Psyche
alle pijlers
Hypochondrie / Ziektevrees
dinsdag 25 mei 2010 om 13:33
Hallo allemaal!
Omdat ik heel graag mijn verhaal wil doen en ervaringen van anderen wil lezen, heb ik besloten om een topic te openen over hypochondrie. Ik hoop dat het reacties op zal leveren en misschien herkenning zal geven aan mensen die hier ook mee worstelen.
Mijn verhaal:
Altijd al ben ik alert geweest op mijn lichaam; een blauwe plek, haarverlies... hoe onschuldig het ook was, mij viel het op en ik werd er zelfs zo bang van dat ik op zo'n moment niet meer durfde te kijken naar mijn eigen lichaam. Stel dat het erger werd!Zolang ik er niet naar keek en het tegen niemand zei, werd het ook niet erger.
Het was vervelend en angstig, maar gelukkig kwam het niet vaak voor en belemmerde het niet mijn leven.
Toen ik een jaar of twintig was, kreeg ik last van hartkloppingen. Steeds meer ging ik er op letten en het werd steeds erger. Ik durfde het aan niemand te vertellen en ik durfde al helemaal niet naar de huisarts. Stel dat het echt iets ernstigs zou zijn... ik was doodsbang voor de eventuele uitslag!
Wekenlang ben ik ermee blijven lopen met de hoop dat het weg zou gaan. Dit gebeurde niet, het werd juist zo erg dat ik stopte met sporten en me ziekmeldde op mijn werk. Elke nacht schrok ik wakker met het gevoel dat ik aan het doodgaan was, dat mijn lichaam aan het leeglopen was en dat ik net op tijd wakker was geworden.
Om dit maar niet te hoeven voelen ging ik 's avonds voor het slapen alcohol drinken.
Toen kwam er een moment dat het zo erg werd, dat ik er zeker van was dat ik de volgende morgen niet zou halen. Die avond ben ik in het ziekenhuis beland en hebben ze een hartfilmpje gemaakt. Daarop zagen ze dat mijn hartslag ook echt onregelmatig was, waardoor ik aan de monitor kwam te liggen. Gelukkig was het niets ernstigs en werd het veroorzaakt door angst. Ik ging naar huis en de volgende dag was het over! Ik kon eindelijk weer normaal leven...dacht ik.
De rust die ik voelde was er maar heel even. De hartkloppingen waren weg, maar een reeks van andere lichamelijke klachten volgden zich daarop zoals:
Druk op de borst, durfde me niet meer in te spannen.
Stijve arm, ik krijg een hartaanval!
Dichtknijpen van de keel, ik heb een spierziekte!
Zwarte vlekjes zien, ik heb een oogziekte en word blind! Ik durfde niet meer naar buiten omdat het daar het ergste was.
Pijnscheuten door mijn hoofd, ik heb een tumor of aangezichtspijn! Ik durfde niet meer te eten omdat het op kwam zetten als ik at.
Last van de gewrichten, ik heb reuma en over een paar jaar kan ik helemaal niks meer.
Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat zich dagelijks bij mij afspeelt. Ik heb dagen dat ik angst heb voor wel vijf verschillende ziektes. Het is niet eens alleen angst, ik krijg ook echt de lichamelijke klachten en daardoor ben ik er ook van overtuigd dat het echt is. Ik ben me ervan bewust dat ik het mezelf altijd heb ingebeeld, maar ik weet het nooit zeker als er weer wat nieuws komt. Ik weet niet meer wat echt is of wat ik me inbeeld.
Het lijkt absurd en ik begrijp heel goed dat mensen zullen denken; stel je niet aan, wees blij dat je gezond bent.
Ik wou dat ik dat kon geloven...
Omdat ik heel graag mijn verhaal wil doen en ervaringen van anderen wil lezen, heb ik besloten om een topic te openen over hypochondrie. Ik hoop dat het reacties op zal leveren en misschien herkenning zal geven aan mensen die hier ook mee worstelen.
Mijn verhaal:
Altijd al ben ik alert geweest op mijn lichaam; een blauwe plek, haarverlies... hoe onschuldig het ook was, mij viel het op en ik werd er zelfs zo bang van dat ik op zo'n moment niet meer durfde te kijken naar mijn eigen lichaam. Stel dat het erger werd!Zolang ik er niet naar keek en het tegen niemand zei, werd het ook niet erger.
Het was vervelend en angstig, maar gelukkig kwam het niet vaak voor en belemmerde het niet mijn leven.
Toen ik een jaar of twintig was, kreeg ik last van hartkloppingen. Steeds meer ging ik er op letten en het werd steeds erger. Ik durfde het aan niemand te vertellen en ik durfde al helemaal niet naar de huisarts. Stel dat het echt iets ernstigs zou zijn... ik was doodsbang voor de eventuele uitslag!
Wekenlang ben ik ermee blijven lopen met de hoop dat het weg zou gaan. Dit gebeurde niet, het werd juist zo erg dat ik stopte met sporten en me ziekmeldde op mijn werk. Elke nacht schrok ik wakker met het gevoel dat ik aan het doodgaan was, dat mijn lichaam aan het leeglopen was en dat ik net op tijd wakker was geworden.
Om dit maar niet te hoeven voelen ging ik 's avonds voor het slapen alcohol drinken.
Toen kwam er een moment dat het zo erg werd, dat ik er zeker van was dat ik de volgende morgen niet zou halen. Die avond ben ik in het ziekenhuis beland en hebben ze een hartfilmpje gemaakt. Daarop zagen ze dat mijn hartslag ook echt onregelmatig was, waardoor ik aan de monitor kwam te liggen. Gelukkig was het niets ernstigs en werd het veroorzaakt door angst. Ik ging naar huis en de volgende dag was het over! Ik kon eindelijk weer normaal leven...dacht ik.
De rust die ik voelde was er maar heel even. De hartkloppingen waren weg, maar een reeks van andere lichamelijke klachten volgden zich daarop zoals:
Druk op de borst, durfde me niet meer in te spannen.
Stijve arm, ik krijg een hartaanval!
Dichtknijpen van de keel, ik heb een spierziekte!
Zwarte vlekjes zien, ik heb een oogziekte en word blind! Ik durfde niet meer naar buiten omdat het daar het ergste was.
Pijnscheuten door mijn hoofd, ik heb een tumor of aangezichtspijn! Ik durfde niet meer te eten omdat het op kwam zetten als ik at.
Last van de gewrichten, ik heb reuma en over een paar jaar kan ik helemaal niks meer.
Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat zich dagelijks bij mij afspeelt. Ik heb dagen dat ik angst heb voor wel vijf verschillende ziektes. Het is niet eens alleen angst, ik krijg ook echt de lichamelijke klachten en daardoor ben ik er ook van overtuigd dat het echt is. Ik ben me ervan bewust dat ik het mezelf altijd heb ingebeeld, maar ik weet het nooit zeker als er weer wat nieuws komt. Ik weet niet meer wat echt is of wat ik me inbeeld.
Het lijkt absurd en ik begrijp heel goed dat mensen zullen denken; stel je niet aan, wees blij dat je gezond bent.
Ik wou dat ik dat kon geloven...
woensdag 9 juni 2010 om 22:32
Ik vind het echt heel fijn dat er mensen zijn die gewoon hetzelfde voelen en je direct begrijpen! 
Demie, ik ben benieuwd hoe de therapie voor je zal zijn! EMDR ken ik wel vanuit mijn werk (ik werk namelijk als hulpverlener, en ik praat ook wel eens met mensen met angsten, alleen jammer dat het op mezelf niet toe te passen is)
Demie, ik ben benieuwd hoe de therapie voor je zal zijn! EMDR ken ik wel vanuit mijn werk (ik werk namelijk als hulpverlener, en ik praat ook wel eens met mensen met angsten, alleen jammer dat het op mezelf niet toe te passen is)
zaterdag 12 juni 2010 om 07:52
Louise,
Dat vind ik ook erg fijn! In het dagelijks leven kom ik eigenlijk nooit mensen tegen met dezezelfde klachten, of er wordt weinig over gesproken. Daardoor voelde ik me vaak alleen.
Het lijkt me moeilijk als je angsten hebt en tegelijk andere mensen moet helpen in je werk. Toch merk ik bij mezelf soms dat ik juist andere mensen kan helpen omdat ik me in heel veel situaties kan verplaatsen en veel dingen herken.
Ervaar jij dat ook zo?
Demie
Dat vind ik ook erg fijn! In het dagelijks leven kom ik eigenlijk nooit mensen tegen met dezezelfde klachten, of er wordt weinig over gesproken. Daardoor voelde ik me vaak alleen.
Het lijkt me moeilijk als je angsten hebt en tegelijk andere mensen moet helpen in je werk. Toch merk ik bij mezelf soms dat ik juist andere mensen kan helpen omdat ik me in heel veel situaties kan verplaatsen en veel dingen herken.
Ervaar jij dat ook zo?
Demie
zondag 13 juni 2010 om 18:23
Demie, ja ik kan me dan wel in mensen verplaatsen, dat merk ik wel! Alleen frustreert het me dan soms dat ik hen wel tips kan geven, maar die bij mezelf niet kan toepassen..dan spreek ik mezelf toe dat ik niet reeel denk, en wat er veel reeeler is om te denken, maar dan kom ik er ook niet uit..
heb heel lang getwijfeld om in therapie te gaan, en dan ook vooral het feit dat ik op alles ga googl'en, ik kan het gewoon niet laten..ik zoek dan vooral de zekerheid dat het NIETS ernstigs is denk ik..
op dit moment heb ik ook zo'n periode waarin ik gek van mezelf word, bij alles wat ik voel denk ik na, herkennen jullie dat ook?
nu heb ik branderige jeukende ogen, ben ik bang dat ik een oogziekte heb, m'n verstandskiezen zijn afgelopen vrijdag met spoed eruit gesneden omdat ze aan het ontsteken waren in m'n kaak, en ik ben natuurlijk weer bang dat ik een ontsteking er aan overhoudt en er heel ziek van wordt..en zo gaat het maar door..
steek hier, pijnlijke steek ergens anders, er is altijd wel een aanleiding om bang te worden..
heb heel lang getwijfeld om in therapie te gaan, en dan ook vooral het feit dat ik op alles ga googl'en, ik kan het gewoon niet laten..ik zoek dan vooral de zekerheid dat het NIETS ernstigs is denk ik..
op dit moment heb ik ook zo'n periode waarin ik gek van mezelf word, bij alles wat ik voel denk ik na, herkennen jullie dat ook?
nu heb ik branderige jeukende ogen, ben ik bang dat ik een oogziekte heb, m'n verstandskiezen zijn afgelopen vrijdag met spoed eruit gesneden omdat ze aan het ontsteken waren in m'n kaak, en ik ben natuurlijk weer bang dat ik een ontsteking er aan overhoudt en er heel ziek van wordt..en zo gaat het maar door..
steek hier, pijnlijke steek ergens anders, er is altijd wel een aanleiding om bang te worden..
zondag 13 juni 2010 om 20:40
Hoi allemaal,
Ook ik heb last van een soort van hypochondrie. Bij mij is het begonnen sinds ik van de 1e moeder ben.
Heel bang om mijn kinderen alleen te moeten laten, dat ik ze niet zie opgroeien, mijn alles op deze wereld achter te moeten laten. Ze hebben overigens wel gewoon een vader hoor, haha.
Ik ben alleen bang voor het krijgen van kanker. Verder eigenlijk niet. Maar denk hier ook wel heeeeeel erg vaak aan. Vaak borsten controleren, heb ook best veel moedervlekken enz. Ik ben zo iemand die dus níet naar de huisarts durft. Ik wil dus een aantal moedervlekken laten controleren. Ik ben hier al weken mee bezig om te gaan, stom he. Stel het steeds maar uit.
Hebben meer mensen dit gekregen sinds ze moeder zijn?
Ook ik heb last van een soort van hypochondrie. Bij mij is het begonnen sinds ik van de 1e moeder ben.
Heel bang om mijn kinderen alleen te moeten laten, dat ik ze niet zie opgroeien, mijn alles op deze wereld achter te moeten laten. Ze hebben overigens wel gewoon een vader hoor, haha.
Ik ben alleen bang voor het krijgen van kanker. Verder eigenlijk niet. Maar denk hier ook wel heeeeeel erg vaak aan. Vaak borsten controleren, heb ook best veel moedervlekken enz. Ik ben zo iemand die dus níet naar de huisarts durft. Ik wil dus een aantal moedervlekken laten controleren. Ik ben hier al weken mee bezig om te gaan, stom he. Stel het steeds maar uit.
Hebben meer mensen dit gekregen sinds ze moeder zijn?
zondag 13 juni 2010 om 20:47
Pilatespas; ik had het voordat ik zwanger werd ook al, en toen ik vervolgens zwanger was werd het nog 100x erger...was ten tijde van de mexicaanse griep hype...ik zag mezelf al op de IC bij wijze van spreken
Nu ik een kindje heb, heb ik inderdaad precies hetzelfde als jij, bang zijn dat je hem achter moet laten schiet als eerste door mn hoofd als ik weer eens denk dood te gaan..
Daar kan ik dan echt een nog eenzamer gevoel van binnen van krijgen dan toen ik geen kinderen had..vreselijk!
Nu ik een kindje heb, heb ik inderdaad precies hetzelfde als jij, bang zijn dat je hem achter moet laten schiet als eerste door mn hoofd als ik weer eens denk dood te gaan..
Daar kan ik dan echt een nog eenzamer gevoel van binnen van krijgen dan toen ik geen kinderen had..vreselijk!
maandag 14 juni 2010 om 11:49
Hallo!!
Louise,
Begrijpelijk dat het frustrerend is dat je bij jezelf niet kunt toepassen wat je tegen een ander zegt.
Soms lijkt het alsof je uit twee personen bestaat; de ene is doodsbang en de ander probeert uit alle macht dit tegen te spreken en anders te denken. Daar word je zo moe van, althans...zo voel ik dat.
Over dat googl'en; ben je dan niet bang voor wat je tegen gaat komen? Ik snap dat je iets wilt vinden waardoor je angst afneemt, maar ben je niet bang dat je iets leest waardoor je juist nog banger wordt?
Ik heb afgelopen week ook een rotweek gehad, dus dat herken ik zeker. Ook wat je zegt over je ogen en eventuele ontstekingen. Je denkt dan zo ver vooruit dat iets onschuldigs bijna wel iets ernstigs moet worden. Ik heb dat ook als ik een griepje heb. Dan ben ik bang dat de koorts zo hoog oploopt dat ik er dood aan ga of dat ik er longontsteking van krijg en daardoor nog zieker word en uiteindelijk zal sterven.
Er is inderdaad altijd een reden om bang te worden. Het wordt daardoor zo uitzichtloos en het kost zoveel energie.
Wat je in je tweede stukje schrijft over de Mexicaanse griep herken ik ook. Ik heb slapeloze nachten gehad en ben maandenlang bang geweest. Ik was bang tussen de mensen en bleef het liefst thuis.
Pilatespas,
Al heb ik geen kinderen, ik kan me heel goed voorstellen dat de angst dan toeneemt om ziek te worden of dood te gaan. Je kinderen hebben je nodig en die wil je nooit achterlaten.
Hypochondrie kan zich ook uiten in de angst voor één bepaalde ziekte of aandoening. In jouw geval is het kanker en ik denk ook dat dit de meest voorkomende angst is. Anderen zijn bijvoorbeeld bang voor hartaandoeningen.
Zelf ben ik ook zo iemand die niet naar de huisarts durft, dus dat begrijp ik helemaal!
Heb je voor je zwangerschap nooit angstklachten gehad?
Louise,
Begrijpelijk dat het frustrerend is dat je bij jezelf niet kunt toepassen wat je tegen een ander zegt.
Soms lijkt het alsof je uit twee personen bestaat; de ene is doodsbang en de ander probeert uit alle macht dit tegen te spreken en anders te denken. Daar word je zo moe van, althans...zo voel ik dat.
Over dat googl'en; ben je dan niet bang voor wat je tegen gaat komen? Ik snap dat je iets wilt vinden waardoor je angst afneemt, maar ben je niet bang dat je iets leest waardoor je juist nog banger wordt?
Ik heb afgelopen week ook een rotweek gehad, dus dat herken ik zeker. Ook wat je zegt over je ogen en eventuele ontstekingen. Je denkt dan zo ver vooruit dat iets onschuldigs bijna wel iets ernstigs moet worden. Ik heb dat ook als ik een griepje heb. Dan ben ik bang dat de koorts zo hoog oploopt dat ik er dood aan ga of dat ik er longontsteking van krijg en daardoor nog zieker word en uiteindelijk zal sterven.
Er is inderdaad altijd een reden om bang te worden. Het wordt daardoor zo uitzichtloos en het kost zoveel energie.
Wat je in je tweede stukje schrijft over de Mexicaanse griep herken ik ook. Ik heb slapeloze nachten gehad en ben maandenlang bang geweest. Ik was bang tussen de mensen en bleef het liefst thuis.
Pilatespas,
Al heb ik geen kinderen, ik kan me heel goed voorstellen dat de angst dan toeneemt om ziek te worden of dood te gaan. Je kinderen hebben je nodig en die wil je nooit achterlaten.
Hypochondrie kan zich ook uiten in de angst voor één bepaalde ziekte of aandoening. In jouw geval is het kanker en ik denk ook dat dit de meest voorkomende angst is. Anderen zijn bijvoorbeeld bang voor hartaandoeningen.
Zelf ben ik ook zo iemand die niet naar de huisarts durft, dus dat begrijp ik helemaal!
Heb je voor je zwangerschap nooit angstklachten gehad?
vrijdag 18 juni 2010 om 07:57
Demie,
ja vaak weet ik dat er ook erge dingen te vinden zijn, maar ik denk dat het toch een soort van poging is rust te vinden...onzekerheid over of je iets hebt vind ik nog veel erger..en dat getwijfel van mezelf om naar de dokter te gaan...dan bedenk ik me weer 'maar wat moet ik dan zeggen?' 'vind ze me niet raar?' dat soort dingetjes..
afgelopen week weer een rotweek gehad...eigenlijk zou ik hulp moeten zoeken, en misschien doe ik dat ook wel, want ik wil eigenlijk niet weten hoeveel dagen ik heb verspild aan denken dat ik iets heb....
ja vaak weet ik dat er ook erge dingen te vinden zijn, maar ik denk dat het toch een soort van poging is rust te vinden...onzekerheid over of je iets hebt vind ik nog veel erger..en dat getwijfel van mezelf om naar de dokter te gaan...dan bedenk ik me weer 'maar wat moet ik dan zeggen?' 'vind ze me niet raar?' dat soort dingetjes..
afgelopen week weer een rotweek gehad...eigenlijk zou ik hulp moeten zoeken, en misschien doe ik dat ook wel, want ik wil eigenlijk niet weten hoeveel dagen ik heb verspild aan denken dat ik iets heb....
zaterdag 19 juni 2010 om 15:36
woensdag 23 juni 2010 om 16:53
Demie, sorry voor de late reactie!
Op zich gaat het wel goed, ik heb alles redelijk van me af kunnen zetten...ben nog wel in twijfel of ik naar de dokter ga voor een verwijsbrief voor psycholoog..
heb afgelopen week dokter opgebeld omdat ik ongerust was over bloedverlies. Ik ben onlangs weer begonnen met de pil, op 1e dag menstruatie, maar ik heb vanaf die tijd elke dag wel doorbraakbloedingen..ik dacht gelijk ; baarmoederhalskanker...dus ik belde de ha of dit kwaad kon...zegt ze; in principe niet, maar als het na volgende menstruatie nog niet weg is moet je even een afspraak maken..
Dan ga ik gelijk malen in mijn hoofd, wat als dit...wat als dat...
Aan de andere kant dwing ik mezelf logisch na te denken, want het is begonnen sinds ik de pil slik..en daarvoor was het niet, dus kan het eigenlijk niks ernstigs zijn...maar ik ben zo bang ervoor...
hoe gaat het nu met jou?
Op zich gaat het wel goed, ik heb alles redelijk van me af kunnen zetten...ben nog wel in twijfel of ik naar de dokter ga voor een verwijsbrief voor psycholoog..
heb afgelopen week dokter opgebeld omdat ik ongerust was over bloedverlies. Ik ben onlangs weer begonnen met de pil, op 1e dag menstruatie, maar ik heb vanaf die tijd elke dag wel doorbraakbloedingen..ik dacht gelijk ; baarmoederhalskanker...dus ik belde de ha of dit kwaad kon...zegt ze; in principe niet, maar als het na volgende menstruatie nog niet weg is moet je even een afspraak maken..
Dan ga ik gelijk malen in mijn hoofd, wat als dit...wat als dat...
Aan de andere kant dwing ik mezelf logisch na te denken, want het is begonnen sinds ik de pil slik..en daarvoor was het niet, dus kan het eigenlijk niks ernstigs zijn...maar ik ben zo bang ervoor...
hoe gaat het nu met jou?
vrijdag 25 juni 2010 om 15:30
Louisa1285,
Ik heb precies hetzelfde als jij gehad met die doorbraakbloedingen (en ik ben ook een hypochonder, zie mijn posts boven).
Ik heb er mijn hele vakantie toendertijd door verpest! Het was helemaal niets, het hoort bij de begintijd van de pil, volgens mijn huisarts. Zeker als je aan de pil (weer) begint na een zwangerschap ben je gevoeliger voor doorbraakbloedingen.
Ik hoop dat ik je een ietsiepietsie gerustgesteld heb!
Succes Sal
Ik heb precies hetzelfde als jij gehad met die doorbraakbloedingen (en ik ben ook een hypochonder, zie mijn posts boven).
Ik heb er mijn hele vakantie toendertijd door verpest! Het was helemaal niets, het hoort bij de begintijd van de pil, volgens mijn huisarts. Zeker als je aan de pil (weer) begint na een zwangerschap ben je gevoeliger voor doorbraakbloedingen.
Ik hoop dat ik je een ietsiepietsie gerustgesteld heb!
Succes Sal
zondag 27 juni 2010 om 08:40
Goedemorgen!!
Ik zie dat Salle je heeft gerustgesteld over je bloedverlies, moet een hele opluchting zijn voor je! Ik snap je angst heel goed hoor... en het voelt ook heerlijk als je weet dat het niets is.
Vaak is de opluchting maar van korte duur, omdat er dan wel weer wat anders voorbij komt.
Ben je er al uit of je naar de dokter gaat? Ik zou het gewoon doen...maar dat wist je al haha! Je hebt niets te verliezen!
Met mij gaat het redelijk. De angst voor ziektes is nu wat naar de achtergrond verdwenen maar ik zit nu een beetje met mezelf in de knoop. Met therapie wordt natuurlijk veel naar boven gehaald en daardoor ga je heel veel nadenken en moet je met jezelf aan de slag. Er is maar weinig ruimte om bang te zijn merk ik bij mezelf. Op zich wel lekker!
Hoe gaat het met jou nu, nadat je gerustgesteld bent?
En Salle, hoe gaat het met jou? En met je hyperventilatie?
Groetjes, Demie
Ik zie dat Salle je heeft gerustgesteld over je bloedverlies, moet een hele opluchting zijn voor je! Ik snap je angst heel goed hoor... en het voelt ook heerlijk als je weet dat het niets is.
Vaak is de opluchting maar van korte duur, omdat er dan wel weer wat anders voorbij komt.
Ben je er al uit of je naar de dokter gaat? Ik zou het gewoon doen...maar dat wist je al haha! Je hebt niets te verliezen!
Met mij gaat het redelijk. De angst voor ziektes is nu wat naar de achtergrond verdwenen maar ik zit nu een beetje met mezelf in de knoop. Met therapie wordt natuurlijk veel naar boven gehaald en daardoor ga je heel veel nadenken en moet je met jezelf aan de slag. Er is maar weinig ruimte om bang te zijn merk ik bij mezelf. Op zich wel lekker!
Hoe gaat het met jou nu, nadat je gerustgesteld bent?
En Salle, hoe gaat het met jou? En met je hyperventilatie?
Groetjes, Demie
maandag 28 juni 2010 om 15:55
Hoi Demie en anderen,
Wat lief dat je naar me vraagt.
Laat ik positief beginnen. Het ging de afgelopen tijd ontzettend goed, ben begonnen bij een psycholoog en merkte gewoon dat het steeds beter ging (los vd psycholoog hoor, ben pas 1 keer geweest).
Afgelopen zaterdag ben ik bijvoorbeeld naar het strand geweest met familie (mijn man en 3 kids en mijn ouders). Ik had nergens last van, werd er dubbel zo vrolijk van.
Gister, zondag dus, hadden we een familiefeestje. Ik ging erheen en nergens last van (ik heb hyperventilatie/paniek). Totdat het steeds drukker werd op het feestje. Om een lang verhaal kort te houden; ik ben met de kinderen vertrokken naar huis en mijn man is gebleven. Ik trok het niet meer.
Vandaag is het nog een graatje erger. Vanmorgen een uurtje gewerkt, ging goed, toen de stad in (oke, beetje dom met dit weer). Een half uur in de rij gestaan en toen kwam het al opzetten (hyperventilatie met paniek). Ook thuis ging het maar niet weg (meestal verdwijnt het thuis als sneeuw voor de zon). Nu heb ik het nog steeds en probeer zo normaal mogelijk te doen voor mijn kinderen (en ze zijn drukkkkkk nu!). Ik lig op de bank te internetten, als ik op moet staan, heb ik het gevoel flauw te vallen. Bah, Bah, Bah, het ging net zo lekker allemaal!
Nou ja misschien leidt voetbal me af.
Zou het echt zo zijn, 1 stap vooruit, 2 stappen achteruit?
Hoop dat het met jullie allemaal beter gaat! Ben benieuwd naar jullie verhalen! Ook van de psych (demie ging toch ook naar een psyc?), welke dingen moet jij allemaal doen van de psych?
veel liefs Sal
Wat lief dat je naar me vraagt.
Laat ik positief beginnen. Het ging de afgelopen tijd ontzettend goed, ben begonnen bij een psycholoog en merkte gewoon dat het steeds beter ging (los vd psycholoog hoor, ben pas 1 keer geweest).
Afgelopen zaterdag ben ik bijvoorbeeld naar het strand geweest met familie (mijn man en 3 kids en mijn ouders). Ik had nergens last van, werd er dubbel zo vrolijk van.
Gister, zondag dus, hadden we een familiefeestje. Ik ging erheen en nergens last van (ik heb hyperventilatie/paniek). Totdat het steeds drukker werd op het feestje. Om een lang verhaal kort te houden; ik ben met de kinderen vertrokken naar huis en mijn man is gebleven. Ik trok het niet meer.
Vandaag is het nog een graatje erger. Vanmorgen een uurtje gewerkt, ging goed, toen de stad in (oke, beetje dom met dit weer). Een half uur in de rij gestaan en toen kwam het al opzetten (hyperventilatie met paniek). Ook thuis ging het maar niet weg (meestal verdwijnt het thuis als sneeuw voor de zon). Nu heb ik het nog steeds en probeer zo normaal mogelijk te doen voor mijn kinderen (en ze zijn drukkkkkk nu!). Ik lig op de bank te internetten, als ik op moet staan, heb ik het gevoel flauw te vallen. Bah, Bah, Bah, het ging net zo lekker allemaal!
Nou ja misschien leidt voetbal me af.
Zou het echt zo zijn, 1 stap vooruit, 2 stappen achteruit?
Hoop dat het met jullie allemaal beter gaat! Ben benieuwd naar jullie verhalen! Ook van de psych (demie ging toch ook naar een psyc?), welke dingen moet jij allemaal doen van de psych?
veel liefs Sal
maandag 28 juni 2010 om 16:20
Oh, ik heb nu even terug gelezen.
Fijn demie dat je angsten even naar de achtergrond zijn verdwenen. Nu zit je een beetje met jezelf in de knoop door de therapie. Heb je het gevoel dat je een doorbraak hebt, nu al die gevoelens naar boven komen?
Hoe bevalt EMDR? Heb je wel eens over anti depressiva nagedacht? Dat schijnt ook een "middel" te zijn.
Persoonlijk ben ik er niet voor maar na dagen als gister en vandaag, zit ik er toch aan te denken.
Fijn demie dat je angsten even naar de achtergrond zijn verdwenen. Nu zit je een beetje met jezelf in de knoop door de therapie. Heb je het gevoel dat je een doorbraak hebt, nu al die gevoelens naar boven komen?
Hoe bevalt EMDR? Heb je wel eens over anti depressiva nagedacht? Dat schijnt ook een "middel" te zijn.
Persoonlijk ben ik er niet voor maar na dagen als gister en vandaag, zit ik er toch aan te denken.
vrijdag 2 juli 2010 om 15:46
Ik maak me ook vaak druk om mijn gezondheid. Ik ben bang dat ik iets krijg of heb. Vet irritant.
Gelukkig weet ik diep van binnen dat ik niets heb maar soms komt die angst naar boven en kan ik daar echt van wakker liggen, paniekaanvallen krijgen etc.
Grr!
Nu heb ik bv een zenuwtje in mijn knieholte die ik steeds voel, het voelt aan als (ik weet dat dat niet kan) of je je bloed voelt borrelen, alsof er lucht in dat bloedvat zit.
ik naar de dokter (ik denk, linkerbeen, oh als t maar geen vaatproblemen zijn, gegoogled, bang voor hartproblemen etc)
dokter even wat onderzocht en zij dat t een zenuw was.
ik had gehoopt op een doppleronderzoek (dan checken ze of je geen vaatvernauwingen hebt) maar werd naar huis gestuurd met het gaat wel over.
mijn hypo heeft vooral te maken met angst voor hartproblemen. (mijn paps is hartpatient)
Gelukkig weet ik diep van binnen dat ik niets heb maar soms komt die angst naar boven en kan ik daar echt van wakker liggen, paniekaanvallen krijgen etc.
Grr!
Nu heb ik bv een zenuwtje in mijn knieholte die ik steeds voel, het voelt aan als (ik weet dat dat niet kan) of je je bloed voelt borrelen, alsof er lucht in dat bloedvat zit.
ik naar de dokter (ik denk, linkerbeen, oh als t maar geen vaatproblemen zijn, gegoogled, bang voor hartproblemen etc)
dokter even wat onderzocht en zij dat t een zenuw was.
ik had gehoopt op een doppleronderzoek (dan checken ze of je geen vaatvernauwingen hebt) maar werd naar huis gestuurd met het gaat wel over.
mijn hypo heeft vooral te maken met angst voor hartproblemen. (mijn paps is hartpatient)
zaterdag 3 juli 2010 om 00:03
zaterdag 3 juli 2010 om 11:50
Hoi Belle10
Wat fijn dat jij je beter voelt! Ik heb veel vragen over AD.
Welke heb jij geslikt? (of slik je nog?), had je bijwerkingen? Na heoveel tijd ging het werken? Wat is nou het verschil met AD?
Ik heb chronische hyperventilatie, dusdanig dat het mijn leven beinvloed. Ik werk bijna niet meer, ga bijna nergens meer heen (behalve waar het vertrouwd is, zoals ouders, buurvrouw, winkels, school kids etc).
Gisteravond hadden wij een feest bijvoorbeeld. Ik heb het letterlijk spaans benauwd gehad de hele avond. Ik sta dan te trillen op mijn benen, ben dizzy en kan niet langer praten dan 2 minuten met iemand omdat ik het zo benauwd heb en het gevoel heb dat ik van mijn stokkie kan gaan.
Vanavond hebben wij bij vrienden een bbq. Ik weet nu al dat ik helemaal verstijfd ben van binnen als ik daar ben en het niet langer dan een uurtje uithou.
Ik ben er zo intens verdrietig van, ik wil LEVEN, GENIETEN en zorgeloos mijn ding doen.
Ik denk al langer na over AD maar durf niet zo geod, de een zweert erbij en de ander verklaart je voor gek. Hoop dat je je ervaring wilt delen hier!
Liefs Sal
Wat fijn dat jij je beter voelt! Ik heb veel vragen over AD.
Welke heb jij geslikt? (of slik je nog?), had je bijwerkingen? Na heoveel tijd ging het werken? Wat is nou het verschil met AD?
Ik heb chronische hyperventilatie, dusdanig dat het mijn leven beinvloed. Ik werk bijna niet meer, ga bijna nergens meer heen (behalve waar het vertrouwd is, zoals ouders, buurvrouw, winkels, school kids etc).
Gisteravond hadden wij een feest bijvoorbeeld. Ik heb het letterlijk spaans benauwd gehad de hele avond. Ik sta dan te trillen op mijn benen, ben dizzy en kan niet langer praten dan 2 minuten met iemand omdat ik het zo benauwd heb en het gevoel heb dat ik van mijn stokkie kan gaan.
Vanavond hebben wij bij vrienden een bbq. Ik weet nu al dat ik helemaal verstijfd ben van binnen als ik daar ben en het niet langer dan een uurtje uithou.
Ik ben er zo intens verdrietig van, ik wil LEVEN, GENIETEN en zorgeloos mijn ding doen.
Ik denk al langer na over AD maar durf niet zo geod, de een zweert erbij en de ander verklaart je voor gek. Hoop dat je je ervaring wilt delen hier!
Liefs Sal
zaterdag 3 juli 2010 om 23:48
Hallo!
Al van jongs af aan heb ik last van hyperventilatie. 3 jaar geleden een angststoornis ontwikkeld (emetofobie, fobie voor overgeven) en een jaar geleden erg veel last gehad van chronische hyperventilatie. Voor de angststoornis heb ik Cognitieve Gedragstherapie gehad en na een half jaar ging het weer redelijk goed met me. Tot ik dus die chronische hyperventilatie kreeg. Ook hiervoor ben ik in therapie gegaan, en wederom was het na ongeveer een half jaar over.
Nu merk ik dat ik mezelf weer gek maak met van alles en nog wat. De fobie en hyperventilatie waren er niet voor niets; ik vertrouw mijn eigen lichaam gewoon niet en ben overbezorgd over alles. Ik ben bang voor een hartaanval, vang om flauw te vallen, bang om over te geven, bang om ernstig ziek te worden, bang om maar iets met het ziekenhuis te maken te krijgen etc. De hyperventilatie is ook weer geregeld terug, alhoewel ik deze met oefeningen nu aardig in bedwang weet te houden. Het komt vooral op tijdens zwakke momenten.
Momenteel zit ik erg met mijn blaas in de knoei. Ik heb last van mijn onderbuik en rechterlies en moet vaak plassen. Ik vertrouwde de boel niet dus heb de dokterswacht gebeld. Ik moest maar even langskomen met wat urine. Na een half uur daar in enorme spanning zitten wachten (Ik leg dan de link: Ziekenhuis, zieke mensen, kan ik misschien niet tegen, ga zo vast flauwvallen etc.) Uiteindelijk bleek ik nog geen blaasontsteking te hebben, maar er zat wel iets van dat in mijn urine wat misschien een ontsteking zou kunnen worden. Advies was veel drinken en dan was de kans groot dat ik het er uit zou plassen. Echt gerustgesteld ben ik niet, ik voel het nog steeds en ik kan het maar niet loslaten. En juist doordat ik steeds met mijn blaas bezig ben voel ik het continue en zal de "pijn" erger zijn dan het in werkelijkheid is. Ik woon alleen, en dat baart me nog meer zorgen, wat als ik straks te ziek ben om naar het ziekenhuis te gaan?
Zo gaat het eigenlijk elke week bij een andere kwaal. Ik wordt gewoon echt ziek van mezelf. Maar ik weet ook heel goed dat het allemaal angst is, en dat ik het onder controle kan krijgen. Ik wil op zich wel weer in therapie maar durf het gewoon niet mijn ouders of vriend te vertellen. Ik ben al 2x in therapie, dus ik weet toch wat ik moet doen nu?
Al van jongs af aan heb ik last van hyperventilatie. 3 jaar geleden een angststoornis ontwikkeld (emetofobie, fobie voor overgeven) en een jaar geleden erg veel last gehad van chronische hyperventilatie. Voor de angststoornis heb ik Cognitieve Gedragstherapie gehad en na een half jaar ging het weer redelijk goed met me. Tot ik dus die chronische hyperventilatie kreeg. Ook hiervoor ben ik in therapie gegaan, en wederom was het na ongeveer een half jaar over.
Nu merk ik dat ik mezelf weer gek maak met van alles en nog wat. De fobie en hyperventilatie waren er niet voor niets; ik vertrouw mijn eigen lichaam gewoon niet en ben overbezorgd over alles. Ik ben bang voor een hartaanval, vang om flauw te vallen, bang om over te geven, bang om ernstig ziek te worden, bang om maar iets met het ziekenhuis te maken te krijgen etc. De hyperventilatie is ook weer geregeld terug, alhoewel ik deze met oefeningen nu aardig in bedwang weet te houden. Het komt vooral op tijdens zwakke momenten.
Momenteel zit ik erg met mijn blaas in de knoei. Ik heb last van mijn onderbuik en rechterlies en moet vaak plassen. Ik vertrouwde de boel niet dus heb de dokterswacht gebeld. Ik moest maar even langskomen met wat urine. Na een half uur daar in enorme spanning zitten wachten (Ik leg dan de link: Ziekenhuis, zieke mensen, kan ik misschien niet tegen, ga zo vast flauwvallen etc.) Uiteindelijk bleek ik nog geen blaasontsteking te hebben, maar er zat wel iets van dat in mijn urine wat misschien een ontsteking zou kunnen worden. Advies was veel drinken en dan was de kans groot dat ik het er uit zou plassen. Echt gerustgesteld ben ik niet, ik voel het nog steeds en ik kan het maar niet loslaten. En juist doordat ik steeds met mijn blaas bezig ben voel ik het continue en zal de "pijn" erger zijn dan het in werkelijkheid is. Ik woon alleen, en dat baart me nog meer zorgen, wat als ik straks te ziek ben om naar het ziekenhuis te gaan?
Zo gaat het eigenlijk elke week bij een andere kwaal. Ik wordt gewoon echt ziek van mezelf. Maar ik weet ook heel goed dat het allemaal angst is, en dat ik het onder controle kan krijgen. Ik wil op zich wel weer in therapie maar durf het gewoon niet mijn ouders of vriend te vertellen. Ik ben al 2x in therapie, dus ik weet toch wat ik moet doen nu?
zondag 4 juli 2010 om 01:57
Ik heb al deze berichten doorgelezen van dit topic en god o god wat heb ik met jullie te doen ... En ik herken het zo .... echt, alles wat er hier geschreven wordt... ik heb er ook last van gehad. Je bent niet echt ziek en je weet dat maar toch er is iets / een soort van saboteur die je iedere keer weer voor het lapje houdt. Zo raar!
Ik heb zelf ook cognitieve gedragstherapie gedaan en dat heeft wel even geholpen maar op 1 of andere manier is dat niet blijven hangen .....
En dat is ook niet zo gek want cognitieve gedragstherapie gaat uit van wat er in je hoofd zich afspeelt, terwijl dat er niet toe doet. Je bent in de war vanwege je lijf en dat is dus ook wat je moet fixen. Je moet weer contact krijgen met je lijf.
Ik ga nu naar een haptonoom, hij brengt me weer in contact met mijn lichaam, en dat werkt ....
Google eens op haptonomie. Ik denk dat je daar nog wel eens wat aan kunt hebben omdat je daardoor weer leert op je lichaam te vertrouwen ....
en dat is juist wat je nodig hebt. Dat je verstand werkt, dat weet je, zonder meer, het werkt teveel ..... je moet terug naar je gevoel ....
Sterkte allemaal!!!
Ik heb zelf ook cognitieve gedragstherapie gedaan en dat heeft wel even geholpen maar op 1 of andere manier is dat niet blijven hangen .....
En dat is ook niet zo gek want cognitieve gedragstherapie gaat uit van wat er in je hoofd zich afspeelt, terwijl dat er niet toe doet. Je bent in de war vanwege je lijf en dat is dus ook wat je moet fixen. Je moet weer contact krijgen met je lijf.
Ik ga nu naar een haptonoom, hij brengt me weer in contact met mijn lichaam, en dat werkt ....
Google eens op haptonomie. Ik denk dat je daar nog wel eens wat aan kunt hebben omdat je daardoor weer leert op je lichaam te vertrouwen ....
en dat is juist wat je nodig hebt. Dat je verstand werkt, dat weet je, zonder meer, het werkt teveel ..... je moet terug naar je gevoel ....
Sterkte allemaal!!!
zondag 4 juli 2010 om 10:20
Hallo allemaal!! En jeetje, wat een reacties!!
Salle,
Wat vervelend dat het even minder ging, juist omdat het die dag ervoor zo goed ging! Veel mensen bijelkaar zorgt inderdaad voor mensen met hyperventilatie vaak voor lastige situaties. Maar je bent er wel naartoe gegaan! Zelf vermijd ik dat soort dingen sowieso al, hoe slecht dat ook is...want uiteindelijk durf je niks meer. Heb je dan ook dat je na de tijd een rotgevoel krijgt, omdat je bent weggelopen?
Boodschappen doen is voor mij ook nooit vanzelfsprekend. Ik heb zelfs weleens wanneer ik bij de kassa aankom, en de rij is lang, of er staat een bekende, dat ik nog een rondje winkel doe. Haha, wat erg hè?
De psych. geeft me niet echt veel opdrachten mee, ik moet eigenlijk de dingen doen die ik altijd laat en die ik niet durf. In eerste instantie dacht ik: ach, dat doe ik wel even... maar zo is het niet. Automatisch kies ik voor de makkelijke weg, dus ik moet echt veranderen maar hoe?! Het zit al zo diep in me.
De huisarts en ook de psych raden me AD aan, maar ik durf er niet aan te beginnen, ben ook daar bang voor en wat als ik er nooit meer vanaf kom.
De laatste dagen ben ik weer wat angstiger geworden. Zo'n raar onbestemd gevoel alsof er iets ergs gaat gebeuren en weer die angst voor mijn eigen lichaam.
Hoe gaat het met jou nu?
Groetjes, Demie
Salle,
Wat vervelend dat het even minder ging, juist omdat het die dag ervoor zo goed ging! Veel mensen bijelkaar zorgt inderdaad voor mensen met hyperventilatie vaak voor lastige situaties. Maar je bent er wel naartoe gegaan! Zelf vermijd ik dat soort dingen sowieso al, hoe slecht dat ook is...want uiteindelijk durf je niks meer. Heb je dan ook dat je na de tijd een rotgevoel krijgt, omdat je bent weggelopen?
Boodschappen doen is voor mij ook nooit vanzelfsprekend. Ik heb zelfs weleens wanneer ik bij de kassa aankom, en de rij is lang, of er staat een bekende, dat ik nog een rondje winkel doe. Haha, wat erg hè?
De psych. geeft me niet echt veel opdrachten mee, ik moet eigenlijk de dingen doen die ik altijd laat en die ik niet durf. In eerste instantie dacht ik: ach, dat doe ik wel even... maar zo is het niet. Automatisch kies ik voor de makkelijke weg, dus ik moet echt veranderen maar hoe?! Het zit al zo diep in me.
De huisarts en ook de psych raden me AD aan, maar ik durf er niet aan te beginnen, ben ook daar bang voor en wat als ik er nooit meer vanaf kom.
De laatste dagen ben ik weer wat angstiger geworden. Zo'n raar onbestemd gevoel alsof er iets ergs gaat gebeuren en weer die angst voor mijn eigen lichaam.
Hoe gaat het met jou nu?
Groetjes, Demie
zondag 4 juli 2010 om 10:46
Hoi Demie en anderen!
Iemand schreef dat cognitieve gedragstherapie tijdelijk even werkte maar dat het daarna weer terug kwam. Daar ben ik ook een beetje bang voor (waarvoor ben ik eigenlik niet bang;-) ).
Oh Demie, zo her-ken-baar! dat verhaal van de supermarkt. Als je een bekende ziet nog even een rondje door de winkel lopen...
Wat mij opgevallen is (ik moet nu alles opschrijven van de psych) is dat ik "bang" wordt op het moment dat ik de bekende zie. Als ik daadwerkelijk met diegene praat dan wordt het minder.
Vandaag naar het strand, ik weet nu al niet hoe ik het heb. We gaan met vrienden. Die vrienden waren hier net om nog even koffie te drinken. Zit nu letterlijk bij te komen van hun bezoek (ze zijn 30 min binnen geweest). Man is met vrienden en kinderen al naar het strand en ik kom zo. Maar zit me nu al op te vreten....
Demie; hoe vul jij je dagen in? en wat weerhoud jou van de AD?
Iemand schreef dat cognitieve gedragstherapie tijdelijk even werkte maar dat het daarna weer terug kwam. Daar ben ik ook een beetje bang voor (waarvoor ben ik eigenlik niet bang;-) ).
Oh Demie, zo her-ken-baar! dat verhaal van de supermarkt. Als je een bekende ziet nog even een rondje door de winkel lopen...
Wat mij opgevallen is (ik moet nu alles opschrijven van de psych) is dat ik "bang" wordt op het moment dat ik de bekende zie. Als ik daadwerkelijk met diegene praat dan wordt het minder.
Vandaag naar het strand, ik weet nu al niet hoe ik het heb. We gaan met vrienden. Die vrienden waren hier net om nog even koffie te drinken. Zit nu letterlijk bij te komen van hun bezoek (ze zijn 30 min binnen geweest). Man is met vrienden en kinderen al naar het strand en ik kom zo. Maar zit me nu al op te vreten....
Demie; hoe vul jij je dagen in? en wat weerhoud jou van de AD?
zondag 4 juli 2010 om 10:51
Shivaatje,
Wat je voelt bij je knie dat herken ik. Een tijdje geleden had ik hetzelfde bij mijn hart. ( dacht ik ) Ik dacht dat mijn bloed niet goed doorstroomde en het gevoel bleef maar hangen omdat ik er zo op lette. Maar toen ik een keer werd afgeleid merkte ik dat ik het even niet had gevoeld en vanaf dat moment was het weg.
Je weet vast veel over hartaandoeningen en de symptomen die daarbij horen vanwege je vader.
Belle,
Ik wil je eigenlijk dezelfde vragen stellen als Salle over AD. Kun je daar wat meer over vertellen? Ik durf er niet aan te beginnen maar soms twijfel ik ook omdat het misschien de enige manier is om me beter te gaan voelen.
Chocolate,
Ik denk dat je ouders en vriend ook graag willen dat het goed met je gaat en dat je je goed voelt. Als jij denkt dat therapie jou daarbij kan helpen dan zou ik dat gewoon doen. De vorige keren heeft het jou ook geholpen, dus grote kans dat het nu ook weer gaat werken. Je doet het voor jezelf, wat een ander er ook van zou denken. Maar de mensen om je heen zullen je juist steunen.
Over de pijn; ik denk ook hoe meer je er bij nadenkt, hoe erger het wordt. Het is zelfs bewezen dat pijn erger kan worden door er steeds bij stil te staan.
En dat het iedere week iets anders is, dat herken ik zo en dat is zo vermoeiend... hoop dat je de stap neemt om toch in therapie te gaan!
Goldfish,
Ik krijg ook o.a.cognitieve therapie, maar als ik daar zo zit dan weet ik wel dat de psych. gelijk heeft met wat hij zegt, maar het voelt zo anders. Ik weet heel goed dat het vaak niet realistisch is hoe ik het voel en hoe ik denk, dus ik ben bang dat deze therapie niet bij mij past.
Een ex-collega had een tijdje geleden last van hyperventilatie en ik weet dat ze toen ook naar een haptonoom is geweest. Zelf had ik er nog nooit van gehoord en ik weet ook niet hoe het verder afgelopen is omdat we geen contact meer hebben.
Ik zal er eens verder naar informeren, misschien kan het ook iets voor mij zijn.
Bedankt voor de tip!
Wat je voelt bij je knie dat herken ik. Een tijdje geleden had ik hetzelfde bij mijn hart. ( dacht ik ) Ik dacht dat mijn bloed niet goed doorstroomde en het gevoel bleef maar hangen omdat ik er zo op lette. Maar toen ik een keer werd afgeleid merkte ik dat ik het even niet had gevoeld en vanaf dat moment was het weg.
Je weet vast veel over hartaandoeningen en de symptomen die daarbij horen vanwege je vader.
Belle,
Ik wil je eigenlijk dezelfde vragen stellen als Salle over AD. Kun je daar wat meer over vertellen? Ik durf er niet aan te beginnen maar soms twijfel ik ook omdat het misschien de enige manier is om me beter te gaan voelen.
Chocolate,
Ik denk dat je ouders en vriend ook graag willen dat het goed met je gaat en dat je je goed voelt. Als jij denkt dat therapie jou daarbij kan helpen dan zou ik dat gewoon doen. De vorige keren heeft het jou ook geholpen, dus grote kans dat het nu ook weer gaat werken. Je doet het voor jezelf, wat een ander er ook van zou denken. Maar de mensen om je heen zullen je juist steunen.
Over de pijn; ik denk ook hoe meer je er bij nadenkt, hoe erger het wordt. Het is zelfs bewezen dat pijn erger kan worden door er steeds bij stil te staan.
En dat het iedere week iets anders is, dat herken ik zo en dat is zo vermoeiend... hoop dat je de stap neemt om toch in therapie te gaan!
Goldfish,
Ik krijg ook o.a.cognitieve therapie, maar als ik daar zo zit dan weet ik wel dat de psych. gelijk heeft met wat hij zegt, maar het voelt zo anders. Ik weet heel goed dat het vaak niet realistisch is hoe ik het voel en hoe ik denk, dus ik ben bang dat deze therapie niet bij mij past.
Een ex-collega had een tijdje geleden last van hyperventilatie en ik weet dat ze toen ook naar een haptonoom is geweest. Zelf had ik er nog nooit van gehoord en ik weet ook niet hoe het verder afgelopen is omdat we geen contact meer hebben.
Ik zal er eens verder naar informeren, misschien kan het ook iets voor mij zijn.
Bedankt voor de tip!
zondag 4 juli 2010 om 11:01
Over de haptonoom; dat heb ik ook gedaan, afgelopen winter. Het is praten in combinatie met aanrakingen. Bij mij kwam er wat uit, wat ontzettend klopte. (ik schakel mijn gevoel uit als anderen iets van me willen/vragen om de ander geheel te kunnen pleasen) Ik ga dus voorbij aan mijn grenzen. Nou dat kwam eruit en ik ben het er volledig mee eens maar hey, ik heb nog steeds hyperventilatie en angst! Ik hoop voor anderen dat het helpt natuurlijk, het heeft mij alleen inzichten gegeven.
Demie wat jij zegt over de psych; ik begrijp ook precies wat hij zegt, maar zo voelt het niet!!
Als ik jullie verhalen lees, dan kan ik jullie prima vertellen dat het totaal niet reeel is, dat je een verkeerd denkpatroon hebt etc etc.
Dat weet ik ook van mezelf maar het werkt niet ;-(
Gister ook de bbq gehad, wat natuurlijk fout ging, toen zei ik gisteravond tegen mijn man; "het is klaar, ik ga het ook niet meer proberen, mijn leven speelt zich nu af in huis, school kids en de winkesl.
En nu heb ik net toch weer toegezegd om naar het strand te komen......
Demie wat jij zegt over de psych; ik begrijp ook precies wat hij zegt, maar zo voelt het niet!!
Als ik jullie verhalen lees, dan kan ik jullie prima vertellen dat het totaal niet reeel is, dat je een verkeerd denkpatroon hebt etc etc.
Dat weet ik ook van mezelf maar het werkt niet ;-(
Gister ook de bbq gehad, wat natuurlijk fout ging, toen zei ik gisteravond tegen mijn man; "het is klaar, ik ga het ook niet meer proberen, mijn leven speelt zich nu af in huis, school kids en de winkesl.
En nu heb ik net toch weer toegezegd om naar het strand te komen......
zondag 4 juli 2010 om 11:21
Goedemorgen!
Demie25,
Wat mij hielp bij de dingen weer moeten gaan doen die ik niet durf was om het met kleine stapjes te gaan doen. Durf je bijvoorbeeld niet naar een groot warenhuis, dan is de eerste stap naar een klein winkeltje, vervolgens een iets grotere, desnoods als tussenstap dat je alleen maar voor de winkel gaat staan of dat je iemand meeneemt. Daarna de winkel in, dan voor het grote warenhuis staan op een rustig moment van de dag, daarna op een druk moment etc. Bij elke stap moest ik omschrijven wat ik precies voelde en het een cijfer geven op schaal van 1 tot 10 waarvan 1 heel eng was en 10 helemaal niet. Als ik dan een 6 of hoger had gegeven aan een situatie was ik klaar voor de volgende stap.
Het klinkt heel kinderachtig en makkelijk, maar toen heeft het mij geholpen!
Aan de ene kant wil ik weer in therapie,maar aan de andere kant denk ik: dat kan ik toch zelf wel? Ik weet wat er wordt behandeld, ik ken heel veel oefeningen etc. Ik heb al veel geld uit gegeven aan therapieën en wil dat eigenlijk niet meer. Financieel houdt het me dus ook tegen, ik studeer nog en mijn spaarpot is niet groot. Ik weet dat mijn ouders en vriend me zullen steunen, maar vooral de eerste reactie ben ik bang voor. Dit zal namelijk waarschijnlijk iets zijn van: Niet alweer he? (En dan rollen met de ogen) Mijn vriend is erg bang dat het weer net zo met me gaat als een jaar geleden met de hyperventilatie, en in principe ben ik op de goede weg wil ik dat weer bereiken. Ik word echt doodmoe van mezelf, van het eeuwige onzekere en de altijd maar aanwezige angsten. Misschien is een haptonoom ook iets voor mij....Maar behandelen zij ook iets op psychiatrisch vlak of is het puur oefeningen om hyperventilatie onder controle te krijgen?
Oja, ik vroeg me af hoe jullie op vakantie gaan. Ik ga over een week en ik zie er vreselijk tegen op; Wat als ik daar ziek wordt?
Demie25,
Wat mij hielp bij de dingen weer moeten gaan doen die ik niet durf was om het met kleine stapjes te gaan doen. Durf je bijvoorbeeld niet naar een groot warenhuis, dan is de eerste stap naar een klein winkeltje, vervolgens een iets grotere, desnoods als tussenstap dat je alleen maar voor de winkel gaat staan of dat je iemand meeneemt. Daarna de winkel in, dan voor het grote warenhuis staan op een rustig moment van de dag, daarna op een druk moment etc. Bij elke stap moest ik omschrijven wat ik precies voelde en het een cijfer geven op schaal van 1 tot 10 waarvan 1 heel eng was en 10 helemaal niet. Als ik dan een 6 of hoger had gegeven aan een situatie was ik klaar voor de volgende stap.
Het klinkt heel kinderachtig en makkelijk, maar toen heeft het mij geholpen!
Aan de ene kant wil ik weer in therapie,maar aan de andere kant denk ik: dat kan ik toch zelf wel? Ik weet wat er wordt behandeld, ik ken heel veel oefeningen etc. Ik heb al veel geld uit gegeven aan therapieën en wil dat eigenlijk niet meer. Financieel houdt het me dus ook tegen, ik studeer nog en mijn spaarpot is niet groot. Ik weet dat mijn ouders en vriend me zullen steunen, maar vooral de eerste reactie ben ik bang voor. Dit zal namelijk waarschijnlijk iets zijn van: Niet alweer he? (En dan rollen met de ogen) Mijn vriend is erg bang dat het weer net zo met me gaat als een jaar geleden met de hyperventilatie, en in principe ben ik op de goede weg wil ik dat weer bereiken. Ik word echt doodmoe van mezelf, van het eeuwige onzekere en de altijd maar aanwezige angsten. Misschien is een haptonoom ook iets voor mij....Maar behandelen zij ook iets op psychiatrisch vlak of is het puur oefeningen om hyperventilatie onder controle te krijgen?
Oja, ik vroeg me af hoe jullie op vakantie gaan. Ik ga over een week en ik zie er vreselijk tegen op; Wat als ik daar ziek wordt?
zondag 4 juli 2010 om 12:12
Hoi Salle en Demie,
Ik vond het ook erg eng om aan de AD te beginnen, maar in goed overleg met huisarts en psych toch begonnen. Ik gebruik paraxotine, begonnen met 30mg, de eerste week was verschrikkelijk. Trillen, duizelig etc. Maar daarna echt super. Ik kan nu met gemak weer naar concerten, feestjes zonder dat ik het liefst gelijk weer zou willen omdraaien. Ook zijn mijn negatieve gedachten over ziek zijn echt bijna weg, heel af en toe steekt het nog de kop op, maar dat zal de aard van het beestje wel zijn denk ik!
Ik ben nu inmiddels na anderhalf jaar heeel rustig aan het afbouwen en zit nu op 10mg.
Mochten jullie meer willen weten dan vraag maar
Liefs Belle
Ik vond het ook erg eng om aan de AD te beginnen, maar in goed overleg met huisarts en psych toch begonnen. Ik gebruik paraxotine, begonnen met 30mg, de eerste week was verschrikkelijk. Trillen, duizelig etc. Maar daarna echt super. Ik kan nu met gemak weer naar concerten, feestjes zonder dat ik het liefst gelijk weer zou willen omdraaien. Ook zijn mijn negatieve gedachten over ziek zijn echt bijna weg, heel af en toe steekt het nog de kop op, maar dat zal de aard van het beestje wel zijn denk ik!
Ik ben nu inmiddels na anderhalf jaar heeel rustig aan het afbouwen en zit nu op 10mg.
Mochten jullie meer willen weten dan vraag maar
Liefs Belle
