Psyche
alle pijlers
Hypochondrie / Ziektevrees
dinsdag 25 mei 2010 om 13:33
Hallo allemaal!
Omdat ik heel graag mijn verhaal wil doen en ervaringen van anderen wil lezen, heb ik besloten om een topic te openen over hypochondrie. Ik hoop dat het reacties op zal leveren en misschien herkenning zal geven aan mensen die hier ook mee worstelen.
Mijn verhaal:
Altijd al ben ik alert geweest op mijn lichaam; een blauwe plek, haarverlies... hoe onschuldig het ook was, mij viel het op en ik werd er zelfs zo bang van dat ik op zo'n moment niet meer durfde te kijken naar mijn eigen lichaam. Stel dat het erger werd!Zolang ik er niet naar keek en het tegen niemand zei, werd het ook niet erger.
Het was vervelend en angstig, maar gelukkig kwam het niet vaak voor en belemmerde het niet mijn leven.
Toen ik een jaar of twintig was, kreeg ik last van hartkloppingen. Steeds meer ging ik er op letten en het werd steeds erger. Ik durfde het aan niemand te vertellen en ik durfde al helemaal niet naar de huisarts. Stel dat het echt iets ernstigs zou zijn... ik was doodsbang voor de eventuele uitslag!
Wekenlang ben ik ermee blijven lopen met de hoop dat het weg zou gaan. Dit gebeurde niet, het werd juist zo erg dat ik stopte met sporten en me ziekmeldde op mijn werk. Elke nacht schrok ik wakker met het gevoel dat ik aan het doodgaan was, dat mijn lichaam aan het leeglopen was en dat ik net op tijd wakker was geworden.
Om dit maar niet te hoeven voelen ging ik 's avonds voor het slapen alcohol drinken.
Toen kwam er een moment dat het zo erg werd, dat ik er zeker van was dat ik de volgende morgen niet zou halen. Die avond ben ik in het ziekenhuis beland en hebben ze een hartfilmpje gemaakt. Daarop zagen ze dat mijn hartslag ook echt onregelmatig was, waardoor ik aan de monitor kwam te liggen. Gelukkig was het niets ernstigs en werd het veroorzaakt door angst. Ik ging naar huis en de volgende dag was het over! Ik kon eindelijk weer normaal leven...dacht ik.
De rust die ik voelde was er maar heel even. De hartkloppingen waren weg, maar een reeks van andere lichamelijke klachten volgden zich daarop zoals:
Druk op de borst, durfde me niet meer in te spannen.
Stijve arm, ik krijg een hartaanval!
Dichtknijpen van de keel, ik heb een spierziekte!
Zwarte vlekjes zien, ik heb een oogziekte en word blind! Ik durfde niet meer naar buiten omdat het daar het ergste was.
Pijnscheuten door mijn hoofd, ik heb een tumor of aangezichtspijn! Ik durfde niet meer te eten omdat het op kwam zetten als ik at.
Last van de gewrichten, ik heb reuma en over een paar jaar kan ik helemaal niks meer.
Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat zich dagelijks bij mij afspeelt. Ik heb dagen dat ik angst heb voor wel vijf verschillende ziektes. Het is niet eens alleen angst, ik krijg ook echt de lichamelijke klachten en daardoor ben ik er ook van overtuigd dat het echt is. Ik ben me ervan bewust dat ik het mezelf altijd heb ingebeeld, maar ik weet het nooit zeker als er weer wat nieuws komt. Ik weet niet meer wat echt is of wat ik me inbeeld.
Het lijkt absurd en ik begrijp heel goed dat mensen zullen denken; stel je niet aan, wees blij dat je gezond bent.
Ik wou dat ik dat kon geloven...
Omdat ik heel graag mijn verhaal wil doen en ervaringen van anderen wil lezen, heb ik besloten om een topic te openen over hypochondrie. Ik hoop dat het reacties op zal leveren en misschien herkenning zal geven aan mensen die hier ook mee worstelen.
Mijn verhaal:
Altijd al ben ik alert geweest op mijn lichaam; een blauwe plek, haarverlies... hoe onschuldig het ook was, mij viel het op en ik werd er zelfs zo bang van dat ik op zo'n moment niet meer durfde te kijken naar mijn eigen lichaam. Stel dat het erger werd!Zolang ik er niet naar keek en het tegen niemand zei, werd het ook niet erger.
Het was vervelend en angstig, maar gelukkig kwam het niet vaak voor en belemmerde het niet mijn leven.
Toen ik een jaar of twintig was, kreeg ik last van hartkloppingen. Steeds meer ging ik er op letten en het werd steeds erger. Ik durfde het aan niemand te vertellen en ik durfde al helemaal niet naar de huisarts. Stel dat het echt iets ernstigs zou zijn... ik was doodsbang voor de eventuele uitslag!
Wekenlang ben ik ermee blijven lopen met de hoop dat het weg zou gaan. Dit gebeurde niet, het werd juist zo erg dat ik stopte met sporten en me ziekmeldde op mijn werk. Elke nacht schrok ik wakker met het gevoel dat ik aan het doodgaan was, dat mijn lichaam aan het leeglopen was en dat ik net op tijd wakker was geworden.
Om dit maar niet te hoeven voelen ging ik 's avonds voor het slapen alcohol drinken.
Toen kwam er een moment dat het zo erg werd, dat ik er zeker van was dat ik de volgende morgen niet zou halen. Die avond ben ik in het ziekenhuis beland en hebben ze een hartfilmpje gemaakt. Daarop zagen ze dat mijn hartslag ook echt onregelmatig was, waardoor ik aan de monitor kwam te liggen. Gelukkig was het niets ernstigs en werd het veroorzaakt door angst. Ik ging naar huis en de volgende dag was het over! Ik kon eindelijk weer normaal leven...dacht ik.
De rust die ik voelde was er maar heel even. De hartkloppingen waren weg, maar een reeks van andere lichamelijke klachten volgden zich daarop zoals:
Druk op de borst, durfde me niet meer in te spannen.
Stijve arm, ik krijg een hartaanval!
Dichtknijpen van de keel, ik heb een spierziekte!
Zwarte vlekjes zien, ik heb een oogziekte en word blind! Ik durfde niet meer naar buiten omdat het daar het ergste was.
Pijnscheuten door mijn hoofd, ik heb een tumor of aangezichtspijn! Ik durfde niet meer te eten omdat het op kwam zetten als ik at.
Last van de gewrichten, ik heb reuma en over een paar jaar kan ik helemaal niks meer.
Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat zich dagelijks bij mij afspeelt. Ik heb dagen dat ik angst heb voor wel vijf verschillende ziektes. Het is niet eens alleen angst, ik krijg ook echt de lichamelijke klachten en daardoor ben ik er ook van overtuigd dat het echt is. Ik ben me ervan bewust dat ik het mezelf altijd heb ingebeeld, maar ik weet het nooit zeker als er weer wat nieuws komt. Ik weet niet meer wat echt is of wat ik me inbeeld.
Het lijkt absurd en ik begrijp heel goed dat mensen zullen denken; stel je niet aan, wees blij dat je gezond bent.
Ik wou dat ik dat kon geloven...
dinsdag 25 mei 2010 om 13:47
dinsdag 25 mei 2010 om 13:55
Hallo Nouschi en Fame!
Bedankt voor jullie snelle reacties!
Ik ben inderdaad een poosje terug naar de huisarts gegaan hiermee en hij heeft me doorverwezen naar een psychotherapeut. Hier ben ik al een aantal keren geweest maar nog te kort om te zeggen dat het al helpt, maar ik geloof erin dat het gaat werken over een tijdje.
Ik ben er heel veel mee bezig omdat ik therapie volg en heb daarom een topic geopend.
Ik wilde graag mijn verhaal op ' papier ' zetten en ben benieuwd hoe andere mensen erover denken en of er nog meer mensen zijn met deze problemen...
Bedankt voor jullie snelle reacties!
Ik ben inderdaad een poosje terug naar de huisarts gegaan hiermee en hij heeft me doorverwezen naar een psychotherapeut. Hier ben ik al een aantal keren geweest maar nog te kort om te zeggen dat het al helpt, maar ik geloof erin dat het gaat werken over een tijdje.
Ik ben er heel veel mee bezig omdat ik therapie volg en heb daarom een topic geopend.
Ik wilde graag mijn verhaal op ' papier ' zetten en ben benieuwd hoe andere mensen erover denken en of er nog meer mensen zijn met deze problemen...
dinsdag 25 mei 2010 om 14:11
Hoi,
Vervelend he?! Het beheerst je leven.
Ik heb het ook (gehad). Maar altijd met vlagen. Ik heb het met kanker. Altijd bang om kanker te hebben/krijgen. Ook ik durfde juist niet naar de huisarts, bang om het bevestigd te krijgen.
Het wordt steeds minder (afkloppen). Ben in therapie geweest maar helaas hielp het mij niets.
Weet je waardoor het komt? Ik ben zelf gaan analyseren en ben erachter gekomen dat het door mijn opvoeding komt, zeer beschermd opgegroeid en moeder zat regelmatig bij de huisarts bij mij.
Heb je iemand met wie je erover kan praten? Als ik eens zo'n aanval had (in het ergste geval kon ik alleen maar in een hoekje vd bank zitten) praatte ik er wel eens over met vriendinnen. Een vriendin luisterde altijd aandachtig, relativeerde de boel, stelde vragen en uiteindelijk mij gerust.
Succes en als je vragen hebt, stel maar!
Vervelend he?! Het beheerst je leven.
Ik heb het ook (gehad). Maar altijd met vlagen. Ik heb het met kanker. Altijd bang om kanker te hebben/krijgen. Ook ik durfde juist niet naar de huisarts, bang om het bevestigd te krijgen.
Het wordt steeds minder (afkloppen). Ben in therapie geweest maar helaas hielp het mij niets.
Weet je waardoor het komt? Ik ben zelf gaan analyseren en ben erachter gekomen dat het door mijn opvoeding komt, zeer beschermd opgegroeid en moeder zat regelmatig bij de huisarts bij mij.
Heb je iemand met wie je erover kan praten? Als ik eens zo'n aanval had (in het ergste geval kon ik alleen maar in een hoekje vd bank zitten) praatte ik er wel eens over met vriendinnen. Een vriendin luisterde altijd aandachtig, relativeerde de boel, stelde vragen en uiteindelijk mij gerust.
Succes en als je vragen hebt, stel maar!
dinsdag 25 mei 2010 om 14:32
Hoi Salle!
Bedankt voor je reactie!
Het beheerst inderdaad je leven...eigenlijk is er niet mee te leven.
Ik heb het ook vaak met kanker, dat is mijn grootste angst.
Maar ook andere ernstige ziektes ben ik bang voor.
"Grappig" om te lezen dat ook jij niet naar de huisarts durfde. Bij alles wat ik lees over hypochondrie staat er dat deze mensen juist niet bij de dokter weg te slaan zijn, terwijl ik het juist vermijd en jij dus ook.
Ook durf ik niet naar medische programma's te kijken.
Ik heb wel een vermoeden waardoor het komt. Mijn moeder is ook altijd heel erg bezorgd geweest. Als ik iets had, voelde ik dat ze erg bezorgd was en werd daardoor nog banger. Ik denk dat ik daarom nu ook tegen niemand iets durf te zeggen als ik bang ben voor een ziekte. Ik ben bang dat ik daar dan nog banger van word.
Ook heb ik vroeger een hartoperatie gehad, waarvoor ik nog altijd onder controle sta. Misschien dat het daar ook voor een deel vandaan komt.
Mooi dat het met jou steeds beter gaat!
Mag ik vragen welke klachten jij o.a. had? Kreeg je ook lichamelijke klachten?
Bedankt voor je reactie!
Het beheerst inderdaad je leven...eigenlijk is er niet mee te leven.
Ik heb het ook vaak met kanker, dat is mijn grootste angst.
Maar ook andere ernstige ziektes ben ik bang voor.
"Grappig" om te lezen dat ook jij niet naar de huisarts durfde. Bij alles wat ik lees over hypochondrie staat er dat deze mensen juist niet bij de dokter weg te slaan zijn, terwijl ik het juist vermijd en jij dus ook.
Ook durf ik niet naar medische programma's te kijken.
Ik heb wel een vermoeden waardoor het komt. Mijn moeder is ook altijd heel erg bezorgd geweest. Als ik iets had, voelde ik dat ze erg bezorgd was en werd daardoor nog banger. Ik denk dat ik daarom nu ook tegen niemand iets durf te zeggen als ik bang ben voor een ziekte. Ik ben bang dat ik daar dan nog banger van word.
Ook heb ik vroeger een hartoperatie gehad, waarvoor ik nog altijd onder controle sta. Misschien dat het daar ook voor een deel vandaan komt.
Mooi dat het met jou steeds beter gaat!
Mag ik vragen welke klachten jij o.a. had? Kreeg je ook lichamelijke klachten?
dinsdag 25 mei 2010 om 15:14
hoi demie,
Als ik even voor amateur psycholoog ga spelen zou het bij jou ook wel eens uit je jeugd kunnen komen. Je hebt vast, en logisch natuurlijk, je ouders angstig gezien of voelde je dat.
Ook zullen je ouders altijd net meer bezorgt zijn om je ivm je hart.
De klachten die ik had waren altijd op de achtergrond aanwezig. Een sluimerend gevoel, allertheid; wat voel ik? is dat normaal?
Moeheid bijvoorbeeld hoort bij kanker, als ik moe was, kreeg ik het meteen spaan benauwd, het zou toch niet...
Ook heb ik veel opgezette klieren, doodsangsten heb ik erom gehad, de opgezette klieren (knobbels) tien keer per uur bevoelen, dan weer niet durven voelen etc etc.
Mijn ontlasting dubbel checken, ongerust zijn (maandelijks) over mijn onregelmatige menstruatie. Aan de pil gegaan een paar jaar geleden, kreeg ik een tussentijdse bloeding op vakantie, bijsluiter niet mee, totale paniek etc etc.
Maar goed, zoals ik al zei; het neemt af en er is nu zeker mee te leven, het speelt op in tijden van stress. Beetje erover heen gegroeid oid.
Hoe lang heb jij het al? En hoe oud ben je?
Als ik even voor amateur psycholoog ga spelen zou het bij jou ook wel eens uit je jeugd kunnen komen. Je hebt vast, en logisch natuurlijk, je ouders angstig gezien of voelde je dat.
Ook zullen je ouders altijd net meer bezorgt zijn om je ivm je hart.
De klachten die ik had waren altijd op de achtergrond aanwezig. Een sluimerend gevoel, allertheid; wat voel ik? is dat normaal?
Moeheid bijvoorbeeld hoort bij kanker, als ik moe was, kreeg ik het meteen spaan benauwd, het zou toch niet...
Ook heb ik veel opgezette klieren, doodsangsten heb ik erom gehad, de opgezette klieren (knobbels) tien keer per uur bevoelen, dan weer niet durven voelen etc etc.
Mijn ontlasting dubbel checken, ongerust zijn (maandelijks) over mijn onregelmatige menstruatie. Aan de pil gegaan een paar jaar geleden, kreeg ik een tussentijdse bloeding op vakantie, bijsluiter niet mee, totale paniek etc etc.
Maar goed, zoals ik al zei; het neemt af en er is nu zeker mee te leven, het speelt op in tijden van stress. Beetje erover heen gegroeid oid.
Hoe lang heb jij het al? En hoe oud ben je?
dinsdag 25 mei 2010 om 15:20
Een vriend van mij heeft het ook. Hij zit wekelijks bij de arts (nu wat minder omdat hij ook wel aanvoelde dat de arts het niet helemaal normaal vond ).
Als ik dan zijn klachten aanhoorde, lag ik altijd dubbel (niet rot bedoeld, is meer de soort vriendschap die wij hebben, wij bellen elkaar wel eens op en vragen dan; "en ben je al opgenomen in het ziekenhuis?) Ik kan en kon me er niets bij voorstellen.
Wat ik eigenlijk bedoel te zeggen is dat het bij een ander niet alarmerend is. Als ik diezelfde klachten zou hebben, heb ik mijn begrafenis al 3 keer geregeld.
Als ik dan zijn klachten aanhoorde, lag ik altijd dubbel (niet rot bedoeld, is meer de soort vriendschap die wij hebben, wij bellen elkaar wel eens op en vragen dan; "en ben je al opgenomen in het ziekenhuis?) Ik kan en kon me er niets bij voorstellen.
Wat ik eigenlijk bedoel te zeggen is dat het bij een ander niet alarmerend is. Als ik diezelfde klachten zou hebben, heb ik mijn begrafenis al 3 keer geregeld.
dinsdag 25 mei 2010 om 15:27
Hier een (helaas) ervaringsdeskundige. Ik heb er ontzettend veel last van en herken alles wat je schrijft.
Zeker die hartkloppingen, die heb ik ook een hele tijd gehad en hoe meer ik er op ging letten, hoe meer ik ze voelde en hoe meer zorgen ik me ging maken. Je komt als het ware in een cirkeltjke terecht waar je niet meer uitkomt.
Ik was de hele dag met ziektes bezig en met mijn lichaam. Bij ieder pijntje en steekje raakte ik in paniek en ging ik op internet zoeken wat het kon zijn. Dat moet je dus niet doen, want je leest de meest vreselijke dingen. Ik heb bij de psycholoog geleerd om dit dus niet meer te doen, want je schiet er niks mee op.
Ik zou dit alles zeker tegen je huisarts vertellen, hij kan je verder helpen. Zelf heb ik dus een tijdlang therapie gehad en ik slik antidepressiva. Als je wilt er verder over wilt praten of je wilt iets weten: lieveke557@hotmail.com
Zeker die hartkloppingen, die heb ik ook een hele tijd gehad en hoe meer ik er op ging letten, hoe meer ik ze voelde en hoe meer zorgen ik me ging maken. Je komt als het ware in een cirkeltjke terecht waar je niet meer uitkomt.
Ik was de hele dag met ziektes bezig en met mijn lichaam. Bij ieder pijntje en steekje raakte ik in paniek en ging ik op internet zoeken wat het kon zijn. Dat moet je dus niet doen, want je leest de meest vreselijke dingen. Ik heb bij de psycholoog geleerd om dit dus niet meer te doen, want je schiet er niks mee op.
Ik zou dit alles zeker tegen je huisarts vertellen, hij kan je verder helpen. Zelf heb ik dus een tijdlang therapie gehad en ik slik antidepressiva. Als je wilt er verder over wilt praten of je wilt iets weten: lieveke557@hotmail.com
dinsdag 25 mei 2010 om 15:54
Hoi Salle,
Erg herkenbaar wat je schrijft, dat je alles linkt zeg maar aan het hebben van een ziekte... aan kanker in jouw geval.
In de periode dat je er veel last van had, kon je het toen opbrengen om naar je werk te gaan? En op welke leeftijd heb je het meeste last gehad?
Ik ben altijd al een beetje angstig geweest, maar sinds 5 jaar beheerst het mijn leven. Ik ben nu 25.
Ik moest erg lachen om het stukje over die vriend van jou.
Ook herkenbaar! Mijn therapeut noemde laatst een aantal dingen waar hij last van had, en daar achteraan een aantal ziektes waar hij aan zou kunnen denken. Ik lag dubbel om wat hij opnoemde, het klonk zo belachelijk. Terwijl ik het waarschijnlijk echt zou denken als ik het zou hebben.
Ook denk ik bij een ander altijd...het valt wel mee.
Erg herkenbaar wat je schrijft, dat je alles linkt zeg maar aan het hebben van een ziekte... aan kanker in jouw geval.
In de periode dat je er veel last van had, kon je het toen opbrengen om naar je werk te gaan? En op welke leeftijd heb je het meeste last gehad?
Ik ben altijd al een beetje angstig geweest, maar sinds 5 jaar beheerst het mijn leven. Ik ben nu 25.
Ik moest erg lachen om het stukje over die vriend van jou.
Ook herkenbaar! Mijn therapeut noemde laatst een aantal dingen waar hij last van had, en daar achteraan een aantal ziektes waar hij aan zou kunnen denken. Ik lag dubbel om wat hij opnoemde, het klonk zo belachelijk. Terwijl ik het waarschijnlijk echt zou denken als ik het zou hebben.
Ook denk ik bij een ander altijd...het valt wel mee.
dinsdag 25 mei 2010 om 16:06
Hallo Leaf,
Bedankt voor je reactie!
Heb je nog steeds last van deze klachten? En wil je misschien vertellen welke klachten je o.a. hebt of hebt gehad?
Dat op internet zoeken dat doe ik ook allang niet meer, dat durf ik zelfs niet eens...
Mijn huisarts weet alles en die heeft me doorgestuurd, ik zit nu al een aantal weken in therapie. Ik heb gelukkig een goed gevoel over mijn therapeut.
Ook raden ze me antidepressiva aan, maar daar ben ik nog niet aan toe. Ik ben doodsbang voor medicijnen, dat ze mijn lichaam aantasten, dat ik de controle kwijtraak, etc.
Lukt het jou nog om te werken en contacten te onderhouden? Hoe gaat het nu met je?
Bedankt voor je reactie!
Heb je nog steeds last van deze klachten? En wil je misschien vertellen welke klachten je o.a. hebt of hebt gehad?
Dat op internet zoeken dat doe ik ook allang niet meer, dat durf ik zelfs niet eens...
Mijn huisarts weet alles en die heeft me doorgestuurd, ik zit nu al een aantal weken in therapie. Ik heb gelukkig een goed gevoel over mijn therapeut.
Ook raden ze me antidepressiva aan, maar daar ben ik nog niet aan toe. Ik ben doodsbang voor medicijnen, dat ze mijn lichaam aantasten, dat ik de controle kwijtraak, etc.
Lukt het jou nog om te werken en contacten te onderhouden? Hoe gaat het nu met je?
dinsdag 25 mei 2010 om 16:22
Ik kan me een keer herinneren dat ik het niet kon opbrengen om naar mijn werk te gaan. Ik zat alleen maar op de bank.
Ik kan me er nu niets meer bij voorstellen. Het is zo' n jaar of 4 geleden.
Geen idee hoe het komt dat het minder is geworden.
Heb trouwens nu last van chronische hyperventilitie al een tijd. ik ben en blijf kennelijk een paniekvogel/angsthaas.
mijn man roept altijd; er is altijd wel iets waarom je loopt te malen! het klopt als een bus!
Wat zijn je klachten nu dan? misschien kan ik je helpen relativeren
Ik kan me er nu niets meer bij voorstellen. Het is zo' n jaar of 4 geleden.
Geen idee hoe het komt dat het minder is geworden.
Heb trouwens nu last van chronische hyperventilitie al een tijd. ik ben en blijf kennelijk een paniekvogel/angsthaas.
mijn man roept altijd; er is altijd wel iets waarom je loopt te malen! het klopt als een bus!
Wat zijn je klachten nu dan? misschien kan ik je helpen relativeren
dinsdag 25 mei 2010 om 16:26
Ik heb trouwens wel eens een medium gebeld. Zij vertelde mij dat mijn lymfklieren zwak zijn en opgezet zijn omdat de klieren hard aan het werk zijn om de afvalstoffen te verwijderen.
Dat stelde mij in zoverre gerust dat ik naar de dokter durde en zij kwam tot dezelfde conclusie.
Maar echt gerust ben ik pas als de klachten over zijn.
Dat stelde mij in zoverre gerust dat ik naar de dokter durde en zij kwam tot dezelfde conclusie.
Maar echt gerust ben ik pas als de klachten over zijn.
zaterdag 29 mei 2010 om 12:42
wat een herkenning hier!
ik wilde net een topic gaan openen over dit onderwerp en was blij dat er al 1 liep!
ik ben ook in periodes bang dat ik een enge ziekte heb, voornamelijk kanker...heel m'n dag wordt ermee gevuld en terwijl ik dan zo graag realistisch wil denken..het lukt me maar niet!
Ik ga af en toe wel eens naar de dokter, maar heb nu weer een moment dat ik niet durf omdat ik bang ben dat zij bevestig wat ik denk..
Ik heb een paar blauwe plekken op mn been, waarschijnlijk gewoon door het slepen met de maxicosi (ben net 3 maanden moeder), maar ik ging googl'en....dom dom dom...en nu kwam ik op allerlei aandoeningen waaronder dus kanker...
ik mag van mezelf niet googl'en, maar de drang om op te zoeken wat het kan zijn is dan zo groot! herkennen jullie dat ook?
Mijn gedachten slaan dan ook helemaal door..in mijn hoofd ben ik dan al ziek, zie ik het voor me dat ik het niet overleef, mn zoontje niet zie opgroeien etc...zo kan ik dagen doorgaan..vermoeiend..
ik hoop op dit topic met 'ervaringsdeskundigen' te kletsen...
ik wilde net een topic gaan openen over dit onderwerp en was blij dat er al 1 liep!
ik ben ook in periodes bang dat ik een enge ziekte heb, voornamelijk kanker...heel m'n dag wordt ermee gevuld en terwijl ik dan zo graag realistisch wil denken..het lukt me maar niet!
Ik ga af en toe wel eens naar de dokter, maar heb nu weer een moment dat ik niet durf omdat ik bang ben dat zij bevestig wat ik denk..
Ik heb een paar blauwe plekken op mn been, waarschijnlijk gewoon door het slepen met de maxicosi (ben net 3 maanden moeder), maar ik ging googl'en....dom dom dom...en nu kwam ik op allerlei aandoeningen waaronder dus kanker...
ik mag van mezelf niet googl'en, maar de drang om op te zoeken wat het kan zijn is dan zo groot! herkennen jullie dat ook?
Mijn gedachten slaan dan ook helemaal door..in mijn hoofd ben ik dan al ziek, zie ik het voor me dat ik het niet overleef, mn zoontje niet zie opgroeien etc...zo kan ik dagen doorgaan..vermoeiend..
ik hoop op dit topic met 'ervaringsdeskundigen' te kletsen...
maandag 31 mei 2010 om 12:45
Herkenbaar. Niet dat ik het heb, maar mijn vriend heeft dit. Ik hoop niet dat ik 'inbreek' als iemand die niet aan hypochondrie lijdt. Het lijkt me vreselijk, want als ik mijn vriend zie en jullie zo lees is het gewoon vreselijk om je altijd zo te voelen.
Mijn vriend heeft er ook paniekaanvallen van. Je ziet het niet aan hem, maar het lijkt me ontzettend akelig. Hij heeft twee jaar geleden een burn out gehad nadat hij dus zo'n paniekaanval heeft gehad. Dat ging eigenlijk de goede kant op, tot afgelopen december waar hij een auto ongeluk kreeg. Lichamelijk had hij gelukkig niets, maar toen de politieagent zei dat mensen ruim een dag later van zo'n klap in het ziekenhuis kunnen belanden, zat de schrik er natuurlijk ook goed in.
Ik vind het vreselijk voor hem en ook moeilijk, want hoe ga je met iemand om die eigenlijk altijd bang is? Ik kan namelijk niet in zijn hoofd kijken. Ik ben er al lang achter dat tegenspreken juist niet helpt. Ik weet niet hoe jullie hier tegenaan kijken.
Al met al vind ik het een heel interessant topic, TO. Vind het juist goed dat je dit topic geopend hebt, zoals ik bij mezelf opmerkte in het begin is daar nogal verwarring over en in hoeverre is het geloofwaardig, zeg maar. Hoop niet dat ik hier iemand tegen het hoofd stoot hiermee. Weet ook niet of dit bekend is of dat ik dat maar ben. Wil niemand beledigen hiermee, natuurlijk!
Ik lees eventjes mee want het is een interessant topic.
Mijn vriend heeft er ook paniekaanvallen van. Je ziet het niet aan hem, maar het lijkt me ontzettend akelig. Hij heeft twee jaar geleden een burn out gehad nadat hij dus zo'n paniekaanval heeft gehad. Dat ging eigenlijk de goede kant op, tot afgelopen december waar hij een auto ongeluk kreeg. Lichamelijk had hij gelukkig niets, maar toen de politieagent zei dat mensen ruim een dag later van zo'n klap in het ziekenhuis kunnen belanden, zat de schrik er natuurlijk ook goed in.
Ik vind het vreselijk voor hem en ook moeilijk, want hoe ga je met iemand om die eigenlijk altijd bang is? Ik kan namelijk niet in zijn hoofd kijken. Ik ben er al lang achter dat tegenspreken juist niet helpt. Ik weet niet hoe jullie hier tegenaan kijken.
Al met al vind ik het een heel interessant topic, TO. Vind het juist goed dat je dit topic geopend hebt, zoals ik bij mezelf opmerkte in het begin is daar nogal verwarring over en in hoeverre is het geloofwaardig, zeg maar. Hoop niet dat ik hier iemand tegen het hoofd stoot hiermee. Weet ook niet of dit bekend is of dat ik dat maar ben. Wil niemand beledigen hiermee, natuurlijk!
Ik lees eventjes mee want het is een interessant topic.
maandag 31 mei 2010 om 17:21
Hallo allemaal!
Als eerste: sorry voor mijn late reactie, had even een ' moeilijk ' weekje.
Salle,
Ik vind het heel knap van je dat je er zelf uitgekomen bent. Dit geeft mij ook weer hoop dat ik er ooit vanaf kom, toch heb ik wel het idee dat therapie mij kan helpen. Maar daar ben ik natuurlijk nog niet zo lang mee bezig.
Wel erg vervelend van je chronische hyperventilatie, heb je hierdoor ook last van hartkloppingen of andere klachten?
Louise,
Erg is dat hè? Dat je hele dag uit angst bestaat en je nergens anders meer aan kunt denken. Tenminste, zo ervaar ik dat. Heb je er al lang last van?
Dat wat je schrijft over het google'n kan ik goed begrijpen, alleen doe ik dat zelf niet omdat ik weet dat dat me nog banger maakt. En over dat doorslaan van je gedachten, dat heb ik ook precies zo! Ik maak het steeds erger, en dan weet ik zeker dat het zo is, en dan ga ik me voorstellen hoe het zal worden. Ik ben bijvoorbeeld een tijd lang heel bang geweest dat ik een oogziekte had en ik ging me al helemaal voorstellen hoe het zou zijn. Ik ging zelfs ( niet lachen ) met m,n ogen dicht lopen om te ervaren hoe dat ' straks ' zou zijn. Dit is maar 1 voorbeeld, maar bij elke ziekte waar ik op dat moment bang voor ben, maak ik een voorstelling die afschuwelijk is. Wat natuurlijk het meest voorkomt is het doodgaan, het verdriet en het achterlaten van dierbaren.
Ben jij hiervoor ook in therapie ( geweest )?
Barbara,
Leuk dat je hebt gereageerd op dit topic!
Het lijkt me als partner ook heel moeilijk om hiermee om te gaan en om het te begrijpen. Je kunt inderdaad niet in het hoofd kijken van een ander of voelen hoe een ander zich voelt, dat maakt het moeilijk en daardoor voel je je misschien ook machteloos. Tegenspreken helpt inderdaad niet, geruststellen wel...wat misschien een oneindige opgave lijkt te zijn.
Het lijkt mij ook heel frustrerend om de partner te zijn omdat er soms geen verbetering in zicht is.
Ik begrijp dat het op aanstellen lijkt, maar dit is het niet. Het is een grote angst waar je niet zomaar overheen kunt stappen.
Ik weet niet hoe het is om zonder deze angst te leven, dus ik kan moeilijk begrijpen dat iemand daar niet bang voor is...de omgekeerde wereld lijkt het wel.
Nou, ik lees graag weer van jullie!
Als eerste: sorry voor mijn late reactie, had even een ' moeilijk ' weekje.
Salle,
Ik vind het heel knap van je dat je er zelf uitgekomen bent. Dit geeft mij ook weer hoop dat ik er ooit vanaf kom, toch heb ik wel het idee dat therapie mij kan helpen. Maar daar ben ik natuurlijk nog niet zo lang mee bezig.
Wel erg vervelend van je chronische hyperventilatie, heb je hierdoor ook last van hartkloppingen of andere klachten?
Louise,
Erg is dat hè? Dat je hele dag uit angst bestaat en je nergens anders meer aan kunt denken. Tenminste, zo ervaar ik dat. Heb je er al lang last van?
Dat wat je schrijft over het google'n kan ik goed begrijpen, alleen doe ik dat zelf niet omdat ik weet dat dat me nog banger maakt. En over dat doorslaan van je gedachten, dat heb ik ook precies zo! Ik maak het steeds erger, en dan weet ik zeker dat het zo is, en dan ga ik me voorstellen hoe het zal worden. Ik ben bijvoorbeeld een tijd lang heel bang geweest dat ik een oogziekte had en ik ging me al helemaal voorstellen hoe het zou zijn. Ik ging zelfs ( niet lachen ) met m,n ogen dicht lopen om te ervaren hoe dat ' straks ' zou zijn. Dit is maar 1 voorbeeld, maar bij elke ziekte waar ik op dat moment bang voor ben, maak ik een voorstelling die afschuwelijk is. Wat natuurlijk het meest voorkomt is het doodgaan, het verdriet en het achterlaten van dierbaren.
Ben jij hiervoor ook in therapie ( geweest )?
Barbara,
Leuk dat je hebt gereageerd op dit topic!
Het lijkt me als partner ook heel moeilijk om hiermee om te gaan en om het te begrijpen. Je kunt inderdaad niet in het hoofd kijken van een ander of voelen hoe een ander zich voelt, dat maakt het moeilijk en daardoor voel je je misschien ook machteloos. Tegenspreken helpt inderdaad niet, geruststellen wel...wat misschien een oneindige opgave lijkt te zijn.
Het lijkt mij ook heel frustrerend om de partner te zijn omdat er soms geen verbetering in zicht is.
Ik begrijp dat het op aanstellen lijkt, maar dit is het niet. Het is een grote angst waar je niet zomaar overheen kunt stappen.
Ik weet niet hoe het is om zonder deze angst te leven, dus ik kan moeilijk begrijpen dat iemand daar niet bang voor is...de omgekeerde wereld lijkt het wel.
Nou, ik lees graag weer van jullie!
woensdag 2 juni 2010 om 13:23
Demie:
ik begrijp helemaal wat je schrijft! En ik heb niet gelachen hoor, om het zinnetje wat je schrijft over het oefenen met 1 oog dicht te lopen, ik zou het ook zo kunnen doen...
Probleem is gewoon dat die gedachten zo moeilijk te doorbreken zijn...heb overigens geen therapie en ook nooit gehad hiervoor..vaak denk ik van; nu ga ik naar de HA om een verwijsbrief te vragen, maar dan zwakt het weer wat af...en dan denk ik, laat maar zitten...
Ik heb het heel erg in periodes, en jij?
BarbaraAnn;
vervelend voor je vriend! Maar ook voor jou, want het is ook moeilijk dat je je vriend niet kan overtuigen van het feit dat er ws niks aan de hand is..
ik begrijp helemaal wat je schrijft! En ik heb niet gelachen hoor, om het zinnetje wat je schrijft over het oefenen met 1 oog dicht te lopen, ik zou het ook zo kunnen doen...
Probleem is gewoon dat die gedachten zo moeilijk te doorbreken zijn...heb overigens geen therapie en ook nooit gehad hiervoor..vaak denk ik van; nu ga ik naar de HA om een verwijsbrief te vragen, maar dan zwakt het weer wat af...en dan denk ik, laat maar zitten...
Ik heb het heel erg in periodes, en jij?
BarbaraAnn;
vervelend voor je vriend! Maar ook voor jou, want het is ook moeilijk dat je je vriend niet kan overtuigen van het feit dat er ws niks aan de hand is..
zaterdag 5 juni 2010 om 13:30
Hoi Louise en iedereen,
Weer herkenning!
Het is net of houdt je lichaam je voor de gek; wil je naar de huisarts stappen, zwakt het af.
Ik heb zelfs weleens, wanneer ik klachten heb, dat ik denk:
" Oke, nu weet ik dat het tussen mijn oren zit". Ik wil het dan tegenover mezelf bewijzen door het bewust op te roepen. En dan gebeurt er niets! Dus... dan ben ik er weer van overtuigd dat het toch iets ernstigs moet zijn.
Dat is eigenlijk net zoiets als wat jij schrijft over de huisarts.
Ik ben nu in therapie en het lijkt alsof de klachten afnemen.
Waarschijnlijk komt dit nog niet door de therapie zelf maar meer door het feit dat ik graag wil dat de klachten juist toenemen, zodat er iets aan gedaan kan worden. Ik ben nu tenslotte op de juiste plek. Maar nee hoor, het lijkt alsof ik er totaal geen controle over heb.
Heb jij allang deze klachten? En hoe ga je hier mee om in het dagelijks leven?
Weer herkenning!
Het is net of houdt je lichaam je voor de gek; wil je naar de huisarts stappen, zwakt het af.
Ik heb zelfs weleens, wanneer ik klachten heb, dat ik denk:
" Oke, nu weet ik dat het tussen mijn oren zit". Ik wil het dan tegenover mezelf bewijzen door het bewust op te roepen. En dan gebeurt er niets! Dus... dan ben ik er weer van overtuigd dat het toch iets ernstigs moet zijn.
Dat is eigenlijk net zoiets als wat jij schrijft over de huisarts.
Ik ben nu in therapie en het lijkt alsof de klachten afnemen.
Waarschijnlijk komt dit nog niet door de therapie zelf maar meer door het feit dat ik graag wil dat de klachten juist toenemen, zodat er iets aan gedaan kan worden. Ik ben nu tenslotte op de juiste plek. Maar nee hoor, het lijkt alsof ik er totaal geen controle over heb.
Heb jij allang deze klachten? En hoe ga je hier mee om in het dagelijks leven?
maandag 7 juni 2010 om 21:52
quote:Demie25 schreef op 25 mei 2010 @ 13:33:
Hallo allemaal!
Omdat ik heel graag mijn verhaal wil doen en ervaringen van anderen wil lezen, heb ik besloten om een topic te openen over hypochondrie. Ik hoop dat het reacties op zal leveren en misschien herkenning zal geven aan mensen die hier ook mee worstelen.
Mijn verhaal:
Altijd al ben ik alert geweest op mijn lichaam; een blauwe plek, haarverlies... hoe onschuldig het ook was, mij viel het op en ik werd er zelfs zo bang van dat ik op zo'n moment niet meer durfde te kijken naar mijn eigen lichaam. Stel dat het erger werd!Zolang ik er niet naar keek en het tegen niemand zei, werd het ook niet erger.
Het was vervelend en angstig, maar gelukkig kwam het niet vaak voor en belemmerde het niet mijn leven.
Toen ik een jaar of twintig was, kreeg ik last van hartkloppingen. Steeds meer ging ik er op letten en het werd steeds erger. Ik durfde het aan niemand te vertellen en ik durfde al helemaal niet naar de huisarts. Stel dat het echt iets ernstigs zou zijn... ik was doodsbang voor de eventuele uitslag!
Wekenlang ben ik ermee blijven lopen met de hoop dat het weg zou gaan. Dit gebeurde niet, het werd juist zo erg dat ik stopte met sporten en me ziekmeldde op mijn werk. Elke nacht schrok ik wakker met het gevoel dat ik aan het doodgaan was, dat mijn lichaam aan het leeglopen was en dat ik net op tijd wakker was geworden.
Om dit maar niet te hoeven voelen ging ik 's avonds voor het slapen alcohol drinken.
Toen kwam er een moment dat het zo erg werd, dat ik er zeker van was dat ik de volgende morgen niet zou halen. Die avond ben ik in het ziekenhuis beland en hebben ze een hartfilmpje gemaakt. Daarop zagen ze dat mijn hartslag ook echt onregelmatig was, waardoor ik aan de monitor kwam te liggen. Gelukkig was het niets ernstigs en werd het veroorzaakt door angst. Ik ging naar huis en de volgende dag was het over! Ik kon eindelijk weer normaal leven...dacht ik.
De rust die ik voelde was er maar heel even. De hartkloppingen waren weg, maar een reeks van andere lichamelijke klachten volgden zich daarop zoals:
Druk op de borst, durfde me niet meer in te spannen.
Stijve arm, ik krijg een hartaanval!
Dichtknijpen van de keel, ik heb een spierziekte!
Zwarte vlekjes zien, ik heb een oogziekte en word blind! Ik durfde niet meer naar buiten omdat het daar het ergste was.
Pijnscheuten door mijn hoofd, ik heb een tumor of aangezichtspijn! Ik durfde niet meer te eten omdat het op kwam zetten als ik at.
Last van de gewrichten, ik heb reuma en over een paar jaar kan ik helemaal niks meer.
Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat zich dagelijks bij mij afspeelt. Ik heb dagen dat ik angst heb voor wel vijf verschillende ziektes. Het is niet eens alleen angst, ik krijg ook echt de lichamelijke klachten en daardoor ben ik er ook van overtuigd dat het echt is. Ik ben me ervan bewust dat ik het mezelf altijd heb ingebeeld, maar ik weet het nooit zeker als er weer wat nieuws komt. Ik weet niet meer wat echt is of wat ik me inbeeld.
Het lijkt absurd en ik begrijp heel goed dat mensen zullen denken; stel je niet aan, wees blij dat je gezond bent.
Ik wou dat ik dat kon geloven...
Lieve demie
Ik herken precies wat je bedoelt, ik heb namelijk precies hetzelfde gehad en geef je nu dan ook een dikke knuffel! Ik weet hoe verschrikkelijk het is en hoe vreselijk eenzaam en onbegrepen je je kunt voelen. Precies omdat je vermoed dat andere mensen je een aansteller zullen vinden en jij de mensen wilt overtuigen dat je de lichamelijk klachten echt voelt en dat klopt ook!!
Mijn hypochondrie is altijd licht op de achtergrond aanwezig geweest. Mijn moeder verstopte de medisch encyclopedie als ik in de buurt was, omdat ik het interessant vond om te bestuderen, maar tegelijkertijd bang werd als ik iets engs had gezien/gelezen..
Pas in mijn zwangerschap op mijn 20e is het geescaleerd. Ik heb ongeveer hetzelfde verhaal als jij, dus zal je er niet mee vermoeien, maar ik heb binnen een jaar 26 keer de huisartsenpost bezocht, meestal omdat ik angst had voor een hartaanval. Diep in mijn hart wist ik ergens wel dat het wel goed zat want ik had al zo vaak die bevestiging gehad, maar ik durfde het risico niet te nemen om er niet naar te laten kijken..Nu vier jaar later ben ik er bijna van af..Dit is een heel geleidelijk proces geweest, maar ik begon steeds meer in te zien dat het ook wel weer afzakte en ik na alle rampscenarios nog steeds leef! afkloppen! Ook alle soorten kankers heb ik in mijn hoofd gehaald en ik dacht steeds ja maar ook al heb ik hypochondrie ik kan ook wel echt kanker krijgen! En omdat je de klachten echt voelt weet je op een gegeven moment niet meer of je hoofd je voor de gek houd of dat je het echt voelt..Ik weet niet of ik je ergens kan helpen, maar een goede site is www.agorafobie.be
Ik las ooit dat hypochondrie je hele leven bij je blijft, maar ik wil je alleen laten weten dat dat niet hoeft..Je gaat echt nog niet dood en dat weet je zelf wel! Er zijn echt wel mensen die weten wat jij voelt! Sterkte!
Groetjes!
Hallo allemaal!
Omdat ik heel graag mijn verhaal wil doen en ervaringen van anderen wil lezen, heb ik besloten om een topic te openen over hypochondrie. Ik hoop dat het reacties op zal leveren en misschien herkenning zal geven aan mensen die hier ook mee worstelen.
Mijn verhaal:
Altijd al ben ik alert geweest op mijn lichaam; een blauwe plek, haarverlies... hoe onschuldig het ook was, mij viel het op en ik werd er zelfs zo bang van dat ik op zo'n moment niet meer durfde te kijken naar mijn eigen lichaam. Stel dat het erger werd!Zolang ik er niet naar keek en het tegen niemand zei, werd het ook niet erger.
Het was vervelend en angstig, maar gelukkig kwam het niet vaak voor en belemmerde het niet mijn leven.
Toen ik een jaar of twintig was, kreeg ik last van hartkloppingen. Steeds meer ging ik er op letten en het werd steeds erger. Ik durfde het aan niemand te vertellen en ik durfde al helemaal niet naar de huisarts. Stel dat het echt iets ernstigs zou zijn... ik was doodsbang voor de eventuele uitslag!
Wekenlang ben ik ermee blijven lopen met de hoop dat het weg zou gaan. Dit gebeurde niet, het werd juist zo erg dat ik stopte met sporten en me ziekmeldde op mijn werk. Elke nacht schrok ik wakker met het gevoel dat ik aan het doodgaan was, dat mijn lichaam aan het leeglopen was en dat ik net op tijd wakker was geworden.
Om dit maar niet te hoeven voelen ging ik 's avonds voor het slapen alcohol drinken.
Toen kwam er een moment dat het zo erg werd, dat ik er zeker van was dat ik de volgende morgen niet zou halen. Die avond ben ik in het ziekenhuis beland en hebben ze een hartfilmpje gemaakt. Daarop zagen ze dat mijn hartslag ook echt onregelmatig was, waardoor ik aan de monitor kwam te liggen. Gelukkig was het niets ernstigs en werd het veroorzaakt door angst. Ik ging naar huis en de volgende dag was het over! Ik kon eindelijk weer normaal leven...dacht ik.
De rust die ik voelde was er maar heel even. De hartkloppingen waren weg, maar een reeks van andere lichamelijke klachten volgden zich daarop zoals:
Druk op de borst, durfde me niet meer in te spannen.
Stijve arm, ik krijg een hartaanval!
Dichtknijpen van de keel, ik heb een spierziekte!
Zwarte vlekjes zien, ik heb een oogziekte en word blind! Ik durfde niet meer naar buiten omdat het daar het ergste was.
Pijnscheuten door mijn hoofd, ik heb een tumor of aangezichtspijn! Ik durfde niet meer te eten omdat het op kwam zetten als ik at.
Last van de gewrichten, ik heb reuma en over een paar jaar kan ik helemaal niks meer.
Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat zich dagelijks bij mij afspeelt. Ik heb dagen dat ik angst heb voor wel vijf verschillende ziektes. Het is niet eens alleen angst, ik krijg ook echt de lichamelijke klachten en daardoor ben ik er ook van overtuigd dat het echt is. Ik ben me ervan bewust dat ik het mezelf altijd heb ingebeeld, maar ik weet het nooit zeker als er weer wat nieuws komt. Ik weet niet meer wat echt is of wat ik me inbeeld.
Het lijkt absurd en ik begrijp heel goed dat mensen zullen denken; stel je niet aan, wees blij dat je gezond bent.
Ik wou dat ik dat kon geloven...
Lieve demie
Ik herken precies wat je bedoelt, ik heb namelijk precies hetzelfde gehad en geef je nu dan ook een dikke knuffel! Ik weet hoe verschrikkelijk het is en hoe vreselijk eenzaam en onbegrepen je je kunt voelen. Precies omdat je vermoed dat andere mensen je een aansteller zullen vinden en jij de mensen wilt overtuigen dat je de lichamelijk klachten echt voelt en dat klopt ook!!
Mijn hypochondrie is altijd licht op de achtergrond aanwezig geweest. Mijn moeder verstopte de medisch encyclopedie als ik in de buurt was, omdat ik het interessant vond om te bestuderen, maar tegelijkertijd bang werd als ik iets engs had gezien/gelezen..
Pas in mijn zwangerschap op mijn 20e is het geescaleerd. Ik heb ongeveer hetzelfde verhaal als jij, dus zal je er niet mee vermoeien, maar ik heb binnen een jaar 26 keer de huisartsenpost bezocht, meestal omdat ik angst had voor een hartaanval. Diep in mijn hart wist ik ergens wel dat het wel goed zat want ik had al zo vaak die bevestiging gehad, maar ik durfde het risico niet te nemen om er niet naar te laten kijken..Nu vier jaar later ben ik er bijna van af..Dit is een heel geleidelijk proces geweest, maar ik begon steeds meer in te zien dat het ook wel weer afzakte en ik na alle rampscenarios nog steeds leef! afkloppen! Ook alle soorten kankers heb ik in mijn hoofd gehaald en ik dacht steeds ja maar ook al heb ik hypochondrie ik kan ook wel echt kanker krijgen! En omdat je de klachten echt voelt weet je op een gegeven moment niet meer of je hoofd je voor de gek houd of dat je het echt voelt..Ik weet niet of ik je ergens kan helpen, maar een goede site is www.agorafobie.be
Ik las ooit dat hypochondrie je hele leven bij je blijft, maar ik wil je alleen laten weten dat dat niet hoeft..Je gaat echt nog niet dood en dat weet je zelf wel! Er zijn echt wel mensen die weten wat jij voelt! Sterkte!
Groetjes!
dinsdag 8 juni 2010 om 10:30
Hoi Moontje,
Bedankt voor je lieve berichtje! Alles wat je schrijft in het eerste stukje over eenzaam zijn en onbegrepen voelen...dat voel ik inderdaad. Het voelt daarom erg fijn om hier wel begrepen te worden.
Persoonlijk kijk ik dus bewust niet in de medische encyclopedie of naar medische programma's, maar toch trekt het. De medische wereld vind ik interessant maar het maakt me angstig tegelijk, dat weet ik van mezelf en daarom probeer ik niet te kijken.
Je vermoeit me niet met je verhalen, integendeel! Ik lees graag zo veel mogelijk van andere mensen. Dus, als je wat kwijt wilt...
Ik vind het knap van je dat je er zo af gekomen bent, of bijna dan. Ik weet hoe moeilijk dat is en het voelt als onmogelijk op dit moment. Toch probeer ik ook zoveel mogelijk mezelf op andere gedachten te brengen; het was niets elke keer, waarom zou het dan nu wel zo zijn? Maar ik denk ook, deze keer is het anders, nu is het echt zo. En deze angst overheerst nu nog alles.
Ik zal de site even bekijken en ik hoop nog van je te lezen!
Demie
Bedankt voor je lieve berichtje! Alles wat je schrijft in het eerste stukje over eenzaam zijn en onbegrepen voelen...dat voel ik inderdaad. Het voelt daarom erg fijn om hier wel begrepen te worden.
Persoonlijk kijk ik dus bewust niet in de medische encyclopedie of naar medische programma's, maar toch trekt het. De medische wereld vind ik interessant maar het maakt me angstig tegelijk, dat weet ik van mezelf en daarom probeer ik niet te kijken.
Je vermoeit me niet met je verhalen, integendeel! Ik lees graag zo veel mogelijk van andere mensen. Dus, als je wat kwijt wilt...
Ik vind het knap van je dat je er zo af gekomen bent, of bijna dan. Ik weet hoe moeilijk dat is en het voelt als onmogelijk op dit moment. Toch probeer ik ook zoveel mogelijk mezelf op andere gedachten te brengen; het was niets elke keer, waarom zou het dan nu wel zo zijn? Maar ik denk ook, deze keer is het anders, nu is het echt zo. En deze angst overheerst nu nog alles.
Ik zal de site even bekijken en ik hoop nog van je te lezen!
Demie
woensdag 9 juni 2010 om 13:15
hee Demie,
ik heb er eigenlijk sinds de puberteit last van (ben nu 25), het komt heel erg in vlagen, ik kan periode nergens last van hebben, maar vooral als ik moe ben, en het druk heb gehad dan komt het ineens op..de blauwe plekken die ik had zijn inmiddels verdwenen, maar nu ben ik elke keer weer bang dat ik een hersenbloeding krijg ofzo...dat haal ik me dan weer in mn hoofd omdat ik een soort van druk voel..
tja hoe ga ik hiermee om...vaak probeer ik het wel tegen mijn man te vertellen, hij reageert dan altijd met 'nee joh doe niet zo gek, waarom zou je iets hebben? waarop ik vaak antwoord ' waarom zou ik het niet hebben?'
Dan houdt het vaak wel op...soms tegen mijn ouders vertel ik het..Mijn vader was ook hypochonder (veel van zijn broers en zussen ook, dus volgens mij zit er wel een erfelijk component;)), en hij zegt altijd tegen me; daar groei je wel overheen..
In mijn puberteit heb ik het het moeilijkste ermee gehad, ik durfde vaak ook niet mijn angsten te delen, en mijn moeder werd vaak boos als ik dacht iets ergs te hebben waardoor ik me niet begrepen voelde en ook afgewezen door haar...
Nu loop ik er ook altijd eerst zelf mee rond, tot huilbuien aan toe die dan weer komen door de opgebouwde spanning
Moontje; fijn om ook jouw verhaal te lezen, en goed te horen dat je er bijna vanaf bent!!!
ik heb er eigenlijk sinds de puberteit last van (ben nu 25), het komt heel erg in vlagen, ik kan periode nergens last van hebben, maar vooral als ik moe ben, en het druk heb gehad dan komt het ineens op..de blauwe plekken die ik had zijn inmiddels verdwenen, maar nu ben ik elke keer weer bang dat ik een hersenbloeding krijg ofzo...dat haal ik me dan weer in mn hoofd omdat ik een soort van druk voel..
tja hoe ga ik hiermee om...vaak probeer ik het wel tegen mijn man te vertellen, hij reageert dan altijd met 'nee joh doe niet zo gek, waarom zou je iets hebben? waarop ik vaak antwoord ' waarom zou ik het niet hebben?'
Dan houdt het vaak wel op...soms tegen mijn ouders vertel ik het..Mijn vader was ook hypochonder (veel van zijn broers en zussen ook, dus volgens mij zit er wel een erfelijk component;)), en hij zegt altijd tegen me; daar groei je wel overheen..
In mijn puberteit heb ik het het moeilijkste ermee gehad, ik durfde vaak ook niet mijn angsten te delen, en mijn moeder werd vaak boos als ik dacht iets ergs te hebben waardoor ik me niet begrepen voelde en ook afgewezen door haar...
Nu loop ik er ook altijd eerst zelf mee rond, tot huilbuien aan toe die dan weer komen door de opgebouwde spanning
Moontje; fijn om ook jouw verhaal te lezen, en goed te horen dat je er bijna vanaf bent!!!
woensdag 9 juni 2010 om 16:28
Wat fijn dat dit topic weer omhoog gehaald is!
Demie wat goed dat je in therapie bent. Kan je iets vertellen erover? Ooit ben ik ook in therapie gegaan hiervoor. Cognitieve gedragstherapie. Het heeft bij mij niet geholpen.
Nu hoorde ik gister iemand zeggen om EMDR te gaan doen. Heeft iemand daar ervaring mee?
Ik heb al tijden last van chronische hyperventilatie. Van het weekend had ik het er nog over en toen kwamen we tot de conclusie dat ik altijd ergens bang voor ben, wat mijn leven beheerst. Pfff, gelukkig heb ik mijn gezin nog, ik heb 3 kinderen. Dat leidt gelukkig af!
Heel fijn om te horen dat ik niet de enige ben/was. En ook de eenzaamheid herken ik, terwijl er hier in huis altijd gezellige kinderstemmetjes te horen zijn. De eenzaamheid zit van binnen, die niet te delen lijkt te zijn.
gelukkig hier dus wel een beetje!
Demie wat goed dat je in therapie bent. Kan je iets vertellen erover? Ooit ben ik ook in therapie gegaan hiervoor. Cognitieve gedragstherapie. Het heeft bij mij niet geholpen.
Nu hoorde ik gister iemand zeggen om EMDR te gaan doen. Heeft iemand daar ervaring mee?
Ik heb al tijden last van chronische hyperventilatie. Van het weekend had ik het er nog over en toen kwamen we tot de conclusie dat ik altijd ergens bang voor ben, wat mijn leven beheerst. Pfff, gelukkig heb ik mijn gezin nog, ik heb 3 kinderen. Dat leidt gelukkig af!
Heel fijn om te horen dat ik niet de enige ben/was. En ook de eenzaamheid herken ik, terwijl er hier in huis altijd gezellige kinderstemmetjes te horen zijn. De eenzaamheid zit van binnen, die niet te delen lijkt te zijn.
gelukkig hier dus wel een beetje!
woensdag 9 juni 2010 om 16:31
woensdag 9 juni 2010 om 16:50
Salle, ik snap wat je bedoelt hoor
En inderdaad, blauwe plekken zijn gelukkig weg, haha. En ik kan me nu ook niet meer voorstellen dat ik me daar zo druk om heb gemaakt! Dat vind ik altijd het raarste, en dan ben ik opgelucht (tot het moment dat ik weer wat nieuws heb), en dan neem ik me ook altijd voor om vanaf dan niet meer aan het ergste te denken..is alleen nog nooit gelukt!
Heb gelukkig ook afleiding van mijn zoontje, daar ben ik heel blij mee!
Wat rot voor je dat je zo'n last hebt van hyperventilatie. Komt dat ineens bij je op? Of ervaar je eerst een angst?
En inderdaad, blauwe plekken zijn gelukkig weg, haha. En ik kan me nu ook niet meer voorstellen dat ik me daar zo druk om heb gemaakt! Dat vind ik altijd het raarste, en dan ben ik opgelucht (tot het moment dat ik weer wat nieuws heb), en dan neem ik me ook altijd voor om vanaf dan niet meer aan het ergste te denken..is alleen nog nooit gelukt!
Heb gelukkig ook afleiding van mijn zoontje, daar ben ik heel blij mee!
Wat rot voor je dat je zo'n last hebt van hyperventilatie. Komt dat ineens bij je op? Of ervaar je eerst een angst?
woensdag 9 juni 2010 om 18:56
Hallo dames!
Louise, die druk op mijn hoofd voel ik elke dag. Vooral als ik druk ben of heel erg moet lachen bijv. Dan voelt het alsof mijn hoofd op elk moment kan knappen en denk ik direct aan een hersenbloeding.
Wat je vertelt over die huilbuien herken ik ook precies. Door de angst bouw je natuurlijk heel veel spanning op, totdat het teveel is en dan komt alles er in één keer uit!
Salle,
Therapie gaat best goed, ik ben toevallig net begonnen met EMDR... kan er nog niet veel over zeggen maar we zullen zien hoe het zal gaan.
Het is verschrikkelijk om altijd ergens bang voor te zijn. Het zit in jezelf...en daarom kun je er nooit voor weglopen en draag je het altijd met je mee.
Louise, die druk op mijn hoofd voel ik elke dag. Vooral als ik druk ben of heel erg moet lachen bijv. Dan voelt het alsof mijn hoofd op elk moment kan knappen en denk ik direct aan een hersenbloeding.
Wat je vertelt over die huilbuien herken ik ook precies. Door de angst bouw je natuurlijk heel veel spanning op, totdat het teveel is en dan komt alles er in één keer uit!
Salle,
Therapie gaat best goed, ik ben toevallig net begonnen met EMDR... kan er nog niet veel over zeggen maar we zullen zien hoe het zal gaan.
Het is verschrikkelijk om altijd ergens bang voor te zijn. Het zit in jezelf...en daarom kun je er nooit voor weglopen en draag je het altijd met je mee.
