IUI

Ik kon zo snel niet een recent en specifiek IUI topic vinden, dus ik ben een nieuwe gestart.



Wie is er nog meer bezig met IUI behandelingen?

En zit nu misschien ook wel op het wachtbankje?



Wij hebben nu de eerste behandeling gehad op 16 nov. Dus of ik word gewoon ongesteld deze week, of niet! We zijn nu ongeveer 3 jaar bezig, maar ik moet daar wel bij zeggen dat het eigenlijk nu pas in meer rust is. Voorheen veel geldstress gehad, en als ik diep in mijn hart kijk wilde ik eigenlijk ook getrouwd zijn. Nu zijn we afgelopen zomer getrouwd en weer terug in het ziekenhuis. Eind vorig jaar ook al, maar toen zijn we niet verder gekomen dan onderzoeken en twee keer een echo. Daarna werd ik heel romantisch tijdens een weekje weg aan het strand ten huwelijk gevraagd, en hebben we het zwanger worden eerst op pauze gezet. Ik vond het toen al zwaar (maand in, maand uit testen en er zo mee bezig) dat ik liever wachtte tot ons huwelijk geregeld was en we getrouwd waren.



Nu 11 nov een hsg gehad en alles was goed. Met mijn man ook en tot nu toe is er niets gevonden wat het bemoeilijkt. Wat ik dan zelf bedenk is dat het nog niet gelukt is omdat we toch wel veel stress gehad hebben, en dat het misschien wel in de weg stond.

Nu geen stress meer en ik hoop zo dat het raak is. Zo niet, dan is het jammer en gaan we door naar de volgende ronde.



Wie is er nog meer bezig, of is inmiddels al zwanger door IUI?



Het lijkt mij fijn om ervaringen uit te wisselen, en dit forum een beetje als praatpaal te kunnen gebruiken .

Hoi,



Fijn om te lezen dat er meerderen hiermee bezig zijn, maar ook weer niet, want ja je doet dit allemaal niet zomaar.

Oneerlijk soms he, zoveel zwangeren om je heen en bij ons duurt het of heel lang, of het moet via het ziekenhuis.

Toen wij daar wegreden twee weken geleden had ik echt even een momentje dat ik heel boos en verdrietig werd, waarom het allemaal zo moet. Want het is ook spannend, maar ook allemaal zo klinisch. We hebben hier twee grote ziekenhuizen, maar mijn man mocht het niet thuis doen, het moest in een kamertje. En om het nog rotter te maken, staat er ook gewoon op die kamers: herenkamer. Stapel playboys en ze moeten hun ding doen. De laborante weet waarvoor je komt, en natuurlijk, het is haar werk, maar ook dat was iets wat mijn vent echt niet leuk vond. Het is toch privé, of dat hoort het te zijn. En dan moet je het in de openbaarheid doen eigenlijk. Het is geen issue ofzo, en hij heeft ook niet gezegd dat hij het niet wil ofzo, maar ik kon wel aan hem merken dat hij het ook rot vond dat het zo moest. En dat vind ik dan nog sneu ook.



Enceetje, dan zijn jullie ook al lang bezig meid. Ik snap heel goed dat je twee keer een pauze hebt ingelast. Je wordt er soms ook gewoon depri van. Ach en daarna kun je met frisse moed ook weer verder. Tenminste, dan wil het weer beter. Soms ook gewoon even alles relativeren. Wat ik heb gemerkt is dat het emotioneel veel met je doet, en dan moet je wel oppassen soms dat je niet in de emotie blijft maar dan weer even relativeert.



Lovely1010, leuk dat je ook mee schrijft! Wat super mooi dat het bij jullie gelukt is! Heel veel succes nog even met de laatste loodjes . De hoeveelste poging was het, en was het in je eigen cyclus? En met of zonder hormonen? Dit was bij ons een beetje op de gok. Ik ben gastouder (ja lekker beroep ook wat dit betreft als je zelf moeilijker kinderen kunt krijgen, maar weet alles eens van tevoren). en kan niet zomaar weg, dus kwam het bij ons twee weken geleden op mijn vrije dag aan. Ik was er na de hsg niet vanuit gegaan dat het überhaupt nog kon die week, en toen de gyn mij die maandag belde vroeg ze dus of we nog wilden komen. En vroeg ze ook of ik dan de volgende dag nog wilde komen voor een echo. Tja dat wilde ik wel, maar de ouders wisten er niet vanaf en ik kon ook niet aankomen dat ik de volgende dag weg moest, er stonden ook vier kindjes voor de volgende dag. Dus de echo hebben we laten schieten en zijn echt alleen woensdag geweest voor de inseminatie. Na de hsg bloedde ik dat weekend nog en heb toen ook geen ovulatietesten gebruikt. Sommige vrouwen voelen hun ovulatie, ik geloof ik niet. Tenminste ik voel wel iets maar volgens mij pas als mn ei al gesprongen is, dus ik moet het hebben van die testen. Heb toen maandagmiddag pas getest nadat de gyn belde dat het nog kon, en die woensdag zou ook dag 18 zijn, en normaal heb ik ook een positieve test in handen op dag 18. Nou nu had ik nieuwe testen online besteld (die van de action werken echt zoveel beter) en die van maandagmiddag vond ik positiever dan die van dinsdag. Heb woensdagochtend nog gebeld naar het zkh dat de test volgens mij alweer negatief was, maar nee we moesten toch komen zeiden ze. En daarbij zei ze toen ook dat als ik nu wel ongesteld word, we de volgende ronde dan wel met echo's, follikelmetingen, een injectie voor een eisprong (dan kunnen we het beter timen) en wellicht hormonen aan de gang gaan. Clomid dan denk ik. Dus ben heel benieuwd. Ik ben nog niet ongesteld, maar zostraks voelde het wel of het nu komt en heb nog wel getest vanmorgen maar negatief. Mijn cyclus verschilt soms een beetje, het ligt tussen de 29 en 34 dagen. Vandaag is dag 32, en 31 als ik vandaag ongesteld wordt. Dus eigenlijk zou mijn nod dan pas vrijdag zijn, en heb ik eigenlijk te vroeg getest, en dat geeft me dan ook nog weer hoop.



Miertjuh, jeetje poging 8 al. Dat zijn al veel rondes van spanning geweest! Maar alles is goed dus dan komt het een keer goed hoor! Die LH piek, doen jullie dat zelf met ovulatietest thuis of ook in het ziekenhuis? De gyn had het nu bij ons erover dat ze dan de volgende ronde (als ik ongesteld word, ik hoop het niet ), een injectie wilde geven voor een eisprong. Na de injectie komt de eisprong dan binnen 36 - 40 uur. Dus na 36 uur doen ze dan de inseminatie, en dan zou je dus niet beter kunnen zitten qua tijd. Misschien dat dat voor jullie ook iets is? Ik vind dat telkens maar testen ook stressvol, en vond het eigenlijk wel fijn dat ze dat dan ook van je over kunnen nemen.



Proud mama, leuk dat je ook mee schrijft . Gek is het toch dat je wel al spontaan zwanger geworden bent maar dat het nu maar niet lijkt te lukken. Ook al zolang bezig. Ik duim met je mee dat er geen menstruatie komt!!

Nou, bij ons wordt het een volgende ronde. Zojuist ongesteld geworden. Balen maar goed had ook niet verwacht dat het in één poging raak zou zijn. Heb het ziekenhuis al gebeld en moet nu op dag 13 komen voor een echo. En dan zal ik wel een injectie krijgen met pregnyl. Hebben jullie hier ook ervaring mee? Ik lees best veel bijwerkingen, waarvan sommige bij sommige mensen gewoon gevaarlijk kunnen zijn (tromboses?!) maar het is niet voor niks natuurlijk en het klinkt wel alsof het goed kan werken .

Ja het is balen, maar ik had het niet verwacht. Scheelt ook. En ik denk ook dat ik er nu pas helemaal klaar voor ben. Eerder veel stress en eigenlijk geen rust. Het is dat ik altijd wel kinderen wilde, maar naarmate ik de 30 gepasseerd was er ook meer haast mee had, want tja na je 35e heb je ook meer complicaties enzo. En dus was het op een gegeven moment eigenlijk meer "moeten" zwanger raken. Nu we getrouwd zijn en vooral de rust er hier is, ook financieel, sta ik er veel rustiger in. Zie ik het hele plaatje voor me en verlang ik niet meer naar een kind, maar vooral naar een kindje van ons samen. We hebben zo'n mooie band en ik ben zo gelukkig met hem, een kindje van ons samen zou het nog mooier maken. En ergens heb ik dan dus het gevoel alsof we er eigenlijk nog maar net mee begonnen zijn. En vraag ik me ook serieus af of het daarom nog niet gelukt is, van leven in de haast en stress-stand. Haha sorry voor het verhaal maar je realiseert je nogal eens wat op je vrije dag . Dus het komt gewoon goed hier!



Ja meid dat wachten is ook vreselijk. Wat het voor mij vandaag wel makkelijker maakte is dat ik het gewoon accepteerde toen ik mijn ongesteldheid aan voelde komen. Eerder ging ik dan altijd nog in de ontkenning, zo van: dit voelen zwangeren eerst ook (lees je vaak), het kan ook een innestelingsbloeding zijn (die komen echt niet vaak voor, maar als je googelt lijken ze heel vaak voor te komen terwijl ik echt nog nooit een zwangere heb gehoord die eerst wel dacht ongesteld te zijn geworden, en ik ken er nogal wat die jonge kinderen hebben of nu zwanger zijn). Ik hoop voor jou heel hard en duim met je mee dat je niet ongesteld wordt donderdag! Maar mocht het wel zo zijn, maak het jezelf dan niet moeilijker (ik zeg dat omdat ik dat eerst wel deed, ook dat gaat ongemerkt) en ga dan weer vol goede moed op naar de volgende ronde. Want het komt echt wel! En in het ziekenhuis is minder, en dit hele proces is echt minder en vol met emoties, maar het is er niet voor niks en ze kunnen echt waar zoveel. Dus geloof daar in, want het komt goed!



En ja qua werk is lastig. Ze hebben het bij IUI of over in je eigen cyclus, dus zonder injectie voor de eisprong, of in een gestimuleerde cyclus. In een gestimuleerde cyclus liggen de kansen hoger (zoek maar eens op op wikipedia, daar wordt het sowieso duidelijk uitgelegd). Wij doen de volgende IUI dus in een gestimuleerde cyclus. Het is druk op die polies, en ook ik wilde eerst graag eind van de middag, en ik denk dat ik nog een keer bel om te vragen of het niet om 17 uur of half 6 kan, maar dat zou ik dan eigenlijk doen voor de gezinnen hier, en dat wil ik eigenlijk liever niet. Het is met mijn werk heel lastig, maar toch heb ik wel besloten hierin voor mezelf te kiezen, en ik denk dat jij dat ook moet doen. Niks in je werk is zo belangrijk dat je dit maar kunt verplaatsen. Want het is allemaal afhankelijk van waar je zit in je cyclus, en dan zul je ook wel eens op dagen naar het ziekenhuis moeten waarop het qua werk niet uit komt. Dan is dat maar zo..denk ik nu in elk geval. Ik moet over twee weken in het ziekenhuis zijn, kon gelukkig al vroeg, en doe dat ook liever dan pas eind van de dag, voor mij te onrustig na al een lange werkdag. En dan zal ik een paar dagen later weer moeten voor de inseminatie. Niet handig, maar als het goed is dat dan maar in één week zo, tot de volgende ronde.

Jij bent de enige die voor jezelf kan kiezen! Dan hebben andere mensen soms even pech.

Kun je geen andere arts krijgen, wellicht in een ander zkh, als je met deze niet tevreden bent?

Hoi Sofie,



Leuk dat je ook mee schrijft!

Dat lijkt me ook rot. Ik hoop zo dat het snel lukt bij jullie! Heb je de 3e inseminatie al gehad, of wanneer krijg je die?

Ik heb trouwens een vriendin in hetzelfde schuitje als jij, kwam ook uit bij de kijkoperatie dat ze endometriose heeft, en hierdoor is één eileider bij haar helemaal niet meer doorgankelijk, en de andere ook moeilijker.

Zij zou al aan de chlomid beginnen en dan waarschijnlijk ook door met iui. Toen werd zijn moeder ziek, waren ze er een paar maanden niet meer mee bezig, en overleed ze. En zo ineens is ze spontaan zwanger geworden. Ik wil je hiermee niet om de oren slaan en het is ook zeker niet zo bedoeld van oh het komt wel, ik vind het ook heel rot als mensen dat tegen mij zeggen. Maar ik bedoel wel dat ik wel ook er in geloof dat je er ook geluk in moet hebben. En dat het niet alleen maar medisch is. Snap je wat ik bedoel? Er gevoelsmatig op alle fronten helemaal klaar voor zijn speelt ook mee, ik denk dat er heel gestresst onder zijn dat het niet lukt ook mee speelt, als ik naar haar kijk. Op het moment dat ze er niet gestress onder was gebeurde het juist, terwijl ze in het zkh niet dachten dat dat kon, spontaan. Maar toch gebeurde het wel! En dat geeft toch ook weer hoop! Mij heeft het wel geholpen om het deels te kunnen relativeren allemaal en er niet krampachtig in te zijn. Niet altijd maar het heeft wel op een mooie manier geholpen.



En een andere vriendin is nu 7 maanden zwanger door IVF. 1e poging. Dus ook al is het zwaar, je krijgt er zoiets moois voor terug! En daar doen we het voor, toch .



Ook een hele dikke knuffel voor jou! Het is zeker niet makkelijk.

Nou dat was niet mijn bedoeling, excuses als dat zo over komt!

Ik bedoelde er mee dat het hoop geeft. Bij hun dachten ze dat het niet spontaan kon, en toch wel. En ik bedoel ermee dat het niet alleen maar theorie is, dat het niet alleen maar is wat het ziekenhuis zegt. Het was gewoon goed bedoeld.

Hoi allemaal,



Oeps, het is alweer even geleden sinds ik me liet horen in het topic dat ik zelf gestart ben zie ik..Nou ik hoop dat het voor jullie ook herkenbaar is dat het soms ook wel even lekker is er niet mee bezig te zijn, omdat je vanaf de eisprong die 2 weken er al zo mee bezig bent. Klopt wat je zegt hoor Sofie, juist door het traject ben je er ook gedwongen mee bezig. Ik dacht daar in mn vorige reactie ook niet zo bij na of probeerde juist positief te blijven, terwijl ik er juist ook zelf in zit. Nogmaals mijn excuses. Hoe is het nu met jou/jullie? Had je mooie eitjes en heeft er een inseminatie plaats gevonden?



Ik moet straks om 1 uur een spuit met pregnyl zetten. Of tenminste, dat mag mn vent doen . Ik weet niet of ik het kan zonder trillende handjes. We moeten het zelf mengen. En dan vrijdag om 15 uur de inseminatie, dus precies 38 uur na de pregnyl. Ik zie wel op tegen die zwangerschapsgevoelens enz door de pregnyl en hoop dat die meevallen. Weten jullie ook hoe lang het duurt voordat dat je lichaam weer uit is?



Tulpje wat super voor jullie! Gefeliciteerd! ! Heerlijk ook om een succes verhaal te lezen. Bij ons nu de tweede poging. Eerste poging was in eigen cyclus en waarschijnlijk waren we er te laat bij toen. Ik vind het heerlijk dat ik nu zelf niet aan de gang hoef met ovulatietesten. Is weer stress minder.



Hoe is het verder met iedereen?

Hoi,



Dat klinkt heel herkenbaar. Idd de laatste week is het meest zenuwslopend. De behandeling zelf is zo klaar, maar toch ook wel een beetje emotioneel. Waarom weet ik niet zo goed. Ik ben zzp'er en ik kan zelf niet makkelijk weg dus extra stress. Gelukkig hebben we wel mensen die ons helpen op die momenten en zijn mijn klanten gelukkig ook heel meedenkend. Maar wat ik wel lastig vind is dat schakelen. Werk, ziekenhuis, snel terug, werk. Op hete kolen in dat wachtkamer zitten omdat het echt niet uitb kan lopen ivm werk. Moeilijk mijn hoofd dan leeg kunnen maken om me te richten op de behandeling. Best veel alles bij elkaar, veel wat dan door je heen gaat en ik was opgelucht toen het er weer op zat.



En we hadden nog een domper. De vorige keer had mijn man na bewerking nog 4,5 miljoen goede zwemmers over. Dat was veel zeiden ze. Vandaag waren het er "maar" 450.000

We hebben woensdagavond nog sex gehad dus er zaten niet helemaal 2 dagen tussen..zou het daar dan aan liggen?

Nou ja we hebben wel de iui gehad maar ergens denk ik dat het nu toch niet raak is.

Hoi Roxx,



Leuk dat je ook mee leest en schrijft . Tegelijkertijd vind ik het rot voor je dat je ook hier beland bent. Ja die wachtweken zijn klote, zeker de laatste. Wanneer is je nod?