Ik verveel me kapoooot!

Even de situatie. Ik werk op een IT helpdesk en we werken met een systeem dat verschillende problemen aan verschillende medewerkers toewijst. Zo doen we dus eigenlijk allemaal een beetje onze eigen categorie qua problemen. (naast de telefoontjes die we binnenkrijgen). Iedereen kan elkaars tickets zien en aan zichzelf toewijzen maar mijn baas heeft al regelmatig aangegeven dat je in de regel je eigen werk doet en als een andere collega veel tickets heeft staan op zijn naam, dan vraagt hij of een ander wil bijspringen.



Nu hebben we het over het algemeen bij vlagen druk, maar heel vaak ook niet. Luxeprobleem zou je zeggen, want ik forum en facebook er wat af. Maar 5 dagen in de week, terwijl ik ook nog flinke reistijd heb (wat mijn eigen schuld is maar dat terzijde) breekt me op. Ik weet van gekkigheid niet wat ik nog moet doen om mezelf bezig te houden.



To make matters worse heb ik een enorm streberig half autistisch mannetje hier tegenover me zitten wat steeds mijn werk zit te doen. Ik smeer mijn tickets het liefst beetje uit over de dag om niet in verveling te vervallen maar zodra ik de refresh knop heb ingedrukt, zie ik dat hij er alweer een berg heeft afgehandeld. Dit doet hij zonder het aan mij te vragen, dus regelmatig wil ik aan een ticket beginnen en is het alweer afgehandeld voor ik mijn zin heb afgetypt.



Ik heb hem al zeker 10 keer hierop aangesproken. Ook al paar keer naar mijn baas gegaan. Het stopt dan een dag en vervolgens doet hij het gewoon weer. Ook bemoeit hij zich dwars door mijn telefoongesprekken met alles wat ik met klanten bespreek en ook hier is hij zowel door mij als leidinggevende op aangesproken. Er verandert alleen niets.



En ik, ik vreet me compleet op. Verveel me elke dag kapot. Wou dat ik thuis mocht werken maar dat wil de directie niet terwijl het in mijn functie prima kan. Dit voelt als zooooo'n dikke tijdverspilling. Ben met reizen erbij 50 uur in de week bezig voor in totaal maar paar uurtjes werk. Besef me dat het luxeprobleem is in deze tijden zeker gezien ik een onbepaalde tijd contract heb. Maar ik weet niet hoe ik dit nog langer trek zo. Ben kapot in de weekenden want niks doen is vermoeiender dan je denkt. En dan constant de irritatie richting de collega wat het er niet beter op maakt.

To make matters worse: mijn huis staat nog te koop wat ik met ex heb gekocht. Dus onbepaalde tijd baan opgeven in ruil voor financiele onzekerheid kan nu niet, dat kan pas als het huis verkocht is.



De irritante collega was een week ziek. Week waarin ik redelijk goed heb kunnen werken. Hij is vandaag weer teruggekomen en je raadt het al. Ik mag tot 17:30 weer duimen gaan draaien vandaag omdat hij al mijn werk voor mijn neus vandaan 'kaapt' . En ik heb nieteens de energie om er voor de 1001e keer wat van te zeggen.

Sorry voor het klagen maar ik zit er even doorheen. Straks staat dat rot huis nog een jaar te koop...



Sorry voor het geklaag in een tijd dat je blij mag zijn dat je een baan hebt...

Even ter verder info, heb rond mijn scheidingsperikelen al tegen een burnout aangezeten maar ben op de been gebleven. Wat me eigenlijk het meeste dwarszit is dat ik tegen die collega de godganse dag bezig ben met grenzen aangeven en merken dat hij over mijn grenzen heenloopt. Dat is denk ik nog wel het frustrerendst en vermoeiendst van alles. Zeker als het totaaaal niet tot de ander doordringt dat ik hier onevenredig van in de stress schiet omdat ik eigenlijk al op het randje zit.

Eigenlijk zou ik blij moeten zijn. Ik wordt betaald om hier op mijn gat achter mijn bureau te zitten, en mijn collega doet mijn werk. Dat is een dag leuk maar op een gegeven moment dus echt niet meer. De mogelijkheden om je bezig te houden zijn ook zeer beperkt. Ga ik hier een boek zitten lezen, dan krijg ik gezeik. Het is dus zaak om je werkend voor te doen. En dan kijk je op de klok en denk je JEUJ alweeeer 5 min voorbij >.<

quote:MarianneDavids schreef op 10 februari 2014 @ 11:35:

Als hij tegenover je zit kun je hem toch iedere keer dat hij dit doet een stevige trap verkopen, of zit er iets tussen jullie werkplekken?Hahah er zit een scheidingswand tussen. Helaasch. Maar goed ik heb hem tot vandaag dus elke keer erop aangesproken. En dan gaat hij hele discussie met me lopen voeren waar ik totaal geen zin in heb. Mijn leidinggevende geeft me gelijk maar geeft dan ook weer aan "ja zo is ie nou eenmaal" en wil dat we het zelf uitvechten. Maar ik wil niet vechten. Heb genoeg shit aan mijn kop en wil gewoon mijn werk doen. Deze vent is niet mijn leidinggevende maar behandeld me wel alsof hij het altijd beter kan en beter weet. Wat dus niet zo is. Stereotype einzelganger. Woont alleen. Heeft nog nooit een vriendin gehad. (hij is 38 geloof ik) en een totaal bord voor zijn kop als het gaat om intermenselijke dingen.

quote:toffifee schreef op 10 februari 2014 @ 11:37:

Je bent geen zeurpiet. Ik vind dat je opnieuw je grenzen aan moet geven. Desnoods maar opnieuw naar je leidinggevende. 40 uur werken en het daar niet leuk hebben is zwaar.



Ik heb hem net een mail gestuurd. Waarin ik aangeef dat ik wederom zonder overleg constateer dat hij mijn werk zit te doen. En graag een oplossing wil voor het probleem omdat ik er niet blij van word. Het ding is als ik een ticket open namelijk en hij het (nog) niet op zijn naam heeft gezet, dan zit ik het uit te zoeken en tegen de tijd dat ik eruit ben is het ineens foetsie. Heeft hij het dus al gedaan. Hij doet altijd heel betweterig tegen me, terwijl ik veel meer ervaring heb in waar we mee bezig zijn hier (kan er niet teveel over zeggen maar laten we het houden op het feit dat ik eerst de klant was voor ik hier kwam werken dus ik weet precies wat er in de praktijk speelt versus alleen de theorie).



Zelfs een "hee ik zie dat jij 10 tickets open hebt staan, zal ik er even 5 op mijn naam zetten" is hem dus al teveel. En ik voel echt nu aan mijn wateren dat ik uit mijn slof ga schieten als ik nu mijn mond open ga doen. Hij doet gewoon net als mijn ex. Altijd beter weten. Altijd overrulen. Altijd over mijn grenzen. Altijd me laten lullen als brugman maar het vertikken om er wat mee te doen. Ze zouden broers kunnen zijn lijkt het haast wel. Dus ik besef dat het ook gewoon aversie is (ben niet voor niets gaan scheiden). Daar heb ik maandenlang voorbij proberen te kijken. De arme man kan er ook niks aan doen dat hij op de verkeerde knopjes drukt. Neemt niet weg dat hij toch steeds in mijn vaarwater blijft zitten, niet overlegt, en zich niks aantrekt van de grenzen die ik aangeef. Zwaar vermoeiend dit.

quote:LillyFeeee schreef op 10 februari 2014 @ 11:43:

Eerlijk gezegd zou ik het proberen los te laten. Als hij je werk wil doen, gewoon laten. Hij gaat toch niet veranderen. Kun je je niet focussen op je tijd daar aangenamer maken? Misschien een studie gaan doen in de tijd van de baas?





Al naar gekeken.... maar zou daar zelf ook geld voor moeten betalen en door de huizentoestand en scheiding kan ik amper rondkomen dus dat valt af. Hem laten gaan heb ik geprobeerd...wekenlang. Met als resultaat dat de tijd zowat achteruit leek te gaan in plaats van vooruit. Op een gegeven moment ben je echt wel uit geforumd.



Procedures stroomlijnen/verbeteren...where do I begin. Maar goed daar hebben we dus een dikbetaalde sales afdeling voor. Heb aangegeven dat ik me verveel maar baas zegt Och het wordt vanzelf wel weer drukker. Het gaat hier ook echt bij vlagen. Ondertussen schiet ik wortel onderhand...

quote:modus_ schreef op 10 februari 2014 @ 11:47:

Waarom ga jij dan niet werk van hem afhandelen? En waarom werk je niet gewoon de tickets af op het moment dat ze binnenkomen? Blijkbaar hebben jullie een capaciteitsoverschot (lijkt me ook heel irritant en vermoeiend), maar ik zou niet die collega jouw werk laten doen. En is een online cursus (taal, blind typen) niet wat voor je? Dan zit je in ieder geval naar je scherm te turen in plaats van een boek te lezen.



Ik handel ze meestal af zodra ze binnenkomen maar mijn categorie is meestal iets wat eerst binnenkomt op een andere afdeling. Dus van niets staan er ineens 10 en die kan ik niet allemaal tegelijk wegwerken. Dus ik begin eraan en ondertussen hij dus ook.



Het is inderdaad een capaciteitsoverschot wanneer het rustig is. Maar we zijn wel allemaal nodig hier ivm buffertje tegen ziekte/vakantie en als er ergens landelijk iets misgaat hebben we de telefoon hier roodgloeiend staan.

Hijzelf heeft categorie die wel rechtstreeks bij hem komt dus hij handelt het pijlsnel af en zijn F5 knop is zowat versleten. Refresh refresh Hee een ticket ... refresh. Hoppa.

quote:n87 schreef op 10 februari 2014 @ 11:53:

Ik zou gewoon het werk doen zodra het er is, zodat hij die tickets niet op zijn naam kan zetten. Dan verveel je je uiteindelijk vast minder. Beetje flauw misschien (en zeker niet effectief), maar zo zou ik dat doen. En dan genieten van zijn frustratie en verveling.

Eigenlijk heb ik dus geen tips voor je ;)Ze staan al op mijn naam. Maar iedereen heeft dezelfde rechten hier en kan er dus bij. Als onze afdeling verkoop er 10 op mijn categorie doorzet kan ik ze nooit allemaal tegelijk afhandelen. Zijn ook geen urgente dingen die precies op de seconde dienen te worden afgehandeld. Voor het einde van de dag is fijn, we hebben er officieel zelfs 3 dagen voor. Dus ik denk dan Há werk! En dan ben ik klaar met de eerste, druk op mijn refresh en dan zie ik dat er weer paar weg zijn. Of hij is er in bezig, en zet hem pas op zijn naam tegen de tijd dat hij hem als opgelost aanmerkt. Omdat meneer niet overlegt en maar doet, zit ik dan nietsvermoedend in hetzelfde ticket te werken. Omgekeerde wereld dat ik constant moet 'zeuren' of hij alsjeblieft met zijn tengels uit mijn werk wil blijven. Hij zal wel tegen hetzelfde probleem aanlopen: verveling. Maar dan verwacht ik dat hij dit zelf aankaart bij de leidinggevende in plaats van constant mijn stoorzender te spelen. Want hij is ook nogeens rete selectief. Als ik er wel een keer iets complexers tussen heb staan, lost hij alle makkelijke dingen op in de tijd dat ik me in de moeilijke vastbijt. Ik wil niet steeds zeuren. Steeds mijn grenzen aangeven. Ik wil mijn werk doen, en als ik hulp nodig heb ZELF aan hem vragen of hij me wil helpen met een of ander.

quote:betjebig schreef op 10 februari 2014 @ 11:56:

Ik vind het wel een lastige. Jij wilt dus eigenlijk dat jullie je allebei vervelen? Zijn er geen andere klussen die je kunt doen in lege tijd? Het lijkt me toch voor het bedrijf ook niet de bedoeling dat mensen de helft van hun tijd verlummelen.Ik wil dat hij gewoon overlegt in plaats van me constant passeert. Niet op eigen houtje eigen baasje gaat zitten spelen. Er speelt meer. Als ik met leidinggevende heb besproken dat ik om een bepaalde tijd mag beginnen doordat ik prive wat heb, dan gaat deze collega ongevraagd zich daarmee bemoeien. Ook al geef ik aan dat als hij er een probleem mee heeft, hij dit kenbaar mag maken tegen de leidinggevende niet erover door moet blijven zagen. Laatst kwam hij naar me toe dat ik volgens hem een minuut te lang had geluncht. Het voelt alsof iemand constant op mijn huid zit op deze manier.