Scheiden?

Hoi, it’s me.

Mijn man en ik zijn al heel lang samen. Aan het begin van onze relatie bleek dat hij een bipolaire stoornis heeft. Dat ging met ups en downs maar over het algemeen goed. Getrouwd, huis, kind. Daarna ging het minder goed met flinke pieken en dalen. Dat trok ik dat niet meer en hebben we aan de bel getrokken. Medicatie is aangepast en het ging veel beter. Hij heeft geen depressies meer maar in de mindere periodes is hij heel erg boos, respectloos en onaardig naar mij, scheldt me uit waar ons kind bij is en is totaal niet betrokken. In de normale en piekperiodes gaat het goed en zie ik de man waarvan ik hou. Hij vindt het erg belangrijk dat mensen hem aardig vinden, als je hem zou zien merk je niks aan hem. Hij is een vriendelijke, sociale en knappe man. Maar ik wil het niet meer, wie is hij om mij iedere keer uit te schelden, dat heb ik niet verdiend. Relatietherapie en alles hebben we al gehad, hij geeft zijn aandeel direct toe maar uiteindelijk verandert er niks. Ons kind heeft gisteren gezegd het niet meer fijn te vinden thuis en heeft tegen mijn man gezegd dat hij het niet leuk vindt dat hij zo doet tegen z’n moeder. Hij wuift alles weg nu. Ik voel me nu heel sterk om te scheiden, maar zometeen breekt er weer een fijne fase aan waarin we het zo 3 maanden gezellig hebben samen, waarin hij zich heel rot voelt in zijn gedrag om vervolgens weer hierin terecht te komen. Ik wil niet meer dat ons levensgeluk samenhangt met zijn buien. Ik heb echt heel hard mijn best gedaan voor ons gezin en hij roept nu maar hoe egoïstisch ik ben. Ik snap dat hij minder in zijn vel kan zitten en ik heb daar begrip voor maar niet op deze manier. Ik ben bang, ik weet het niet meer. Ik wil vooral het beste voor ons kind, die verdient het allerbeste.

Ik kijk al naar kleinere woningen maar ik kom gewoon ondanks de overwaarde die door de helft moet, tekort. Zoals het er naar uitziet moet ik het helemaal zelf doen. Denk eraan om morgen zijn moeder te berichten. Voel me nu erg instabiel en best alleen hierin ook.