is niet altijd zo natuurlijk, ik gok dat tweederde van de tijd het wel goed verloopt en dan heeft hij ook goede gesprekken met ons kind over zichzelf. Hij is over het algemeen geen slechte vader.
Apart wonen zou ook nog een optie kunnen zijn maar ik weet héél sterk dat ik op deze manier niet verder ga. Dat weiger ik.
Shit wat moeilijk en verdrietig.
Look me in the eyes and tell me what you see.
dinsdag 3 maart 2026 om 23:54
Bipolairen hebben vaak prima ziekte-inzicht als het goed met ze gaat, maar niet meer als het niet goed met ze gaat. Dat is geen karaktertrek, dat is inherent aan de ziekte. Bipolairen worden (meestal) niet stabiel van medicatietrouw. Ze worden stabieler. Maar de pieken en dalen verdwijnen vaak niet helemaal en niet bij iedereen werkt medicatie goed genoeg. Het is zoeken naar een balans tussen een volledig afgevlakt leven, of nog gewoon kunnen leven met niet te hoge en niet te diepe dalen. De negatieve bijwerking van medicatie bij bipolariteit is niet gering, die is heftig.Nyx• schreef: ↑03-03-2026 23:09Maar het vraagt ook wat van hem. Inzet om te verbeteren. Inzet om zo stabiel mogelijk te zijn. Inzet om er voor te zorgen dat hij zich niet als een titan opstelt als het wat minder gaat. Dat is namelijk helemaal niet inherent aan het hebben van een bipolaire stoornis, dus zeer waarschijnlijk ook voor een groot deel een karaktertrek.
Ziektes zicht, medicatietrouw. Allemaal zaken waar hij zelf mee aan de slag kan en moet.
Je inzetten om zo stabiel mogelijk te zijn voor een bipolair, is als vragen aan een kleurenblinde om inzet te tonen om toch de kleuren goed te zien.
Als een autist vragen om zich in te zetten voor wat meer inleving.
Het vraagt wat van hem, ja. Niet om beter zijn best te doen, maar om een signaleringsplan met veiligheidsafspraken te kunnen volgen als het niet goed gaat, en dat zal alleen lukken met professionele hulp.
Wanneer gaan we nu eens stoppen met mensen met een psychiatrische stoornis of met neurodiversiteit te vragen om zich ‘gewoon maar eens aan te passen’? Want zo werk het dus niet in anders werkende hersenen.
woensdag 4 maart 2026 om 00:01
Mooie post.Iamback71 schreef: ↑03-03-2026 23:10Hier uiteindelijk gescheiden. Ik heb dus twee KOPP kinderen die allebei op een andere manier reageren, maar ernstige problemen hebben (gehad). Het grootste probleem is namelijk dat de scheiding niets oplost voor je kind. Co-ouderschap is toch vaak wel de standaardverdeling, en er is geen rechter die het kind aan jou gaat toewijzen als er geen indicatie is dat het kind niet veilig is bij vader. Jouw woord is niet voldoende, en alleen al proberen om je kind bij jou te krijgen gaat leiden tot discussies met vader en de instanties die jou niet in een positief daglicht zal stellen.
Alles in NL is er op gericht dat kinderen met beide ouders een band op kunnen blijven bouwen.
De realiteit is dat tijdens het verblijf bij vader je niet meer aanwezig bent om de ellende op te vangen.
Het gedrag/de problematiek van vader gaat onverminderd voort en het kind staat er dan alleen voor en kan zich in de thuissituatie ook niet meer makkelijk tot jou richten voor steun en hulp, en wordt dan dus nog zwaarder belast. En daar komt bij dat kinderen loyaal zijn naar beide ouders totdat ze volledig opgebrand zijn. De hulpverlening staat erbij en kijkt er naar.
Ik heb een levenslang schuldgevoel naar mijn kinderen dat ik gescheiden ben omdat ik ze niet heb kunnen beschermen.
De eerste is klaar met therapie en lijkt nu een weg te vinden. De tweede start volgende maand bij de specialistische GGZ en kijkt tegen een langdurige behandeling aan.
Ik zou zolang er liefde is vooral proberen samen met je man en hulpverlening jou en je kind te zien en te helpen
Als er geen liefde meer is, dan houdt het echt wel op. Je hoeft jezelf niet op te offeren, dat is ook geen goed voorbeeld voor je kinderen.
Maar je kinderen dragen de last van een ouder met een stoornis gewoon verder door. En ook hulpverlening kan je kind daar niet van verlossen, alleen maar helpen om het te dragen.
Als er dus wel nog liefde is, probeer er samen uit te komen met goede gespecialiseerde hulp.
woensdag 4 maart 2026 om 00:20
Naar doen tegen iemand is een karaktertrek. Ziekte-inzicht is ook leren op tijd aan de bel te trekken, weten wat te doen etc.patchouli_ schreef: ↑03-03-2026 23:54Bipolairen hebben vaak prima ziekte-inzicht als het goed met ze gaat, maar niet meer als het niet goed met ze gaat. Dat is geen karaktertrek, dat is inherent aan de ziekte. Bipolairen worden (meestal) niet stabiel van medicatietrouw. Ze worden stabieler. Maar de pieken en dalen verdwijnen vaak niet helemaal en niet bij iedereen werkt medicatie goed genoeg. Het is zoeken naar een balans tussen een volledig afgevlakt leven, of nog gewoon kunnen leven met niet te hoge en niet te diepe dalen. De negatieve bijwerking van medicatie bij bipolariteit is niet gering, die is heftig.
Je inzetten om zo stabiel mogelijk te zijn voor een bipolair, is als vragen aan een kleurenblinde om inzet te tonen om toch de kleuren goed te zien.
Als een autist vragen om zich in te zetten voor wat meer inleving.
Het vraagt wat van hem, ja. Niet om beter zijn best te doen, maar om een signaleringsplan met veiligheidsafspraken te kunnen volgen als het niet goed gaat, en dat zal alleen lukken met professionele hulp.
Wanneer gaan we nu eens stoppen met mensen met een psychiatrische stoornis of met neurodiversiteit te vragen om zich ‘gewoon maar eens aan te passen’? Want zo werk het dus niet in anders werkende hersenen.
En ook een bipolair kan zich prima inzetten om zo stabiel mogelijk te zijn. Daar is de hele behandeling ook op gebaseerd.
Je bent niet willoos overgeleverd aan je ziekte. En als je het echt beter wil maken voor jezelf én je gezin zoek je dus serieus hulp ipv zodra het wat beter gaat te zeggen dat het allemaal niet zo erg is.
Ik heb een bipolaire stoornis I rapid cycling. Het is verrot hard werken, maar er is echt heel veel winst te halen. En no way dat ik de mensen om me heen de grond in loop te trappen of verrot loop te schelden als mijn stemming zakt.
Dat heet niet me aanpassen aan anderen, dat heet verantwoordelijkheid nemen voor mezelf, mijn omgeving en de kinderen die ik op de wereld heb gezet.
Look me in the eyes and tell me what you see.
woensdag 4 maart 2026 om 02:45
Zéker ook een karaktertrek, zijn vader kan ook zo doen maar dan niet in die mate. Ik vind mijn man ook zo egoïstisch nu. Dat ik geen zicht op de situatie heb bij scheiding vind ik heel naar. Kind is 11, heeft die niet ook te kiezen? Co-ouderschap lijkt me niet geschikt voor hem, hij doet graag waar hij zelf zin in heeft. Is ook regelmatig weg van huis of sluit zich van ons af. Denk dat hij ook beste wil voor kind en dat hij niet in zal zetten op co-ouderschap.
Signaleringsplan heeft niet zoveel zin want in zijn dips kijkt hij toch anders naar de werkelijkheid en valt er weinig met hem te beginnen. Ik heb al veel energie gestoken hierin, ik zeg eerlijk dat ik daar geen zin meer in heb.
Kan er niet van slapen, ben al een maand niet oké en dan is het pijnlijk duidelijk dat ik van hem geen arm om me heen hoef te verwachten. Hij heeft alleen maar last van me. Ik wil dit niet meer.
Signaleringsplan heeft niet zoveel zin want in zijn dips kijkt hij toch anders naar de werkelijkheid en valt er weinig met hem te beginnen. Ik heb al veel energie gestoken hierin, ik zeg eerlijk dat ik daar geen zin meer in heb.
Kan er niet van slapen, ben al een maand niet oké en dan is het pijnlijk duidelijk dat ik van hem geen arm om me heen hoef te verwachten. Hij heeft alleen maar last van me. Ik wil dit niet meer.
woensdag 4 maart 2026 om 06:37
Daarbij kan het een aangeleerde coping zijn om met zijn vader om te gaan. Ik was ook het kind dat het goed deed op school en zo begripvol en flexibel altijd. Ik kon zo goed omgaan met mensen met een uitgebreide gebruiksaanwijzing.
woensdag 4 maart 2026 om 06:40
Is het kracht of coping?patchouli_ schreef: ↑04-03-2026 00:03Zijn taak niet, maar zijn kracht blijkbaar wel.
Waarom zou een kind zijn kracht niet in mogen zetten?
woensdag 4 maart 2026 om 07:29
Wat lamback zegt wilde ik ook zeggen. Scheiden betekent waarschijnlijk dat jouw kind de moeilijke periodes met vader alleen door moet maken. Inderdaad is het niet waarschijnlijk om volledige voogdij te krijgen. Misschien naast een financieel adviseur ook een expert in scheidingsrecht in dit soort situaties raadplegen. Dan heb je een indicatie wat je kan verwachten. Hier in de omgeving echt onacceptabele situaties gezien waar zonder knipperen co ouderschap wordt toegewezen. Je kan het je niet voorstellen, maar echt het kan echt gebeuren.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
