Psyche
alle pijlers
Ik ben ten einde raad
zondag 10 juli 2011 om 16:36
Hallo allemaal,
Omdat ik niet zo goed meer weet waar ik terecht kan met mijn verhaal, wil ik het graag hier kwijt.
Mijn hele leven is een soort van drama. Het lijkt net een boek. Van jongs af aan ben ik al ongelukkig, dit door een 'ziekte', waardoor mijn lichaam niet de nodige stof aan maakt om gelukkig te worden. Er is veel gebeurt in mijn leven, ik heb veel psychologen en psychiaters bezocht, medicijnen geslikt, vanalles. Maar niets hielp.
Een tijdje terug is mijn relatie uit gegaan. Van t een op t andere moment beweerde hij niet meer van me te houden. Hij heeft me het huis uit gezet, waardoor ik weer bij mijn ouders moest intrekken. Op t moment heb ik geen werk, maar daar zouden 'we samen wel uit komen'. En zo zijn er op dit moment nog veel meer dingen, maar ivm privacy wil ik liever niet verder er op in gaan wat er allemaal speelt nu.
Kortom, alles zit tegen. Ik mis hem iedere dag, iedere seconde, ik kan alleen maar aan hem denken en hem smeken me terug te nemen. Maar dat doet hij niet, want hij voelt het niet meer. Hij heeft ons hele huis al helemaal verbouwd, ik ben 'gewist' daar... onze kat zie ik nooit meer, haar mis ik ook.
Iedere dag als ik wakker word ben ik verdrietig dat ik wakker word, iedere keer kom ik mijn bed uit met de vraag waarom. Iedere avond ga ik slapen in de hoop dat de volgende dag beter zal zijn.
Ik heb liefdesverdriet, zoals velen anderen hebben gehad. Ik probeer afleiding te zoeken maar mijn vrienden laten te wensen over, verder heb ik nergens plezier meer in. Maar dat heb ik nooit gehad, tot ik hem ontmoette ben ik altijd depressief geweest, maar toen hij er eenmaal was leek alles een beetje beter. Ik wil niet weer naar een psycholoog of psychiater, dat heeft al die jaren al niets uit gehaald. Wat moet ik doen? Een medium? Een lifecoach? Ik tel iedere dag af en heb al een plan liggen om er een eind aan te maken, omdat ik het niet meer aan kan.
Sorry, ik weet ook niet wat ik hier mee wil bereiken. Maar de pijn wordt me te veel en ik weet geen uitweg meer. Heeft iemand gouden tips waar ik heen kan om hier misschien doorheen te komen? Ik kan dit niet meer namelijk... Ik ben op...
Omdat ik niet zo goed meer weet waar ik terecht kan met mijn verhaal, wil ik het graag hier kwijt.
Mijn hele leven is een soort van drama. Het lijkt net een boek. Van jongs af aan ben ik al ongelukkig, dit door een 'ziekte', waardoor mijn lichaam niet de nodige stof aan maakt om gelukkig te worden. Er is veel gebeurt in mijn leven, ik heb veel psychologen en psychiaters bezocht, medicijnen geslikt, vanalles. Maar niets hielp.
Een tijdje terug is mijn relatie uit gegaan. Van t een op t andere moment beweerde hij niet meer van me te houden. Hij heeft me het huis uit gezet, waardoor ik weer bij mijn ouders moest intrekken. Op t moment heb ik geen werk, maar daar zouden 'we samen wel uit komen'. En zo zijn er op dit moment nog veel meer dingen, maar ivm privacy wil ik liever niet verder er op in gaan wat er allemaal speelt nu.
Kortom, alles zit tegen. Ik mis hem iedere dag, iedere seconde, ik kan alleen maar aan hem denken en hem smeken me terug te nemen. Maar dat doet hij niet, want hij voelt het niet meer. Hij heeft ons hele huis al helemaal verbouwd, ik ben 'gewist' daar... onze kat zie ik nooit meer, haar mis ik ook.
Iedere dag als ik wakker word ben ik verdrietig dat ik wakker word, iedere keer kom ik mijn bed uit met de vraag waarom. Iedere avond ga ik slapen in de hoop dat de volgende dag beter zal zijn.
Ik heb liefdesverdriet, zoals velen anderen hebben gehad. Ik probeer afleiding te zoeken maar mijn vrienden laten te wensen over, verder heb ik nergens plezier meer in. Maar dat heb ik nooit gehad, tot ik hem ontmoette ben ik altijd depressief geweest, maar toen hij er eenmaal was leek alles een beetje beter. Ik wil niet weer naar een psycholoog of psychiater, dat heeft al die jaren al niets uit gehaald. Wat moet ik doen? Een medium? Een lifecoach? Ik tel iedere dag af en heb al een plan liggen om er een eind aan te maken, omdat ik het niet meer aan kan.
Sorry, ik weet ook niet wat ik hier mee wil bereiken. Maar de pijn wordt me te veel en ik weet geen uitweg meer. Heeft iemand gouden tips waar ik heen kan om hier misschien doorheen te komen? Ik kan dit niet meer namelijk... Ik ben op...
zondag 10 juli 2011 om 16:46
Jeetje meis.. Zelf vanochtend topic geopend over depressie en net gereageerd op sammie, die er ook even doorheen zit.. Ik snap dat je geen vertrouwen meer in hulpverlening hebt, maar daar zul je het toch van moeten hebben als je ex en je vrienden je in de steek laten.. Ik zou toch kijken of je niet opgenomen kan worden, ik weet dat dat niet fijn klinkt, en dat je niet gek bent, maar dat is de beste en intensieve hulp die je nu nodig hebt. En blijf praten met je familie, vrienden en desnoods bekenden die wel een luisterend oor bieden, want dit kan je niet zelf!
Je hebt veel meegemaakt en het is normaal dat je het niet meer trekt, maar bedenk even hoeveel mensen er verdriet zullen hebben als jij je leven beindigt, doe dit aub NIET! Je leven is echt veel waard, ook al zie je dat nu niet!!!!! Blijven posten ook op Viva, schrijf alles even lekker van je af en laat je troosten door de reacties en doe evt wijsheid op aan tips.. Enorm veel sterkte!!!
Je hebt veel meegemaakt en het is normaal dat je het niet meer trekt, maar bedenk even hoeveel mensen er verdriet zullen hebben als jij je leven beindigt, doe dit aub NIET! Je leven is echt veel waard, ook al zie je dat nu niet!!!!! Blijven posten ook op Viva, schrijf alles even lekker van je af en laat je troosten door de reacties en doe evt wijsheid op aan tips.. Enorm veel sterkte!!!
zondag 10 juli 2011 om 16:52
Bommi, als je depressief bent mis je alle levenslust, het is niet eens zozeer omdat je niet WILT, je KUNT het vaak niet eens meer.. En zoals TO al beschreef, heeft ze al zovaak hulpverleners gehad en als die je niet verder helpen, verlies je nog sneller het vertrouwen. Het is al supergoed dat ze in ieder geval hier tips en hulp vraagt, dat laat zien dat ze het echt wil toch!
zondag 10 juli 2011 om 16:55
Je hoopt elke dag dat het beter wordt. Wat doe je zelf om daarvoor te zorgen? Of hoop je dat het vanzelf gaat? Heb je behalve een plan om er een eind aan te maken, ook een plan gemaakt om je leven weer de moeite waard te maken? Wat zou je leven weer waardevolle inhoud kunnen geven?
Ik wil je erop wijzen dat het niet is toegestaan zelfmoorddreigementen op het vivaforum te plaatsen. Als je die wens echt hebt, ga dan alsjeblieft naar je huisarts en zoek hulp. Je hebt blijkbaar geen goede ervaringen met therapie, maar als je een goede therapeut treft kan dat veel verschil maken. Neem je antidepressiva?
Ik wil je erop wijzen dat het niet is toegestaan zelfmoorddreigementen op het vivaforum te plaatsen. Als je die wens echt hebt, ga dan alsjeblieft naar je huisarts en zoek hulp. Je hebt blijkbaar geen goede ervaringen met therapie, maar als je een goede therapeut treft kan dat veel verschil maken. Neem je antidepressiva?
Ga in therapie!
zondag 10 juli 2011 om 17:03
Maar TO speelt wel met de gedachte een medium of coach te zoeken, terwijl vooral die eerste alleen geldklopperij is.
Het is misschien de makkelijkste weg, maar zo werkt het niet.
Wil je beter worden dan moet je er iets voor doen. Het komt je niet aanwaaien. En ik krijg het idee dat TO er wel zo over denkt. Haar ex, haar vrienden en omgeving 'moeten' TO gelukkig maken. Dat klopt natuurlijk niet. Je bent zelf verantwoordelijk voor je leven, niet een ander.
Wil je gelukkig worden, dan moet je hard aan
de bak. Dat is zwaar, maar er is geen andere optie.
Het is misschien de makkelijkste weg, maar zo werkt het niet.
Wil je beter worden dan moet je er iets voor doen. Het komt je niet aanwaaien. En ik krijg het idee dat TO er wel zo over denkt. Haar ex, haar vrienden en omgeving 'moeten' TO gelukkig maken. Dat klopt natuurlijk niet. Je bent zelf verantwoordelijk voor je leven, niet een ander.
Wil je gelukkig worden, dan moet je hard aan
de bak. Dat is zwaar, maar er is geen andere optie.
zondag 10 juli 2011 om 17:08
quote:dubiootje schreef op 10 juli 2011 @ 16:55:
Je hoopt elke dag dat het beter wordt. Wat doe je zelf om daarvoor te zorgen? Of hoop je dat het vanzelf gaat? Heb je behalve een plan om er een eind aan te maken, ook een plan gemaakt om je leven weer de moeite waard te maken? Wat zou je leven weer waardevolle inhoud kunnen geven?
Ik wil je erop wijzen dat het niet is toegestaan zelfmoorddreigementen op het vivaforum te plaatsen. Als je die wens echt hebt, ga dan alsjeblieft naar je huisarts en zoek hulp. Je hebt blijkbaar geen goede ervaringen met therapie, maar als je een goede therapeut treft kan dat veel verschil maken. Neem je antidepressiva?
Helemaal eens met wat hierboven is geschreven.
En verder, heel veel sterkte.
Je hoopt elke dag dat het beter wordt. Wat doe je zelf om daarvoor te zorgen? Of hoop je dat het vanzelf gaat? Heb je behalve een plan om er een eind aan te maken, ook een plan gemaakt om je leven weer de moeite waard te maken? Wat zou je leven weer waardevolle inhoud kunnen geven?
Ik wil je erop wijzen dat het niet is toegestaan zelfmoorddreigementen op het vivaforum te plaatsen. Als je die wens echt hebt, ga dan alsjeblieft naar je huisarts en zoek hulp. Je hebt blijkbaar geen goede ervaringen met therapie, maar als je een goede therapeut treft kan dat veel verschil maken. Neem je antidepressiva?
Helemaal eens met wat hierboven is geschreven.
En verder, heel veel sterkte.
zondag 10 juli 2011 om 17:09
Ik ben het eens met dubiootje en Bommi. Je bent zelf verantwoordelijk voor jouw eigen levensgeluk, JIJ moet er wat van maken. Dat klinkt misschien hard maar zo is het wel.
Als je gaat sporten maak je wel dat geluksstofje in je hersenen aan waar jij in je OP naar refereert. Dat kan misschien moeilijk zijn om je toe te zetten maar ga zwemmen, wandelen, fietsen. Vooral ook buitensporten in de zon doen je goed. Daarnaast, als je inderdaad met serieuze zelfmoordplannen rondloopt moet je naar de huisarts.
Sterkte
Als je gaat sporten maak je wel dat geluksstofje in je hersenen aan waar jij in je OP naar refereert. Dat kan misschien moeilijk zijn om je toe te zetten maar ga zwemmen, wandelen, fietsen. Vooral ook buitensporten in de zon doen je goed. Daarnaast, als je inderdaad met serieuze zelfmoordplannen rondloopt moet je naar de huisarts.
Sterkte
zondag 10 juli 2011 om 17:11
je bent dus wel bij machte om geluk te voelen en te ervaren want je mist je oude relatie en kat.
Kan niet begrijpen dat een verbroken relatie je doet besluiten om zo'n dramatisch topic te openen, dat je het helemaal niet meer ziet zitten.
Je relatie is over en daarover mag je je kloten voelen, maar schuif niet alles daarop af of stel dat je nooit geluk ervaren hebt, je topic geeft het anders weer.
Iedereen heeft tegenslagen en we gaan er allemaal op een andere manier mee om. Zoek professionele hulp als je er niet mee om kunt gaan
Kan niet begrijpen dat een verbroken relatie je doet besluiten om zo'n dramatisch topic te openen, dat je het helemaal niet meer ziet zitten.
Je relatie is over en daarover mag je je kloten voelen, maar schuif niet alles daarop af of stel dat je nooit geluk ervaren hebt, je topic geeft het anders weer.
Iedereen heeft tegenslagen en we gaan er allemaal op een andere manier mee om. Zoek professionele hulp als je er niet mee om kunt gaan
zondag 10 juli 2011 om 17:21
Voor deze reacties was ik al bang.
Ik ben op advies van iemand anders op dit forum gaan kijken en heb mijn verhaal geplaatst om misschien die 'gouden tip'te kunnen ontvangen.
In plaats daarvan krijg ik te horen dat ik mezelf er maar toe moet zetten, dat ik dreigementen maak en dat ik me in feite dus gewoon aanstel.
Ik ben alles behalve dom, heb alles al geprobeerd, ben de hele dag in de weer om mezelf bezig te houden maar zonder werk houdt dat ook een keertje op.
Ik ben klaar op dit forum. Doe er mee wat je wilt, maar ik heb hier geen zin in. Mensen begrijpen mijn ziekte vaak niet en dat is logisch, maar oordelen kunnen ze altijd wel. Heel knap. Niemand die dit niet heeft kan begrijpen hoe het is om niet natuurlijk gelukkig te worden en jezelf altijd geestelijk te moeten dwingen dat iets leuk is.
Bedankt voor de reacties, denk ik. Bij deze sluit ik het af.
(hier nog boos op reageren heeft dus geen nut)
Ik ben op advies van iemand anders op dit forum gaan kijken en heb mijn verhaal geplaatst om misschien die 'gouden tip'te kunnen ontvangen.
In plaats daarvan krijg ik te horen dat ik mezelf er maar toe moet zetten, dat ik dreigementen maak en dat ik me in feite dus gewoon aanstel.
Ik ben alles behalve dom, heb alles al geprobeerd, ben de hele dag in de weer om mezelf bezig te houden maar zonder werk houdt dat ook een keertje op.
Ik ben klaar op dit forum. Doe er mee wat je wilt, maar ik heb hier geen zin in. Mensen begrijpen mijn ziekte vaak niet en dat is logisch, maar oordelen kunnen ze altijd wel. Heel knap. Niemand die dit niet heeft kan begrijpen hoe het is om niet natuurlijk gelukkig te worden en jezelf altijd geestelijk te moeten dwingen dat iets leuk is.
Bedankt voor de reacties, denk ik. Bij deze sluit ik het af.
(hier nog boos op reageren heeft dus geen nut)
zondag 10 juli 2011 om 17:25
Jeetje, ga ik geïnteresseerd lezen, lees ik allerlei reacties, van verschillende mensen, met verschillende soorten reacties, wordt alles in één keer door TO neergesabeld. Jammer hoor.
Lees ze nog eens door Milogi, zou ik zeggen. Zonder vooroordelende bril op. Dan staat er toch niet echt veel raars hoor.
Sterkte. En succes.
Lees ze nog eens door Milogi, zou ik zeggen. Zonder vooroordelende bril op. Dan staat er toch niet echt veel raars hoor.
Sterkte. En succes.
zondag 10 juli 2011 om 17:25
Je mag mijn motto, hier onderaan wel lenen.
Je relatie is uit, nu wil je een coach? Was je relatie niet meer dan een coach voor jou? dan kan ik wel begrijpen dat hij er geen zin meer in had.
Zoek hulp en ga leren met jezelf te leven en het fijn te hebben
Je relatie is uit, nu wil je een coach? Was je relatie niet meer dan een coach voor jou? dan kan ik wel begrijpen dat hij er geen zin meer in had.
Zoek hulp en ga leren met jezelf te leven en het fijn te hebben
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 10 juli 2011 om 17:33
Beste TO, je plaatst iets en verwacht ala de minute het antwoord wat jou beter maakt. Helaas werkt dat niet zo zoals je ook heb gemekrt bij het langsgaan bij hulpverleners.
Je verwachting was misschien wat hoog ten aanzien van je topic.
Goed dat je jezelf bezig houdt! Vervelend dat je er niet van kan genieten. Nee je hoeft niets verplicht leuk te vinden, dat word ook niet van je verwacht.
Er zijn hier meerdere dames die ook depressief zijn of zijn geweest, misschien kan je steun zoeken bij deze sterke vrouwen die ook hun best doen eroverheen te komen.
Ik hoop dat je nog wel verder leest
Je verwachting was misschien wat hoog ten aanzien van je topic.
Goed dat je jezelf bezig houdt! Vervelend dat je er niet van kan genieten. Nee je hoeft niets verplicht leuk te vinden, dat word ook niet van je verwacht.
Er zijn hier meerdere dames die ook depressief zijn of zijn geweest, misschien kan je steun zoeken bij deze sterke vrouwen die ook hun best doen eroverheen te komen.
Ik hoop dat je nog wel verder leest
zondag 10 juli 2011 om 17:35
quote:milogi schreef op 10 juli 2011 @ 17:21:
In plaats daarvan krijg ik te horen dat ik mezelf er maar toe moet zetten, dat ik dreigementen maak en dat ik me in feite dus gewoon aanstel.
Bedankt voor de reacties, denk ik. Bij deze sluit ik het af.
(hier nog boos op reageren heeft dus geen nut)
Wat ontzettend jammer dat je deze conclusie trekt. Dit wordt namelijk nergens beweerd. Ik heb ook geen idee waarom iemand hier boos op zou reageren.
Verder wil ik je veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd. Hopelijk ga je binnenkort toch weer aan de bel trekken bij hulpinstanties (ook al heb je daar niet echt meer vertrouwen in), want intensieve therapie (en evt. medicatie) is waarschijnlijk het enige wat jou gaat helpen.
In plaats daarvan krijg ik te horen dat ik mezelf er maar toe moet zetten, dat ik dreigementen maak en dat ik me in feite dus gewoon aanstel.
Bedankt voor de reacties, denk ik. Bij deze sluit ik het af.
(hier nog boos op reageren heeft dus geen nut)
Wat ontzettend jammer dat je deze conclusie trekt. Dit wordt namelijk nergens beweerd. Ik heb ook geen idee waarom iemand hier boos op zou reageren.
Verder wil ik je veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd. Hopelijk ga je binnenkort toch weer aan de bel trekken bij hulpinstanties (ook al heb je daar niet echt meer vertrouwen in), want intensieve therapie (en evt. medicatie) is waarschijnlijk het enige wat jou gaat helpen.
I am surrounded by morons
zondag 10 juli 2011 om 17:48
Echt heel jammer, genoeg mensen die je absoluut niet veroordelen.. Ik nam het zelfs nog voor je op! Probeer er ook aan te denken dat er mensen zijn die nog nooit depressief zijn geweest (en hopelijk ook nooit worden) dus die ook niet goed weten wat het inhoudt.. Hun reactie is dan ook goed bedoeld, maar ik snap dat het verkeerd kan overkomen. Sommige mensen (niemand hoeft zich aangesproken te voelen, ik bedoel ik het algemeen) zijn gewoon meer van het aanpakken: Hup, trap onder je reet en doorgaan! Alleen werkt dat soms gewoon niet zo.. Zoek echt hulp, je kan nu niet zonder. En als je dit nog wel leest, haal al het positieve eruit oke! Sterkte
zondag 10 juli 2011 om 17:50
Pfoe, die depressieve gevoelens ken ik wel. Maar al te goed zelfs. Hier hoogst waarschijnlijk ook een defect vanaf geboorte. Hier ook al meerdere therapeuten, medicijnen etc gehad. Ook van de 1 op de andere dag aan de kant gezet door mn ex, god wat deed dat pijn.
De gouden tip bestaat niet. Je zult het met heel veel pijn en moeite zelf een beetje moeten te zien te regelen. Van alles loslaten en juist weer aanleren. Vrede zien te krijgen met hoe het is, niet streven naar perfectie want ook dat bestaat niet. Vertrouwen hebben in jezelf, en ook je onzekerheden niet onderkennen.
Maar TO, mocht je nog mee lezen, je bent hier wel enorm snel door de bocht geknald. Niemand heeft hier gezegd dat je je aan stelt. Maar dit is een forum, mensen kunnen vanaf de computer niet in je hoofd kijken. Ook lezen we maar een klein deeltje van wat er allemaal speelt/gespeeld heeft. Logisch dat er wat vragen komen.
Er zitten hier veel meer mensen die met hetzelfde kampen, die sympathie hebben of gewoon hun medeleven uiten. Kijk naar een Life_Is_Hard, die anderen die reageren uitlegt hoe iemand geestelijk zo in de knoop kan zitten dat je iets wat voor anderen logisch is niet meer kunt. Dus dat iedereen het niet begrijpt klopt niet.
Een Onzinvol, die je veel sterkte wenst, een Dubiootje die altijd zeer zinnige vragen stelt en goede adviezen geeft.
Maar die sabel je allemaal neer met de woorden "Voor deze reacties was ik al bang." Dit helpt je echt niet meid. Ja, er zijn wat vragen gesteld, en sommige zijn kritisch. Maar negatief/neerbuigend? Nee hoor. Niemand heeft je voor dom uitgemaakt, of als aansteller bestempeld. De toon van de reacties is vragend en adviserend. Lees alles nog eens even door als je wat rustiger bent, of niet.
Hoe dan ook, ik herken erg goed wat je schrijft, en hoop dat je vrede kan krijgen met jezelf, want hoe je je nu voelt is uitermate destructief.
De gouden tip bestaat niet. Je zult het met heel veel pijn en moeite zelf een beetje moeten te zien te regelen. Van alles loslaten en juist weer aanleren. Vrede zien te krijgen met hoe het is, niet streven naar perfectie want ook dat bestaat niet. Vertrouwen hebben in jezelf, en ook je onzekerheden niet onderkennen.
Maar TO, mocht je nog mee lezen, je bent hier wel enorm snel door de bocht geknald. Niemand heeft hier gezegd dat je je aan stelt. Maar dit is een forum, mensen kunnen vanaf de computer niet in je hoofd kijken. Ook lezen we maar een klein deeltje van wat er allemaal speelt/gespeeld heeft. Logisch dat er wat vragen komen.
Er zitten hier veel meer mensen die met hetzelfde kampen, die sympathie hebben of gewoon hun medeleven uiten. Kijk naar een Life_Is_Hard, die anderen die reageren uitlegt hoe iemand geestelijk zo in de knoop kan zitten dat je iets wat voor anderen logisch is niet meer kunt. Dus dat iedereen het niet begrijpt klopt niet.
Een Onzinvol, die je veel sterkte wenst, een Dubiootje die altijd zeer zinnige vragen stelt en goede adviezen geeft.
Maar die sabel je allemaal neer met de woorden "Voor deze reacties was ik al bang." Dit helpt je echt niet meid. Ja, er zijn wat vragen gesteld, en sommige zijn kritisch. Maar negatief/neerbuigend? Nee hoor. Niemand heeft je voor dom uitgemaakt, of als aansteller bestempeld. De toon van de reacties is vragend en adviserend. Lees alles nog eens even door als je wat rustiger bent, of niet.
Hoe dan ook, ik herken erg goed wat je schrijft, en hoop dat je vrede kan krijgen met jezelf, want hoe je je nu voelt is uitermate destructief.
anoniem_111334 wijzigde dit bericht op 10-07-2011 17:53
Reden: Random link in post?
Reden: Random link in post?
% gewijzigd
zondag 10 juli 2011 om 18:00
TO, ik vind het teleurstellend hoe je reageert.
Je ziet en leest dingen die echt nergens terug te lezen zijn.
Je verwacht tips, die heb je gekregen.
Medelijden en zelfmedelijden heb je niets aan.
Als jij dat wel zo ziet dan zit je hier inderdaad verkeerd.
Prima als je hier niet meer leest, maar weet wel dat als je je zo blijft opstellen, nergens een oplossing gaat vinden.
Voor jou zou het beter zijn te lezen wat men hier schrijft. En, hoe moeilijk dat ook is, je open te stellen voor hulp.
Je ziet en leest dingen die echt nergens terug te lezen zijn.
Je verwacht tips, die heb je gekregen.
Medelijden en zelfmedelijden heb je niets aan.
Als jij dat wel zo ziet dan zit je hier inderdaad verkeerd.
Prima als je hier niet meer leest, maar weet wel dat als je je zo blijft opstellen, nergens een oplossing gaat vinden.
Voor jou zou het beter zijn te lezen wat men hier schrijft. En, hoe moeilijk dat ook is, je open te stellen voor hulp.
zondag 10 juli 2011 om 18:03
Een gouden tip is er niet, misschien is het een kleine troost om te weten dat je niet alleen staat. Er zijn meer mensen die het moeilijk hebben op dit moment, zoals je ook kan lezen in de reacties hier. Lucht je hart vooral hier als je dat fijn vindt.
Als al die jaren therapie niks hebben uitgehaald, dan heb je misschien nog niet de juiste hulp gevonden en echt dat is er, ook voor jou. Het is gewoon soms een hele lange weg, maar de moeite waard, al lijkt dat nu niet zo.
Je schrijft dat medicijnen niet hebben geholpen, heb je ook geen baat bij anti-depressiva?
Als al die jaren therapie niks hebben uitgehaald, dan heb je misschien nog niet de juiste hulp gevonden en echt dat is er, ook voor jou. Het is gewoon soms een hele lange weg, maar de moeite waard, al lijkt dat nu niet zo.
Je schrijft dat medicijnen niet hebben geholpen, heb je ook geen baat bij anti-depressiva?
zondag 10 juli 2011 om 18:05
zondag 10 juli 2011 om 18:11
Milogi,
Jammer dat je de reacties die je gekregen hebt, verkeerd interpreteert.
Mensen willen je helpen, alhoewel ik wel begrijp dat je boos wordt als mensen zeggen dat je er zelf wat van moet maken.
Ik heb zelf ook een hele donkere periode gekend waarin ik zelfmoordpogingen heb ondernomen, terwijl ik altijd geprobeerd heb iets van het leven te maken.
Een gouden tip? dat zal lastig worden. Bij mij was het: 'De tijd heelt alle wonden'.
Wat ik me bij jou nog afvraag is de ziekte waar je het over hebt. Je lichaam (hersenen) maken dus niet (of onvoldoende) de 'geluksstof' aan? Is daar niks aan te doen?
Jammer dat je de reacties die je gekregen hebt, verkeerd interpreteert.
Mensen willen je helpen, alhoewel ik wel begrijp dat je boos wordt als mensen zeggen dat je er zelf wat van moet maken.
Ik heb zelf ook een hele donkere periode gekend waarin ik zelfmoordpogingen heb ondernomen, terwijl ik altijd geprobeerd heb iets van het leven te maken.
Een gouden tip? dat zal lastig worden. Bij mij was het: 'De tijd heelt alle wonden'.
Wat ik me bij jou nog afvraag is de ziekte waar je het over hebt. Je lichaam (hersenen) maken dus niet (of onvoldoende) de 'geluksstof' aan? Is daar niks aan te doen?
