Zwanger
alle pijlers
Kinderwens
vrijdag 17 juni 2016 om 14:10
Ik zit al een hele tijdje met een grote kinderwens, alleen komt het nu niet goed uit. Ik ben pas 21, ik heb wel een vriend en we wonen op ons zelf maar ik ben nog aan het studeren en dat duurt nog wel zo een 2 jaar. Mijn vriend zelf wilt er nog niet aan beginnen dat weet ik. En snap ik ook.
Ik wil ook pas een kind op deze wereld zetten als ik er echt voor kan zorgen. Het is niet niets en dat weet ik.
Maar wauw het gaat maar niet uit mijn hoofd, ik zou het zo graag willen.
Ik vraag me af of anderen dit ook herkennen? en wat hebben jullie gedaan ?
Ik wil ook pas een kind op deze wereld zetten als ik er echt voor kan zorgen. Het is niet niets en dat weet ik.
Maar wauw het gaat maar niet uit mijn hoofd, ik zou het zo graag willen.
Ik vraag me af of anderen dit ook herkennen? en wat hebben jullie gedaan ?
vrijdag 17 juni 2016 om 15:02
Ja ik! Sinds 2 jaar een sterke kinderwens maar ik studeerde ook nog die besloten uit te stellen. Nu ben ik net afgestudeerd en begin per 1 juli aan mijn nieuwe baan. Daar krijg ik als alles goed gaat per 1 januari een vast contract en dan ga ik stoppen met de pil:D
Ik begrijp je wens dus goed maar wil je echt aanraden eerst je opleiding af te maken.
Ik begrijp je wens dus goed maar wil je echt aanraden eerst je opleiding af te maken.
vrijdag 17 juni 2016 om 15:19
Ik ben 25 en heb ook al jarenlang (bij vlagen) een hele sterke kinderwens. Ik wist het al zeker toen ik 15 was.
Maar omdat ik bij mijn tweelingzus en een aantal vriendinnen zie wat het is om jong moeder te worden (héél mooi maar erg intens en het veranderd je leven totaal), luisterde ik al die tijd naar mijn verstand: nog niet doen dus. Ik wil wachten tot mijn situatie er helemaal naar is.
Maar als ik naar mijn gevoel zou luisteren was ik al zwanger of had ik nu een baby.
Maar omdat ik bij mijn tweelingzus en een aantal vriendinnen zie wat het is om jong moeder te worden (héél mooi maar erg intens en het veranderd je leven totaal), luisterde ik al die tijd naar mijn verstand: nog niet doen dus. Ik wil wachten tot mijn situatie er helemaal naar is.
Maar als ik naar mijn gevoel zou luisteren was ik al zwanger of had ik nu een baby.
vrijdag 17 juni 2016 om 15:28
Ik heb zelf al jaren babykriebels, al voordat mijn huidige man (maandje geleden getrouwd) in beeld was. En weet je, je kunt rationeel besluiten die wens op een laag pitje te zetten. Het is niet makkelijk want het is een biologisch / hormonaal ingegeven wens maar het kán wel. Door te bedenken dat het krijgen van een kind echt niet alleen maar rozengeur en maneschijn is en dat het heel belangrijk is dat de situatie waar dat kind in komt goed en stabiel is. En door je te focussen op alle andere dingen die je nog wilt bereiken, in mijn geval een goed lopende carrière en een koophuis.
vrijdag 17 juni 2016 om 15:46
Dat had ik ook toen ik begin 20 was. Het zou toen in mijn relatie gepast hebben omdat hij 7 jaar ouder was en zich juist heel erg wilde settelen. Zelf kwam ik net van school en wilde nog wel wat met de opleiding die ik net had gevolgd. Ik ben toen een eigen bedrijf begonnen en toen mijn relatie stukliep heb ik dat verder uitgebreid.
Toch was ik nog wel heel erg met mijn kinderwens bezig. Het leek me zó leuk...
Een kraamvisite bij een nichtje opende mijn ogen. Ik mocht de baby vasthouden en terwijl iedereen zat te keuvelen over hechtingen, borstvoeding, spuitluiers en kinderwagenmerken bedacht ik me hoe mijn leven eruit zou zien als dat lekkere lieve hummeltje op mijn arm van mij zou zijn...... Ik kreeg het spaansbenauwd: het paste gewoon nog niet in mijn leven! Al zou ik het wél gigantisch leuk vinden om te wandelen met die kleine, leuke kleertjes te kopen en noem maar op. Maar goed, een baby heb je 24 uur per dag, 7 dagen per week en heeft heel veel verzorging nodig, is compleet afhankelijk!
Uiteindelijk ben ik 'pas' op mijn 35ste moeder geworden.
Ik ben eerlijk gezegd blij hoe alles gelopen is. Heb alles kunnen doen wat ik aan dromen had (vooral op werkgebied) en heb nu voldoende tijd voor mijn kind.
Hiermee wil ik echt niet zeggen dat je nog maar eens 10-15 jaar moet wachten hoor. Maar je schrijft zelf al dat je vriend er nu nog niet achter staat en dat jij nog bezig bent met je opleiding. Lijkt me nu dus nog niet het geschikte moment voor jullie...
Toch was ik nog wel heel erg met mijn kinderwens bezig. Het leek me zó leuk...
Een kraamvisite bij een nichtje opende mijn ogen. Ik mocht de baby vasthouden en terwijl iedereen zat te keuvelen over hechtingen, borstvoeding, spuitluiers en kinderwagenmerken bedacht ik me hoe mijn leven eruit zou zien als dat lekkere lieve hummeltje op mijn arm van mij zou zijn...... Ik kreeg het spaansbenauwd: het paste gewoon nog niet in mijn leven! Al zou ik het wél gigantisch leuk vinden om te wandelen met die kleine, leuke kleertjes te kopen en noem maar op. Maar goed, een baby heb je 24 uur per dag, 7 dagen per week en heeft heel veel verzorging nodig, is compleet afhankelijk!
Uiteindelijk ben ik 'pas' op mijn 35ste moeder geworden.
Ik ben eerlijk gezegd blij hoe alles gelopen is. Heb alles kunnen doen wat ik aan dromen had (vooral op werkgebied) en heb nu voldoende tijd voor mijn kind.
Hiermee wil ik echt niet zeggen dat je nog maar eens 10-15 jaar moet wachten hoor. Maar je schrijft zelf al dat je vriend er nu nog niet achter staat en dat jij nog bezig bent met je opleiding. Lijkt me nu dus nog niet het geschikte moment voor jullie...
vrijdag 17 juni 2016 om 15:51
Heel herkenbaar!
Ik had dat ook al vrij jong heel sterk.
Ondertussen ben ik bijna 25, 4 jaar in een relatie, 1,5 jaar geleden huis gekocht en allebei een vast contract.
Ik ben ook zó blij dat het nu eindelijk zover is... Over twee maanden willen we gaan "starten".
Dus heb geduld, ook jouw tijd komt!
Ik had dat ook al vrij jong heel sterk.
Ondertussen ben ik bijna 25, 4 jaar in een relatie, 1,5 jaar geleden huis gekocht en allebei een vast contract.
Ik ben ook zó blij dat het nu eindelijk zover is... Over twee maanden willen we gaan "starten".
Dus heb geduld, ook jouw tijd komt!
vrijdag 17 juni 2016 om 17:53
Hier ook een sterke kinderwens. Ik ben 26 jaar en het speelt al een paar jaar. Op zitten we in de ideale situatie, 3 jaar getrouwd, koophuis, man heeft vaste baan. Alleen hij 'durft' nog niet. Terwijl we voor het trouwen vaak samen nadachten over hoe het zou zijn en hij is altijd enorm dol op zijn neefjes en nichtjes. Hij gooit het erop dat hij vind dat ik eerst mijn rijbewijs moet halen. Nou klinkt dat heel makkelijk, alleen ligt dat nogal moeilijk. Ik heb toen ik op mijn 18e rijlessen had een aantal slechte ervaringen gehad en die angst heeft zich in de jaren daarna vergroot. Als ik er nu alleen al aan denk raak ik in paniek. Ik sta nu op de wachtlijst om daar therapie voor te krijgen. Maar ik wil daar helemaal niet op wachten... We wonen midden in de stad, ik doe alles op de fiets, waarom dan persé een auto...? Het is enorm frustrerend en moeilijk om binnen de familie anderen zwanger te zien. Mijn Mirena heb ik er twee maanden geleden uit laten halen. Ik kon dat ding niet meer verdragen. Nu is het wachten tot mijn man er ook klaar voor is. En dat voelt erg machteloos en zwaar...
vrijdag 17 juni 2016 om 18:11
Ik had denk ik een sterke kinderwens vanaf 17/18 te jong dus hahaha.
Ik dacht en iedereen om mijn heen altijd dat ik 1 van de eerste zou zijn met een kind.
Ik ben nu in verwachting van ons eerste kindje, en ben de laatste die zwanger is geworden!
Ik had het als ik nu terug kijk niet anders gewild, ben toch blij dat ik lekker heb genoten van mijn jeugd... Wat veel vriendinnen toch niet konden omdat ze toch hun gezin hadden.
Ik dacht en iedereen om mijn heen altijd dat ik 1 van de eerste zou zijn met een kind.
Ik ben nu in verwachting van ons eerste kindje, en ben de laatste die zwanger is geworden!
Ik had het als ik nu terug kijk niet anders gewild, ben toch blij dat ik lekker heb genoten van mijn jeugd... Wat veel vriendinnen toch niet konden omdat ze toch hun gezin hadden.
vrijdag 17 juni 2016 om 18:27
quote:Sjieep schreef op 17 juni 2016 @ 17:53:
Hier ook een sterke kinderwens. Ik ben 26 jaar en het speelt al een paar jaar. Op zitten we in de ideale situatie, 3 jaar getrouwd, koophuis, man heeft vaste baan. Alleen hij 'durft' nog niet. Terwijl we voor het trouwen vaak samen nadachten over hoe het zou zijn en hij is altijd enorm dol op zijn neefjes en nichtjes. Hij gooit het erop dat hij vind dat ik eerst mijn rijbewijs moet halen. Nou klinkt dat heel makkelijk, alleen ligt dat nogal moeilijk. Ik heb toen ik op mijn 18e rijlessen had een aantal slechte ervaringen gehad en die angst heeft zich in de jaren daarna vergroot. Als ik er nu alleen al aan denk raak ik in paniek. Ik sta nu op de wachtlijst om daar therapie voor te krijgen. Maar ik wil daar helemaal niet op wachten... We wonen midden in de stad, ik doe alles op de fiets, waarom dan persé een auto...? Het is enorm frustrerend en moeilijk om binnen de familie anderen zwanger te zien. Mijn Mirena heb ik er twee maanden geleden uit laten halen. Ik kon dat ding niet meer verdragen. Nu is het wachten tot mijn man er ook klaar voor is. En dat voelt erg machteloos en zwaar...Is het voor hem niet een soort excuus, is hij er wel echt aan toe? Ik kan me haast niet voorstellen dat dat een serieuze reden zou zijn. Er zijn zoveel mensen die helemaal geen rijbewijs hebben.
Hier ook een sterke kinderwens. Ik ben 26 jaar en het speelt al een paar jaar. Op zitten we in de ideale situatie, 3 jaar getrouwd, koophuis, man heeft vaste baan. Alleen hij 'durft' nog niet. Terwijl we voor het trouwen vaak samen nadachten over hoe het zou zijn en hij is altijd enorm dol op zijn neefjes en nichtjes. Hij gooit het erop dat hij vind dat ik eerst mijn rijbewijs moet halen. Nou klinkt dat heel makkelijk, alleen ligt dat nogal moeilijk. Ik heb toen ik op mijn 18e rijlessen had een aantal slechte ervaringen gehad en die angst heeft zich in de jaren daarna vergroot. Als ik er nu alleen al aan denk raak ik in paniek. Ik sta nu op de wachtlijst om daar therapie voor te krijgen. Maar ik wil daar helemaal niet op wachten... We wonen midden in de stad, ik doe alles op de fiets, waarom dan persé een auto...? Het is enorm frustrerend en moeilijk om binnen de familie anderen zwanger te zien. Mijn Mirena heb ik er twee maanden geleden uit laten halen. Ik kon dat ding niet meer verdragen. Nu is het wachten tot mijn man er ook klaar voor is. En dat voelt erg machteloos en zwaar...Is het voor hem niet een soort excuus, is hij er wel echt aan toe? Ik kan me haast niet voorstellen dat dat een serieuze reden zou zijn. Er zijn zoveel mensen die helemaal geen rijbewijs hebben.
vrijdag 17 juni 2016 om 18:57
Ik had het op mijn 19e al. Gek werd ik ervan. Twee jaar gewacht en de dagen af lopen tellen tot mijn vriend er klaar voor was, en op mijn 21ste zwanger maar dat ging mis. Op mijn 24ste een goede zwangerschap gehad en toen mocht ik eindelijk moederen. Heerlijk vond/vind ik het. Ik had geen maand langer willen wachten. Maar alsjeblieft geniet zolang je moet wachten. Ik wou toch dat ik iets meer had genoten van het leven in de periode dat ik moest wachten, ik was zo druk met mijn babywens bezig en achteraf gezien was dat zo nutteloos en had ik iets meer van het leven vóór een kind willen genieten.
