Geneeskunde studenten

Wat voor vragen heb je?

Aanwezig Vraag maar raak!

Wat wil je weten?

Ik ken wel een hoop geneeskunde studenten, maar wat is je vraag?

Present, laat maar horen

Vraag maar.

Ff binnenvallen hoor...zijn er ook dames die op latere leeftijd zijn gestart met geneeskunde? Ik bedoel echt 30+?

quote:maritleoni schreef op 09 april 2016 @ 23:04:

Ff binnenvallen hoor...zijn er ook dames die op latere leeftijd zijn gestart met geneeskunde? Ik bedoel echt 30+?In mijn jaar zaten er 2 van begin 30 en een van 43. Er wordt gewoon getrouwd en kinderen gekregen onder de oudere studie, als de partner kostwinner kan zijn althans. Verder maakt het niet heel veel uit, al zijn de gewilde specialismen als kinder en heelkunde natuurlijk wel een rat race en wordt het wel iets moeilijker denk ik, om daar binnen te komen als je 10 jaar ouder bent dan de rest.

De decentrale selecties gaan waarschijnlijk veranderen voor het collegejaar 2017-2018, ondat de loting dan verdwijnt. Hoewel informatie van anderen altijd nuttig is, moet je dus ook zelf heel goed kijken wat de universiteiten zelf aan informatie geven over toelating voor dat collegejaar.

Oh, en ik studeer zelf geen geneeskunde maar geef wel colleges en practica aan studenten geneeskunde. Het is prima te doen hoor, zolang de vakken je een beetje liggen. Als je een passie hebt voor talen een een hekel aan biologie/scheikunde/natuurkunde, dan zal het een flinke uitdaging zijn. Maar dan zou je waarschijnlijk ook iets anders willen studeren. Als je interesse er wel ligt, is het gewoon een normale studie. Niet extreem makkelijk, maar ook niet bizar moeilijk of zo. De meerderheid van mijn studenten heeft gewoon een bijbaan, is lid van een studenten of sportvereniging en gaat gewoon uit.

quote:Perfectioniste12 schreef op 09 april 2016 @ 23:57:

Ik vroeg me af waar jullie studeren? Hoe was de decentrale selectie? Wat zijn pluspunten die je kan hebben op je cv? En als hier iemand zit die geneeskunde aan de universiteit in utrecht doet; is de kennistoets goed te doen als je echt diehard leert?

Hoe is de studie geneeskunde opzich; is het moeilijk of moet het te doen zijn als je goed leert en veel eigen verantwoordelijkheid hebt? En wat stonden jullie in vwo 5 voor de vakken biologie natuur- en scheikunde?



De decentrale selectie zoals ik hem heb gedaan bestaat niet meer, maar ik vond het goed te doen. Op m'n cv kreeg ik ondanks in het buitenland gewoond te hebben, vrijwilligerswerk gedaan te hebben, schoonmaakster te zijn geweest in de thuiszorg en hoge cijfers voor de bètavakken een dikke onvoldoende, maar eigenlijk kreeg vrijwel iedereen dat, behalve mensen die al biomedisch/verpleegkunde/etc. hadden gedaan.



De studie zelf vond ik saai. Weinig ruimte voor nadenken, vooral veel stampen. De master schijnt leuker te zijn, maar daar ben ik niet meer aan begonnen, ben een heel andere weg ingeslagen. Spijt van geneeskunde heb ik echter niet, want het staat goed op je cv.



Ik vond het geen moeilijke studie, met 1 week leren voor de tentamens zonder hoorcolleges te volgen, haalde ik zessen (is het al duidelijk dat ik het een saaie studie vond? god ik vond die hoorcolleges eindeloos! ). Geneeskunde is gewoon echt veel en veel stampwerk en dat moet je aankunnen en ook een beetje leuk vinden. Ik stond een 6 voor natuurkunde en een 8 voor bio, scheikunde en wiskunde D (zo heet dat tegenwoordig geloof ik toch, de wiskunde van N&T)?



Ik denk dat je belangrijkste overweging bij geneeskunde moet zijn: wil ik mensen helpen, of ben ik geïnteresseerd in medische biologie?



Voor ik geneeskunde ging studeren had ik me nooit zo gerealiseerd dat het me eigenlijk niks boeit hoe een enzym werkt, eigenlijk vind ik pathologie, celbiologie, biochemie, fysiologie en anatomie allemaal niet zo interessant. Ik wilde gewoon graag mensen die ziek zijn helpen en de realiteit is dat je medisch gezien vaak weinig kunt.



Ik ken meer mensen die hiermee worstelden gedurende hun studie, daarom stip ik het aan. Sommigen zijn net als ik, na de bachelor of master, een andere weg ingeslagen, andere mensen hebben een manier gevonden om het in hun werk als arts bevredigend te laten terugkomen.



Maar ik denk dat veel mensen die geneeskunde gaan studeren zich net als ik niet zo goed realiseren hoe essentieel het is om de studie niet te gaan haten na een paar jaar, om wel geïnteresseerd te zijn in medische biologie.



Nogmaals, ik heb geen spijt van de studie. Ik wilde het zo graag en ben godzijdank niet 3x uitgeloot, heb zelf de keuze gemaakt om ergens anders in verder te gaan. Bovendien ben ik best blij met een gedegen kennis van hoe het menselijk lichaam en ziektes werken, die er tegen wil en dank ingeramd zit inmiddels



Heel soms kriebelt het nog wel eens, om het toch nog af te maken. Het pad dat ik nu gekozen heb is vol onzekerheid qua baankansen en inkomsten en soms lonkt nog 'the easy way out'. Misschien maak ik het ooit nog wel helemaal af, zeg nooit nooit. Maar ik was er iig zeker van dat ik de studie te saai en te weinig stof tot nadenken gevend vond om alleen dat gestudeerd te hebben aan de universiteit.



Zo, nu laat ik het aan anderen over om je te vertellen wat een fantastisch en bijzonder vak het is. Want dat is het echt.. Als het je ding is

quote:nausicaa schreef op 10 april 2016 @ 00:45:

Oh, en ik studeer zelf geen geneeskunde maar geef wel colleges en practica aan studenten geneeskunde. Het is prima te doen hoor, zolang de vakken je een beetje liggen. Als je een passie hebt voor talen een een hekel aan biologie/scheikunde/natuurkunde, dan zal het een flinke uitdaging zijn. Maar dan zou je waarschijnlijk ook iets anders willen studeren. Als je interesse er wel ligt, is het gewoon een normale studie. Niet extreem makkelijk, maar ook niet bizar moeilijk of zo. De meerderheid van mijn studenten heeft gewoon een bijbaan, is lid van een studenten of sportvereniging en gaat gewoon uit.Ik ben altijd zo benieuwd of ik ook les van jou heb gehad

quote:lux. schreef op 10 april 2016 @ 00:50:

[...]





Ik ben altijd zo benieuwd of ik ook les van jou heb gehad



Ik denk het niet. Volgens mij wel dezelfde universiteit, maar ik doe vooral keuzevakken, en gezien de interesse-gebieden die je wel eens beschreven hebt, denk ik niet dat je de mijne hebt gevolgd. Anders had je celbiologie vast wél heel leuk gevonden .



Overigens ben ik het wel met je eens dat je met beseffen dat geneeskunde in feite een soort toegepaste biologie is. Degenen die er aan beginnen uit een soort 'ik wil alle zieke mensen beter maken' idee, komen vaak toch van een koude kermis thuis. Heel veel mensen kúnnen we niet beter maken, althans niet genezen. Dan is 'het beste ervan maken wat we kunnen' al heel aardig. Dat is vaak wel echt een tegenvaller. Als je dan geinteresseerd bent in de mechanismen er achter, is dat een stuk makkelijker te hanteren. Dan wordt het namelijk ook leuk om alternatieven te bedenken, te begrijpen waaróm iets niet werkt enz.

quote:nausicaa schreef op 10 april 2016 @ 01:04:

[...]





Ik denk het niet. Volgens mij wel dezelfde universiteit, maar ik doe vooral keuzevakken, en gezien de interesse-gebieden die je wel eens beschreven hebt, denk ik niet dat je de mijne hebt gevolgd. Anders had je celbiologie vast wél heel leuk gevonden .



Overigens ben ik het wel met je eens dat je met beseffen dat geneeskunde in feite een soort toegepaste biologie is. Degenen die er aan beginnen uit een soort 'ik wil alle zieke mensen beter maken' idee, komen vaak toch van een koude kermis thuis. Heel veel mensen kúnnen we niet beter maken, althans niet genezen. Dan is 'het beste ervan maken wat we kunnen' al heel aardig. Dat is vaak wel echt een tegenvaller. Als je dan geinteresseerd bent in de mechanismen er achter, is dat een stuk makkelijker te hanteren. Dan wordt het namelijk ook leuk om alternatieven te bedenken, te begrijpen waaróm iets niet werkt enz.



Haha nee waarschijnlijk niet want ik deed gezondheidsrecht als keuzevak maar dat is idd precies waar ik enorm tegenaan ben gelopen. En als het dan weer eens begint te kriebelen om coschappen te gaan lopen, dan denk ik al heel snel bij mezelf van: nee weet je, laat maar zitten, dan moet ik weer doen alsof ik het interessant vind wat de klinische relevantie van een hypokaliëmie bij een patiënt met nierfalen is oid. Ik voel ernstig voor die patiënt, maar dat soort processen, dat vind ik gewoon niet zo interessant dat ik daar nog meer jaren van mijn leven aan wil wijden



Maar ik begrijp heel goed dat anderen er helemaal wild van worden

Waar doceer jij Nausicaa?

Ik vond ziekenhuisprogramma's altijd heel interessant, net zoals het me super leek om aan de hand van symptomen/testen te weten welke ziekte het is. Ik vind de inhoud van geneeskunde dan nog altijd heel leuk!



Waar ik wel steeds meer tegen aanloop is de zwaarte van de opleiding. 6 jaar is lang, heel lang, zeker als je vrienden beginnen af te studeren, geld verdienen, samenwonen, kindjes, .... En na 6 jaar is het nog niet gedaan, verre van zelfs. Ik heb echt gemerkt dat ik het zwaar vind dat heel je leven om geneeskunde begint te draaien. Zie je het zitten om later van 8 tot 20u te werken steeds?



Ikzelf heb altijd geweten dat ik nooit wou specialiseren. Je hebt echt geen tijd voor mensen maar probeert iedereen zo snel mogelijk buiten te werken om je consultaties en onderzoeken af te krijgen. Bovendien word je verondersteld alles te weten (zo voelt het toch) binnen je specialisatie en je bent ook verantwoordelijk steeds.



Ik heb dan ook al beslist dat ik na mijn master voor sociale geneeskunde ga, wat wél te combineren is met een gezin en wat meer voelt als een 'gewone job' .

Ik liet me gewoon even meeslepen in het herkenbare verhaal van Lux



Er zijn trouwens fora waar je wel info vindt over decentrale (ik heb geen ervaring, belgje, maar vriendin deed mee) :

http://forum.girlscene.nl ... eeskunde-287749.2100.html

en ook nog forum van 'ikwildokterworden'

quote:Perfectioniste12 schreef op 10 april 2016 @ 12:08:

[...]





Dankjewel voor je bericht. Ik heb inderdaad al vaak gehoord dat je als arts lange werkdagen hebt en een gezin hebben moeilijker is dan bij andere beroepen. Maar valt er echt niks te regelen met je werkplek? Dat je bv. van 8 tot 5 mag werken? Bovendien probeer ik zo min mogelijk te denken aan wat ik na mijn studie geneeskunde ga doen, ik wil eigenlijk vooral informatie over het binnenkomen etc. Ik weet dat je natuurlijk moet rekening houden met later etc. maar er is toch altijd wel een oplossing?



Nogmaals: ik ben zelf geen arts, maar de meeste van mijn collega's wel. En die hebben ook gewoon een gezin, kinderen enz. Afwijkende werktijden zijn een beetje lastig, ondat je natuurlijk vast zit aan de tijden dat er patienten zijn, andere collega's ivm overleg etc, en je hebt nou eenmaal soms s nachts of in het weekend diensten. Maar dat hebben zo veel beroepen.



Soms wordt ook wel een beetje overdreven in hoeverre het je hele leven zou moeten zijn. Ja, het moet een soort roeping zijn, als in: je moet vanuit jezelf interesse hebben in het menselijk lichaam en hoe dat werkt. En je moet er tegen kunnen dat je niet elke dag 9-5 aan het werk bent. Maar mijn collega's hebben gewoon een gezin (zelfs degenen van wie de partner ook arts is), hobby's en gaan op vakantie. Bovendien werkt bijna iedereen met kinderen 4 dagen (ook mannen). Net als normale mensen zeg maar . Bovendien wordt lang niet iedereen specialist, er werken ook artsen bij het consultatiebureau, bij keuringen als bedrijfsarts en uiteraard als huisarts. Dan heb je al veel minder te maken met enorme onregelmatigheid.



Nogmaals: ik zal niet beweren dat het niet hard werken is, maar dat zijn veel beroepen op een bepaald niveau. Zo uitzonderlijk is het nou ook weer niet.



(Oh, en Yggdrasil: Ik ben voor iemand die het echt wil weten best herkenbaar hier, en dat is geen probleem, maar heb liever niet mijn forum-naam en werkgever in een bericht. Het grootste ziekenhuis in de hoofdstad zullen we maar zeggen).

Eens met Nausicaa (die ik wellicht weleens ontmoet heb), het is vaak hard werken maar het is niet zo dat je je hele leven op moet offeren om dokter te worden. Onregelmatige werktijden en lange dagen heb je in meer beroepen en tegenwoordig is er een stuk meer begrip voor het feit dat artsen ook mensen zijn die een gezin hebben. Ook kinderen krijgen tijdens je studie is goed mogelijk maar wel pittig en levert meestal vertraging op. Een partner die kostwinnaar is en een goed plan voor de opvang zijn dan wel van belang, wij hadden een au-pair en dat was een uitkomst vind ik. Maar het ligt er ook maar aan wat je partner doet, als die makkelijker weg kan van het werk en op vaste tijden werkt is het minder lastig dan wanneer je partner ook onregelmatig werkt en moeilijk weg kan zoals bij ons het geval was. Je kunt als arts niet elke keer dat je dreumes diarree heeft of wat verhoging (zijn de niet echt ziek maar dat is de regel van het kdv) van je werk weggaan om je kind van het kdv te halen. Maar daar zijn oplossingen voor het vraagt soms wat meer tijd qua planning en creativiteit.



Als geneeskunde je echt boeit en het je niveau is dan is het zeker wel te doen hoor. Maar wat lux zegt klopt wel, je krijgt heel veel droge stof over dingen als enzymen, neuronen enz enz. Dat is zeker wel interessant (vind ik) maar als dat je niet ligt dan is het pittig om je daar doorheen te slepen. Als je psychiater of neuroloog wil worden dan komt daar nog flink wat van dat soort stampwerk bij.