Psyche
alle pijlers
Paranormaal
donderdag 16 september 2010 om 18:53
Haai!
Ik vroeg me af of jullie wel eens in aanraking zijn gekomen met paranormale gebeurtenissen en zo ja hoe zijn jullie hiermee om gegaan?
Zelf ben ik hier heel nieuwsgierig naar omdat er naar mijn idee af en toe wel eens dingen gebeuren die niet te verklaren zijn!
Hoe denken jullie hierover?
Greetz!
Ik vroeg me af of jullie wel eens in aanraking zijn gekomen met paranormale gebeurtenissen en zo ja hoe zijn jullie hiermee om gegaan?
Zelf ben ik hier heel nieuwsgierig naar omdat er naar mijn idee af en toe wel eens dingen gebeuren die niet te verklaren zijn!
Hoe denken jullie hierover?
Greetz!
zaterdag 18 september 2010 om 10:01
Ik snap niet waarom wanneer mensen als ze duidelijk aangeven dat het voor hen een opmerkelijke ervaring is/was, er per direct de behoefte is om aan geheugen en al dan niet weldenken te gaan twijfelen.
Zonder dat ik overtuigd bent ervaar ik dat soort reacties als een soort van disrespect voor degene die de ervaring deelt.
Zonder dat ik overtuigd bent ervaar ik dat soort reacties als een soort van disrespect voor degene die de ervaring deelt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 18 september 2010 om 10:06
quote:Enn schreef op 18 september 2010 @ 10:01:
Ik snap niet waarom wanneer mensen ze duidelijk aangeven dat het voor hen een opmerkelijke ervaring is/was, er per direct de behoefte is om aan geheugen en weldenken te gaan twijfelen.
Zonder dat ik overtuigd bent ervaar ik dat soort reacties als een soort van disrespect voor degene die de ervaring deelt.mocht dit op mij slaan; dat was dus niet de bedoeling. Ik vraag alleen aandacht voor alternatieve verklaringen. Zie je nu hoe moeilijk het is om deze discussie zuiver te houden. Je geeft een mogelijke alternatieve verklaring; en direct krijg je een vermaning m.b.t. een persoonlijke aanval. Ik ga deze discussies dan ook steeds vaker uit de weg. Bij een gezamenlijk "denk kader"/vertrekpunt kun je nog eens leuk van gedachte wisselen.
Ik snap niet waarom wanneer mensen ze duidelijk aangeven dat het voor hen een opmerkelijke ervaring is/was, er per direct de behoefte is om aan geheugen en weldenken te gaan twijfelen.
Zonder dat ik overtuigd bent ervaar ik dat soort reacties als een soort van disrespect voor degene die de ervaring deelt.mocht dit op mij slaan; dat was dus niet de bedoeling. Ik vraag alleen aandacht voor alternatieve verklaringen. Zie je nu hoe moeilijk het is om deze discussie zuiver te houden. Je geeft een mogelijke alternatieve verklaring; en direct krijg je een vermaning m.b.t. een persoonlijke aanval. Ik ga deze discussies dan ook steeds vaker uit de weg. Bij een gezamenlijk "denk kader"/vertrekpunt kun je nog eens leuk van gedachte wisselen.
zaterdag 18 september 2010 om 10:07
Leuk topic dit...
Ik heb zelf ook in een huis gewoond (jaren 50 woning) waarin een nare sfeer hing.
Ook werd er soms s nachts ontzettend op het dak oid geklopt. Heb wel eens gedacht dat het vogels waren misschien maar dat bleek niet het geval.
Maar het was soms erg beangstigend. Net of er iets in de muren zat.
Dus ja je gaat dan denken aan een klopgeest. Ik wilde er ook al vrij snel weer weg.
Ook allerlei apparaten gingen stuk, mijn ex en ik kregen daar steeds meer ruzie (of het nu van de stress kwam of ergens anders van ik weet het niet).
Maar het huis voelde ook niet goed aan. Ik sliep daar ook niet goed.
Na zes jaar ben ik eindelijk verhuisd! En ben me een stuk beter gaan voelen.
Verder heb ik ook wel eens iets meegemaakt zoals met die trampoline.. alleen dan dat ik uit een boom viel als kind (was een jaar of 7) en net of er iets was, ineens hing ik met het puntje van mijn trui..(op mijn borstkas) aan een afgeknapte boomtak. Anders was ik zeker een paar meter naar beneden gevallen. Op dat moment dacht ik nog wat raar. Maar voelde wel dat ik geholpen werd.
En verder heb ik toen ik een jaar of 18 was eens iets meegemaakt. Ik was al weken verliefd op een jongen. Op een dag, middenin de nacht dan na het stappen ging ik hem smsen (mobiele telefoons waren er toen net). Ineens kreeg ik het liedje lady hear me tonight in mijn hoofd, en een sterke drang hem dat te smsen. Dus ik smste een gedeelte van die tekst.
Weken later kwam ik hem tegen met het uitgaan en vertelde hij me dat hij net op dat moment op bed lag en dat liedje aan het luisteren was.
En dat hij toen nog uit zijn raam had gekeken of ik daar ergens stond.
Dat was echt een vreemde (maar mooie) ervaring!
En zo nog wel eens wat meer dingetjes.
Voor mij is het iig zeker dat er meer is tussen hemel en aarde. Maar met nuchtere blik.
Ik vind mensen die erin geloven zeker geen dombo's. Mensen die anderen juist dom vinden omdat ze ergens in geloven dat vind ik dom..
Oh heb nog iets moois.
Ook als kind. Ik was met een vriendinnetje aan het spelen in de nieuwbouw.. zij wilde een huis in.. waar alleen nog de muren enzo van stonden . Maar ik kreeg een heel terughoudend gevoel..Ik kan het niet benoemen. We liepen er al heen maar gingen toch weer terug (weet het niet precies meer)
Het stormde die dag heel hard.
En net op het moment dat we weer op de straat stonden hoorden we een hele harde knal.
Een heel stuk van het huis was ingestort. Een betonnen muur of aan de binnenkant dat weet ik niet meer exact. Ik weet nog dat ik heel erg was geschrokken en ook blij was dat we er niet in waren gegaan.
Ik kom uit een druk gezin (3broers/zussen) dus er werd niet veel aandacht aan dit voorval besteed.
Eerlijk gezegd herinner ik het me nu na jaren pas weer
Maar iig had ik er niet meer geweest waarschijnlijk als ik het huis wel binnen was gegaan.
Ik ben wel goed beschermd dat weet ik wel
Ik heb zelf ook in een huis gewoond (jaren 50 woning) waarin een nare sfeer hing.
Ook werd er soms s nachts ontzettend op het dak oid geklopt. Heb wel eens gedacht dat het vogels waren misschien maar dat bleek niet het geval.
Maar het was soms erg beangstigend. Net of er iets in de muren zat.
Dus ja je gaat dan denken aan een klopgeest. Ik wilde er ook al vrij snel weer weg.
Ook allerlei apparaten gingen stuk, mijn ex en ik kregen daar steeds meer ruzie (of het nu van de stress kwam of ergens anders van ik weet het niet).
Maar het huis voelde ook niet goed aan. Ik sliep daar ook niet goed.
Na zes jaar ben ik eindelijk verhuisd! En ben me een stuk beter gaan voelen.
Verder heb ik ook wel eens iets meegemaakt zoals met die trampoline.. alleen dan dat ik uit een boom viel als kind (was een jaar of 7) en net of er iets was, ineens hing ik met het puntje van mijn trui..(op mijn borstkas) aan een afgeknapte boomtak. Anders was ik zeker een paar meter naar beneden gevallen. Op dat moment dacht ik nog wat raar. Maar voelde wel dat ik geholpen werd.
En verder heb ik toen ik een jaar of 18 was eens iets meegemaakt. Ik was al weken verliefd op een jongen. Op een dag, middenin de nacht dan na het stappen ging ik hem smsen (mobiele telefoons waren er toen net). Ineens kreeg ik het liedje lady hear me tonight in mijn hoofd, en een sterke drang hem dat te smsen. Dus ik smste een gedeelte van die tekst.
Weken later kwam ik hem tegen met het uitgaan en vertelde hij me dat hij net op dat moment op bed lag en dat liedje aan het luisteren was.
En dat hij toen nog uit zijn raam had gekeken of ik daar ergens stond.
Dat was echt een vreemde (maar mooie) ervaring!
En zo nog wel eens wat meer dingetjes.
Voor mij is het iig zeker dat er meer is tussen hemel en aarde. Maar met nuchtere blik.
Ik vind mensen die erin geloven zeker geen dombo's. Mensen die anderen juist dom vinden omdat ze ergens in geloven dat vind ik dom..
Oh heb nog iets moois.
Ook als kind. Ik was met een vriendinnetje aan het spelen in de nieuwbouw.. zij wilde een huis in.. waar alleen nog de muren enzo van stonden . Maar ik kreeg een heel terughoudend gevoel..Ik kan het niet benoemen. We liepen er al heen maar gingen toch weer terug (weet het niet precies meer)
Het stormde die dag heel hard.
En net op het moment dat we weer op de straat stonden hoorden we een hele harde knal.
Een heel stuk van het huis was ingestort. Een betonnen muur of aan de binnenkant dat weet ik niet meer exact. Ik weet nog dat ik heel erg was geschrokken en ook blij was dat we er niet in waren gegaan.
Ik kom uit een druk gezin (3broers/zussen) dus er werd niet veel aandacht aan dit voorval besteed.
Eerlijk gezegd herinner ik het me nu na jaren pas weer
Maar iig had ik er niet meer geweest waarschijnlijk als ik het huis wel binnen was gegaan.
Ik ben wel goed beschermd dat weet ik wel
zaterdag 18 september 2010 om 10:07
Ja had het er laatst nog met haar over. Ze vond het er zo eng uitzien, ze zag me achterover vallen en ineens ging ik weer omhoog en stond ik stabiel.
Ze was zich kapot geschrokken en na het gebeurde kwam ze ook meteen de tuin in om erover te praten. Ik had blijkbaar gezegd dat papa me had gered. Dat kan ik me dus niet meer herinneren, de ervaring dan weer wel.
Weet je Enn, mensen die zo rationeel zijn geloven dit verhaal waarschijnlijk ook niet. Want ze waren er niet bij, dus ik kan dit wel verzinnen, of mijn geheugen was verkeerd.
Mij maakt het niet uit, ik weet wat er is gebeurd en ik heb een getuige.
Ze was zich kapot geschrokken en na het gebeurde kwam ze ook meteen de tuin in om erover te praten. Ik had blijkbaar gezegd dat papa me had gered. Dat kan ik me dus niet meer herinneren, de ervaring dan weer wel.
Weet je Enn, mensen die zo rationeel zijn geloven dit verhaal waarschijnlijk ook niet. Want ze waren er niet bij, dus ik kan dit wel verzinnen, of mijn geheugen was verkeerd.
Mij maakt het niet uit, ik weet wat er is gebeurd en ik heb een getuige.
zaterdag 18 september 2010 om 10:08
zaterdag 18 september 2010 om 10:15
quote:RationalCouple schreef op 18 september 2010 @ 10:06:
[...]
mocht dit op mij slaan; dat was dus niet de bedoeling. Ik vraag alleen aandacht voor alternatieve verklaringen. Zie je nu hoe moeilijk het is om deze discussie zuiver te houden. Je geeft een mogelijke alternatieve verklaring; en direct krijg je een vermaning m.b.t. een persoonlijke aanval. Ik ga deze discussies dan ook steeds vaker uit de weg. Bij een gezamenlijk "denk kader"/vertrekpunt kun je nog eens leuk van gedachte wisselen.
Van mij mag je gewoon mee praten hoor, ik vind het niet respectloos als je me niet geloofd. Ik weet wat er is gebeurd en het is jou goed recht om er te vinden wat jij vind.
Ik vind mensen die erin geloven niet dom.
Maar heb nog wat dingen trouwens: mijn vader is gestorven op 13 september, toen het 13 jaar geleden was dat hij overleden was droomde ik over een buschauffeur met wie mijn vader had gewerkt.
Die dag ging ik naar mijn werk en op de terug weg terug met de bus ( mijn vader was buschauffeur en overleden in een bestelbusje tijdens zijn nachtdienst ) ik rende naar de bus maar miste hem net. Baalde als een stekker want het was laat en ik wilde naar huis. 15 minuten later kwam er een bus aan, dus daar stapte ik in.
Zelfde buschauffeur als in mijn droom, ik begon een gesprek met hem en bleek dat hij degene was die mijn vader het laatste had gezien voor hij stierf. Hij was een hele goede vriend van mijn vader, en ik ontmoette die dus precies 13 jaar later op zijn sterfdag terwijl ik het al gedroomd had.
Was een fijn gevoel om hem te ontmoeten.
Tuurlijk kan dit ook puur toeval geweest zijn, als ik die andere bus had gepakt had ik hem nooit ontmoet.
[...]
mocht dit op mij slaan; dat was dus niet de bedoeling. Ik vraag alleen aandacht voor alternatieve verklaringen. Zie je nu hoe moeilijk het is om deze discussie zuiver te houden. Je geeft een mogelijke alternatieve verklaring; en direct krijg je een vermaning m.b.t. een persoonlijke aanval. Ik ga deze discussies dan ook steeds vaker uit de weg. Bij een gezamenlijk "denk kader"/vertrekpunt kun je nog eens leuk van gedachte wisselen.
Van mij mag je gewoon mee praten hoor, ik vind het niet respectloos als je me niet geloofd. Ik weet wat er is gebeurd en het is jou goed recht om er te vinden wat jij vind.
Ik vind mensen die erin geloven niet dom.
Maar heb nog wat dingen trouwens: mijn vader is gestorven op 13 september, toen het 13 jaar geleden was dat hij overleden was droomde ik over een buschauffeur met wie mijn vader had gewerkt.
Die dag ging ik naar mijn werk en op de terug weg terug met de bus ( mijn vader was buschauffeur en overleden in een bestelbusje tijdens zijn nachtdienst ) ik rende naar de bus maar miste hem net. Baalde als een stekker want het was laat en ik wilde naar huis. 15 minuten later kwam er een bus aan, dus daar stapte ik in.
Zelfde buschauffeur als in mijn droom, ik begon een gesprek met hem en bleek dat hij degene was die mijn vader het laatste had gezien voor hij stierf. Hij was een hele goede vriend van mijn vader, en ik ontmoette die dus precies 13 jaar later op zijn sterfdag terwijl ik het al gedroomd had.
Was een fijn gevoel om hem te ontmoeten.
Tuurlijk kan dit ook puur toeval geweest zijn, als ik die andere bus had gepakt had ik hem nooit ontmoet.
zaterdag 18 september 2010 om 10:29
Ik onmoette hem voor het eerst, ik had hem nog nooit eerder gezien. Hij scheen wel op mijn vaders begrafenis geweest te zijn maar daar waren 1500 man aanwezig van zijn werk. Ik was toen 5 dus weinig kans dat ik hem toen gezien heb en nog wist wie hij was. Het is niet echt een paranormaal verhaal maar vond het wel een bijzondere ervaring.
zaterdag 18 september 2010 om 11:25
quote:RationalCouple schreef op 18 september 2010 @ 09:51:
[...]
waarom maak je nu ook direct deze stap? Ik neem graag aan dat er iets is gebeurd dat niet is te verklaren. Waarom heeft iemand je gered? Je geheugen kan het na de actie anders geinterpreteerd hebben, het hek stond toch een paar centimeter weg, je spier-actie was beter als verwacht, een straal van Mars beamde een onzichtbaar kussen, etc...
Het feit dat je iets niet kunt verklaren is geen probleem en ik wil persoonlijk graag met iedereen ergens een boom over opzetten. Het is vooral de enorme sprongen die de paranormale maken die mij (en wellicht) ook andere stoort. Veel paranormale willen helemaal geen verklaring. De sprong van een onverklaarbare val, naar "geesten" is m.i. te groot; en waarom zou nu juist deze oplossings-keuze de juiste zijn?
Ik snap even iets niet. Als je er zelf niet in gelooft, waarom kom je hier dan verhalen lezen van mensen die er wel in geloven en ze op een cynische manier in twijfel trekken? Volgens mij is dit een topic waar iedereen die Paranormale ervaringen denkt te hebben zijn verhaal kwijt kan.
Bouw anders je eigen topic over iets dat niet bestaat en waar anderen wel in geloven en waar jij je over opvreet dat anderen daar wel in geloven omdat jij vindt dat zij ook moeten vinden dat iets dat nog niet wetenschappelijk is bewezen niet kan bestaan.
[...]
waarom maak je nu ook direct deze stap? Ik neem graag aan dat er iets is gebeurd dat niet is te verklaren. Waarom heeft iemand je gered? Je geheugen kan het na de actie anders geinterpreteerd hebben, het hek stond toch een paar centimeter weg, je spier-actie was beter als verwacht, een straal van Mars beamde een onzichtbaar kussen, etc...
Het feit dat je iets niet kunt verklaren is geen probleem en ik wil persoonlijk graag met iedereen ergens een boom over opzetten. Het is vooral de enorme sprongen die de paranormale maken die mij (en wellicht) ook andere stoort. Veel paranormale willen helemaal geen verklaring. De sprong van een onverklaarbare val, naar "geesten" is m.i. te groot; en waarom zou nu juist deze oplossings-keuze de juiste zijn?
Ik snap even iets niet. Als je er zelf niet in gelooft, waarom kom je hier dan verhalen lezen van mensen die er wel in geloven en ze op een cynische manier in twijfel trekken? Volgens mij is dit een topic waar iedereen die Paranormale ervaringen denkt te hebben zijn verhaal kwijt kan.
Bouw anders je eigen topic over iets dat niet bestaat en waar anderen wel in geloven en waar jij je over opvreet dat anderen daar wel in geloven omdat jij vindt dat zij ook moeten vinden dat iets dat nog niet wetenschappelijk is bewezen niet kan bestaan.
zaterdag 18 september 2010 om 11:42
Ik weet het niet...
Graag zou ik geloven in dat er meer is na de dood, vind dat een troostende gedachte. Toch ben ik niet overtuigd, ondanks de bizarre en bijzondere verhalen van sommige mensen. Misschien durf ik niet overtuigd te zijn, inderdaad uit angst die overtuiging weer te moeten verliezen (immers, dan moet ik alsnog/alweer de dierbaren die me ontvallen zijn loslaten).
Toch vind ik sommige ervaringen te mooi om af te doen als toeval, puur om sentimentele redenen. Die ervaringen bieden me toch troost, geven een warm gevoel van binnen.
Dat die troost misschien oplucht, op toeval gebaseerd is, wil ik ook weer niet accepteren, omdat dat ze minder waardevol zou maken.
Toen mijn Lief, Hero, stervende was, heb ik mijn gsm uitgezet. ieder potentieel contact met de buitenwereld was teveel. Wij moesten dit moment doormaken; hij, zijn familie, en ik. Dat laatste uurtje zaten we met zijn vijven in een cocon van stilte.
Een half uurtje na zijn dood werd die stilte ineens verbroken door het signaal dat ik een sms-je binnen kreeg. Niet dat ik mijn telefoon aan had gezet, die lag nogsteeds op het aanrechtje in de ziekenhuiskamer, daar waar ik hem bijna twee uur daarvoor had uitgedaan en neergelegd.
Het sms-je bleek afkomstig van Hero. Het was een sms-je wat hij maanden daarvoor al had gestuurd, wat ik gelezen had, maar wat nu als nieuw bericht binnen kwam. Een berichtje wat ik zo nodig had om op dat moment te horen. De inhoud:
Liefste, ik hou van je, ik heb altijd van je gehouden en zal altijd van je houden. Voor altijd jouw Hero
Tranen met tuiten heb ik gehuild.
En natuurlijk kun je denken dat ik voor het eerst in mijn leven mijn telefoon verkeerd heb uitgezet.
Natuurlijk kun je denken dat er gewoon een foutje in het gsm-geheugen zat, al dan niet getriggerd door de medische apparatuur.
Natuurlijk kun je denken dat er een storing was bij de provider wat kortdurende kortsluiting veroorzaakte.
Natuurlijk kun je denken dat ik door het intense verdriet het verkeerde berichtje heb geopend.
Zelfs zou je kunnen denken dat een beam van Mars mijn telefoon op hol deed slaan.
Al deze opties zijn net zo mogelijk als dat het daadwerkelijk een berichtje van Hero zou zijn.
Maar toch kies ik ervoor om dat te geloven, dat het mijn Lief was die op zijn eigen liefdevolle manier afscheid van me nam. Dat geeft me troost.
En als mensen mij dan dom, naief of gek willen vinden dan ik daarin geloof, dat het me troost biedt, dan moet dat maar. Ik vind het gewoon fijn....
Graag zou ik geloven in dat er meer is na de dood, vind dat een troostende gedachte. Toch ben ik niet overtuigd, ondanks de bizarre en bijzondere verhalen van sommige mensen. Misschien durf ik niet overtuigd te zijn, inderdaad uit angst die overtuiging weer te moeten verliezen (immers, dan moet ik alsnog/alweer de dierbaren die me ontvallen zijn loslaten).
Toch vind ik sommige ervaringen te mooi om af te doen als toeval, puur om sentimentele redenen. Die ervaringen bieden me toch troost, geven een warm gevoel van binnen.
Dat die troost misschien oplucht, op toeval gebaseerd is, wil ik ook weer niet accepteren, omdat dat ze minder waardevol zou maken.
Toen mijn Lief, Hero, stervende was, heb ik mijn gsm uitgezet. ieder potentieel contact met de buitenwereld was teveel. Wij moesten dit moment doormaken; hij, zijn familie, en ik. Dat laatste uurtje zaten we met zijn vijven in een cocon van stilte.
Een half uurtje na zijn dood werd die stilte ineens verbroken door het signaal dat ik een sms-je binnen kreeg. Niet dat ik mijn telefoon aan had gezet, die lag nogsteeds op het aanrechtje in de ziekenhuiskamer, daar waar ik hem bijna twee uur daarvoor had uitgedaan en neergelegd.
Het sms-je bleek afkomstig van Hero. Het was een sms-je wat hij maanden daarvoor al had gestuurd, wat ik gelezen had, maar wat nu als nieuw bericht binnen kwam. Een berichtje wat ik zo nodig had om op dat moment te horen. De inhoud:
Liefste, ik hou van je, ik heb altijd van je gehouden en zal altijd van je houden. Voor altijd jouw Hero
Tranen met tuiten heb ik gehuild.
En natuurlijk kun je denken dat ik voor het eerst in mijn leven mijn telefoon verkeerd heb uitgezet.
Natuurlijk kun je denken dat er gewoon een foutje in het gsm-geheugen zat, al dan niet getriggerd door de medische apparatuur.
Natuurlijk kun je denken dat er een storing was bij de provider wat kortdurende kortsluiting veroorzaakte.
Natuurlijk kun je denken dat ik door het intense verdriet het verkeerde berichtje heb geopend.
Zelfs zou je kunnen denken dat een beam van Mars mijn telefoon op hol deed slaan.
Al deze opties zijn net zo mogelijk als dat het daadwerkelijk een berichtje van Hero zou zijn.
Maar toch kies ik ervoor om dat te geloven, dat het mijn Lief was die op zijn eigen liefdevolle manier afscheid van me nam. Dat geeft me troost.
En als mensen mij dan dom, naief of gek willen vinden dan ik daarin geloof, dat het me troost biedt, dan moet dat maar. Ik vind het gewoon fijn....
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 18 september 2010 om 12:54
quote:Iwannalive schreef op 18 september 2010 @ 11:25:
Ik snap even iets niet. Als je er zelf niet in gelooft, waarom kom je hier dan verhalen lezen van mensen die er wel in geloven en ze op een cynische manier in twijfel trekken? Volgens mij is dit een topic waar iedereen die Paranormale ervaringen denkt te hebben zijn verhaal kwijt kan.
de vraag was: hoe denken jullie hier over?
en omdat ik nog steeds de illusie heb dat op een open forum mensen elkaars standpunten willen lezen; maar bedankt voor de tip
Ik snap even iets niet. Als je er zelf niet in gelooft, waarom kom je hier dan verhalen lezen van mensen die er wel in geloven en ze op een cynische manier in twijfel trekken? Volgens mij is dit een topic waar iedereen die Paranormale ervaringen denkt te hebben zijn verhaal kwijt kan.
de vraag was: hoe denken jullie hier over?
en omdat ik nog steeds de illusie heb dat op een open forum mensen elkaars standpunten willen lezen; maar bedankt voor de tip
zaterdag 18 september 2010 om 13:15
quote:mimsey schreef op 18 september 2010 @ 11:42:
Maar toch kies ik ervoor om dat te geloven, dat het mijn Lief was die op zijn eigen liefdevolle manier afscheid van me nam. Dat geeft me troost.
fwiw: ik vind dat je oprecht een persoonlijke ervaring deelt. Ik voel ook geen enkele behoefte om je onnodig "pijn" te doen met mijn andere visie op het geheel. Ik reageer op dit topic omdat ik er vanuit ga dat de oprechtheid die anderen voelen in hun ervaring ik kan delen vanuit een ander standpunt. Ik wens je veel sterkte met dit verdriet
Maar toch kies ik ervoor om dat te geloven, dat het mijn Lief was die op zijn eigen liefdevolle manier afscheid van me nam. Dat geeft me troost.
fwiw: ik vind dat je oprecht een persoonlijke ervaring deelt. Ik voel ook geen enkele behoefte om je onnodig "pijn" te doen met mijn andere visie op het geheel. Ik reageer op dit topic omdat ik er vanuit ga dat de oprechtheid die anderen voelen in hun ervaring ik kan delen vanuit een ander standpunt. Ik wens je veel sterkte met dit verdriet
zaterdag 18 september 2010 om 13:25
@ Mimsey en een hele dikke Wat een verdriet.
Wat een verhaal de tranen lopen over mijn wangen of het nou wel of geen toeval was , wat een prachtig berichtje om te krijgen nadat je zeker weet dit niet meer van hem te kunnen horen .....
Heel indrukwekkend.
Wat een verhaal de tranen lopen over mijn wangen of het nou wel of geen toeval was , wat een prachtig berichtje om te krijgen nadat je zeker weet dit niet meer van hem te kunnen horen .....
Heel indrukwekkend.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 18 september 2010 om 13:31
quote:mimsey schreef op 18 september 2010 @ 11:42:
Maar toch kies ik ervoor om dat te geloven, dat het mijn Lief was die op zijn eigen liefdevolle manier afscheid van me nam. Dat geeft me troost.
En als mensen mij dan dom, naief of gek willen vinden dan ik daarin geloof, dat het me troost biedt, dan moet dat maar. Ik vind het gewoon fijn....Ik vind heel fijn voor jou dat je dit berichtje gekregen hebt.
Maar toch kies ik ervoor om dat te geloven, dat het mijn Lief was die op zijn eigen liefdevolle manier afscheid van me nam. Dat geeft me troost.
En als mensen mij dan dom, naief of gek willen vinden dan ik daarin geloof, dat het me troost biedt, dan moet dat maar. Ik vind het gewoon fijn....Ik vind heel fijn voor jou dat je dit berichtje gekregen hebt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 18 september 2010 om 13:49
quote:RationalCouple schreef op 18 september 2010 @ 09:38:
[...]
het staat een ieder vanzelfsprekend vrij te geloven; maar een discussie wordt erg lastig er nergens overeenstemming is over een "denk kader". De wetenschap is in die zin ook niet zo bijzonder. Het zijn gewoon een paar afspraken hoe zaken tegen elkaar worden afgezet. De wetenschap claimt in die zin ook niet zoveel.
ik heb het onderstaande al eens eerder gepost in een topic; en het leek me wederom relevant:
Het lastige van gelovige is dat ze de "bewijslast omdraaien". Je kan niet aantonen dat iets niet bestaat. Je dient juist aan te tonen dat iets wel bestaat.
Bij mij in het Bos woont een roze olifant; "toon jij maar aan dat tie niet bestaat"
"Extraordinary claims require extraordinary evidence"
de computer waarop je dit bericht typt "toont de wetenschap"....
Wetenschap is "slechts" een methode.... erg werkbaar ook; en vooral erg vrij; het staat een ieder vrij zijn/haar theorie te onderbouwen en bewijzen.....technologie die eruit voortkomt laat prachtig zien welke theorieen hout snijden en welke nog wat onderbouwing behoeven.
Je kan ook bidden voor de nieuwste Prada of iPod en kijken of tie opeens voor je neus ontstaat.Interessant hoor, dat van die roze olifant. Ik geloof in het paranormale. Ik ben zelf paranormaal begaafd. En ik hoef niets te bewijzen.... want IK weet dat het zo is, en er is niets in mij dat enige behoefte heeft om dat te bewijzen. Alleen zij die niet geloven willen bewijs. Nou, doe je best!
[...]
het staat een ieder vanzelfsprekend vrij te geloven; maar een discussie wordt erg lastig er nergens overeenstemming is over een "denk kader". De wetenschap is in die zin ook niet zo bijzonder. Het zijn gewoon een paar afspraken hoe zaken tegen elkaar worden afgezet. De wetenschap claimt in die zin ook niet zoveel.
ik heb het onderstaande al eens eerder gepost in een topic; en het leek me wederom relevant:
Het lastige van gelovige is dat ze de "bewijslast omdraaien". Je kan niet aantonen dat iets niet bestaat. Je dient juist aan te tonen dat iets wel bestaat.
Bij mij in het Bos woont een roze olifant; "toon jij maar aan dat tie niet bestaat"
"Extraordinary claims require extraordinary evidence"
de computer waarop je dit bericht typt "toont de wetenschap"....
Wetenschap is "slechts" een methode.... erg werkbaar ook; en vooral erg vrij; het staat een ieder vrij zijn/haar theorie te onderbouwen en bewijzen.....technologie die eruit voortkomt laat prachtig zien welke theorieen hout snijden en welke nog wat onderbouwing behoeven.
Je kan ook bidden voor de nieuwste Prada of iPod en kijken of tie opeens voor je neus ontstaat.Interessant hoor, dat van die roze olifant. Ik geloof in het paranormale. Ik ben zelf paranormaal begaafd. En ik hoef niets te bewijzen.... want IK weet dat het zo is, en er is niets in mij dat enige behoefte heeft om dat te bewijzen. Alleen zij die niet geloven willen bewijs. Nou, doe je best!
zaterdag 18 september 2010 om 13:53
Mimsey, wat een mooie ervaring.
Ik zat nog eens te denken.
De gebeurtenissen die ik heb beschreven zijn in zekere zin 'onverklaarbaar'.
We zijn druk op zoek geweest naar logische redenen, voor alles.
Je wil weten waarom je bang bent.
Als je weet dat je zwaar asociale buren een hekel aan je hebben, kan je die angst verklaren.
Als er ineens een stapel borden uit je kast valt en je dekens worden van je afgetrokken, zonder dat je iets ziet, weet je niet wat er aan de hand is, en dat is het enge.
Zeker als die dingen dagelijks gebeuren.
Natuurlijk denk je niet gelijk aan 'geesten'.
Omdat het niet iets is wat voor mij gewoon is.
Iedereen kent verhalen over 'spookhuizen', maar dat is meer uit enge Hollywood films. Daar in kan alles.
Als er steeds meer rare dingen gebeuren die je niet kan verklaren, blijf je bang.
In elk huis hoor je weleens een raar geluid, of valt door tocht weleens een deur dicht.
Maar als in korte tijd zoveel 'raars' gebeurd maakt het eigenlijk niet meer uit wat het is, dan wil je gewoon weg.
Het is nog steeds een onbekend terrein voor mij, wil ik ook graag zo houden.
Ik ben een behoorlijke controlefreak in mijn dagelijks leven, daarom was het ook heftig omdat we totaal geen controle of inzicht in de situatie hadden.
Ik zat nog eens te denken.
De gebeurtenissen die ik heb beschreven zijn in zekere zin 'onverklaarbaar'.
We zijn druk op zoek geweest naar logische redenen, voor alles.
Je wil weten waarom je bang bent.
Als je weet dat je zwaar asociale buren een hekel aan je hebben, kan je die angst verklaren.
Als er ineens een stapel borden uit je kast valt en je dekens worden van je afgetrokken, zonder dat je iets ziet, weet je niet wat er aan de hand is, en dat is het enge.
Zeker als die dingen dagelijks gebeuren.
Natuurlijk denk je niet gelijk aan 'geesten'.
Omdat het niet iets is wat voor mij gewoon is.
Iedereen kent verhalen over 'spookhuizen', maar dat is meer uit enge Hollywood films. Daar in kan alles.
Als er steeds meer rare dingen gebeuren die je niet kan verklaren, blijf je bang.
In elk huis hoor je weleens een raar geluid, of valt door tocht weleens een deur dicht.
Maar als in korte tijd zoveel 'raars' gebeurd maakt het eigenlijk niet meer uit wat het is, dan wil je gewoon weg.
Het is nog steeds een onbekend terrein voor mij, wil ik ook graag zo houden.
Ik ben een behoorlijke controlefreak in mijn dagelijks leven, daarom was het ook heftig omdat we totaal geen controle of inzicht in de situatie hadden.
zaterdag 18 september 2010 om 13:53
quote:Enn schreef op 18 september 2010 @ 09:41:
[...]
Dat vraag ik ook niet om die knop aan of uit te zetten. Ik vraag aan je op welke wijze jouw gave in jouw dagelijks leven zich toont. Wellicht dan dat je een voorbeeld kan vertellen als je dit wilt?Het bestaat uit zoveel dingen. Voor je een telefoongesprek voert, weten hoe die gaat verlopen. Als je met iemand praat, weten wat die gaat zeggen. De foto van mijn vriend, als ik die vastpak weten hoe hij zich voelt. Een eindeloze lijst van dingen.
[...]
Dat vraag ik ook niet om die knop aan of uit te zetten. Ik vraag aan je op welke wijze jouw gave in jouw dagelijks leven zich toont. Wellicht dan dat je een voorbeeld kan vertellen als je dit wilt?Het bestaat uit zoveel dingen. Voor je een telefoongesprek voert, weten hoe die gaat verlopen. Als je met iemand praat, weten wat die gaat zeggen. De foto van mijn vriend, als ik die vastpak weten hoe hij zich voelt. Een eindeloze lijst van dingen.
zaterdag 18 september 2010 om 15:31
Mijn man is er heel gevoelig voor. Grappig eigenlijk, omdat hij er voordat het hem overkwam, totaal niet in geloofde. "Onzin, altijd verklaarbaar, flauwekul, aanstelleritis, belachelijk". Ik noem even een paar van zijn termen.
Toen hij het meemaakte, stond hij er dan ook heel open tegenover. Maar toen hij voor de derde keer weer de herfstbladeren net achter de voordeur vond, die hij net naar buiten had gegooid, wist hij het ook niet meer. HIj had ze opgeraapt, naar buiten gegooid, deur dichtgedraaid, en daar lagen ze wéér. En zulke dingen gebeurden vaker. Dingen die verdwenen, op een lege tafel ineens weer terugkeerden, dat soort werk. In eerste instantie schuif je dat allemaal op verbeelding, ach: zeker over het hoofd gezien. Je moet ook niet alles 'onverklaarbaar' vinden.
Dat waren de 'grappige' dingen.
Mijn man zocht het ook wel eens op. Dan stond hij in de hal (daar was het gevoel altijd het sterkst) en riep: "Kom maar op, dan, ik ben hier". En dan was het alsof je en vrieskist opengooide. Letterlijk ijs- en ijskoud, vreemde vormen die om je heen kronkelden. Hij vond het wel interessant. Ik niet zo eigenlijk.
's Avonds in bed liggen, en zoals Kuzu ook vertelt, de dekens van je af, naar beneden gedrukt worden, gezichten achter het glas boven de slaapkamerdeur, bonzen tegen de deur, zware voetstappen op de trap. Ik dacht dan: O, dat is mijn man, die komt naar bed. Daarna hoorde ik niets meer, en zat man gewoon nog beneden, helemaal niet boven geweest. Doodeng.
Toevallig sprak ik laatst iemand die ik ongeveer een 6, 7 jaar niet meer had gezien. Toen hij hoorde, dat we verhuisd waren, zei hij: Het is goed dat je daar weg bent, dat was een heel erg vervelend, donker huis. Ik voelde me er nooit op mijn gemak". Zonder dat we er ooit over gesproken hadden. Hij had dat nooit gezegd, wilde er niet over beginnen.
Wat het is? Ik denk een soort achtergebleven energie. Er komt misschien ook een tijd, dat dat wél verklaarbaar wordt.
Toen hij het meemaakte, stond hij er dan ook heel open tegenover. Maar toen hij voor de derde keer weer de herfstbladeren net achter de voordeur vond, die hij net naar buiten had gegooid, wist hij het ook niet meer. HIj had ze opgeraapt, naar buiten gegooid, deur dichtgedraaid, en daar lagen ze wéér. En zulke dingen gebeurden vaker. Dingen die verdwenen, op een lege tafel ineens weer terugkeerden, dat soort werk. In eerste instantie schuif je dat allemaal op verbeelding, ach: zeker over het hoofd gezien. Je moet ook niet alles 'onverklaarbaar' vinden.
Dat waren de 'grappige' dingen.
Mijn man zocht het ook wel eens op. Dan stond hij in de hal (daar was het gevoel altijd het sterkst) en riep: "Kom maar op, dan, ik ben hier". En dan was het alsof je en vrieskist opengooide. Letterlijk ijs- en ijskoud, vreemde vormen die om je heen kronkelden. Hij vond het wel interessant. Ik niet zo eigenlijk.
's Avonds in bed liggen, en zoals Kuzu ook vertelt, de dekens van je af, naar beneden gedrukt worden, gezichten achter het glas boven de slaapkamerdeur, bonzen tegen de deur, zware voetstappen op de trap. Ik dacht dan: O, dat is mijn man, die komt naar bed. Daarna hoorde ik niets meer, en zat man gewoon nog beneden, helemaal niet boven geweest. Doodeng.
Toevallig sprak ik laatst iemand die ik ongeveer een 6, 7 jaar niet meer had gezien. Toen hij hoorde, dat we verhuisd waren, zei hij: Het is goed dat je daar weg bent, dat was een heel erg vervelend, donker huis. Ik voelde me er nooit op mijn gemak". Zonder dat we er ooit over gesproken hadden. Hij had dat nooit gezegd, wilde er niet over beginnen.
Wat het is? Ik denk een soort achtergebleven energie. Er komt misschien ook een tijd, dat dat wél verklaarbaar wordt.
zaterdag 18 september 2010 om 16:10
Tering.
Lang geleden is in een dergelijk topic niet-gelovers door de angels al gevraagd om niet te reageren als je alleen maar komt schoppen. En elke keer voelen mensen zich toch geroepen om te komen melden dat het allemaal niet bestaat, dit keer zelfs met een taalstrijd eraan verbonden.\
Leuk dat jullie de strijdbijl hebben begraven, maar het zou nog leuker zijn als die tien (?) pagina's verwijderd kunnen worden, want ze voegen werkelijk niets toe en ik heb geen zin om die ellende te moeten lezen. Amen.
Lang geleden is in een dergelijk topic niet-gelovers door de angels al gevraagd om niet te reageren als je alleen maar komt schoppen. En elke keer voelen mensen zich toch geroepen om te komen melden dat het allemaal niet bestaat, dit keer zelfs met een taalstrijd eraan verbonden.\
Leuk dat jullie de strijdbijl hebben begraven, maar het zou nog leuker zijn als die tien (?) pagina's verwijderd kunnen worden, want ze voegen werkelijk niets toe en ik heb geen zin om die ellende te moeten lezen. Amen.
zaterdag 18 september 2010 om 16:19
quote:Rogue_22 schreef op 18 september 2010 @ 09:54:
[...]
Het waren handen die ik voelde, die me terug duwde naar voren.
Dat kan ik niet verklaren nee, misschien was het een geest, misschien was het iets anders. Het enige wat ik weet is dat het gebeurd is. En ik zou graag geloven dat het mijn vader was, maar dat doe ik niet, daarom zei ik ook misschien.
Mijn geheugen is heel erg goed, en mijn moeder zag het ook. Hoe verklaar je dat dan?
Klinkt als een hele bijzondere ervaring!
Wie zet er alleen een trampoline vlak naast een puntig hek?!
[...]
Het waren handen die ik voelde, die me terug duwde naar voren.
Dat kan ik niet verklaren nee, misschien was het een geest, misschien was het iets anders. Het enige wat ik weet is dat het gebeurd is. En ik zou graag geloven dat het mijn vader was, maar dat doe ik niet, daarom zei ik ook misschien.
Mijn geheugen is heel erg goed, en mijn moeder zag het ook. Hoe verklaar je dat dan?
Klinkt als een hele bijzondere ervaring!
Wie zet er alleen een trampoline vlak naast een puntig hek?!
zaterdag 18 september 2010 om 16:23
Ja ik heb alle 10 de pagina's wel doorgelezen en het ging er idd hard aan toe. Zelf snap ik goed dat mensen er niet in geloven maar ik snap ook dat ze er wel in geloven. Ieder zijn ding toch. Ik geloof er ook in, maar niet altijd.
Alleen in mijn eigen ervaringen en een paar ervaringen die ik hier lees.
Nog een voorbeeldje: ik voel pijn van andere mensen, buikpijn, hoofdpijn, rugpijn, dat soort dingen. Heb ik vooral in mijn tienerjaren erg heftig gevoeld om me heen, zelf kreeg ik dus daar ook pijn van. Na een tijdje kwam ik erachter dat ik het weg kon halen bij mensen, ik legde mijn handen erop die werden dan heel warm en dan ging de pijn weg. Ik voelde de pijn mijn handen in gaan en vaak kreeg ik dan de klachten.
Mijn opa is de nuchterste persoon op de wereld, ik spreek hem nu nooit meer ( familievete ) maar toen ik dat nog wel deed had hij een dag veel last van Rugpijn, dus ik bood aan het weg te halen. Hij stribbelde wat tegen maar ik zette aan en legde mijn handen precies op de plek waar het pijn deed voor hij zei welke plek het was. Mijn handen werden heel warm en ik wist dat het gewerkt had want mijn rug deed pijn, bij hem was het over.
Hij heeft me zeker een kwartier verbijsterd aangekeken.
Bij meerdere mensen doe ik het wel eens, ik weet niet hoe het werkt, ik leg gewoon mijn handen erop, onstpan me en dan gaat het over. Heb wel geleerd me af te sluiten voor pijn van anderen, want ik voelde alles. Nu doe ik er weinig meer mee, veel mensen verklaren je ook voor gek als je erover praat, maar mijn familie weet dat het werkt.
Hoe dat weet ik niet.
@ Emaille: tja dat snap ik ook nog steeds niet. Hij staat nu nog op dezelfde plek, maar niemand springt er nu meer op.
Misschien hebben ze hem in de tussentijd wel eens verplaatst, we kwamen er maar 1 x per jaar.
Alleen in mijn eigen ervaringen en een paar ervaringen die ik hier lees.
Nog een voorbeeldje: ik voel pijn van andere mensen, buikpijn, hoofdpijn, rugpijn, dat soort dingen. Heb ik vooral in mijn tienerjaren erg heftig gevoeld om me heen, zelf kreeg ik dus daar ook pijn van. Na een tijdje kwam ik erachter dat ik het weg kon halen bij mensen, ik legde mijn handen erop die werden dan heel warm en dan ging de pijn weg. Ik voelde de pijn mijn handen in gaan en vaak kreeg ik dan de klachten.
Mijn opa is de nuchterste persoon op de wereld, ik spreek hem nu nooit meer ( familievete ) maar toen ik dat nog wel deed had hij een dag veel last van Rugpijn, dus ik bood aan het weg te halen. Hij stribbelde wat tegen maar ik zette aan en legde mijn handen precies op de plek waar het pijn deed voor hij zei welke plek het was. Mijn handen werden heel warm en ik wist dat het gewerkt had want mijn rug deed pijn, bij hem was het over.
Hij heeft me zeker een kwartier verbijsterd aangekeken.
Bij meerdere mensen doe ik het wel eens, ik weet niet hoe het werkt, ik leg gewoon mijn handen erop, onstpan me en dan gaat het over. Heb wel geleerd me af te sluiten voor pijn van anderen, want ik voelde alles. Nu doe ik er weinig meer mee, veel mensen verklaren je ook voor gek als je erover praat, maar mijn familie weet dat het werkt.
Hoe dat weet ik niet.
@ Emaille: tja dat snap ik ook nog steeds niet. Hij staat nu nog op dezelfde plek, maar niemand springt er nu meer op.
Misschien hebben ze hem in de tussentijd wel eens verplaatst, we kwamen er maar 1 x per jaar.
zaterdag 18 september 2010 om 19:31
Melpomene, apart he, dat soort dingen.
De 'grappige' dingen, waarbij je aan jezelf twijfelt herken ik heel goed.
'Goh, die deur zat toch op slot..'
' Tocht het dan zo hier in huis'
' Vast muizen in de muren'.
M'n zwager kwam met het idee om een camera neer te zetten snachts. Zij geloofden er niet zo in, dachten dat het wel meeviel.
Omdat ik zo bang was hebben we het niet gedaan.
Ik was ontzettend bang dat er 'iets' tevoorschijn zou komen op die beelden wat me nog banger zou maken.
M'n man wou ook graag weten wat het was.
De rollen zijn nu omgekeerd, hij wil het laten rusten en ik ben nog steeds wel bezig met het hele gebeuren.
Omdat het zoveel impact heeft gehad.
Via via heb ik later ook verhalen gehoord over dat huis, over de tandartsenpraktijk die er onder zat.
Maar je weet nooit of mensen je dat vertellen om je naar de mond te praten, het kan altijd dat ze van iemand anders iets gehoord hebben, ook al vertel je zelf niks.
Wat heftig Rogue.
Is dit iets wat je bij 'iedereen' kan en voelt?
De 'grappige' dingen, waarbij je aan jezelf twijfelt herken ik heel goed.
'Goh, die deur zat toch op slot..'
' Tocht het dan zo hier in huis'
' Vast muizen in de muren'.
M'n zwager kwam met het idee om een camera neer te zetten snachts. Zij geloofden er niet zo in, dachten dat het wel meeviel.
Omdat ik zo bang was hebben we het niet gedaan.
Ik was ontzettend bang dat er 'iets' tevoorschijn zou komen op die beelden wat me nog banger zou maken.
M'n man wou ook graag weten wat het was.
De rollen zijn nu omgekeerd, hij wil het laten rusten en ik ben nog steeds wel bezig met het hele gebeuren.
Omdat het zoveel impact heeft gehad.
Via via heb ik later ook verhalen gehoord over dat huis, over de tandartsenpraktijk die er onder zat.
Maar je weet nooit of mensen je dat vertellen om je naar de mond te praten, het kan altijd dat ze van iemand anders iets gehoord hebben, ook al vertel je zelf niks.
Wat heftig Rogue.
Is dit iets wat je bij 'iedereen' kan en voelt?
zaterdag 18 september 2010 om 23:10
Tegenwoordig niet meer, omdat ik geleerd heb om het naast me neer te leggen en de pijntjes te negeren, maar toen het net ontwikkelde wel ja.
Het was moeilijk voor me om te werken bij openbare plekken, omdat er dan veel mensen tegelijk waren om me heen die allemaal wel wat hadden waardoor ik dan duizelig en ellendig werd.
Maar je moet je er voor afsluiten.
Het was moeilijk voor me om te werken bij openbare plekken, omdat er dan veel mensen tegelijk waren om me heen die allemaal wel wat hadden waardoor ik dan duizelig en ellendig werd.
Maar je moet je er voor afsluiten.
