Werk & Studie
alle pijlers
Faalangst studie
donderdag 9 oktober 2014 om 10:51
Hallo iedereen
Even kort de situatie uitleggen... Ik studeer nu verder na mijn eerst behaalde diploma. Dit is een zeer zware studie...
Al heel mijn leven ben ik diegene die altijd slecht presteerde op school in de familie. Ik ging ook helemaal niet graag en het interesseerde mij niet. Ik zat liever buiten tussen de dieren... Hierdoor behaalde ik ook steeds slechte resultaten... Bij mij is het er dus een beetje ingebakken dat ik niet goed kan studeren. Na mijn middelbare opleiding begonnen met werken omdat ik zo schoolmoe was en 'no way' dat ik nog ging studeren. Toch had ik al snel door dat je daarmee niet echt een goede job kon krijgen. Na een jaar hier en daar te werken was ik wel gemotiveerd om terug te gaan studeren. Ik heb gekozen voor een hogeschool opleiding omdat ik Universiteit niet aankon (dacht ik toen). De opleiding ging vrij goed...weinig naar de lessen gegaan en afgestudeerd met onderscheiding. Toch dringt dit helemaal niet door en denk ik altijd...'ik zal wel geluk gehad hebben met de vragen of... of...' Hierna kon je makkelijk schakelen naar een andere opleiding (universiteit) en dat leek mij een goede keuze. Ook de opleiding zelf is heel interessant (buiten enkele hele zware wetenschapsvakken) .. Maar van in het begin had ik schrik dat ik het niet zou kunnen... De druk werd groot waardoor ik al direct enkele vakken niet meegedaan heb. Nu dit jaar moet ik dus de rest van die vakken afmaken. Hierna volgt dan nog 1 jaar. Maar dit jaar is het zo erg dat ik niet weet wat er scheelt... Ik kan mijn cursussen niet opendoen en durf niet te beginnen aan de leerstof... Ik wil zo graag stoppen om deze confrontatie uit de weg te gaan... Ook al denk ik als ik heel erg mijn best zou doen ik dit misschien wel kan halen. Ik weet niet wat ik moet doen
Even kort de situatie uitleggen... Ik studeer nu verder na mijn eerst behaalde diploma. Dit is een zeer zware studie...
Al heel mijn leven ben ik diegene die altijd slecht presteerde op school in de familie. Ik ging ook helemaal niet graag en het interesseerde mij niet. Ik zat liever buiten tussen de dieren... Hierdoor behaalde ik ook steeds slechte resultaten... Bij mij is het er dus een beetje ingebakken dat ik niet goed kan studeren. Na mijn middelbare opleiding begonnen met werken omdat ik zo schoolmoe was en 'no way' dat ik nog ging studeren. Toch had ik al snel door dat je daarmee niet echt een goede job kon krijgen. Na een jaar hier en daar te werken was ik wel gemotiveerd om terug te gaan studeren. Ik heb gekozen voor een hogeschool opleiding omdat ik Universiteit niet aankon (dacht ik toen). De opleiding ging vrij goed...weinig naar de lessen gegaan en afgestudeerd met onderscheiding. Toch dringt dit helemaal niet door en denk ik altijd...'ik zal wel geluk gehad hebben met de vragen of... of...' Hierna kon je makkelijk schakelen naar een andere opleiding (universiteit) en dat leek mij een goede keuze. Ook de opleiding zelf is heel interessant (buiten enkele hele zware wetenschapsvakken) .. Maar van in het begin had ik schrik dat ik het niet zou kunnen... De druk werd groot waardoor ik al direct enkele vakken niet meegedaan heb. Nu dit jaar moet ik dus de rest van die vakken afmaken. Hierna volgt dan nog 1 jaar. Maar dit jaar is het zo erg dat ik niet weet wat er scheelt... Ik kan mijn cursussen niet opendoen en durf niet te beginnen aan de leerstof... Ik wil zo graag stoppen om deze confrontatie uit de weg te gaan... Ook al denk ik als ik heel erg mijn best zou doen ik dit misschien wel kan halen. Ik weet niet wat ik moet doen
donderdag 9 oktober 2014 om 11:03
Ik weet niet aan welke universiteit je studeert... Maar bij mij (in Wageningen) staat de studie-adviseur altijd klaar om te helpen en niet alleen met het kiezen van je programma maar ook als je het niet meer zit zitten enz.
Daarnaast hebben de meeste universiteiten volgens mij ook een studentpsycholoog, die kan je hier vast ook mee helpen.
In ieder geval succes! Vaak is het een kwestie van gewoon doen en jezelf opsluiten om te studeren, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan
Daarnaast hebben de meeste universiteiten volgens mij ook een studentpsycholoog, die kan je hier vast ook mee helpen.
In ieder geval succes! Vaak is het een kwestie van gewoon doen en jezelf opsluiten om te studeren, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan
donderdag 9 oktober 2014 om 19:46
Zo te horen (of eigenlijk lezen) studeer je in België, maar daar hebben ze vast ook wel studentenpsychologen en cursussen tegen faalangst. Ik zou hier echt iets aan doen, want dit gaat je tegenhouden. Als het niet op de universiteit is, dan wel op je werk.
En dingen niet doen omdat je denkt dat het moeilijk is, is natuurlijk onzin. Dan lukt het inderdaad zeker niet. Het klinkt een beetje alsof je je hebt vastgebeten in het idee dat je door faalangst dingen niet kunt doen. En dat het us eigenlijk niet jouw schuld is. Maar waar je je in vergist, is dat íedereen wel eens dit soort zenuwen heeft. Ik heb ook wel eens bij een vak gedacht: geen idee hoe we dit nou weer gaan redden. Maar door het maar gewoon te doen komt het meestal wel goed. Inmiddels ben ik gepromoveerd, en dat is nog veel erger. Dan is er geen vastgestelde leerstof, geen keurige deadlines, geen aangewezen docent en bij veel dingen zelfs niemand die je kan vertellen hoe iets moet (onderzoek is bij definitie nieuw). En gewoon goed leren heeft geen zin, je moet ook nog eens de mazzel hebben dat je ideeën waar blijken te zijn. En toch is dat ook gewoon goed gekomen. En komt het nu ook goed bij mijn promovendi, zo lang ze maar gewoon stug doorwerken.
Echt, stop met jezelf vertellen dat je zo'n faalangst hebt, en dat je dat anders maakt. Wat jou anders maakt is niet die angst, maar dat je je daar door laat leiden. En dat is zonde, dus zou ik proberen daar hulp bij te zoeken. En in hetzelfde kader: stop met steeds benadrukken hoe zwaar je studie en de vakken wel niet zijn. Ook dat helpt je niet vooruit. Het klinkt raar, maar door dat steeds te zeggen maakt je het voor jezelf nog zwaarder.
En dingen niet doen omdat je denkt dat het moeilijk is, is natuurlijk onzin. Dan lukt het inderdaad zeker niet. Het klinkt een beetje alsof je je hebt vastgebeten in het idee dat je door faalangst dingen niet kunt doen. En dat het us eigenlijk niet jouw schuld is. Maar waar je je in vergist, is dat íedereen wel eens dit soort zenuwen heeft. Ik heb ook wel eens bij een vak gedacht: geen idee hoe we dit nou weer gaan redden. Maar door het maar gewoon te doen komt het meestal wel goed. Inmiddels ben ik gepromoveerd, en dat is nog veel erger. Dan is er geen vastgestelde leerstof, geen keurige deadlines, geen aangewezen docent en bij veel dingen zelfs niemand die je kan vertellen hoe iets moet (onderzoek is bij definitie nieuw). En gewoon goed leren heeft geen zin, je moet ook nog eens de mazzel hebben dat je ideeën waar blijken te zijn. En toch is dat ook gewoon goed gekomen. En komt het nu ook goed bij mijn promovendi, zo lang ze maar gewoon stug doorwerken.
Echt, stop met jezelf vertellen dat je zo'n faalangst hebt, en dat je dat anders maakt. Wat jou anders maakt is niet die angst, maar dat je je daar door laat leiden. En dat is zonde, dus zou ik proberen daar hulp bij te zoeken. En in hetzelfde kader: stop met steeds benadrukken hoe zwaar je studie en de vakken wel niet zijn. Ook dat helpt je niet vooruit. Het klinkt raar, maar door dat steeds te zeggen maakt je het voor jezelf nog zwaarder.