Psyche
alle pijlers
Hypochondrie / Ziektevrees
dinsdag 25 mei 2010 om 13:33
Hallo allemaal!
Omdat ik heel graag mijn verhaal wil doen en ervaringen van anderen wil lezen, heb ik besloten om een topic te openen over hypochondrie. Ik hoop dat het reacties op zal leveren en misschien herkenning zal geven aan mensen die hier ook mee worstelen.
Mijn verhaal:
Altijd al ben ik alert geweest op mijn lichaam; een blauwe plek, haarverlies... hoe onschuldig het ook was, mij viel het op en ik werd er zelfs zo bang van dat ik op zo'n moment niet meer durfde te kijken naar mijn eigen lichaam. Stel dat het erger werd!Zolang ik er niet naar keek en het tegen niemand zei, werd het ook niet erger.
Het was vervelend en angstig, maar gelukkig kwam het niet vaak voor en belemmerde het niet mijn leven.
Toen ik een jaar of twintig was, kreeg ik last van hartkloppingen. Steeds meer ging ik er op letten en het werd steeds erger. Ik durfde het aan niemand te vertellen en ik durfde al helemaal niet naar de huisarts. Stel dat het echt iets ernstigs zou zijn... ik was doodsbang voor de eventuele uitslag!
Wekenlang ben ik ermee blijven lopen met de hoop dat het weg zou gaan. Dit gebeurde niet, het werd juist zo erg dat ik stopte met sporten en me ziekmeldde op mijn werk. Elke nacht schrok ik wakker met het gevoel dat ik aan het doodgaan was, dat mijn lichaam aan het leeglopen was en dat ik net op tijd wakker was geworden.
Om dit maar niet te hoeven voelen ging ik 's avonds voor het slapen alcohol drinken.
Toen kwam er een moment dat het zo erg werd, dat ik er zeker van was dat ik de volgende morgen niet zou halen. Die avond ben ik in het ziekenhuis beland en hebben ze een hartfilmpje gemaakt. Daarop zagen ze dat mijn hartslag ook echt onregelmatig was, waardoor ik aan de monitor kwam te liggen. Gelukkig was het niets ernstigs en werd het veroorzaakt door angst. Ik ging naar huis en de volgende dag was het over! Ik kon eindelijk weer normaal leven...dacht ik.
De rust die ik voelde was er maar heel even. De hartkloppingen waren weg, maar een reeks van andere lichamelijke klachten volgden zich daarop zoals:
Druk op de borst, durfde me niet meer in te spannen.
Stijve arm, ik krijg een hartaanval!
Dichtknijpen van de keel, ik heb een spierziekte!
Zwarte vlekjes zien, ik heb een oogziekte en word blind! Ik durfde niet meer naar buiten omdat het daar het ergste was.
Pijnscheuten door mijn hoofd, ik heb een tumor of aangezichtspijn! Ik durfde niet meer te eten omdat het op kwam zetten als ik at.
Last van de gewrichten, ik heb reuma en over een paar jaar kan ik helemaal niks meer.
Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat zich dagelijks bij mij afspeelt. Ik heb dagen dat ik angst heb voor wel vijf verschillende ziektes. Het is niet eens alleen angst, ik krijg ook echt de lichamelijke klachten en daardoor ben ik er ook van overtuigd dat het echt is. Ik ben me ervan bewust dat ik het mezelf altijd heb ingebeeld, maar ik weet het nooit zeker als er weer wat nieuws komt. Ik weet niet meer wat echt is of wat ik me inbeeld.
Het lijkt absurd en ik begrijp heel goed dat mensen zullen denken; stel je niet aan, wees blij dat je gezond bent.
Ik wou dat ik dat kon geloven...
Omdat ik heel graag mijn verhaal wil doen en ervaringen van anderen wil lezen, heb ik besloten om een topic te openen over hypochondrie. Ik hoop dat het reacties op zal leveren en misschien herkenning zal geven aan mensen die hier ook mee worstelen.
Mijn verhaal:
Altijd al ben ik alert geweest op mijn lichaam; een blauwe plek, haarverlies... hoe onschuldig het ook was, mij viel het op en ik werd er zelfs zo bang van dat ik op zo'n moment niet meer durfde te kijken naar mijn eigen lichaam. Stel dat het erger werd!Zolang ik er niet naar keek en het tegen niemand zei, werd het ook niet erger.
Het was vervelend en angstig, maar gelukkig kwam het niet vaak voor en belemmerde het niet mijn leven.
Toen ik een jaar of twintig was, kreeg ik last van hartkloppingen. Steeds meer ging ik er op letten en het werd steeds erger. Ik durfde het aan niemand te vertellen en ik durfde al helemaal niet naar de huisarts. Stel dat het echt iets ernstigs zou zijn... ik was doodsbang voor de eventuele uitslag!
Wekenlang ben ik ermee blijven lopen met de hoop dat het weg zou gaan. Dit gebeurde niet, het werd juist zo erg dat ik stopte met sporten en me ziekmeldde op mijn werk. Elke nacht schrok ik wakker met het gevoel dat ik aan het doodgaan was, dat mijn lichaam aan het leeglopen was en dat ik net op tijd wakker was geworden.
Om dit maar niet te hoeven voelen ging ik 's avonds voor het slapen alcohol drinken.
Toen kwam er een moment dat het zo erg werd, dat ik er zeker van was dat ik de volgende morgen niet zou halen. Die avond ben ik in het ziekenhuis beland en hebben ze een hartfilmpje gemaakt. Daarop zagen ze dat mijn hartslag ook echt onregelmatig was, waardoor ik aan de monitor kwam te liggen. Gelukkig was het niets ernstigs en werd het veroorzaakt door angst. Ik ging naar huis en de volgende dag was het over! Ik kon eindelijk weer normaal leven...dacht ik.
De rust die ik voelde was er maar heel even. De hartkloppingen waren weg, maar een reeks van andere lichamelijke klachten volgden zich daarop zoals:
Druk op de borst, durfde me niet meer in te spannen.
Stijve arm, ik krijg een hartaanval!
Dichtknijpen van de keel, ik heb een spierziekte!
Zwarte vlekjes zien, ik heb een oogziekte en word blind! Ik durfde niet meer naar buiten omdat het daar het ergste was.
Pijnscheuten door mijn hoofd, ik heb een tumor of aangezichtspijn! Ik durfde niet meer te eten omdat het op kwam zetten als ik at.
Last van de gewrichten, ik heb reuma en over een paar jaar kan ik helemaal niks meer.
Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat zich dagelijks bij mij afspeelt. Ik heb dagen dat ik angst heb voor wel vijf verschillende ziektes. Het is niet eens alleen angst, ik krijg ook echt de lichamelijke klachten en daardoor ben ik er ook van overtuigd dat het echt is. Ik ben me ervan bewust dat ik het mezelf altijd heb ingebeeld, maar ik weet het nooit zeker als er weer wat nieuws komt. Ik weet niet meer wat echt is of wat ik me inbeeld.
Het lijkt absurd en ik begrijp heel goed dat mensen zullen denken; stel je niet aan, wees blij dat je gezond bent.
Ik wou dat ik dat kon geloven...
zondag 29 augustus 2010 om 22:49
Hoi allemaal,
ik zie dat er al een tijdje niet meer op dit topic geschreven is, maar ik ben blij dat ik jullie berichten nog heb kunnen lezen. Ik heb ook precies dezelfde problemen als jullie, ook vooral angsten voor ziekten. Als ik iets voel wil ik weten wat het is, en meestal is het in mijn hoofd iets ergs en ben ik al half overleden.. pff... ik heb ook echt het gevoel dat ik niet alleen durf te zijn en alles wat ik moet doen levert me echt superveel spanning op..
Ik ben al een tijdje bij een psycholoog en daar moet ik gedachtescherma;s maken. Maar wat is het ergste dat er kan gebeuren? Dat ik doodga, en ja dat is toch ernstig neem ik aan.. Ik heb alleen het gevoel dat mijn psych vind dat ik nu onderhand moet weten dat er niets is, aangezien er al die tijd (ik heb dit 1,5 jaar) nietsgebeurt is. Ik kan gewoon niet meer van dingen genieten, altijd alert op wat ik voel en dat het 'mis kan gaan'.. dan bedoel ik een hartstilstand oid, want dat gebeurt ook bij anderen. ik ben zelf 24 dus het zal niet zomaar... maar ja... angst he..
Ik heb nu ook heeeel veel last van spierpijn in mijn benen en mijn voeten worden er koud door.. herkennen jullie dit??? Ik hoop het zo want anders ben ik echt bang dat ik een ziekte heb die dit veroorzaakt. En nu ik er op let wordt het gevoel ook zo erg
Ik hoop dat iemand dit nog leest en me advies kan geven, ik ben echt helemaal in paniek.
ik zie dat er al een tijdje niet meer op dit topic geschreven is, maar ik ben blij dat ik jullie berichten nog heb kunnen lezen. Ik heb ook precies dezelfde problemen als jullie, ook vooral angsten voor ziekten. Als ik iets voel wil ik weten wat het is, en meestal is het in mijn hoofd iets ergs en ben ik al half overleden.. pff... ik heb ook echt het gevoel dat ik niet alleen durf te zijn en alles wat ik moet doen levert me echt superveel spanning op..
Ik ben al een tijdje bij een psycholoog en daar moet ik gedachtescherma;s maken. Maar wat is het ergste dat er kan gebeuren? Dat ik doodga, en ja dat is toch ernstig neem ik aan.. Ik heb alleen het gevoel dat mijn psych vind dat ik nu onderhand moet weten dat er niets is, aangezien er al die tijd (ik heb dit 1,5 jaar) nietsgebeurt is. Ik kan gewoon niet meer van dingen genieten, altijd alert op wat ik voel en dat het 'mis kan gaan'.. dan bedoel ik een hartstilstand oid, want dat gebeurt ook bij anderen. ik ben zelf 24 dus het zal niet zomaar... maar ja... angst he..
Ik heb nu ook heeeel veel last van spierpijn in mijn benen en mijn voeten worden er koud door.. herkennen jullie dit??? Ik hoop het zo want anders ben ik echt bang dat ik een ziekte heb die dit veroorzaakt. En nu ik er op let wordt het gevoel ook zo erg
Ik hoop dat iemand dit nog leest en me advies kan geven, ik ben echt helemaal in paniek.
maandag 30 augustus 2010 om 15:08
Hoi Carolineh,
Heel erg herkenbaar, niet alleen durven zijn, steeds maar het ergste denken tot je er paniek van krijgt!
Wat betreft je spierpijn; ik heb ook vaak op de meest rare plekken spierpijn, maar ik ben erachter gekomen dat ik vrijwel altijd mijn spieren aanspan. Hierdoor ontstaan dus die spierpijn. En die koude voeten....Heb je ook last van (chronische) hyperventilatie? Daarbij kun je ook last krijgen van koude/klamme handen en/of voeten.
Klikt het wel tussen jou en je psycholoog? In je verhaaltje klink je er niet al te positief over. Een goede klik met je psycholoog/therapeut is heel erg belangrijk! Je moet zo'n persoon toch in vertrouwen kunnen nemen.
Heel veel sterkte ermee, en je komt er wel!
Heel erg herkenbaar, niet alleen durven zijn, steeds maar het ergste denken tot je er paniek van krijgt!
Wat betreft je spierpijn; ik heb ook vaak op de meest rare plekken spierpijn, maar ik ben erachter gekomen dat ik vrijwel altijd mijn spieren aanspan. Hierdoor ontstaan dus die spierpijn. En die koude voeten....Heb je ook last van (chronische) hyperventilatie? Daarbij kun je ook last krijgen van koude/klamme handen en/of voeten.
Klikt het wel tussen jou en je psycholoog? In je verhaaltje klink je er niet al te positief over. Een goede klik met je psycholoog/therapeut is heel erg belangrijk! Je moet zo'n persoon toch in vertrouwen kunnen nemen.
Heel veel sterkte ermee, en je komt er wel!
woensdag 1 september 2010 om 23:22
Lieve allemaal,
Ik heb getwijfeld om het topic te openen, maar het toch gedaan. Reden van twijfel is dat ik heel diep in deze stoornis terecht ben gekomen ca. 2 jaar geleden. Misschien is het goed om mijn verhaal te doen - ook voor mezelf, want nadat ik in het 'dieptepunt' ben geraakt heb ik fora en alles vermeden. Goed, diepe zucht, maar hier dan toch mijn verhaal:
Ik ben altijd alert geweest op van alles in en aan mijn lichaam. Altijd het ergste denken en continu bevestiging zoeken. Van kleins af aan ging dit met pieken en dalen. Over het algemeen kon ik wel redelijk mee functioneren en in goede periodes kon ik er heel goed mee functioneren. Tot twee jaar geleden. Na een vraag (of ik weleens zelfonderzoek deed) van mijn toenmalige vriend ben ik me gaan focussen op ALLES aan mijn borsten. Het begon met 3 keer zelfonderzoek per dag tot en met wel 100 keer per dag. Letterlijk. Mijn borsten waren bont en blauw van het voelen en knijpen. Geen minuut ging er voorbij of ik had 'iets' gevonden. Het liep volledig uit de hand. Om de haverklap zat ik bij de huisarts. Wekelijks of soms meerdere keren per week deed ze een borstonderzoek bij mij. Ook een mammografie, waar niets op te zien was. Maar ik geloofde niets en niemand. Ik ging stug door met mijn eigen onderzoeken. Internet was mijn grootste vriend (vijand dus) waar ik alles las over wat je zou kunnen voelen. Ik was gek aan het worden. Angst overheerste mijn leven.
Op mijn werk sloot ik me op in de wc waar ik soms wel 3 uur van een werkdag of langer op doorbracht met onderzoek. Een paar keer betrapt door collega's waardoor ik ging beseffen dat het zo niet langer kon.
Mijn toenmalige psycholoog kon mij niet meer behandelen. Het was teveel uit de hand gelopen. Op internet heb ik vervolgens naar een deskundige gezocht op hypochondrie. Hier zijn ca 2 of 3 therapeuten van beschikbaar. Ik heb me met al mijn energie op een van hen gestort en daar mocht ik na enkele weken bij in therapie. In die tussentijd met AD begonnen waar ik ontzettend van baalde. Ik was er namelijk net 2 jaar vanaf... Met AD werd het natuurlijk eerst even erger en heb ik de huisartsenpost helemaal platgerend.Vreselijk. Mijn toenmalige vriend kon er niet mee omgaan en om de haverklap hadden we ruzies en ellende.Mijn ouders waren degenen die me toen eht meest hebben kunnen steunen
Na enkele weken kon ik starten met therapie.Crisistherapie. Om te zorgen dat ik niet meer de huisarts zou platlopen of mijn moeder met de telefoon zou stalken voor geruststelling. Ik kreeg vaste belafspraken, beginnend bij 5 keer per dag. En elke maand/ 2 maanden afbouwend naar minder.Belmomenten waren eerst met mijn moeder en later met de psycholoog en psychiater.Met name de minuten met de psychiater hebben me gigantisch geholpen.Het idee dat ik 'vrij' met een arts kon praten deed me goed, En hij leerde me om zelf te leren dat niet alles meteen het ergste is.
Parallel aan de belafspraken had ik ook een exposureschema.Ik durfde namelijk niet meer alleen te douchen en zeker niet naakt. Ik moest een bikini aan en in het donker.Na afloop moest ik worden gecheckt. Het kwam er op neer dat ik dus altijd naar mijn ouders moest om te douchen. Het was niet normaal meer.Maar langzaam werd dat afgebouwd.
Met de huisarts maakte ik afspraken dat ik elke maand mocht komen en later om de 2 maanden etc.
Mijn leven bestond uit het leren omgaan met mijn grenzeloze vrees.
Het is nu bijna 2 jaar later en het gaat goed met me. Voor mij is duidelijk geworden dat de hypochondrie voor mij een verbloeming is of ontkenning van échte gevoelens en angsten. De relatie met mijn toenmalige vriend was al jaren klote, maar ik durfde niet bij hem weg te gaan bijvoorbeeld. Nu ben ik ruim een jaar weg bij hem en een nieuw leven begonnen. Met een nieuwe vriend die mij laat zien dat het niet erg is als er dingen misgaan (dus ook als ik ziek zou worden). Er is altijd een manier om met dingen om te gaan en elke situatie brengt vast iets waardevols.Ik leer om controle los te laten en rust te hebben met hoe het leven komt.
En nee, ik ben nog niet 'genezen'. Ik ga elke 3 maanden naar de huisarts en weiger om mijn borsten aan te raken of ernaar te kijken. Ik weet dat ik altijd iets zie of voel wat gaat knagen. Wel kan ik alweer 'normaal' douchen, seks hebben of mezelf aan- en uitkleden. Zodra ik in de verleiding kom om me te focussen op iets 'engs', roep ik mezelf op het te negeren. Negeren is het sleutelwoord. En accepteren dat ik altijd gevoeliger zal zijn op mijn borsten dan anderen, wetende dat ik altijd iets zal voelen of zien wat me ongerust maakt.
Maar het gaat goed. Ik ben in het tienvoudige vooruit gegaan en daar ben ik trots op.
MOchten jullie nog vragen of iets hebben, let me know. Maar ik ga niet in op medische vragen... (dat is me ook geleerd)
Veel liefs en heel veel sterkte
Ik heb getwijfeld om het topic te openen, maar het toch gedaan. Reden van twijfel is dat ik heel diep in deze stoornis terecht ben gekomen ca. 2 jaar geleden. Misschien is het goed om mijn verhaal te doen - ook voor mezelf, want nadat ik in het 'dieptepunt' ben geraakt heb ik fora en alles vermeden. Goed, diepe zucht, maar hier dan toch mijn verhaal:
Ik ben altijd alert geweest op van alles in en aan mijn lichaam. Altijd het ergste denken en continu bevestiging zoeken. Van kleins af aan ging dit met pieken en dalen. Over het algemeen kon ik wel redelijk mee functioneren en in goede periodes kon ik er heel goed mee functioneren. Tot twee jaar geleden. Na een vraag (of ik weleens zelfonderzoek deed) van mijn toenmalige vriend ben ik me gaan focussen op ALLES aan mijn borsten. Het begon met 3 keer zelfonderzoek per dag tot en met wel 100 keer per dag. Letterlijk. Mijn borsten waren bont en blauw van het voelen en knijpen. Geen minuut ging er voorbij of ik had 'iets' gevonden. Het liep volledig uit de hand. Om de haverklap zat ik bij de huisarts. Wekelijks of soms meerdere keren per week deed ze een borstonderzoek bij mij. Ook een mammografie, waar niets op te zien was. Maar ik geloofde niets en niemand. Ik ging stug door met mijn eigen onderzoeken. Internet was mijn grootste vriend (vijand dus) waar ik alles las over wat je zou kunnen voelen. Ik was gek aan het worden. Angst overheerste mijn leven.
Op mijn werk sloot ik me op in de wc waar ik soms wel 3 uur van een werkdag of langer op doorbracht met onderzoek. Een paar keer betrapt door collega's waardoor ik ging beseffen dat het zo niet langer kon.
Mijn toenmalige psycholoog kon mij niet meer behandelen. Het was teveel uit de hand gelopen. Op internet heb ik vervolgens naar een deskundige gezocht op hypochondrie. Hier zijn ca 2 of 3 therapeuten van beschikbaar. Ik heb me met al mijn energie op een van hen gestort en daar mocht ik na enkele weken bij in therapie. In die tussentijd met AD begonnen waar ik ontzettend van baalde. Ik was er namelijk net 2 jaar vanaf... Met AD werd het natuurlijk eerst even erger en heb ik de huisartsenpost helemaal platgerend.Vreselijk. Mijn toenmalige vriend kon er niet mee omgaan en om de haverklap hadden we ruzies en ellende.Mijn ouders waren degenen die me toen eht meest hebben kunnen steunen
Na enkele weken kon ik starten met therapie.Crisistherapie. Om te zorgen dat ik niet meer de huisarts zou platlopen of mijn moeder met de telefoon zou stalken voor geruststelling. Ik kreeg vaste belafspraken, beginnend bij 5 keer per dag. En elke maand/ 2 maanden afbouwend naar minder.Belmomenten waren eerst met mijn moeder en later met de psycholoog en psychiater.Met name de minuten met de psychiater hebben me gigantisch geholpen.Het idee dat ik 'vrij' met een arts kon praten deed me goed, En hij leerde me om zelf te leren dat niet alles meteen het ergste is.
Parallel aan de belafspraken had ik ook een exposureschema.Ik durfde namelijk niet meer alleen te douchen en zeker niet naakt. Ik moest een bikini aan en in het donker.Na afloop moest ik worden gecheckt. Het kwam er op neer dat ik dus altijd naar mijn ouders moest om te douchen. Het was niet normaal meer.Maar langzaam werd dat afgebouwd.
Met de huisarts maakte ik afspraken dat ik elke maand mocht komen en later om de 2 maanden etc.
Mijn leven bestond uit het leren omgaan met mijn grenzeloze vrees.
Het is nu bijna 2 jaar later en het gaat goed met me. Voor mij is duidelijk geworden dat de hypochondrie voor mij een verbloeming is of ontkenning van échte gevoelens en angsten. De relatie met mijn toenmalige vriend was al jaren klote, maar ik durfde niet bij hem weg te gaan bijvoorbeeld. Nu ben ik ruim een jaar weg bij hem en een nieuw leven begonnen. Met een nieuwe vriend die mij laat zien dat het niet erg is als er dingen misgaan (dus ook als ik ziek zou worden). Er is altijd een manier om met dingen om te gaan en elke situatie brengt vast iets waardevols.Ik leer om controle los te laten en rust te hebben met hoe het leven komt.
En nee, ik ben nog niet 'genezen'. Ik ga elke 3 maanden naar de huisarts en weiger om mijn borsten aan te raken of ernaar te kijken. Ik weet dat ik altijd iets zie of voel wat gaat knagen. Wel kan ik alweer 'normaal' douchen, seks hebben of mezelf aan- en uitkleden. Zodra ik in de verleiding kom om me te focussen op iets 'engs', roep ik mezelf op het te negeren. Negeren is het sleutelwoord. En accepteren dat ik altijd gevoeliger zal zijn op mijn borsten dan anderen, wetende dat ik altijd iets zal voelen of zien wat me ongerust maakt.
Maar het gaat goed. Ik ben in het tienvoudige vooruit gegaan en daar ben ik trots op.
MOchten jullie nog vragen of iets hebben, let me know. Maar ik ga niet in op medische vragen... (dat is me ook geleerd)
Veel liefs en heel veel sterkte
woensdag 1 september 2010 om 23:27
woensdag 1 september 2010 om 23:36
woensdag 1 september 2010 om 23:40
quote:bollo schreef op 01 september 2010 @ 23:36:
Het was ook niet mijn bedoeling om zelf een topic te openen, maar ik vond het moeilijk/ confronterend om jullie topice te openen en erop te reageren.
Het is niet mijn bedoeling om reacties te krijgen, tenzij iemand vragen heeft of wat ook. En om jullie een hart onder de riem te steken.
Ok Bollo. Duidelijk.
Goed dat je je verhaal gedaan hebt.
Het was ook niet mijn bedoeling om zelf een topic te openen, maar ik vond het moeilijk/ confronterend om jullie topice te openen en erop te reageren.
Het is niet mijn bedoeling om reacties te krijgen, tenzij iemand vragen heeft of wat ook. En om jullie een hart onder de riem te steken.
Ok Bollo. Duidelijk.
Goed dat je je verhaal gedaan hebt.
zondag 1 januari 2012 om 13:16
Ondanks dat dit topic al ruim een jaar niet gebruikt wordt, probeer ik het toch maar even.
Bollo, ik vind je verhaal herkenbaar. Ik heb hier sinds een paar maanden ook last van al is het nog niet zo extreem als bij jou. Ik probeer nu niet meer te voelen, google laat ik links liggen en probeer me rustig te houden. Dit lukt redelijk, al ben ik ergens bang dat het nooit helemaal over gaat. Ben ook al 2 x bij de huisarts geweest, die voelt uiteraard niets (ik eigenlijk ook niet.. maar toch.. die angst). Ik ben nu 10 weken zwanger en mijn borsten veranderen nogal, reden voor meer ongerustheid natuurlijk, ik ben me door de gevoeligheid en groei erg bewust van mijn borsten. Ik hoop dat het inmiddels beter met je gaat. Ook hoop ik dat dit topic weer gebruikt gaat worden. Ook al heb ik er pas een paar maanden last van en ben ik daardoor nog geen officièle hypochonder, toch lijkt het me fijn om hier met mensen over te praten.
Bollo, ik vind je verhaal herkenbaar. Ik heb hier sinds een paar maanden ook last van al is het nog niet zo extreem als bij jou. Ik probeer nu niet meer te voelen, google laat ik links liggen en probeer me rustig te houden. Dit lukt redelijk, al ben ik ergens bang dat het nooit helemaal over gaat. Ben ook al 2 x bij de huisarts geweest, die voelt uiteraard niets (ik eigenlijk ook niet.. maar toch.. die angst). Ik ben nu 10 weken zwanger en mijn borsten veranderen nogal, reden voor meer ongerustheid natuurlijk, ik ben me door de gevoeligheid en groei erg bewust van mijn borsten. Ik hoop dat het inmiddels beter met je gaat. Ook hoop ik dat dit topic weer gebruikt gaat worden. Ook al heb ik er pas een paar maanden last van en ben ik daardoor nog geen officièle hypochonder, toch lijkt het me fijn om hier met mensen over te praten.
dinsdag 22 december 2015 om 21:02
Hoi Demie, ik herken dit wel. Als klein kind was ik erg bang om dood te gaan wat bij mij denk ik hypochondrie veroorzaakte. Bij elk pijntje dat ik voelde dacht ik dat ik kanker zou hebben of een hersentumor enzovoorts. Dit werd toen ik ouder werd minder, en kwam enigszins terug toen ik in de dertig was. Een knobbeltje in de borst en ik zag mijzelf al terminaal liggen in bed met borstkanker, gelukkig bleken het cystes te zijn. Nu moet ik zeggen dat ik jarenlang niet echt gelukkig was, ook als klein al, een heel gevoelig persoon ben en last heb van depressieve neigingen. Nu ik begin veertig ben heb ik nog steeds geen doodswens maar begin ik steeds meer te accepteren dat het onvermijdelijk is. Omdat ik niet wil meewerken aan ziektes ben ik gestopt met alles dat mij ziek kan maken zoals roken en recreatief drugs gebruiken. Ik sport en eet gezond. Helaas kan je niet helpen hoe je hier vanaf moet komen, het is bij eigenlijk verdwenen nadat ik geestelijk meer en lichamelijk in balans ben gekomen.
Wat ik je wel kan aanraden is niet meteen de meest verschrikkelijke scenario's in je hoofd te halen als je iets voelt wat je normaal niet voelt, dit triggert angsten en spanningen waarvan je zeker klachten krijgt en waardoor je juist weer gaat denken dat je allerlei enge dingen hebt.
Wat ik je wel kan aanraden is niet meteen de meest verschrikkelijke scenario's in je hoofd te halen als je iets voelt wat je normaal niet voelt, dit triggert angsten en spanningen waarvan je zeker klachten krijgt en waardoor je juist weer gaat denken dat je allerlei enge dingen hebt.
