Werk & Studie
alle pijlers
Opleiding, andere sector, tips?
zaterdag 2 april 2016 om 17:44
Ik heb een opleiding in de sociale hoek, werk al jaren in een pittig werkveld met gedwongen hulpverlening. Denk (ex)gedetineerden, verslaving, stoornissen, psychiatrie. Soms ambulant, soms groepswerk, soms regelmatig, soms onregelmatig. Nu werk ik weer onregelmatig en met groepen. Categorie 'goh, is dat niet loodzwaar' als ik mensen vertel wat ik doe.
Nog maar een paar jaar terug HBO afgestudeerd, heb sinds mijn 22e gewerkt in de richting van mijn opleiding, ben nu 33.
Nooit een vaste baan gehad, altijd lovende beoordelingen, iedereen vindt mij 'goed' in mijn werk. En dat ben ik ook, al heb ik uiteraard genoeg te leren. Ik heb alle grote organisaties in mijn werkveld wel gehad, de plekken die als 'heel goed' staan aangeschreven van binnen gezien, ben váák van baan gewisseld en ik weet inmiddels dat overal wel wat is. Van teams die niet functioneren tot complete oorlogen die uitgevochten worden via de OR, leidinggevenden die niet sporen tot beleid dat meer lijkt op een potje paniekvoetbal, bezuinigingen, fusies, ik heb het allemaal al een keer meegemaakt.
Nu zit ik ergens waar het er op lijkt dat ik eindelijk eens een paar jaar kan blijven. Leuk team, goede organisatie, wilde hier al een tijd werken. En ik wéét het niet meer. Een tijdje terug een coachingstraject gestart, wat persoonlijke dingen aangepakt die ik zelf wilde verbeteren, en het loopt allemaal als een trein in principe. Maar ik ben er zó klaar mee. Dat je bijna geen voldoening krijgt uit je werk, behalve héél kleine succesjes, dat je cliënten eigenlijk niet op je zitten te wachten, dat je vrijwel niemand zichtbaar vooruit helpt, dat je soms mensen 3/4/5/ keer ziet terugkomen, dat je altijd bezig bent met risico's inschatten en ruzie maken, dat je weekenden en je avonden nooit vrij zijn, dat je altijd volgens een rooster werkt en nooit eens spontaan iets kunt plannen, dat ik de helft van de maaltijden thuis mis, dat er áltijd ingespeeld wordt op je zwakheden en mensen proberen je onderuit te halen.
In het coachingstraject kwam naar voren dat ik ergens makkelijk een eind aan brei als ik er klaar mee ben en dat dat een patroon lijkt te zijn. Dat klopt wel. Doordat ik zo vaak tegen mijn zin heb moeten wisselen van baan ben ik het vertrouwen in werkgevers verloren en in organisaties ook. Het gaat vaak om het geld ipv om de zorg, medewerkers komen op plek 3, na geld en cliënten.
Maar ja, wat wil ik dan? Toen ik ambulant werkte miste ik het groepswerk, nu doe ik dat en mis ik de vrijheid die ik had. Geen enkele organisatie in deze regio spreekt me nog echt aan. Ik kan een opleiding gaan volgen, breder, zoals verpleegkunde, en zo verder werken, ik kan mezelf specialiseren tot coach en dan bijv studenten en medewerkers in organisaties gaan begeleiden, ik kan me totaal laten omscholen of proberen voor mezelf te beginnen. Of moet ik juist een paar jaar volhouden en ergens blijven plakken en niet zoveel eisen stellen aan mijn werk?
Ik kom er even niet uit. Dus ik hoopte dat er wat mensen met me mee willen denken.
Nog maar een paar jaar terug HBO afgestudeerd, heb sinds mijn 22e gewerkt in de richting van mijn opleiding, ben nu 33.
Nooit een vaste baan gehad, altijd lovende beoordelingen, iedereen vindt mij 'goed' in mijn werk. En dat ben ik ook, al heb ik uiteraard genoeg te leren. Ik heb alle grote organisaties in mijn werkveld wel gehad, de plekken die als 'heel goed' staan aangeschreven van binnen gezien, ben váák van baan gewisseld en ik weet inmiddels dat overal wel wat is. Van teams die niet functioneren tot complete oorlogen die uitgevochten worden via de OR, leidinggevenden die niet sporen tot beleid dat meer lijkt op een potje paniekvoetbal, bezuinigingen, fusies, ik heb het allemaal al een keer meegemaakt.
Nu zit ik ergens waar het er op lijkt dat ik eindelijk eens een paar jaar kan blijven. Leuk team, goede organisatie, wilde hier al een tijd werken. En ik wéét het niet meer. Een tijdje terug een coachingstraject gestart, wat persoonlijke dingen aangepakt die ik zelf wilde verbeteren, en het loopt allemaal als een trein in principe. Maar ik ben er zó klaar mee. Dat je bijna geen voldoening krijgt uit je werk, behalve héél kleine succesjes, dat je cliënten eigenlijk niet op je zitten te wachten, dat je vrijwel niemand zichtbaar vooruit helpt, dat je soms mensen 3/4/5/ keer ziet terugkomen, dat je altijd bezig bent met risico's inschatten en ruzie maken, dat je weekenden en je avonden nooit vrij zijn, dat je altijd volgens een rooster werkt en nooit eens spontaan iets kunt plannen, dat ik de helft van de maaltijden thuis mis, dat er áltijd ingespeeld wordt op je zwakheden en mensen proberen je onderuit te halen.
In het coachingstraject kwam naar voren dat ik ergens makkelijk een eind aan brei als ik er klaar mee ben en dat dat een patroon lijkt te zijn. Dat klopt wel. Doordat ik zo vaak tegen mijn zin heb moeten wisselen van baan ben ik het vertrouwen in werkgevers verloren en in organisaties ook. Het gaat vaak om het geld ipv om de zorg, medewerkers komen op plek 3, na geld en cliënten.
Maar ja, wat wil ik dan? Toen ik ambulant werkte miste ik het groepswerk, nu doe ik dat en mis ik de vrijheid die ik had. Geen enkele organisatie in deze regio spreekt me nog echt aan. Ik kan een opleiding gaan volgen, breder, zoals verpleegkunde, en zo verder werken, ik kan mezelf specialiseren tot coach en dan bijv studenten en medewerkers in organisaties gaan begeleiden, ik kan me totaal laten omscholen of proberen voor mezelf te beginnen. Of moet ik juist een paar jaar volhouden en ergens blijven plakken en niet zoveel eisen stellen aan mijn werk?
Ik kom er even niet uit. Dus ik hoopte dat er wat mensen met me mee willen denken.
zaterdag 2 april 2016 om 17:55
Welke onderdelen van het werk vind je wèl leuk? Welke beroepen hebben dat ook? Wil je alle weekenden en avonden vrij of is het nu gewoon teveel en zou je alleen wat minder willen? Hoeveel werk je? Is dat misschien teveel voor jouw sector?
Er is geen organisatie voor zover ik weet die de medewerkers op 1 zet. Gaat altijd om geld..
Er is geen organisatie voor zover ik weet die de medewerkers op 1 zet. Gaat altijd om geld..
Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen. T.Lau
zaterdag 2 april 2016 om 18:57
Ja, dat coach daar zat ik idd aan te denken. Daar zijn er veel van, maar ik heb op zich wel wat dingen waarmee ik me kan onderscheiden.
Ik ben juist die instellingen een beetje zat. Dat is ook waar ik nu tegenaan loop. De doelgroep vind ik leuk, al is het soms doodvermoeiend dat er constant op je zwakke plekken wordt geduwd in zo'n groep. Maar individueel of in kleinere groepen vind ik het prima. Het gebrek aan motivatie en de slechte screening zitten me dwars. Dat je mensen moet behandelen die dat ábsoluut niet willen en dat op alle fronten tegenwerken vind ik ingewikkeld want dat maakt het groepswerk zowat onmogelijk.
Docent heb ik wel eens aan gedacht, maar dan blijf je heel erg in groepsverband werken, al denk ik dat dat op bijv VMBO heftiger is dan op een HBO of MBO. Dan blijf ik iig wel met mijn vak bezig.
Maar vooral die ontwikkelingen in de zorg zitten me dwars. De manier waarop je haast verplicht met cliënten moet omgaan, de angst voor cliënten, die ik zelf niet heb, bezuinigingen waardoor het werk steeds minder goed uit te voeren is en waardoor je cliënten steeds minder goed aflevert aan een maatschappij die toch al niet op ze zit te wachten waardoor ze eigenlijk weinig andere opties hebben dan weer onderuit gaan. Dat is nogal ontmoedigend.
Ik ben juist die instellingen een beetje zat. Dat is ook waar ik nu tegenaan loop. De doelgroep vind ik leuk, al is het soms doodvermoeiend dat er constant op je zwakke plekken wordt geduwd in zo'n groep. Maar individueel of in kleinere groepen vind ik het prima. Het gebrek aan motivatie en de slechte screening zitten me dwars. Dat je mensen moet behandelen die dat ábsoluut niet willen en dat op alle fronten tegenwerken vind ik ingewikkeld want dat maakt het groepswerk zowat onmogelijk.
Docent heb ik wel eens aan gedacht, maar dan blijf je heel erg in groepsverband werken, al denk ik dat dat op bijv VMBO heftiger is dan op een HBO of MBO. Dan blijf ik iig wel met mijn vak bezig.
Maar vooral die ontwikkelingen in de zorg zitten me dwars. De manier waarop je haast verplicht met cliënten moet omgaan, de angst voor cliënten, die ik zelf niet heb, bezuinigingen waardoor het werk steeds minder goed uit te voeren is en waardoor je cliënten steeds minder goed aflevert aan een maatschappij die toch al niet op ze zit te wachten waardoor ze eigenlijk weinig andere opties hebben dan weer onderuit gaan. Dat is nogal ontmoedigend.
zaterdag 2 april 2016 om 19:38
Als docent in het hbo ben je wel met groepen bezig, maar het is niet vergelijkbaar met jouw werk. En studenten zijn gemotiveerd, ze zitten daar niet tegen hun zin, tenminste degenen die dat wel zitten, zijn zo weg.
Ik vind het persoonlijk erg leuk om te zien hoe studenten zich ontwikkelen en om daaraan bij te dragen.
Als je op een beroepsopleiding lesgeeft dan kun je jouw kennis en ervaring inzetten, dus echt studenten van bijv. maatschappelijk werk of iets dergelijks lesgeven.
Je hebt best wat vrijheid maar bent toch niet alleen aan het werk.
Maar het moet je wel liggen natuurlijk.
Ik vind het persoonlijk erg leuk om te zien hoe studenten zich ontwikkelen en om daaraan bij te dragen.
Als je op een beroepsopleiding lesgeeft dan kun je jouw kennis en ervaring inzetten, dus echt studenten van bijv. maatschappelijk werk of iets dergelijks lesgeven.
Je hebt best wat vrijheid maar bent toch niet alleen aan het werk.
Maar het moet je wel liggen natuurlijk.
zaterdag 2 april 2016 om 19:58
quote:Zebra123 schreef op 02 april 2016 @ 19:07:
Operatie assistent of anesthesie medewerker een idee?Ik heb geen verpleegkundige achtergrond. Dus dat vergt nogal omscholing. verloskundige is wel een beroep dat me aanspreekt, maar ook dat vergt een totale omscholing en ik kan beter niet een complete ommezwaai maken vermoed ik.
Operatie assistent of anesthesie medewerker een idee?Ik heb geen verpleegkundige achtergrond. Dus dat vergt nogal omscholing. verloskundige is wel een beroep dat me aanspreekt, maar ook dat vergt een totale omscholing en ik kan beter niet een complete ommezwaai maken vermoed ik.
zaterdag 2 april 2016 om 20:01
quote:Return-of-the-Sid schreef op 02 april 2016 @ 19:59:
Daar heb ik idd wel eens naar gekeken Woll. Best een goed idee.
Anders een keertje meelopen met een hbo docent? Kun je zien wat die zoal doen op een dag, sfeer proeven e.d. Als je vragen hebt over het beroep dan pb me maar.
Zou je anders niet bij bijv. Jelinek willen werken en voorlichting geven? Of misschien ergens met individuele clienten die op vrijwillige basis aan hun verslavingsproblemen werken? Ik ken het werkveld niet, maar daarvoor zijn denk ik ook organisaties?
Daar heb ik idd wel eens naar gekeken Woll. Best een goed idee.
Anders een keertje meelopen met een hbo docent? Kun je zien wat die zoal doen op een dag, sfeer proeven e.d. Als je vragen hebt over het beroep dan pb me maar.
Zou je anders niet bij bijv. Jelinek willen werken en voorlichting geven? Of misschien ergens met individuele clienten die op vrijwillige basis aan hun verslavingsproblemen werken? Ik ken het werkveld niet, maar daarvoor zijn denk ik ook organisaties?
zaterdag 2 april 2016 om 20:20
Ik kan je wel begrijpen denk ik. Ik heb een soortgelijk gevoel, maar dan toch anders. Ik heb echt op mijn vizier dat het geen vaststaande keus is en ik nu nog niet hoef te weten of ik iets altijd zal willen. Dat geeft me de vrijheid om een keuze niet te zwaar te maken. Als het niets is kan het altijd nog anders. Dus durf ik los te laten waar ik niet gelukkig van word, juist in m'n werk. Ik zou dus gerust een uitstap maken, niets mis mee.
zaterdag 2 april 2016 om 20:36
quote:Wollstonecraft1792 schreef op 02 april 2016 @ 20:07:
Maar ik denk dat er in het land ook veel mensen zijn die echt wel willen als het gaat om verslavingen, maar die het alleen niet redden. Misschien niet zozeer als het gaat om bijv. heroine of cocaine, dat soort verslavingen, maar bijv. eten of gokken of kopen.Dat snap ik. En daar kan ik mee leven. Maar ik heb het echt over niet willen. Echt niet in behandeling willen zijn en tóch moeten. Van de rechter bijv.
Maar ik denk dat er in het land ook veel mensen zijn die echt wel willen als het gaat om verslavingen, maar die het alleen niet redden. Misschien niet zozeer als het gaat om bijv. heroine of cocaine, dat soort verslavingen, maar bijv. eten of gokken of kopen.Dat snap ik. En daar kan ik mee leven. Maar ik heb het echt over niet willen. Echt niet in behandeling willen zijn en tóch moeten. Van de rechter bijv.
zaterdag 2 april 2016 om 20:41
quote:Return-of-the-Sid schreef op 02 april 2016 @ 20:36:
[...]
Dat snap ik. En daar kan ik mee leven. Maar ik heb het echt over niet willen. Echt niet in behandeling willen zijn en tóch moeten. Van de rechter bijv.
Ja, daarom misschien in die richting kijken?
Werken met mensen die echt niet willen is toch gewoon ontmoedigend. Dat is gewoon niet leuk op de lange duur.
[...]
Dat snap ik. En daar kan ik mee leven. Maar ik heb het echt over niet willen. Echt niet in behandeling willen zijn en tóch moeten. Van de rechter bijv.
Ja, daarom misschien in die richting kijken?
Werken met mensen die echt niet willen is toch gewoon ontmoedigend. Dat is gewoon niet leuk op de lange duur.
zaterdag 2 april 2016 om 22:09
Ik ken iemand die verslavingsarts is en nu iets anders gaat doen omdat het erg zwaar is. Verslavingszorg is altijd zwaar, volgens mij, ook als mensen op vrijwillige basis komen. Maar ik weet niet of je dat erg vindt. Ik zat te denken aan gymleraar. Weet ook niet waarom, dat vind ik wel bij je passen ofzo. Ben je sportief? En werken met jongeren, is dat niet iets voor je? De jeugd heeft de toekomst he, dat is iets waar je veel voldoening uit kunt halen. Omdat er nog veel ruimte voor verbetering is. Succes met nadenken iig.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
zaterdag 2 april 2016 om 23:27
quote:Sapsorrow schreef op 02 april 2016 @ 22:09:
Ik ken iemand die verslavingsarts is en nu iets anders gaat doen omdat het erg zwaar is. Verslavingszorg is altijd zwaar, volgens mij, ook als mensen op vrijwillige basis komen. Maar ik weet niet of je dat erg vindt. Ik zat te denken aan gymleraar. Weet ook niet waarom, dat vind ik wel bij je passen ofzo. Ben je sportief? En werken met jongeren, is dat niet iets voor je? De jeugd heeft de toekomst he, dat is iets waar je veel voldoening uit kunt halen. Omdat er nog veel ruimte voor verbetering is. Succes met nadenken iig.Er is geen werk voor gymdocenten.
Ik ken iemand die verslavingsarts is en nu iets anders gaat doen omdat het erg zwaar is. Verslavingszorg is altijd zwaar, volgens mij, ook als mensen op vrijwillige basis komen. Maar ik weet niet of je dat erg vindt. Ik zat te denken aan gymleraar. Weet ook niet waarom, dat vind ik wel bij je passen ofzo. Ben je sportief? En werken met jongeren, is dat niet iets voor je? De jeugd heeft de toekomst he, dat is iets waar je veel voldoening uit kunt halen. Omdat er nog veel ruimte voor verbetering is. Succes met nadenken iig.Er is geen werk voor gymdocenten.