Psyche
alle pijlers
Down, zo voel ik me
dinsdag 13 juli 2010 om 13:17
Om te beginnen, ik vind het ontzettend eng, spannend en misschien zelfs wel opluchtend tegelijk om een topic te openen.
Ik lees al een tijdje mee op dit forum, comment niet zo vaak. Ik waardeer de eerlijkheid ontzettend. Mijn doel is eigenlijk om het van me af te schrijven, maar als jullie het zouden willen lezen en misschien zelfs willen commenten, zou ik dat erg fijn vinden.
Tja, waar begin ik? Ik denk met te vertellen wat me het meest dwarszit op het moment, namelijk mezelf en mijn gemoedstoestand. De laatste jaren ben ik erg veel down. Ik had ook regelmatig ups, maar de laatste paar maanden ben ik vooral down.
Vanaf mijn 4-16e (ben nu 24 jaar) is er veel gebeurd in mijn leven. Ik zou er graag meer over vertellen, maar ben bang dat ik dan te herkenbaar ben (heb dat gevoel eigenlijk nu al).
Vanaf mijn 16e - 18e in een pleeggezin gewoond, omdat de thuissituatie niet meer te houden was.
Vanaf mijn 16e bij GGZ en haptonoom gelopen. Ondertussen al een jaar of twee niet meer bij GGZ. Ben gediagnosticeerd met dysthyme stoornis, en ben eigenlijk 'weggestuurd' daar (hulpverlener ging op een andere locatie werken en vertelde me in de laatste 5 minuten dat onze sessies ook waren afgelopen). Is trouwens verder niet van belang. Loop nog wel steeds bij een haptonoom.
Ik weet eigenlijk niet of het wel zin heeft om te vertellen uit wat voor nest ik kom, wat er allemaal is gebeurd etc etc.
Waar het op neer komt is dat ik me al maanden erg down voel. Ik zie op tegen elke dag, ben oververmoeid, besluiteloos, voel me waardeloos, ben verdrietig. Ik heb eerlijk gezegd geen zin meer in het leven. Niet als ik me zo voel en het leven op deze manier ervaar.
Begrijp me trouwens niet verkeerd, ik ben al jaren aan het vechten tegen deze stomme gedachten en gevoelens. Ergens in mijn hoofd zit het zinnetje; 'je kan je wel gelukkig voelen als je maar je best doet'. En dus ben ik elke dag in strijd met mijn gevoelens en gedachten, omdat ik denk dat ik mezelf ervan moet overtuigen dat ik me aanstel, dat als ik maar hard genoeg mijn best doe, ik me wel anders ga voelen.
Het lukt alleen niet en ik ben ondertussen zo moe.
Wat meer over mezelf op dit moment; Ik ben dus 24 jaar, woon 6 jaar op mezelf, samen met mijn vriend waar ik ook 6 jaar mee ben. Ben bijna HBO afgestudeerd. Heb drie baantjes (waarvan ik er bij 1 eigenlijk niet werk; invalkracht)
Sorry, ik weet eigenlijk gewoon niet zo goed wat ik wil met dit topic.
Ik heb het idee en ook het gevoel dat hulp zoeken geen zin heeft. Ik word dan weer behandeld voor de dysthyme stoornis, en dan gaat het waarschijnlijk ook wel 1 of 2 maanden weer goed, om vervolgens me weer zo te voelen.
Elke dag blijf ik trouwens wel mijn dingen doen; school, werken, huishouden. Het liefst zou ik alles afzeggen en wegkruipen onder de dekens, maar ik weet dat dat ook niet werkt. Dus ik blijf doorgaan met mijn leven en me zo te voelen.
Ik vind mezelf ontzettend aanstellerig klinken, ook omdat het zo 'definitief' staat allemaal, maar mijn gedachten zijn een grote warboel op het moment (terwijl ik tegelijk alles probeer buiten te sluiten). Ik vind het moeilijk om dit zo neer te zetten want ik denk nog steeds 'stel je niet zo aan, kom op, doorgaan'
Ik kan me voorstellen dat deze lap tekst niet makkelijk leest en er grote gaten inzitten wat betreft informatie. Als er vragen zijn, please say so want dan probeer ik het wat te verduidelijken.
In ieder geval alvast ontzettend bedankt voor het lezen. Ik zou willen dat ik het beter had kunnen verwoorden, zodat er ook een duidelijker beeld zou zijn. Ik heb het in ieder geval een beetje van me afgeschreven
Ik lees al een tijdje mee op dit forum, comment niet zo vaak. Ik waardeer de eerlijkheid ontzettend. Mijn doel is eigenlijk om het van me af te schrijven, maar als jullie het zouden willen lezen en misschien zelfs willen commenten, zou ik dat erg fijn vinden.
Tja, waar begin ik? Ik denk met te vertellen wat me het meest dwarszit op het moment, namelijk mezelf en mijn gemoedstoestand. De laatste jaren ben ik erg veel down. Ik had ook regelmatig ups, maar de laatste paar maanden ben ik vooral down.
Vanaf mijn 4-16e (ben nu 24 jaar) is er veel gebeurd in mijn leven. Ik zou er graag meer over vertellen, maar ben bang dat ik dan te herkenbaar ben (heb dat gevoel eigenlijk nu al).
Vanaf mijn 16e - 18e in een pleeggezin gewoond, omdat de thuissituatie niet meer te houden was.
Vanaf mijn 16e bij GGZ en haptonoom gelopen. Ondertussen al een jaar of twee niet meer bij GGZ. Ben gediagnosticeerd met dysthyme stoornis, en ben eigenlijk 'weggestuurd' daar (hulpverlener ging op een andere locatie werken en vertelde me in de laatste 5 minuten dat onze sessies ook waren afgelopen). Is trouwens verder niet van belang. Loop nog wel steeds bij een haptonoom.
Ik weet eigenlijk niet of het wel zin heeft om te vertellen uit wat voor nest ik kom, wat er allemaal is gebeurd etc etc.
Waar het op neer komt is dat ik me al maanden erg down voel. Ik zie op tegen elke dag, ben oververmoeid, besluiteloos, voel me waardeloos, ben verdrietig. Ik heb eerlijk gezegd geen zin meer in het leven. Niet als ik me zo voel en het leven op deze manier ervaar.
Begrijp me trouwens niet verkeerd, ik ben al jaren aan het vechten tegen deze stomme gedachten en gevoelens. Ergens in mijn hoofd zit het zinnetje; 'je kan je wel gelukkig voelen als je maar je best doet'. En dus ben ik elke dag in strijd met mijn gevoelens en gedachten, omdat ik denk dat ik mezelf ervan moet overtuigen dat ik me aanstel, dat als ik maar hard genoeg mijn best doe, ik me wel anders ga voelen.
Het lukt alleen niet en ik ben ondertussen zo moe.
Wat meer over mezelf op dit moment; Ik ben dus 24 jaar, woon 6 jaar op mezelf, samen met mijn vriend waar ik ook 6 jaar mee ben. Ben bijna HBO afgestudeerd. Heb drie baantjes (waarvan ik er bij 1 eigenlijk niet werk; invalkracht)
Sorry, ik weet eigenlijk gewoon niet zo goed wat ik wil met dit topic.
Ik heb het idee en ook het gevoel dat hulp zoeken geen zin heeft. Ik word dan weer behandeld voor de dysthyme stoornis, en dan gaat het waarschijnlijk ook wel 1 of 2 maanden weer goed, om vervolgens me weer zo te voelen.
Elke dag blijf ik trouwens wel mijn dingen doen; school, werken, huishouden. Het liefst zou ik alles afzeggen en wegkruipen onder de dekens, maar ik weet dat dat ook niet werkt. Dus ik blijf doorgaan met mijn leven en me zo te voelen.
Ik vind mezelf ontzettend aanstellerig klinken, ook omdat het zo 'definitief' staat allemaal, maar mijn gedachten zijn een grote warboel op het moment (terwijl ik tegelijk alles probeer buiten te sluiten). Ik vind het moeilijk om dit zo neer te zetten want ik denk nog steeds 'stel je niet zo aan, kom op, doorgaan'
Ik kan me voorstellen dat deze lap tekst niet makkelijk leest en er grote gaten inzitten wat betreft informatie. Als er vragen zijn, please say so want dan probeer ik het wat te verduidelijken.
In ieder geval alvast ontzettend bedankt voor het lezen. Ik zou willen dat ik het beter had kunnen verwoorden, zodat er ook een duidelijker beeld zou zijn. Ik heb het in ieder geval een beetje van me afgeschreven
dinsdag 13 juli 2010 om 13:50
hey futurelegend,
ik heb dit jaar twee maanden doorgebracht op de paaz, omdat ik een (postnatale) depressie had. Ik deed precies waar jij ook zin in hebt, kroop in bed en verder niks meer. Nu gaat het wel aardig goed, en volgende maand ga ik weer werken. Maar goed, genoeg over mij, ik wilde eigenlijk zeggen dat ik dat gevoel herken en het erg voor je vind. Mensen kunnen wel zeggen 'geef je zelf een schop onder de kont' maar zo werkt het niet.. Heb je wel medicatie? (of heb ik daar overheen gelezen)
sterkte in elk geval!!
ik heb dit jaar twee maanden doorgebracht op de paaz, omdat ik een (postnatale) depressie had. Ik deed precies waar jij ook zin in hebt, kroop in bed en verder niks meer. Nu gaat het wel aardig goed, en volgende maand ga ik weer werken. Maar goed, genoeg over mij, ik wilde eigenlijk zeggen dat ik dat gevoel herken en het erg voor je vind. Mensen kunnen wel zeggen 'geef je zelf een schop onder de kont' maar zo werkt het niet.. Heb je wel medicatie? (of heb ik daar overheen gelezen)
sterkte in elk geval!!
dinsdag 13 juli 2010 om 14:21
@siesa; dank je wel
@zwolleneesje; was je tijd bij de paaz genoeg om jezelf sterk genoeg te voelen dat je volgende maand weer gaat werken? hoe ga je om met je depressie?
Ik heb AD gehad toen ik 17 was (erg veel ups en downs en suicidale gedachten). Heb ik hooguit 1 jaar genomen en ben toen gestopt. Was er toen erg vlak van geworden en daar ben ik nu juist een beetje bang voor (want als je downs hebt, kun je immers ook weer 'ups' krijgen en ik ben bang dat dat met AD helemaal weer wordt afgevlakt).
@Christiane04; dank je wel. Ik hoop je hier nog terug te zien
@zwolleneesje; was je tijd bij de paaz genoeg om jezelf sterk genoeg te voelen dat je volgende maand weer gaat werken? hoe ga je om met je depressie?
Ik heb AD gehad toen ik 17 was (erg veel ups en downs en suicidale gedachten). Heb ik hooguit 1 jaar genomen en ben toen gestopt. Was er toen erg vlak van geworden en daar ben ik nu juist een beetje bang voor (want als je downs hebt, kun je immers ook weer 'ups' krijgen en ik ben bang dat dat met AD helemaal weer wordt afgevlakt).
@Christiane04; dank je wel. Ik hoop je hier nog terug te zien
dinsdag 13 juli 2010 om 16:40
Je schrijft dat je je laatste jaren vaak down voelt en dat je een dysthyme stoornis hebt. Ik herken dat. Ik heb sinds mijn 17e (ben nu 35) in meerdere of mindere mate last van endogene (erfelijke depressies) met onderliggende dysthymie. Momenteel is het goed onder controle, maar feitelijk ben ik dus al mijn halve leven in meerdere of mindere mate depressief.
Zonder dat er een reden voor is. Simpelweg omdat de neurotransmitters in mijn hoofd niet goed werken. Vanwege de onderliggende dysthymie voel ik me eigenlijk heel vaak wat down. En herken dus wat je schrijft. Ook ik zie er vaak tegenop om een dag door te komen, ben oververmoeid, kan moeilijk besluiten nemen en ben vaak verdrietig.
Je schrijft dat je al jaren aan het vechten bent tegen deze gevoelens. Dat heb ik ook gedaan. Maar dat is een gevecht dat je hoe dan ook gaat verliezen. Ik ben nu meer aan het vechten om weer terug te komen in de maatschappij. Door een zware depressie twee jaar geleden, ben ik overspannen geraakt. Depressietechnisch gaat het allemaal wel weer, maar het valt me zwaar om weer volledig in de maatschappij mee te draaien. Werken, studeren, sociale contacten. Maar daar vecht ik dus voor.
Ik raad je aan om te stoppen met vechten tegen het neerslachtige gevoel, en te beginnen te vechten om het desondanks voor jezelf zo prettig mogelijk te maken.
Waarom denk je dat hulp zoeken geen zin heeft? Ik heb dat wel gedaan. Juist omdat ik weer volledig terug in de maatschappij wil komen. Ik mag dan wel moeten strijden tegen neerslachtigheid, ik wil dat niet doen vanuit een slachtoffer-rol, maar vanuit mijn kracht. Ik kan dat niet alleen. Ik moet dat leren. En daarom heb ik hulp gezocht. Als het even meezit, start ik in september met een traject van 3 maanden waarin ik weer op weg geholpen kan worden. Mijn neerslachtige gevoelens verdwijnen er niet van. Maar ik leer er wel beter mee om te gaan en, belangrijker nog, om weer volledig mee te kunnen doen.
Zonder dat er een reden voor is. Simpelweg omdat de neurotransmitters in mijn hoofd niet goed werken. Vanwege de onderliggende dysthymie voel ik me eigenlijk heel vaak wat down. En herken dus wat je schrijft. Ook ik zie er vaak tegenop om een dag door te komen, ben oververmoeid, kan moeilijk besluiten nemen en ben vaak verdrietig.
Je schrijft dat je al jaren aan het vechten bent tegen deze gevoelens. Dat heb ik ook gedaan. Maar dat is een gevecht dat je hoe dan ook gaat verliezen. Ik ben nu meer aan het vechten om weer terug te komen in de maatschappij. Door een zware depressie twee jaar geleden, ben ik overspannen geraakt. Depressietechnisch gaat het allemaal wel weer, maar het valt me zwaar om weer volledig in de maatschappij mee te draaien. Werken, studeren, sociale contacten. Maar daar vecht ik dus voor.
Ik raad je aan om te stoppen met vechten tegen het neerslachtige gevoel, en te beginnen te vechten om het desondanks voor jezelf zo prettig mogelijk te maken.
Waarom denk je dat hulp zoeken geen zin heeft? Ik heb dat wel gedaan. Juist omdat ik weer volledig terug in de maatschappij wil komen. Ik mag dan wel moeten strijden tegen neerslachtigheid, ik wil dat niet doen vanuit een slachtoffer-rol, maar vanuit mijn kracht. Ik kan dat niet alleen. Ik moet dat leren. En daarom heb ik hulp gezocht. Als het even meezit, start ik in september met een traject van 3 maanden waarin ik weer op weg geholpen kan worden. Mijn neerslachtige gevoelens verdwijnen er niet van. Maar ik leer er wel beter mee om te gaan en, belangrijker nog, om weer volledig mee te kunnen doen.
dinsdag 13 juli 2010 om 17:54
@Christiane04; Ik herken veel in wat je schrijft. Ik voel me ook vaak down, zonder reden. Maar tegelijkertijd heb ik zoveel dingen meegemaakt die ik niet heb verwerkt, dat die waarschijnlijk ook een grote rol spelen, bewust of onbewust.
Ik relativeer en rationaliseer heel veel situaties en denk dat ik ze op die manier heb verwerkt, maar aan mijn gevoel (en gedachten) merk ik dat dat niet zo is.
Jij hebt hulp gezocht bij de paaz? Eerst via je huisarts? Ik heb een paar jaar bij verschillende personen bij een GGZ-instelling gelopen, maar dat werkt niet voor mij. Ik ga daar zitten, praat een uurtje vol, en ga weer weg, zonder dat ik wat heb geleerd of nieuwe inzichten heb gekregen.
Ik heb er weleens aan gedacht om misschien een soort therapie (individueel of groeps?) te volgen, zodat ik technieken of methoden leer om om te gaan met deze nare gevoelens.
Op het moment draai ik nog helemaal mee in de maatschappij, en dat kan ik volgens mij ook blijven doen. Het lukt me op de een of andere manier toch heel vaak (wel 95% van de keren) om te gaan werken, naar school te gaan etc etc. Heb wel relatief gezien veel last van ziek zijn, lichamelijk. Mijn vriend en een vriendin van me denken wel dat er psychosomatische oorzaken aan verbonden zijn, ik weet het niet.
Ik weet ook niet zo goed bij wie ik als eerst 'mijn verhaal' moet doen, om in de juiste 'molen' terecht te komen en de hulp te krijgen die ik nodig heb. Ik weet dat ik misschien wel verschillende hulpverleners voorbij krijg en dat ik het contact moet afbreken als het niet klikt, maar ook dat vind ik moeilijk.
Het stomste van alles is nog dat ik zelf bijna afgestudeerd hulpverlener ben. Stemmetje in mijn hoofd; 'als je bijna afgestudeerd hulpverlener bent, dan kun je toch jezelf ook wel helpen?'
Ik relativeer en rationaliseer heel veel situaties en denk dat ik ze op die manier heb verwerkt, maar aan mijn gevoel (en gedachten) merk ik dat dat niet zo is.
Jij hebt hulp gezocht bij de paaz? Eerst via je huisarts? Ik heb een paar jaar bij verschillende personen bij een GGZ-instelling gelopen, maar dat werkt niet voor mij. Ik ga daar zitten, praat een uurtje vol, en ga weer weg, zonder dat ik wat heb geleerd of nieuwe inzichten heb gekregen.
Ik heb er weleens aan gedacht om misschien een soort therapie (individueel of groeps?) te volgen, zodat ik technieken of methoden leer om om te gaan met deze nare gevoelens.
Op het moment draai ik nog helemaal mee in de maatschappij, en dat kan ik volgens mij ook blijven doen. Het lukt me op de een of andere manier toch heel vaak (wel 95% van de keren) om te gaan werken, naar school te gaan etc etc. Heb wel relatief gezien veel last van ziek zijn, lichamelijk. Mijn vriend en een vriendin van me denken wel dat er psychosomatische oorzaken aan verbonden zijn, ik weet het niet.
Ik weet ook niet zo goed bij wie ik als eerst 'mijn verhaal' moet doen, om in de juiste 'molen' terecht te komen en de hulp te krijgen die ik nodig heb. Ik weet dat ik misschien wel verschillende hulpverleners voorbij krijg en dat ik het contact moet afbreken als het niet klikt, maar ook dat vind ik moeilijk.
Het stomste van alles is nog dat ik zelf bijna afgestudeerd hulpverlener ben. Stemmetje in mijn hoofd; 'als je bijna afgestudeerd hulpverlener bent, dan kun je toch jezelf ook wel helpen?'
dinsdag 13 juli 2010 om 18:43
hej ik bén afgestudeerd hulpverlener en nee, ik kan mezelf ook niet altijd helpen. Ik heb ook sinds mijn kindertijd oa een dysthyme stoornis. Zie het zelf als een soort grondstemming die dus in mijn geval vrij somber gekleurd is, zolang ik me herinner eigenlijk. Medicatie helpt niet, wel om te voorkomen dat ik er geen depressie overheen ontwikkel, maar niet tegen de dysthymie zelf. Ik probeer zelf altijd maar zoveel mogelijk bezig te blijven (herken me wel in jouw drie baantjes, heb mijn eerste studie afgemaakt in voltijd terwijl ik er 32 uur naast werkte en mijn tweede studie in deeltijd naast een fulltime baan). Het bezig moeten blijven heeft me al een aantal keer flink genekt, want in wezen put ik mezelf uit. Ik werk nu ook nog 40 uur en zit in allerlei besturen e.d.
Uiteindelijk is dat niet de weg, ik denk dat het belangrijk is dat je iemand in je omgeving hebt waar je zo af en toe je somberheid toe kan laten. Ik heb ook vreselijke ervaringen met reguliere zorg en zou ook niet meer voor de GGZ oid kiezen.
Ik ben nu bij iemand uit het 'zelfstandigen circuit' die zowel verbaal als lichaamsgericht werkt, en dit helpt goed. Ik vind het zelf ook prettig om een 'extern' iemand te hebben om zo af en toe mee te praten, want die belast ik voor mijn gevoel minder erg. Mijn vriend heeft altijd het idee dat hij 'er iets mee moet', dat is echter niet mijn hulpvraag.
Zou dat iets voor jou zijn zo'n hulpverlener? Het is wel handig een uitgebreid alternatief pakket te hebben in je verzekering en iemand te zoeken die daadwerkelijk vergoed wordt.
Sterkte, gr suuz
Uiteindelijk is dat niet de weg, ik denk dat het belangrijk is dat je iemand in je omgeving hebt waar je zo af en toe je somberheid toe kan laten. Ik heb ook vreselijke ervaringen met reguliere zorg en zou ook niet meer voor de GGZ oid kiezen.
Ik ben nu bij iemand uit het 'zelfstandigen circuit' die zowel verbaal als lichaamsgericht werkt, en dit helpt goed. Ik vind het zelf ook prettig om een 'extern' iemand te hebben om zo af en toe mee te praten, want die belast ik voor mijn gevoel minder erg. Mijn vriend heeft altijd het idee dat hij 'er iets mee moet', dat is echter niet mijn hulpvraag.
Zou dat iets voor jou zijn zo'n hulpverlener? Het is wel handig een uitgebreid alternatief pakket te hebben in je verzekering en iemand te zoeken die daadwerkelijk vergoed wordt.
Sterkte, gr suuz
dinsdag 13 juli 2010 om 19:55
@suuz1981; bedankt voor je reactie! Ik bedenk me opeens dat mijn opa en oma weleens hebben gezegd dat ik als kind (al op mijn 4e ofzo) altijd erg somber en neerslachtig ben geweest. Ik kan me geen periode herinneren waarin ik net zo vrolijk en onbezonnen was als andere leeftijdsgenoten
Het is zo dubbel; aan de ene kant helpt het me wel om bezig te zijn en te blijven, aan de andere kant wil ik niks liever dan helemaal niks doen. Maar daar kan ik geen vrede mee hebben, krijg schuldgevoel etc etc. Wat jij zegt, dat je het je ook kan nekken, herken ik ook erg.
Mijn haptonoom gaat lichaamsgericht te werk. Ik heb weleens de neiging om mijn gevoelens te blokkeren en op de automatische piloot te zitten, weg te 'zweven' met mijn geest zeg maar. Klinkt erg zweverig, maar deze beeldspraak laat wel zien hoe ik het soms ervaar. Door wat sessies bij mijn haptonoom kan ik me weleens beter en completer voelen. Dan heb ik ook het gevoel dat ik mag voelen wat ik voel, dat het niet slecht is. Ik vergeet het echter ook vaak weer.
De laatste paar jaren (zit ondertussen al 8 jaar bij hem) praten we ook veel, hij leert me hoe ik mijn grenzen kan aangeven, het buiten me te laten. Hij is absoluut geen fan van de reguliere GGZ, ik ook niet, maar ik denk niet dat ik voldoende haal bij mijn haptonoom.
Toch denk ik wel dat hij voldoet aan de criteria 'verbaal en lichaamsgericht', of bedoel je misschien wat anders?
Ik had voor mezelf al bedacht dat ik in ieder geval een ervaringsdeskundige wil, die begrijpt waar ik het over heb. Ik zie zoveel studenten/afgestudeerden om me heen die totaal niet aansluiten bij hun cliënt omdat ze bijvoorbeeld niet dezelfde gevoelens hebben ervaren. Klinkt een beetje kort door de bocht, hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
Ik heb ook wel de neiging om mijn gevoelens te bagetalisseren, vooral als ik me weer wat 'beter' (lees; minder slecht) voel. In dat soort periodes ben ik juist sterk genoeg om voor mezelf op te komen en hulp te zoeken, maar vind het dan juist ook weer niet nodig. *ZUCHT*
Het is zo dubbel; aan de ene kant helpt het me wel om bezig te zijn en te blijven, aan de andere kant wil ik niks liever dan helemaal niks doen. Maar daar kan ik geen vrede mee hebben, krijg schuldgevoel etc etc. Wat jij zegt, dat je het je ook kan nekken, herken ik ook erg.
Mijn haptonoom gaat lichaamsgericht te werk. Ik heb weleens de neiging om mijn gevoelens te blokkeren en op de automatische piloot te zitten, weg te 'zweven' met mijn geest zeg maar. Klinkt erg zweverig, maar deze beeldspraak laat wel zien hoe ik het soms ervaar. Door wat sessies bij mijn haptonoom kan ik me weleens beter en completer voelen. Dan heb ik ook het gevoel dat ik mag voelen wat ik voel, dat het niet slecht is. Ik vergeet het echter ook vaak weer.
De laatste paar jaren (zit ondertussen al 8 jaar bij hem) praten we ook veel, hij leert me hoe ik mijn grenzen kan aangeven, het buiten me te laten. Hij is absoluut geen fan van de reguliere GGZ, ik ook niet, maar ik denk niet dat ik voldoende haal bij mijn haptonoom.
Toch denk ik wel dat hij voldoet aan de criteria 'verbaal en lichaamsgericht', of bedoel je misschien wat anders?
Ik had voor mezelf al bedacht dat ik in ieder geval een ervaringsdeskundige wil, die begrijpt waar ik het over heb. Ik zie zoveel studenten/afgestudeerden om me heen die totaal niet aansluiten bij hun cliënt omdat ze bijvoorbeeld niet dezelfde gevoelens hebben ervaren. Klinkt een beetje kort door de bocht, hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
Ik heb ook wel de neiging om mijn gevoelens te bagetalisseren, vooral als ik me weer wat 'beter' (lees; minder slecht) voel. In dat soort periodes ben ik juist sterk genoeg om voor mezelf op te komen en hulp te zoeken, maar vind het dan juist ook weer niet nodig. *ZUCHT*
dinsdag 13 juli 2010 om 21:12
@ Futurelegend: ik heb ook veel meegemaakt in mijn jeugd. Geen leuke dingen. Gelukkig heb ik dat een plek kunnen geven. Het staat ook volkomen los van mijn dysthymie. Vervelend om te lezen dat het bij jou nog wel een rol speelt.
Ik heb geen hulp gezocht bij de paaz? Vanwege een langdurige depressieve episode (langer dan een jaar) ben ik door mijn huisarts doorverwezen naar een psychiater. Niet voor gesprekken, maar om te kijken naar geschikte medicatie. Dat was nog niet makkelijk want ik weiger aan de reguliere AD te gaan. Ik heb met de psychiater overlegd over een natuurlijk middel. Ik slik dat nu een jaar en het werkt erg goed en heeft geen bijwerkingen. Het gaat om 5 HTP.
De psychiater heeft mij vervolgens doorverwezen naar een instantie die mij kan helpen te resocialiseren (weer in de maatschappij te komen). Ik wil heel graag weer werken en studeren. Maar het lukt niet. Ik weet niet of ik het goed begrepen heb (en uitleg), maar door langdurige depressies en overspannenheid anderhalf jaar geleden, heeft mijn lijf veel stress gehad. Je lichaam maakt dan het stresshormoon cortisol aan. Dat heeft geen gunstige uitwerking op de hersenen. Mijn depressies zijn endogeen. De stoffen in mijn hoofd werken niet goed. Dat heeft zijn weerslag op mijn hoofd. Ik kan me slecht concentreren, heb snel last van stress, etc. Dat belemmert me in het dagelijks functioneren. Ik wil wel, maar het lukt niet. Daar kan ik soms verdrietig over worden. En daarvoor krijg ik hulp. En dus ook om weer beter te functioneren.
Je schrijft dat je er wel eens aan geacht hebt om een soort therapie te volgen, om technieken of methoden te leren om met nare gevoelens om te gaan. Ik denk dat je dat zeker moet doen.
Je schrijft dat je relatief gezien veel last van ziek zijn hebt. Ook dat is herkenbaar. Ik heb vorig jaar de diagnose fibromyalgie gekregen. Een van de oorzaken daarvan: verstoring van de neurotransmitters in de hersenen. Oh, wat was dat herkenbaar (is dus ook de oorzaak van de depressies). Herkenning vind ik fijn, want ik heb het laatste jaar veel pijn en loop bij tijden moeilijk. Ook ben ik altijd moe.
Je schrijft dat je niet weet bij wie je als eerst je verhaal moet doen, om in de juiste 'molen' terecht te komen en de hulp te krijgen die je nodig hebt. Misschien kun je mijn verhaal eens aan je HA voorleggen. Als je in Noord-Holland woont kan ik je (liever niet via het forum, maar via een vriendenbericht) een tip geven.
Ik heb geen hulp gezocht bij de paaz? Vanwege een langdurige depressieve episode (langer dan een jaar) ben ik door mijn huisarts doorverwezen naar een psychiater. Niet voor gesprekken, maar om te kijken naar geschikte medicatie. Dat was nog niet makkelijk want ik weiger aan de reguliere AD te gaan. Ik heb met de psychiater overlegd over een natuurlijk middel. Ik slik dat nu een jaar en het werkt erg goed en heeft geen bijwerkingen. Het gaat om 5 HTP.
De psychiater heeft mij vervolgens doorverwezen naar een instantie die mij kan helpen te resocialiseren (weer in de maatschappij te komen). Ik wil heel graag weer werken en studeren. Maar het lukt niet. Ik weet niet of ik het goed begrepen heb (en uitleg), maar door langdurige depressies en overspannenheid anderhalf jaar geleden, heeft mijn lijf veel stress gehad. Je lichaam maakt dan het stresshormoon cortisol aan. Dat heeft geen gunstige uitwerking op de hersenen. Mijn depressies zijn endogeen. De stoffen in mijn hoofd werken niet goed. Dat heeft zijn weerslag op mijn hoofd. Ik kan me slecht concentreren, heb snel last van stress, etc. Dat belemmert me in het dagelijks functioneren. Ik wil wel, maar het lukt niet. Daar kan ik soms verdrietig over worden. En daarvoor krijg ik hulp. En dus ook om weer beter te functioneren.
Je schrijft dat je er wel eens aan geacht hebt om een soort therapie te volgen, om technieken of methoden te leren om met nare gevoelens om te gaan. Ik denk dat je dat zeker moet doen.
Je schrijft dat je relatief gezien veel last van ziek zijn hebt. Ook dat is herkenbaar. Ik heb vorig jaar de diagnose fibromyalgie gekregen. Een van de oorzaken daarvan: verstoring van de neurotransmitters in de hersenen. Oh, wat was dat herkenbaar (is dus ook de oorzaak van de depressies). Herkenning vind ik fijn, want ik heb het laatste jaar veel pijn en loop bij tijden moeilijk. Ook ben ik altijd moe.
Je schrijft dat je niet weet bij wie je als eerst je verhaal moet doen, om in de juiste 'molen' terecht te komen en de hulp te krijgen die je nodig hebt. Misschien kun je mijn verhaal eens aan je HA voorleggen. Als je in Noord-Holland woont kan ik je (liever niet via het forum, maar via een vriendenbericht) een tip geven.
woensdag 14 juli 2010 om 15:26
ik heb vanmorgen de huisarts gebeld. Morgenochtend heb ik een afspraak. Ben benieuwd wat er uit komt. En ik ben al heel zenuwachtig.
Als ik me maar niet verslaap of simpelweg er niet naar toe ga. Ik moet mezelf morgenochtendvroeg een schop onder m'n kont geven (ha zit 8 km verderop en ik heb geen auto)
Als ik me maar niet verslaap of simpelweg er niet naar toe ga. Ik moet mezelf morgenochtendvroeg een schop onder m'n kont geven (ha zit 8 km verderop en ik heb geen auto)
woensdag 14 juli 2010 om 17:31
quote:FutureLegend schreef op 14 juli 2010 @ 15:26:
ik heb vanmorgen de huisarts gebeld. Morgenochtend heb ik een afspraak. Ben benieuwd wat er uit komt. En ik ben al heel zenuwachtig.
Als ik me maar niet verslaap of simpelweg er niet naar toe ga. Ik moet mezelf morgenochtendvroeg een schop onder m'n kont geven (ha zit 8 km verderop en ik heb geen auto)
Dan geef ik je bij deze een schop onder je kont: DOEN.
Denk er maar aan dat je beter wilt worden.
ik heb vanmorgen de huisarts gebeld. Morgenochtend heb ik een afspraak. Ben benieuwd wat er uit komt. En ik ben al heel zenuwachtig.
Als ik me maar niet verslaap of simpelweg er niet naar toe ga. Ik moet mezelf morgenochtendvroeg een schop onder m'n kont geven (ha zit 8 km verderop en ik heb geen auto)
Dan geef ik je bij deze een schop onder je kont: DOEN.
Denk er maar aan dat je beter wilt worden.
woensdag 14 juli 2010 om 23:13
donderdag 15 juli 2010 om 10:44
Ik ben gegaan (!! niet verslapen 
) en heb een verwijsbrief naar de polikliniek psychiatrie gekregen. Waarschijnlijk ga ik wel medicatie gebruiken, om deze tijd een beetje te overbruggen en tot ik methoden leer hoe ik om kan gaan met die gedachten etc.
Nu moet ik vooral uit die grote dip komen want ik blijf erin rondzwemmen.
Ik kan trouwens pas in oktober bij de psychiater terecht, maar mijn HA zei dat ik contact op moest nemen als het (te) lang zou duren. Dus dat heb ik gedaan (assistente gesproken en hij belt me terug). Waarschijnlijk gaat hij nu AD voorschrijven
) en heb een verwijsbrief naar de polikliniek psychiatrie gekregen. Waarschijnlijk ga ik wel medicatie gebruiken, om deze tijd een beetje te overbruggen en tot ik methoden leer hoe ik om kan gaan met die gedachten etc.Nu moet ik vooral uit die grote dip komen want ik blijf erin rondzwemmen.
Ik kan trouwens pas in oktober bij de psychiater terecht, maar mijn HA zei dat ik contact op moest nemen als het (te) lang zou duren. Dus dat heb ik gedaan (assistente gesproken en hij belt me terug). Waarschijnlijk gaat hij nu AD voorschrijven
donderdag 15 juli 2010 om 11:07
Goed dat je gegaan bent. Je schrijft dat je een verwijsbrief voor een polikliniek hebt gekregen. Waar als ik vragen mag? Noem anders alleen de eerste letter.
Wat betreft medicatie. Waarom probeer je niet eens 5HTP. Dat is een plantaardig AD zonder bijwerkingen. Het duurt iets langer voordat het werkt, maar dan heb je ook wat. Het werkt hetzelfde als bijvoorbeeld seroxat. Aangezien je geen zware depressies hebt, zou ik zeggen: give it a try. Je kan altijd nog aan de reguliere AD. Het is niet goedkoop, maar je kunt het zonder recept krijgen. Ik heb er een hele goede ervaring mee.
Wat betreft medicatie. Waarom probeer je niet eens 5HTP. Dat is een plantaardig AD zonder bijwerkingen. Het duurt iets langer voordat het werkt, maar dan heb je ook wat. Het werkt hetzelfde als bijvoorbeeld seroxat. Aangezien je geen zware depressies hebt, zou ik zeggen: give it a try. Je kan altijd nog aan de reguliere AD. Het is niet goedkoop, maar je kunt het zonder recept krijgen. Ik heb er een hele goede ervaring mee.
donderdag 15 juli 2010 om 20:05
In Z.
Ik denk dat ik niet aan de AD ga. Als ik alle bijwerkingen lees, neem ik wel mijn depressie + gedachten voor lief. Tot nu toe heb ik niks serieus geprobeerd, dus het zal wel goed gaan. Ik wil het liefst methoden leren hoe ik kan omgaan met de verwerking van alles. Omdat ik niks 'uit' en alles in me blijft zitten, ga ik me denk ik uiteindelijk zo voelen.
Ik weet het nog niet, ik ga er even een nachtje over slapen
Ik denk dat ik niet aan de AD ga. Als ik alle bijwerkingen lees, neem ik wel mijn depressie + gedachten voor lief. Tot nu toe heb ik niks serieus geprobeerd, dus het zal wel goed gaan. Ik wil het liefst methoden leren hoe ik kan omgaan met de verwerking van alles. Omdat ik niks 'uit' en alles in me blijft zitten, ga ik me denk ik uiteindelijk zo voelen.
Ik weet het nog niet, ik ga er even een nachtje over slapen
vrijdag 16 juli 2010 om 00:16
vrijdag 16 juli 2010 om 21:14
quote:FutureLegend schreef op 15 juli 2010 @ 20:05:
In Z.
Ik denk dat ik niet aan de AD ga. Als ik alle bijwerkingen lees, neem ik wel mijn depressie + gedachten voor lief. Tot nu toe heb ik niks serieus geprobeerd, dus het zal wel goed gaan. Ik wil het liefst methoden leren hoe ik kan omgaan met de verwerking van alles. Omdat ik niks 'uit' en alles in me blijft zitten, ga ik me denk ik uiteindelijk zo voelen.
Ik weet het nog niet, ik ga er even een nachtje over slapen
Z is herkenbaar. Daar ga ik ook naar toe
Ik kan je uit ervaring vertellen dat de intake-procedure lang duurt (ik ben er bijna mee klaar), maar dat het heel zorgvuldig wordt gedaan. Ik had er een goed gevoel bij. Ze hebben meerdere soorten therapieen. Ik ga dus voor de na-een-depressie-weer-terugkomen-in-de-maatschappij-therapie. Snel bellen. Des te eerder kan je terecht!!!
En slim wat betreft de AD. En wat ik al zei: hou de 5HTP in gedachte.
In Z.
Ik denk dat ik niet aan de AD ga. Als ik alle bijwerkingen lees, neem ik wel mijn depressie + gedachten voor lief. Tot nu toe heb ik niks serieus geprobeerd, dus het zal wel goed gaan. Ik wil het liefst methoden leren hoe ik kan omgaan met de verwerking van alles. Omdat ik niks 'uit' en alles in me blijft zitten, ga ik me denk ik uiteindelijk zo voelen.
Ik weet het nog niet, ik ga er even een nachtje over slapen
Z is herkenbaar. Daar ga ik ook naar toe
Ik kan je uit ervaring vertellen dat de intake-procedure lang duurt (ik ben er bijna mee klaar), maar dat het heel zorgvuldig wordt gedaan. Ik had er een goed gevoel bij. Ze hebben meerdere soorten therapieen. Ik ga dus voor de na-een-depressie-weer-terugkomen-in-de-maatschappij-therapie. Snel bellen. Des te eerder kan je terecht!!!
En slim wat betreft de AD. En wat ik al zei: hou de 5HTP in gedachte.
vrijdag 16 juli 2010 om 22:30
@ Dubbeltje, bedankt voor je reply. Wat herken je in mijn verhaal? En waarom ben jij nog niet zover? Hoop dat je het wil delen
@Christiane04 Ik had al gebeld en kan er pas in oktober terecht. Ik hoopte dat HA me kon helpen, maar hij heeft alleen AD voorgeschreven. Ik voel me ondertussen alweer wat beter, de druk is van de ketel af. Ik kan er in ieder geval weer een paar dagen tegenaan.
Op de goede dagen heb ik het idee dat dat altijd zo blijft, dat niets me meer in de weg staat. En op slechte dagen ben ik ervan overtuigd dat ik me altijd zo zal voelen. De ups en downs komen daardoor altijd zo hard aan, ik val zo laag of ik stijg zo hoog (nouja, dat stijgen is de laatste tijd dus ook niet meer).
Nu gaat het dus wel weer oke, ook omdat ik vrijheid in mijn agenda heb gecreëerd voor aankomende dagen. Ik wacht tot maandag met het ophalen van het recept.Nu ben ik er namelijk weer van overtuigd dat ik me de aankomende tijden goed ga voelen (maar eigenlijk weet ik dus wel beter
)
@Christiane04 Ik had al gebeld en kan er pas in oktober terecht. Ik hoopte dat HA me kon helpen, maar hij heeft alleen AD voorgeschreven. Ik voel me ondertussen alweer wat beter, de druk is van de ketel af. Ik kan er in ieder geval weer een paar dagen tegenaan.
Op de goede dagen heb ik het idee dat dat altijd zo blijft, dat niets me meer in de weg staat. En op slechte dagen ben ik ervan overtuigd dat ik me altijd zo zal voelen. De ups en downs komen daardoor altijd zo hard aan, ik val zo laag of ik stijg zo hoog (nouja, dat stijgen is de laatste tijd dus ook niet meer).
Nu gaat het dus wel weer oke, ook omdat ik vrijheid in mijn agenda heb gecreëerd voor aankomende dagen. Ik wacht tot maandag met het ophalen van het recept.Nu ben ik er namelijk weer van overtuigd dat ik me de aankomende tijden goed ga voelen (maar eigenlijk weet ik dus wel beter
)
zaterdag 17 juli 2010 om 14:21
Weet niet of je mijn verhaal soms hebt gelezen, maar de dingen die ik herken in je verhaal: Dat je veel hebt mee gemaakt in je leven (al op jonge leeftijd), het van je af willen schrijven, constant vermoeiende strijd met gevoelens en gedachten, door dit alles verdrietig en oververmoeid. Ik denk/weet dat wij hele andere dingen hebben mee gemaakt, maar door de manier waarop je het zo hebt opgeschreven raakt het mij gewoon. Weet hoe moelijk het allemaal is!! Vind ook vaak dat ik mijzelf niet moet aanstellen en "gewoon" door moet gaan. Jij bent iig geval al zover dat je hulp wilt/ krijgt. Ik ben daar nog lang niet zover mee. Heb m'n hele leven al alles zelf willen doen en gedaan. Ook al weet ik dat dat niet goed is en het niks heeft opgelost!! Pff.. moeilijk. Reageren op anderen en anderen advies geven is veel makkelijker;)
Sterkte!!
Sterkte!!
woensdag 21 juli 2010 om 20:45
maandag 30 augustus 2010 om 15:38
Dit al eens geprobeerd?
http://www.reformhuissmul ... ms/bachbloesems_start.htm
Bloesems kunnen ook veel nieuwe inzichten geven over jezelf.
http://www.reformhuissmul ... ms/bachbloesems_start.htm
Bloesems kunnen ook veel nieuwe inzichten geven over jezelf.
odi et amo
donderdag 2 september 2010 om 16:14
Jeetje wat herken ik veel in jouw verhaal. Ik had het zelf kunnen schrijven. Ook ik heb een aantal dingen meegemaakt in mijn jeugd. Ik ben 4 jaar geleden daarvoor in behandeling geweest bij een psycholoog en na een jaar voelde ik me weer goed. Toen ben ik gestopt en na 2 maanden kon ik weer terug bij haar. En was ik weer een jaar in behandeling. En nu zouden we weer gaan stoppen, maar ook nu voel ik me weer zo slecht dat we weer verder gaan. Conclusie: ik zal altijd ups en downs hebben en moeten accepteren dat ik me vaak slecht zal voelen. Dat vind ik zo moeilijk. Ik wil me helemaal niet slecht voelen. Altijd maar dat gepieker en die strijd tussen mijn gevoelens. Volgens mij heb jij dat ook. Ik zou je adviseren niet aan de AD te gaan. Dat is geen oplossing namelijk. Ik zou echt naar een psycholoog gaan die je kan helpen met deze rotgevoelens om te gaan. Dat helpt echt. Hoe is het nu met je?
Heel veel sterkte
Heel veel sterkte
