Psyche
alle pijlers
Door het lint...
zondag 10 april 2011 om 15:54
Het had een middagje uit moeten worden...
Maar zoals de topictitel al aangeeft ben ik door het lint gegaan. Met diverse nietsvermoedende strandgangers als getuige heb ik mijn moeder behoorlijk afgebekt. Ze had een flesje sterke drank in haar tas verstopt en terwijl ze dacht dat ik niet keek heeft ze een slok genomen. Maar ik zag het wel. En alle frustratie van de afgelopen jaren, waarbij ik altijd voorzichtig en met veel ingehouden emotie heb gecommuniceerd, kwamen naar boven borrelen. Onhoudbaar.
Ik heb het flesje met veel drama van haar afgepakt en naar mijn man gebaard dat hij zo snel mogelijk terug moest komen. Ik heb boos geschreeuwd dat het genoeg was geweest. Ik hield me nog in, maar de barman van de strandtent waar we zaten heeft me toch nog vriendelijk verzocht niet meer zo schreeuwen. Mijn man rekende gelijk af. Mijn moeder huilde buiten terwijl ze een sigaret rookte. Ze snapte niet waarom ik zo boos werd. Ze deed toch niemand pijn?
In de auto heb ik het uitgeschreeuwd. Al die jaren heb ik toegekeken hoe mijn ouders zich de vernieling in zuipen. Maar nu is mijn grens bereikt. Ze doet niemand pijn met haar alcoholisme? Mij doet ze pijn! Mij doet ze ongelofelijk veel pijn! Alsof ik van steen ben, alsof het normaal is om je ouders zichzelf kapot te zien drinken. Maar ach, ze heeft het zo moeilijk. Mijn vader ligt in het ziekenhuis (vers van de IC afgekomen) en mijn broertje is net opgepakt vanwege te veel uitstaande boetes. Ze heeft het geld niet om hem vrij te kopen en ik ook niet. Maar ook al had ik het dan had ik het misschien nog niet gedaan. Hij moet maar eens op de blaren zitten. In dit geval waarschijnlijk 3 maanden.
Ik wilde haar uit de ellende halen door er een leuke middag naar het strand van te maken. Gezellig met mijn man en zoontje. Lekker in de zon met een frisse wind door je hoofd . Maar ik ging door het lint...
Zijn er nog meer mensen met ouders met alcoholproblemen? Tips, trucs of ook even stoom afblazen?
Maar zoals de topictitel al aangeeft ben ik door het lint gegaan. Met diverse nietsvermoedende strandgangers als getuige heb ik mijn moeder behoorlijk afgebekt. Ze had een flesje sterke drank in haar tas verstopt en terwijl ze dacht dat ik niet keek heeft ze een slok genomen. Maar ik zag het wel. En alle frustratie van de afgelopen jaren, waarbij ik altijd voorzichtig en met veel ingehouden emotie heb gecommuniceerd, kwamen naar boven borrelen. Onhoudbaar.
Ik heb het flesje met veel drama van haar afgepakt en naar mijn man gebaard dat hij zo snel mogelijk terug moest komen. Ik heb boos geschreeuwd dat het genoeg was geweest. Ik hield me nog in, maar de barman van de strandtent waar we zaten heeft me toch nog vriendelijk verzocht niet meer zo schreeuwen. Mijn man rekende gelijk af. Mijn moeder huilde buiten terwijl ze een sigaret rookte. Ze snapte niet waarom ik zo boos werd. Ze deed toch niemand pijn?
In de auto heb ik het uitgeschreeuwd. Al die jaren heb ik toegekeken hoe mijn ouders zich de vernieling in zuipen. Maar nu is mijn grens bereikt. Ze doet niemand pijn met haar alcoholisme? Mij doet ze pijn! Mij doet ze ongelofelijk veel pijn! Alsof ik van steen ben, alsof het normaal is om je ouders zichzelf kapot te zien drinken. Maar ach, ze heeft het zo moeilijk. Mijn vader ligt in het ziekenhuis (vers van de IC afgekomen) en mijn broertje is net opgepakt vanwege te veel uitstaande boetes. Ze heeft het geld niet om hem vrij te kopen en ik ook niet. Maar ook al had ik het dan had ik het misschien nog niet gedaan. Hij moet maar eens op de blaren zitten. In dit geval waarschijnlijk 3 maanden.
Ik wilde haar uit de ellende halen door er een leuke middag naar het strand van te maken. Gezellig met mijn man en zoontje. Lekker in de zon met een frisse wind door je hoofd . Maar ik ging door het lint...
Zijn er nog meer mensen met ouders met alcoholproblemen? Tips, trucs of ook even stoom afblazen?
zondag 10 april 2011 om 16:39
quote:astrape schreef op 10 april 2011 @ 16:32:
[...]Ja, maar dat is natuurlijk niet waar de uitval vandaan kwam. Die uitval was simpelweg een optelsom van al die jaren ellende.En vind ik ook niet meer dan begrijpelijk. Midden op het strand op een mooie voorjaars-zondagmiddag lijkt mij alleen niet het geschikte moment. Maar dat weet spiddermouse ook wel, zoals ze zelf aangeeft. Wie weet kan deze uitbarsting op de lange termijn ook een positieve draai krijgen; wanneer haar moeder inziet dat ze door haar alcoholisme meer kapot maakt dan haar lief is. Bijvoorbeeld de relatie met haar dochter en gezin.
[...]Ja, maar dat is natuurlijk niet waar de uitval vandaan kwam. Die uitval was simpelweg een optelsom van al die jaren ellende.En vind ik ook niet meer dan begrijpelijk. Midden op het strand op een mooie voorjaars-zondagmiddag lijkt mij alleen niet het geschikte moment. Maar dat weet spiddermouse ook wel, zoals ze zelf aangeeft. Wie weet kan deze uitbarsting op de lange termijn ook een positieve draai krijgen; wanneer haar moeder inziet dat ze door haar alcoholisme meer kapot maakt dan haar lief is. Bijvoorbeeld de relatie met haar dochter en gezin.
zondag 10 april 2011 om 16:49
Begrijp ik nou goed dat je man je kwalijk neemt dat je zo bent uitgevallen? Waarom? Heb je hem voor gek gezet ofzo?
Vwb je (omgang met ) moeder en vader, . Het is heel naar als je ouder alcoholist is en dat zelf helemaal niet zo ziet. Ik ken het. Helaas geen tips, behalve afstand nemen voor jezelf. En neit proberen ze te redden, want dat kun je niet. Dat kan alleen de verslaafde zelf. Mijn ervaring is, dat als je er een onderwerp van maakt, de hakken nog verder het zand in gaan, en er óf ruzie komt, óf het hele euvel met een borrel wordt "vergeten'.
Vwb je (omgang met ) moeder en vader, . Het is heel naar als je ouder alcoholist is en dat zelf helemaal niet zo ziet. Ik ken het. Helaas geen tips, behalve afstand nemen voor jezelf. En neit proberen ze te redden, want dat kun je niet. Dat kan alleen de verslaafde zelf. Mijn ervaring is, dat als je er een onderwerp van maakt, de hakken nog verder het zand in gaan, en er óf ruzie komt, óf het hele euvel met een borrel wordt "vergeten'.
zondag 10 april 2011 om 16:52
quote:iris1969 schreef op 10 april 2011 @ 16:43:
Ik hoop het Paloma, maar ik vrees dat dat inzicht wellicht nooit gaat komen, want alcoholisme kan erg hardnekkig zijn.Ik weet het . Mijn vader dronk wel maar was geen alcoholist . Bij mijn thuis geen flessen drank achter het gordijn of in het keukenkastje achter de schoonmaakmiddelen. Bij mijn thuis stond gewoon op elke willekeurige dag in de week na de lunch de fles drank op het bijzettafeltje. En dan viel hij op een goed moment in slaap. En niemand had er last van, in zoverre dat er totaal geen sprake was van een kwade dronk. Maar toch weet je van jongs af aan dat er iets niet klopt.
Ik hoop het Paloma, maar ik vrees dat dat inzicht wellicht nooit gaat komen, want alcoholisme kan erg hardnekkig zijn.Ik weet het . Mijn vader dronk wel maar was geen alcoholist . Bij mijn thuis geen flessen drank achter het gordijn of in het keukenkastje achter de schoonmaakmiddelen. Bij mijn thuis stond gewoon op elke willekeurige dag in de week na de lunch de fles drank op het bijzettafeltje. En dan viel hij op een goed moment in slaap. En niemand had er last van, in zoverre dat er totaal geen sprake was van een kwade dronk. Maar toch weet je van jongs af aan dat er iets niet klopt.
zondag 10 april 2011 om 17:16
Zo, het gaat snel met de reacties! Ik moet af en toe mijn kleine deugniet in de gaten houden en kan helaas niet zo snel op alles reageren
Zamirah, ik snap je opmerking maar op het moment blijf ik nog steeds hopen. Hopen dat ze binnenkort toch het licht zien. Er is de afgelopen tijd genoeg gebeurt waardoor ze toch eens moeten erkennen dat ze een probleem hebben. Maar goed, de wens is de vader van de gedachte.
Paloma, het stond niet in mijn agenda Normaal gesproken zou ik er ook echt niet voor kiezen om op het strand de confrontatie aan te gaan. Maar het was het momentum. Ik had daarvoor thuis nog in de tuin haar een preek gegeven. Ze wilde vervolgens in de strandtent een pilsje bestellen, wat niet van mij mocht. Met die stiekeme slok ging ze dus echt over de eerder door mij duidelijk gestelde grenzen heen. Met eerder frustraties was dat dus een explosieve combinatie.
Iris, ik weet dat het een hardnekkige ziekte maar ik blijf hopen. Misschien tevergeefs.
Zamirah, ik snap je opmerking maar op het moment blijf ik nog steeds hopen. Hopen dat ze binnenkort toch het licht zien. Er is de afgelopen tijd genoeg gebeurt waardoor ze toch eens moeten erkennen dat ze een probleem hebben. Maar goed, de wens is de vader van de gedachte.
Paloma, het stond niet in mijn agenda Normaal gesproken zou ik er ook echt niet voor kiezen om op het strand de confrontatie aan te gaan. Maar het was het momentum. Ik had daarvoor thuis nog in de tuin haar een preek gegeven. Ze wilde vervolgens in de strandtent een pilsje bestellen, wat niet van mij mocht. Met die stiekeme slok ging ze dus echt over de eerder door mij duidelijk gestelde grenzen heen. Met eerder frustraties was dat dus een explosieve combinatie.
Iris, ik weet dat het een hardnekkige ziekte maar ik blijf hopen. Misschien tevergeefs.
zondag 10 april 2011 om 17:19
TO, alhoewel ik wel begrijp dat jouw grens een keer bereikt is, wil ik je meegeven dat je wel een heel slecht moment hebt gekozen voor jouw uitbarsting. In het openbaar, voor de ogen van je kind, ben je zijn oma gaan uitschelden. Dat lijkt me voor niemand prettig en voor je kind al helemaal niet. En in de auto ben je verder gegaan?
Ik vind je houding ietwat onvolwassen want je had je zoontje hier in geen geval in moeten betrekken. Dit is iets voor volwassenen en daar belast je een kind niet mee op de manier die jij gedaan hebt.
Ik vind je houding ietwat onvolwassen want je had je zoontje hier in geen geval in moeten betrekken. Dit is iets voor volwassenen en daar belast je een kind niet mee op de manier die jij gedaan hebt.
zondag 10 april 2011 om 17:20
quote:spiddermouse schreef op 10 april 2011 @ 17:16:
Ik had daarvoor thuis nog in de tuin haar een preek gegeven. Ze wilde vervolgens in de strandtent een pilsje bestellen, wat niet van mij mocht.
Sorry maar wie ben jij om haar te bepreken en te beperken?
Het is je moeder, niet je minderjarige kind.
Ik had daarvoor thuis nog in de tuin haar een preek gegeven. Ze wilde vervolgens in de strandtent een pilsje bestellen, wat niet van mij mocht.
Sorry maar wie ben jij om haar te bepreken en te beperken?
Het is je moeder, niet je minderjarige kind.
zondag 10 april 2011 om 17:27
quote:mamalief schreef op 10 april 2011 @ 17:20:
[...]
Sorry maar wie ben jij om haar te bepreken en te beperken?
Het is je moeder, niet je minderjarige kind.Eens met BAM. Als je je moeder als een kind behandeld, kun je ook verwachten dat ze iets kinderachtigs doet, zoals stiekem een slok meegebrachte drank nemen. Waarom dan niet beter dat ene pilsje op het terras?
[...]
Sorry maar wie ben jij om haar te bepreken en te beperken?
Het is je moeder, niet je minderjarige kind.Eens met BAM. Als je je moeder als een kind behandeld, kun je ook verwachten dat ze iets kinderachtigs doet, zoals stiekem een slok meegebrachte drank nemen. Waarom dan niet beter dat ene pilsje op het terras?
zondag 10 april 2011 om 17:28
lief, mijn man is al weer thuis en is erg lief voor me. Hij was alleen op het strand erg teleurgesteld. Hij had gehoopt op een leuk uitje. En had honger Hij was iets later thuis omdat hij eventjes een hamburger ging halen.
paloma, het alcoholisme van mijn ouders is sluipend tot stand gekomen. Het begint onschuldig en gezellig, maar mijn ouders gingen steeds vaker drinken en kregen ook een kwade dronk. Ruzie om niets. Tot huiselijk geweld aan toe. Mijn vader heeft mijn moeder eens een blauw oog geslagen terwijl ik tussen ze in stond om ze uit elkaar te houden. Bovendien gaan ze steeds slechter voor zichzelf zorgen. Mijn ouders zijn allebei sterk afgevallen. Mijn moeder is zo sterk afgevallen dat ik bijna aan anorexia moet denken. Ze is al drie jaar niet meer naar de tandarts geweest en de tanden vallen uit haar mond. Ze heeft al jaren een tremor. Vooral als ze gespannen is gaat ze met haar hoofd trillen. Mijn vader heeft zichzelf een aantal jaar terug al een leverontsteking gedronken, hij verliest het gevoel in armen en benen (zenuwen sterven af), en heeft een evenwichtsstoornis ontwikkeld. Beide ouders zijn nog geen 60.
paloma, het alcoholisme van mijn ouders is sluipend tot stand gekomen. Het begint onschuldig en gezellig, maar mijn ouders gingen steeds vaker drinken en kregen ook een kwade dronk. Ruzie om niets. Tot huiselijk geweld aan toe. Mijn vader heeft mijn moeder eens een blauw oog geslagen terwijl ik tussen ze in stond om ze uit elkaar te houden. Bovendien gaan ze steeds slechter voor zichzelf zorgen. Mijn ouders zijn allebei sterk afgevallen. Mijn moeder is zo sterk afgevallen dat ik bijna aan anorexia moet denken. Ze is al drie jaar niet meer naar de tandarts geweest en de tanden vallen uit haar mond. Ze heeft al jaren een tremor. Vooral als ze gespannen is gaat ze met haar hoofd trillen. Mijn vader heeft zichzelf een aantal jaar terug al een leverontsteking gedronken, hij verliest het gevoel in armen en benen (zenuwen sterven af), en heeft een evenwichtsstoornis ontwikkeld. Beide ouders zijn nog geen 60.
zondag 10 april 2011 om 17:33
Vreselijk om daar getuigen van te moeten zijn Spiddermouse, maar als ze nu nog steeds niet tot inkeer zijn gekomen vrees ik met grote vrezen. Wat moet je je machteloos voelen .
@ Iba: Ik denk dat die preek was omdat TO nog steeds de hoop heeft dat ze tot haar moeder door kan dringen en dat ze hierdoor zich tijdens het uitje wel als een normale moeder/oma zal gaan gedragen.
@ Iba: Ik denk dat die preek was omdat TO nog steeds de hoop heeft dat ze tot haar moeder door kan dringen en dat ze hierdoor zich tijdens het uitje wel als een normale moeder/oma zal gaan gedragen.
zondag 10 april 2011 om 17:36
mamalief en ikbenanoniem, het was een gezinsuitje. Ik ben het aan mijn kind verplicht om bepaalde grenzen te stellen. Ik heb die grenzen van te voren aangegeven. Als zij zich daar niet aan kan houden dan houd het voor mij op. Wat zij in haar eigen huis doet kan ik niet bepalen. Maar wat zich voor de ogen van mijn gezin voltrekt daar draag ik verantwoordelijkheid voor.
Het is niet de bedoeling om mijn moeder als een kind te behandelen. Maar ik mag wel degelijk mijn grenzen aangeven. En als zij daar overheen gaat mag ik daar ook consequenties aan verbinden. Het gaat niet om dat ene pilsje maar om een bepaald gedrag.
Het is niet de bedoeling om mijn moeder als een kind te behandelen. Maar ik mag wel degelijk mijn grenzen aangeven. En als zij daar overheen gaat mag ik daar ook consequenties aan verbinden. Het gaat niet om dat ene pilsje maar om een bepaald gedrag.
zondag 10 april 2011 om 17:40
iris, ik zie nu pas je reactie. Ik denk dat je gelijk hebt. Als ik inderdaad zou opgeven dat mijn moeder nog beter kan worden dan zou ik ook niet meer de behoefte hebben om iets aan haar gedrag te willen veranderen. Maar ja, dat zou best heftige consequenties hebben. Want wil ik dan wel verder met het contact. Bovendien is ze niet alleen mijn moeder maar ook de oma van mijn kind. Misschien hou ik wel krampachtig vast aan het idee dat ze haar gedrag nog kan aanpassen omdat ik haar niet wil opgeven als moeder en oma. Hoe kun je nog normaal contact hebben met iemand waarvan je hebt geaccepteerd dat ze zich kapot drinkt. Toekijken?
zondag 10 april 2011 om 18:17
quote:spiddermouse schreef op 10 april 2011 @ 17:36:
mamalief en ikbenanoniem, het was een gezinsuitje. Ik ben het aan mijn kind verplicht om bepaalde grenzen te stellen. Ik heb die grenzen van te voren aangegeven. Als zij zich daar niet aan kan houden dan houd het voor mij op. Wat zij in haar eigen huis doet kan ik niet bepalen. Maar wat zich voor de ogen van mijn gezin voltrekt daar draag ik verantwoordelijkheid voor.
Het is niet de bedoeling om mijn moeder als een kind te behandelen. Maar ik mag wel degelijk mijn grenzen aangeven. En als zij daar overheen gaat mag ik daar ook consequenties aan verbinden. Het gaat niet om dat ene pilsje maar om een bepaald gedrag.
Dat kan wel zo zijn, maar ik denk persoonlijk dat een moeder die compleet flipt en tegen oma tekeer gaat, schadelijker voor je kind is dat een oma die voor zijn ogen op het terras een biertje drinkt.
Je zult jezelf dus ook grenzen moeten opleggen in het bijzijn van je kind.
mamalief en ikbenanoniem, het was een gezinsuitje. Ik ben het aan mijn kind verplicht om bepaalde grenzen te stellen. Ik heb die grenzen van te voren aangegeven. Als zij zich daar niet aan kan houden dan houd het voor mij op. Wat zij in haar eigen huis doet kan ik niet bepalen. Maar wat zich voor de ogen van mijn gezin voltrekt daar draag ik verantwoordelijkheid voor.
Het is niet de bedoeling om mijn moeder als een kind te behandelen. Maar ik mag wel degelijk mijn grenzen aangeven. En als zij daar overheen gaat mag ik daar ook consequenties aan verbinden. Het gaat niet om dat ene pilsje maar om een bepaald gedrag.
Dat kan wel zo zijn, maar ik denk persoonlijk dat een moeder die compleet flipt en tegen oma tekeer gaat, schadelijker voor je kind is dat een oma die voor zijn ogen op het terras een biertje drinkt.
Je zult jezelf dus ook grenzen moeten opleggen in het bijzijn van je kind.
zondag 10 april 2011 om 18:33
Als jij al duidelijk jouw grenzen aangegeven hebt,kan ik me jouw reactie heel erg goed voorstellen. Sommige reageren door te zeggen, dat jij jouw moeder niet mag bemoederen, maar ik denk dat ik het zelfde gedaan zou hebben. En ik zou ook uit mijn slof geschoten zijn. Dat jouw kind dat gezien heeft, ik denk niet dat hij daar wat aan overhoudt. Jouw kind zal ook op straat wel eens wat zien, waarvan je zelf liever had gehad dat hij daar geen getuige van was. Praat er wel even over met jouw kind, om te kijken hoeveel indruk het op hem gemaakt heeft.
Misschien kun je de post die je schreef over wat voor een schade het allemaal al bij hun aangericht heeft, eens uitgebreid met haar bespreken. Het is natuurlijk wel erg lastig dat jouw vader én moeder alcohollisten zijn. Als jouw moeder wel wil, wil jouw vader niet en overtuigt hij jouw moeder om weer te gaan drinken en omgekeerd... (tenminste, daar ben ik bang voor). Sterkte met de situatie!
Misschien kun je de post die je schreef over wat voor een schade het allemaal al bij hun aangericht heeft, eens uitgebreid met haar bespreken. Het is natuurlijk wel erg lastig dat jouw vader én moeder alcohollisten zijn. Als jouw moeder wel wil, wil jouw vader niet en overtuigt hij jouw moeder om weer te gaan drinken en omgekeerd... (tenminste, daar ben ik bang voor). Sterkte met de situatie!
zondag 10 april 2011 om 18:40
iba, ik vind het ook erg fout dat ik in het bijzijn van mijn kind heb geschreeuwd. Ik schaam me daar ook zeker voor. Het grenzen stellen heeft trouwens betrekking op de preek en het verbieden van het biertje, niet op de uitbarsting.
Overigens ter nuancering (niet om het goed te praten) ik heb niet gescholden, er is geen grof woord over mijn lippen gekomen. Het is niet zo dat ik mijn moeder voor van alles en nog wat heb uitgemaakt. Ik heb eigenlijk voornamelijk heel, heel erg hard gepraat. Met name in de auto vanwege de opmerking van mijn moeder dat ze toch niemand pijn deed.
astrape, het is inderdaad een ziekte. Al een aantal jaar geleden ben ik tot dat besef gekomen. En tot nog toe heeft deze gedachte mij ook geholpen. Dit is mijn enige uitbarsting tot nu toe geweest. Nu ik alle reacties zo zie ben ik bang dat ik zo heftig heb gereageerd omdat ik nu langzaam tot het besef kom dat het misschien wel eens een ongeneselijke ziekte kan zijn. Het doet me pijn om te realiseren dat het misschien een doodlopende straat is en mijn ouders zich met het huidige tempo binnen 5 jaar dooddrinken. Het is de onmacht.
Overigens ter nuancering (niet om het goed te praten) ik heb niet gescholden, er is geen grof woord over mijn lippen gekomen. Het is niet zo dat ik mijn moeder voor van alles en nog wat heb uitgemaakt. Ik heb eigenlijk voornamelijk heel, heel erg hard gepraat. Met name in de auto vanwege de opmerking van mijn moeder dat ze toch niemand pijn deed.
astrape, het is inderdaad een ziekte. Al een aantal jaar geleden ben ik tot dat besef gekomen. En tot nog toe heeft deze gedachte mij ook geholpen. Dit is mijn enige uitbarsting tot nu toe geweest. Nu ik alle reacties zo zie ben ik bang dat ik zo heftig heb gereageerd omdat ik nu langzaam tot het besef kom dat het misschien wel eens een ongeneselijke ziekte kan zijn. Het doet me pijn om te realiseren dat het misschien een doodlopende straat is en mijn ouders zich met het huidige tempo binnen 5 jaar dooddrinken. Het is de onmacht.
zondag 10 april 2011 om 18:47
maandag 11 april 2011 om 01:54
iba, bedankt voor je lieve woorden. Mijn ouders zijn inderdaad volwassen mensen, maar ook hulpbehoevend. En daar knaagt het dus. Ik zou het dolgraag willen loslaten, maar altijd blijft bij mij de vraag of er niets is wat ik had kunnen doen. Is het zelfdestructieve gedrag van mijn ouders misschien ook een vraag om aandacht? Is er iets wat ik kan doen om het te stoppen? Daarom maakt het dit voor mij moeilijker dan helemaal geen ouders hebben. Soms denk ik wel eens dat het makkelijker zou zijn. Dan kan ik het loslaten, want dan zijn ze er gewoon niet meer. En dat besef doet heel veel pijn.
Zamirah, ik zou dolgraag de situatie willen loslaten. Maar zoals ik hierboven al heb neergezet is het gevoel dubbel. Ik blijf worstelen met de vraag of ik niet iets moet doen. Vandaag viel het me op hoe slecht de tanden van mijn moeder eruit zien. Blijkt dat ze al drie jaar niet naar de tandarts is geweest. Moet ik haar helpen? Een afspraak bij de tandarts maken en dan samen met haar er naar toe gaan? Wil ze dan wel? Ik weet dat het ontzettend slecht voor je gezondheid is om je gebit zo te verwaarlozen. Ik wil haar helpen. Wil ze dat ik haar help of wil ze dat juist niet? Dit soort vragen maakt het voor mij ontzettend moeilijk. En ik kan het ook niet aan haar voorleggen. Ze zal altijd zeggen dat ze mijn hulp niet nodig heeft ook al zou ze dat wel willen.
Draakje, ze halen elkaar inderdaad naar beneden. Mijn moeder heeft eens een poging bij de Jelinek gewaagd. Maar mijn vader bleef buiten schot. Vrij snel ging het dus ook weer mis met mijn moeder. Mijn vader heeft nu kantje boord gelegen in het ziekenhuis en zal zeker worden gewezen op het feit dat er iets aan zijn drankmisbruik moet gebeuren. Hopelijk grijpen zowel mijn moeder als mijn vader nu deze kans.
Zamirah, ik zou dolgraag de situatie willen loslaten. Maar zoals ik hierboven al heb neergezet is het gevoel dubbel. Ik blijf worstelen met de vraag of ik niet iets moet doen. Vandaag viel het me op hoe slecht de tanden van mijn moeder eruit zien. Blijkt dat ze al drie jaar niet naar de tandarts is geweest. Moet ik haar helpen? Een afspraak bij de tandarts maken en dan samen met haar er naar toe gaan? Wil ze dan wel? Ik weet dat het ontzettend slecht voor je gezondheid is om je gebit zo te verwaarlozen. Ik wil haar helpen. Wil ze dat ik haar help of wil ze dat juist niet? Dit soort vragen maakt het voor mij ontzettend moeilijk. En ik kan het ook niet aan haar voorleggen. Ze zal altijd zeggen dat ze mijn hulp niet nodig heeft ook al zou ze dat wel willen.
Draakje, ze halen elkaar inderdaad naar beneden. Mijn moeder heeft eens een poging bij de Jelinek gewaagd. Maar mijn vader bleef buiten schot. Vrij snel ging het dus ook weer mis met mijn moeder. Mijn vader heeft nu kantje boord gelegen in het ziekenhuis en zal zeker worden gewezen op het feit dat er iets aan zijn drankmisbruik moet gebeuren. Hopelijk grijpen zowel mijn moeder als mijn vader nu deze kans.
maandag 11 april 2011 om 02:00
Lijkt me verschrikkelijk Spiddermouse, om je ouders zo te moeten zien.
In onze familie zijn wat issues rondom oma. Drinkt ook te veel, in combinatie met medicijnen. Ze was al niet zo stabiel maar nu opa overleden is, is het erger geworden. Voor moeder en tantes een grote zorg want in hoeverre moeten zij helpen als dochters en met haar naar de dokter en het ziekenhuis voor bepaalde problemen, en in hoeverre moeten zij accepteren dat oma dat niet wil.
Zowel moeder als haar zus loopt nu zelf bij psycholoog om de situatie te bespreken. En er is een geriater bij gehaald om de situatie te beoordelen.
Misschien is het voor jou ook een idee om het van je af te praten bij een professional?
Ik weet niet hoe oud je ouders zijn. Op een bepaald moment gaan meestal de kinderen wel wat taken overnemen, ik kan me voorstellen dat het moeilijk is te denken: laat ze maar want ze zijn volwassen.
Erg lastig.
In onze familie zijn wat issues rondom oma. Drinkt ook te veel, in combinatie met medicijnen. Ze was al niet zo stabiel maar nu opa overleden is, is het erger geworden. Voor moeder en tantes een grote zorg want in hoeverre moeten zij helpen als dochters en met haar naar de dokter en het ziekenhuis voor bepaalde problemen, en in hoeverre moeten zij accepteren dat oma dat niet wil.
Zowel moeder als haar zus loopt nu zelf bij psycholoog om de situatie te bespreken. En er is een geriater bij gehaald om de situatie te beoordelen.
Misschien is het voor jou ook een idee om het van je af te praten bij een professional?
Ik weet niet hoe oud je ouders zijn. Op een bepaald moment gaan meestal de kinderen wel wat taken overnemen, ik kan me voorstellen dat het moeilijk is te denken: laat ze maar want ze zijn volwassen.
Erg lastig.
maandag 11 april 2011 om 09:31
TO, heb je zelf wel eens met de vragen waarmee je rondloopt over welke invloed jij nu echt kunt hebben gepraat met bijvoorbeeld verslavingszorg? Misschien dat zij, die op dagelijkse basis met verslavingen te maken hebben, je objectief kunnen vertellen hoe dingen in elkaar steken.
Misschien geeft dat je een stuk rust.
Misschien geeft dat je een stuk rust.
maandag 11 april 2011 om 21:18
Moonlight, wat vervelend dat het slecht gaat met je oma. Veel sterkte voor jou en je moeder.
iba en moonlight, ik heb wel eens contact gehad met de familie/vrienden praatgroep van de jellinek. Daar ben ik na 2 sessies mee gestopt omdat ik te emotioneel werd. Ik vond het te moeilijk om de verslaving te accepteren. Misschien moet ik het nu nog maar eens proberen.
iba en moonlight, ik heb wel eens contact gehad met de familie/vrienden praatgroep van de jellinek. Daar ben ik na 2 sessies mee gestopt omdat ik te emotioneel werd. Ik vond het te moeilijk om de verslaving te accepteren. Misschien moet ik het nu nog maar eens proberen.
dinsdag 23 december 2014 om 19:02
Hoewel het topic alweer van een tijd geleden is, wilde ik toch graag een update geven omdat iemand in dezelfde situatie er misschien iets aan heeft. Na contact met de huisarts over de situatie, blijkt mijn reactie heel herkenbaar. Het was een overspannenheidsreactie. Voor mij is het de aanleiding geweest om mezelf iets meer ruimte te gunnen en wat meer afstand te nemen van mijn ouders. Ik kon de onmacht op dat moment gewoon niet aan. Als iemand zichzelf in mijn situatie herkent: ga alsjeblieft praten met je huisarts of een professional! Je bent uiteindelijk ook maar een mens.
Uiteindelijk is pas dit jaar de verdere achteruitgang in de gezondheid van mijn vader (o.a. levercirrose en gevaarlijk ondergewicht) en de diagnose van mijn jongere broer (schizofrenie) voor mijn ouders de druppel geweest om zich toch te laten behandelen in een speciale kliniek. Mijn ouders waren ondertussen wel zo'n gevaar voor zichzelf en de omgeving dat ze ook niet ver meer van gedwongen opname afzaten. Ik heb niets kunnen doen om voor de omslag bij mijn ouders te zorgen maar ben er voor wel ze geweest toen ze open stonden voor verandering. Ze zijn hier erg blij mee. Mijn vader is erg gemotiveerd, maar mijn moeder heeft nog twee keer een terugval gehad. Ik weet dat ook in de toekomst ze hier nog gevoelig voor zal blijven. Ik heb er nu alleen meer vrede mee omdat voor mijn gevoel nu alles is gedaan om ze uit hun ellende te halen en ik weet dat ze alle mogelijke hulp krijgen als het weer mis dreigt te gaan. Ze hebben alleen wel erg diep moeten zakken voordat het eenmaal zover was en hebben hierdoor uiteindelijk ook cognitieve schade opgelopen. Toch is de bodem eindelijk bereikt en is er eindelijk weer uitzicht op een toekomst.
Afgelopen week was voor mij een mijlpaal toen we met mijn ouders en mijn gezin 'smiddags uit lunchen zijn geweest. Het ging erg goed. Mijn ouders konden eindelijk een echte opa en oma zijn en genoten er zichtbaar van. Ik hoop dat er in de toekomst nog veel van zulke uitjes mogen volgen
Uiteindelijk is pas dit jaar de verdere achteruitgang in de gezondheid van mijn vader (o.a. levercirrose en gevaarlijk ondergewicht) en de diagnose van mijn jongere broer (schizofrenie) voor mijn ouders de druppel geweest om zich toch te laten behandelen in een speciale kliniek. Mijn ouders waren ondertussen wel zo'n gevaar voor zichzelf en de omgeving dat ze ook niet ver meer van gedwongen opname afzaten. Ik heb niets kunnen doen om voor de omslag bij mijn ouders te zorgen maar ben er voor wel ze geweest toen ze open stonden voor verandering. Ze zijn hier erg blij mee. Mijn vader is erg gemotiveerd, maar mijn moeder heeft nog twee keer een terugval gehad. Ik weet dat ook in de toekomst ze hier nog gevoelig voor zal blijven. Ik heb er nu alleen meer vrede mee omdat voor mijn gevoel nu alles is gedaan om ze uit hun ellende te halen en ik weet dat ze alle mogelijke hulp krijgen als het weer mis dreigt te gaan. Ze hebben alleen wel erg diep moeten zakken voordat het eenmaal zover was en hebben hierdoor uiteindelijk ook cognitieve schade opgelopen. Toch is de bodem eindelijk bereikt en is er eindelijk weer uitzicht op een toekomst.
Afgelopen week was voor mij een mijlpaal toen we met mijn ouders en mijn gezin 'smiddags uit lunchen zijn geweest. Het ging erg goed. Mijn ouders konden eindelijk een echte opa en oma zijn en genoten er zichtbaar van. Ik hoop dat er in de toekomst nog veel van zulke uitjes mogen volgen
