Zwanger
alle pijlers
TTC: Hoe ga je om met moeilijke vragen?
donderdag 10 december 2020 om 09:25
Hi allemaal,
Ik ben heel benieuwd of jullie ook wel eens totaal onverwacht vragen van mensen krijgen over of je kinderen hebt of wilt. En dan bedoel ik niet vriendinnen of collega's (waar ik best open naar wil zijn als ze ernaar vragen) maar zoals wat me nu 2x is gebeurd:
- afgelopen zomer 3 weken na m'n miskraam haalde ik lenzen op. Vraagt de opticien opeens heel direct: heb je kinderen?! Het lukte me heel lang om kalmpjes te reageren, tot ze -na haar persoonlijk relaas- goedbedoeld zei: ach, je bent nog jong (32). Toen brak ik. Ik ben sindsdien niet meer geweest, maar heb me wel voorgenomen om volgende keer toch even te vragen waar de vraag nou eigenlijk vandaan kwam.
- gister na een vreselijk teleurstellend ziekenhuisbezoek. 's Avonds eten afhalen: heb je kinderen?! Weer lukte het me om rustig te blijven en het gesprek weg te sturen, maar het doet gewoon zo'n zeer als ze dan zegt: "ach, nouja, het komt wel. Of niet, en dat is ook goed. Het moet je gegund zijn, en je lot". Ik heb niks gezegd.
Beide dames bedoelden het goed, maar ze hebben geen idee hoeveel pijn het doet.
Ik heb afgelopen zomer bij een vriendin die ik slechts 1x per jaar zie en die er 3x op hintte toen we elkaar zagen, achteraf geappt ik weet dat je het absoluut niet vervelend bedoelde, maar weet ajb dat ik dit en dit heb waardoor het allemaal niet zo makkelijk gaat. En daar kwam een supergoede reactie op. Dat haalde zoveel lading weg, was heel fijn.
Enerzijds heb ik helemaal geen zin om dat gesprek met vreemden aan te gaan. Anderzijds denk ik als je er wel wat van zegt, kun je anderen behoeden voor dit soort goedbedoelde maar insensitieve vragen van mensen waar je gewoon functioneel / transactioneel contact mee hebt.
Hoe staan jullie daarin? Heb je het wel eens meegemaakt? En hoe heb je gereageerd of zou je reageren?
Ik ben heel benieuwd of jullie ook wel eens totaal onverwacht vragen van mensen krijgen over of je kinderen hebt of wilt. En dan bedoel ik niet vriendinnen of collega's (waar ik best open naar wil zijn als ze ernaar vragen) maar zoals wat me nu 2x is gebeurd:
- afgelopen zomer 3 weken na m'n miskraam haalde ik lenzen op. Vraagt de opticien opeens heel direct: heb je kinderen?! Het lukte me heel lang om kalmpjes te reageren, tot ze -na haar persoonlijk relaas- goedbedoeld zei: ach, je bent nog jong (32). Toen brak ik. Ik ben sindsdien niet meer geweest, maar heb me wel voorgenomen om volgende keer toch even te vragen waar de vraag nou eigenlijk vandaan kwam.
- gister na een vreselijk teleurstellend ziekenhuisbezoek. 's Avonds eten afhalen: heb je kinderen?! Weer lukte het me om rustig te blijven en het gesprek weg te sturen, maar het doet gewoon zo'n zeer als ze dan zegt: "ach, nouja, het komt wel. Of niet, en dat is ook goed. Het moet je gegund zijn, en je lot". Ik heb niks gezegd.
Beide dames bedoelden het goed, maar ze hebben geen idee hoeveel pijn het doet.
Ik heb afgelopen zomer bij een vriendin die ik slechts 1x per jaar zie en die er 3x op hintte toen we elkaar zagen, achteraf geappt ik weet dat je het absoluut niet vervelend bedoelde, maar weet ajb dat ik dit en dit heb waardoor het allemaal niet zo makkelijk gaat. En daar kwam een supergoede reactie op. Dat haalde zoveel lading weg, was heel fijn.
Enerzijds heb ik helemaal geen zin om dat gesprek met vreemden aan te gaan. Anderzijds denk ik als je er wel wat van zegt, kun je anderen behoeden voor dit soort goedbedoelde maar insensitieve vragen van mensen waar je gewoon functioneel / transactioneel contact mee hebt.
Hoe staan jullie daarin? Heb je het wel eens meegemaakt? En hoe heb je gereageerd of zou je reageren?
donderdag 10 december 2020 om 09:32
Bij mij ging het om allerlei redenen ook lastig en heb 1 gezond kind. En dan vaak de vraag, wil je niet meer? Enig kind is ook zo sneu.
Ik reageer vaak gewoon eerlijk. Het gaat niet altijd makkelijk en ben blij dat het 1x gelukt is.
Dan zijn ze vaak wel stil en vermijd ik dat ze door blijven gaan.
Toevallig had ik het hier laatst over met iemand, hoeveel woorden voor iemand anders een lading kunnen hebben. Toch even jezus zeggen terwijl er gelovigen om je heen staan. Hoe snel zeg je wel niet, die is autistisch of mijn autistische kant komt even boven, terwijl ouders met een autistisch kind dit vaak naar vinden.
Als het je zelf niet raakt voel je die lading denk ik niet/minder snel...
Ik reageer vaak gewoon eerlijk. Het gaat niet altijd makkelijk en ben blij dat het 1x gelukt is.
Dan zijn ze vaak wel stil en vermijd ik dat ze door blijven gaan.
Toevallig had ik het hier laatst over met iemand, hoeveel woorden voor iemand anders een lading kunnen hebben. Toch even jezus zeggen terwijl er gelovigen om je heen staan. Hoe snel zeg je wel niet, die is autistisch of mijn autistische kant komt even boven, terwijl ouders met een autistisch kind dit vaak naar vinden.
Als het je zelf niet raakt voel je die lading denk ik niet/minder snel...
donderdag 10 december 2020 om 09:36
Ook wel vaak meegemaakt in 5 jaar medische molen. Soms vertelde ik wat er aan de hand was, dat luchtte dan op, zelfs aan vreemden. Daar reageren mensen vaak erg goed op!
Maar soms stond ik ook echt paf; op een zakelijke afspraak zei bijvoorbeeld opeens een van mn gesprekspartners, in een gesprek dat totaal ergens anders over ging: 'maar een gezin, dat is het allerbelangrijkste wat je kunt hebben' net nadat er bij mij weer een ivf-poging was mislukt. Tja, niet leuk en een beetje raar.
Maar soms stond ik ook echt paf; op een zakelijke afspraak zei bijvoorbeeld opeens een van mn gesprekspartners, in een gesprek dat totaal ergens anders over ging: 'maar een gezin, dat is het allerbelangrijkste wat je kunt hebben' net nadat er bij mij weer een ivf-poging was mislukt. Tja, niet leuk en een beetje raar.
donderdag 10 december 2020 om 09:50
Mijn situatie is iets anders. Ik wil namelijk geen kinderen.
Begrip daarvoor is vaak ver te zoeken, helemaal van vreemden! Het is dan best kwetsend als mensen dan dingen zeggen als dat komt nog wel, je bent nog jong/als je de juiste man vindt, eigen kinderen zijn wel leuk. Enz. (Dus eigenlijk dezelfde dingen die jij hoort.)
Ten eerste heb ik het idee dat ik niet serieus genomen word en daarnaast stel dat ik wel kinderen zou willen, maar er voor kies om er niet aan te beginnen. Omdat de situatie niet ideaal is, ik/partner drager zijn van een ziekte of omdat ik denk het psychisch niet aan te kunnen. (In mijn geval is het gewoon het ontbreken van een kinderwens.) Veel mensen denken gewoon niet verder na. Best gek, aangezien je best vaak hoort/leest dat het krijgen van kinderen niet zo makkelijk gaat.
Ik vind het heel goed dat je tegen die bekenden hebt gezegd, dat je de vragen/hints vervelend vindt. Door het aan te geven, realiseren ze zich dat hun opmerkingen echt vervelend kunnen zijn, zeker als het niet zomaar lukt.
Tegen vreemden zeg ik gewoon dat dát privé is. Zeurende bekenden laat ik kletsen en ga wat anders doen. Tegen vriendinnen/familie gaf ik gewoon aan dat ik ze niet wilde. Ik probeer er geen discussie over aan te gaan.
Maar ten alle tijden mag je aangeven dat je er niet over wilt praten hoor, om het even wie het is.
Begrip daarvoor is vaak ver te zoeken, helemaal van vreemden! Het is dan best kwetsend als mensen dan dingen zeggen als dat komt nog wel, je bent nog jong/als je de juiste man vindt, eigen kinderen zijn wel leuk. Enz. (Dus eigenlijk dezelfde dingen die jij hoort.)
Ten eerste heb ik het idee dat ik niet serieus genomen word en daarnaast stel dat ik wel kinderen zou willen, maar er voor kies om er niet aan te beginnen. Omdat de situatie niet ideaal is, ik/partner drager zijn van een ziekte of omdat ik denk het psychisch niet aan te kunnen. (In mijn geval is het gewoon het ontbreken van een kinderwens.) Veel mensen denken gewoon niet verder na. Best gek, aangezien je best vaak hoort/leest dat het krijgen van kinderen niet zo makkelijk gaat.
Ik vind het heel goed dat je tegen die bekenden hebt gezegd, dat je de vragen/hints vervelend vindt. Door het aan te geven, realiseren ze zich dat hun opmerkingen echt vervelend kunnen zijn, zeker als het niet zomaar lukt.
Tegen vreemden zeg ik gewoon dat dát privé is. Zeurende bekenden laat ik kletsen en ga wat anders doen. Tegen vriendinnen/familie gaf ik gewoon aan dat ik ze niet wilde. Ik probeer er geen discussie over aan te gaan.
Maar ten alle tijden mag je aangeven dat je er niet over wilt praten hoor, om het even wie het is.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
donderdag 10 december 2020 om 09:56
Laatst vroegen twee collega's aan mij of ik nog Sinterklaas ging vieren. Ik zei: Nee, dat kan niet, want ik heb geen kinderen.
Ze bleven doorvragen: Ook niet met familie? Dat kan toch ook?
Waarschijnlijk allemaal heel goed bedoeld en ik laat het ook gewoon lekker gaan, maar het raakte me wel even een kort moment dat ik geen partner, geen broer/zus of neefjes/nichtjes heb waarmee ik dit feest kan vieren.
Dus ik snap je wel TO, maar mensen bedoelen het meestal goed.
Ze bleven doorvragen: Ook niet met familie? Dat kan toch ook?
Waarschijnlijk allemaal heel goed bedoeld en ik laat het ook gewoon lekker gaan, maar het raakte me wel even een kort moment dat ik geen partner, geen broer/zus of neefjes/nichtjes heb waarmee ik dit feest kan vieren.
Dus ik snap je wel TO, maar mensen bedoelen het meestal goed.
donderdag 10 december 2020 om 09:57
Op een bepaald moment leer je om die vragen niet meer te beantwoorden.
Onze zoon is vlak voor de geboorte overleden (41 weken zwanger). Na ruim 10 jaar blijft het een pijnlijke vraag. We hebben verder geen kinderen. Dus was antwoord je dan? Ja, dan willen mensen meer weten. Nee, dan krijg ik het idee dat ik mijn gevoel verloochen.
Ik begrijp dat mensen heel blij zijn met hun zwangerschap, baby's en kinderen. En natuurlijk ben ik blij voor ze. Het zou alleen ook fijn zijn dat ze zich ook realiseren dat dit ook pijnlijk kan zijn, en dat het niet voor iedereen logisch is om kinderen te krijgen.
Onze zoon is vlak voor de geboorte overleden (41 weken zwanger). Na ruim 10 jaar blijft het een pijnlijke vraag. We hebben verder geen kinderen. Dus was antwoord je dan? Ja, dan willen mensen meer weten. Nee, dan krijg ik het idee dat ik mijn gevoel verloochen.
Ik begrijp dat mensen heel blij zijn met hun zwangerschap, baby's en kinderen. En natuurlijk ben ik blij voor ze. Het zou alleen ook fijn zijn dat ze zich ook realiseren dat dit ook pijnlijk kan zijn, en dat het niet voor iedereen logisch is om kinderen te krijgen.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
donderdag 10 december 2020 om 10:18
Heel begrijpelijk dat je je naar voelt. Maar je legt er in zo’n gesprek voor jezelf een vreemde druk op. Dat is helemaal niet nodig.
Als iemand je vraagt of je kinderen hebt volstaat als antwoord ook gewoon “nee”. Je hoeft dat “nee” helemaal niet te verantwoorden naar een wildvreemde.
Meestal is zo’n vraag ook weinig relevant. Dergelijke vragen worden vaak willekeurig gesteld vanuit een behoefte tot wenselijk sociaal gedrag. Net zoiets als: “Hoe gaat het?” “Mooi weertje hè?” En “Hoe was je weekend?”. Het hangt er natuurlijk een beetje vanaf wie het vraagt maar vaak volstaat een kort beknopt antwoord. Sterker nog, het is vaak juist wenselijk om enkel met ja, nee of goed te antwoorden.
Dat de kindervraag je raakt is logisch. Maar het is nu eenmaal een feit dat het gros van de mensen zich voortplant en dus is een vraag daarover niet abnormaal.
Jouw situatie is anders, helaas. Maar naar mijn idee is het wel een keuze om je te laten raken door de reacties van de onwetende massa.
Ja het is nog steeds vervelend maar je kunt het niet veranderen. En zoals ik hierboven al aangaf kan die ‘onwetende massa’ er feitelijk ook niks aan doen. Niemand stelt de kindervraag om jou bewust te kwetsen en niemand kan aan jouw neus zien dat je hier problemen mee hebt.
Anderzijds lukt het jou niet om de mensheid er van te overtuigen dat dit soort vragen voor sommigen best pijnlijk kunnen zijn.
Een advies zou zijn om hierin jezelf wat te wapenen. Ga niet vanalles uitleggen. Maak het jezelf niet te moeilijk. En accepteer maar gewoon dat je zo nu en dan dit soort vragen zult krijgen.
Een goed verstaander heeft bovendien voldoende aan een half woord. En zal niet direct doorvragen.
Het blijft pijnlijk. Dat snap ik best. Maar kweek wat olifantenhuid en houd de regie van een dergelijk gesprek in eigen hand. Juist omdat het je zo’n rotgevoel geeft.
Als iemand je vraagt of je kinderen hebt volstaat als antwoord ook gewoon “nee”. Je hoeft dat “nee” helemaal niet te verantwoorden naar een wildvreemde.
Meestal is zo’n vraag ook weinig relevant. Dergelijke vragen worden vaak willekeurig gesteld vanuit een behoefte tot wenselijk sociaal gedrag. Net zoiets als: “Hoe gaat het?” “Mooi weertje hè?” En “Hoe was je weekend?”. Het hangt er natuurlijk een beetje vanaf wie het vraagt maar vaak volstaat een kort beknopt antwoord. Sterker nog, het is vaak juist wenselijk om enkel met ja, nee of goed te antwoorden.
Dat de kindervraag je raakt is logisch. Maar het is nu eenmaal een feit dat het gros van de mensen zich voortplant en dus is een vraag daarover niet abnormaal.
Jouw situatie is anders, helaas. Maar naar mijn idee is het wel een keuze om je te laten raken door de reacties van de onwetende massa.
Ja het is nog steeds vervelend maar je kunt het niet veranderen. En zoals ik hierboven al aangaf kan die ‘onwetende massa’ er feitelijk ook niks aan doen. Niemand stelt de kindervraag om jou bewust te kwetsen en niemand kan aan jouw neus zien dat je hier problemen mee hebt.
Anderzijds lukt het jou niet om de mensheid er van te overtuigen dat dit soort vragen voor sommigen best pijnlijk kunnen zijn.
Een advies zou zijn om hierin jezelf wat te wapenen. Ga niet vanalles uitleggen. Maak het jezelf niet te moeilijk. En accepteer maar gewoon dat je zo nu en dan dit soort vragen zult krijgen.
Een goed verstaander heeft bovendien voldoende aan een half woord. En zal niet direct doorvragen.
Het blijft pijnlijk. Dat snap ik best. Maar kweek wat olifantenhuid en houd de regie van een dergelijk gesprek in eigen hand. Juist omdat het je zo’n rotgevoel geeft.
I have neither the time nor the crayons to explain this to you.
donderdag 10 december 2020 om 10:23
Ik beantwoord die vraag met:
'Nee, helaas niet.'
Daar houdt zo'n gesprek over dat onderwerp dan iig op.
Jarenlang geprobeerd zwanger te worden met en zonder hulp van het ziekenhuis. Toen op het moment dat we het totaal niet meer verwachten geheel spontaan zwanger. Is helaas een miskraam met 11 weken geworden.
Nu spelen er allerlei zaken (lichamelijk) waardoor we het niet meer zien zitten en dat is onwijs k**.
Mensen bedoelen het goed, is maar net hoe jij er mee omgaat.
'Nee, helaas niet.'
Daar houdt zo'n gesprek over dat onderwerp dan iig op.
Jarenlang geprobeerd zwanger te worden met en zonder hulp van het ziekenhuis. Toen op het moment dat we het totaal niet meer verwachten geheel spontaan zwanger. Is helaas een miskraam met 11 weken geworden.
Nu spelen er allerlei zaken (lichamelijk) waardoor we het niet meer zien zitten en dat is onwijs k**.
Mensen bedoelen het goed, is maar net hoe jij er mee omgaat.
donderdag 10 december 2020 om 10:38
Ja, echt wtf!
donderdag 10 december 2020 om 10:45
Sommige mensen zijn heel bijzonder. Eens bij het uitstappen uit een bus vroeg de chauffeur of ik van buitenlandse afkomst was.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
donderdag 10 december 2020 om 10:45
Op een gegeven moment wisten de belangrijkste mensen om ons heen wel hoe de vork in de steel stak omdat we open waren over ons traject in de medische molen.
Bij volstrekt vreemden ligt het aan mijn bui of ik volledig antwoord geef, of niet. Heb niet altijd zin om er volledig op in te gaan.
Bij volstrekt vreemden ligt het aan mijn bui of ik volledig antwoord geef, of niet. Heb niet altijd zin om er volledig op in te gaan.
C'est la vie
donderdag 10 december 2020 om 10:52
Ik vond het ook moeilijk om over dit soort zaken te praten als je middenin het verdriet zit, zeker met onbekenden tijdens een luchtig gesprek in een winkel o.i.d.
Ik hield de antwoorden kort of veranderde subtiel het onderwerp. 'Heb je kinderen?'
'nog niet' 'oh wil je ze wel?' 'jawel, ooit wel. Hoe lang werk jij al hier, heb je het naar je zin?'
Ik heb 5 miskramen gehad en heb te maken gehad met lompe reacties vanuit mijn werkgever, het ziekenhuis, de huisarts. maar ik kreeg ook heel veel fijne reacties, vooral van mensen die hetzelfde hadden meegemaakt of die een groot inlevingsvermogen hebben. Daardoor kon ik de conclusie trekken dat mensen die de pijn niet kennen of zich wat lastiger kunnen inleven in een ander, onbedoeld erg lomp kunnen overkomen. Ik ben ervan overtuigd dat 99% van de mensen het echt goed bedoelt maar onhandig reageert of niet het vermogen heeft e.e.a. bij je aan te voelen. Zeker als het onbekenden zijn. Met dat in mijn achterhoofd lukte het mij hun reacties positief in te zien. Het vergt wel wat oefening. ik hield daarbij in gedachten dat het mijn pijn was en dat ik niet van iedereen kon verwachten te reageren zoals ik dat graag heb.
De meeste mensen zijn goed volk.
Sterkte en ik hoop dat je snel een gezonde zwangerschap mag beleven.
Ik hield de antwoorden kort of veranderde subtiel het onderwerp. 'Heb je kinderen?'
'nog niet' 'oh wil je ze wel?' 'jawel, ooit wel. Hoe lang werk jij al hier, heb je het naar je zin?'
Ik heb 5 miskramen gehad en heb te maken gehad met lompe reacties vanuit mijn werkgever, het ziekenhuis, de huisarts. maar ik kreeg ook heel veel fijne reacties, vooral van mensen die hetzelfde hadden meegemaakt of die een groot inlevingsvermogen hebben. Daardoor kon ik de conclusie trekken dat mensen die de pijn niet kennen of zich wat lastiger kunnen inleven in een ander, onbedoeld erg lomp kunnen overkomen. Ik ben ervan overtuigd dat 99% van de mensen het echt goed bedoelt maar onhandig reageert of niet het vermogen heeft e.e.a. bij je aan te voelen. Zeker als het onbekenden zijn. Met dat in mijn achterhoofd lukte het mij hun reacties positief in te zien. Het vergt wel wat oefening. ik hield daarbij in gedachten dat het mijn pijn was en dat ik niet van iedereen kon verwachten te reageren zoals ik dat graag heb.
De meeste mensen zijn goed volk.
Sterkte en ik hoop dat je snel een gezonde zwangerschap mag beleven.
donderdag 10 december 2020 om 10:56
Dit is idd ook een moeilijke situatie. mijn zusje wil ook geen kinderen en wordt daar vaak zo lomp op aangesproken, alsof ze lui is of onverantwoordelijk. of zeker nog wel van gedachten zal veranderen en het dan misschien te laat is. Waar bemoeien mensen zich mee.. Ik denk soms weleens dat ouders met jonge kinderen het niet uit kunnen staan als iemand geen kinderen wil omdat ze dan de bevalling, slapeloze nachten en gebrek aan energie nooit zal krijgen en dit niet eerlijk is ofzo? zo raar vind ik dat!dianaf schreef: ↑10-12-2020 09:50Mijn situatie is iets anders. Ik wil namelijk geen kinderen.
Begrip daarvoor is vaak ver te zoeken, helemaal van vreemden! Het is dan best kwetsend als mensen dan dingen zeggen als dat komt nog wel, je bent nog jong/als je de juiste man vindt, eigen kinderen zijn wel leuk. Enz. (Dus eigenlijk dezelfde dingen die jij hoort.)
Ten eerste heb ik het idee dat ik niet serieus genomen word en daarnaast stel dat ik wel kinderen zou willen, maar er voor kies om er niet aan te beginnen. Omdat de situatie niet ideaal is, ik/partner drager zijn van een ziekte of omdat ik denk het psychisch niet aan te kunnen. (In mijn geval is het gewoon het ontbreken van een kinderwens.) Veel mensen denken gewoon niet verder na. Best gek, aangezien je best vaak hoort/leest dat het krijgen van kinderen niet zo makkelijk gaat.
Ik vind het heel goed dat je tegen die bekenden hebt gezegd, dat je de vragen/hints vervelend vindt. Door het aan te geven, realiseren ze zich dat hun opmerkingen echt vervelend kunnen zijn, zeker als het niet zomaar lukt.
Tegen vreemden zeg ik gewoon dat dát privé is. Zeurende bekenden laat ik kletsen en ga wat anders doen. Tegen vriendinnen/familie gaf ik gewoon aan dat ik ze niet wilde. Ik probeer er geen discussie over aan te gaan.
Maar ten alle tijden mag je aangeven dat je er niet over wilt praten hoor, om het even wie het is.
donderdag 10 december 2020 om 10:59
Soms is het wel te sturen, want juist de mensen met die vragen hebben vaak kinderen. Mensen praten graag over zichzelf en heel graag over hun kinderen.* Dus zonder te antwoorden terugkaatsen met 'Oh, heb JIJ dan kinderen?' of 'Ik zie dat jij ze hebt, hoe oud zijn ze?' Dan komt er een antwoord waar je wellicht ook niet op zit te wachten, maar de focus is weg bij jou en daarna kun je terugsturen naar het onderwerp 'lenzen' of 'afhaalpizza' of desnoods het weer of corona.
Heel veel sterkte met je traject!
*Ja ik ook. Maar na lang proberen dus ik snap je probleem.
Heel veel sterkte met je traject!
*Ja ik ook. Maar na lang proberen dus ik snap je probleem.
Je moet niet alles geloven wat je denkt
donderdag 10 december 2020 om 11:09
Het kan natuurlijk gewoon een belangstellende vraag zijn. Maar ik snap dat het hard binnen komt als je er verdrietig over bent dat het tot nu toe niet lukt.
donderdag 10 december 2020 om 11:11
Ik heb wel kinderen. Maar ik lees / hoor die vraag “heb je kinderen” als :” want ik heb hier nog iets liggen waar ik ze misschien een plezier mee kan doen”. Ik zie dit niet als
Een vraag met nieuwsgierigheid / niet als kwetsend bedoelt. . Maar in de trant “ regent het nog steeds buiten? Ik heb een paraplu voor u”.
donderdag 10 december 2020 om 11:14
Dus je komt daar bij de opticien:CommonSense schreef: ↑10-12-2020 11:09Het kan natuurlijk gewoon een belangstellende vraag zijn. Maar ik snap dat het hard binnen komt als je er verdrietig over bent dat het tot nu toe niet lukt.
“Hallo, ik kom m’n lenzen ophalen”.
Je rekent af en gaat de winkel weer uit.
Ik zie echt niet hoe daar “casual” de vraag tussendoor komt of je kinderen hebt. Nog los van of je ze nu wel of niet hebt en waarom/waardoor wel of niet en hoe dat overkomt.
donderdag 10 december 2020 om 11:16
Maar dan vul je die vraag toch gelijk aan met een voorbeeld zoals jij hierboven benoemt? Dan vraag je toch niet alleen “Heb je kinderen?”deenje schreef: ↑10-12-2020 11:11Ik heb wel kinderen. Maar ik lees / hoor die vraag “heb je kinderen” als :” want ik heb hier nog iets liggen waar ik ze misschien een plezier mee kan doen”. Ik zie dit niet als
Een vraag met nieuwsgierigheid / niet als kwetsend bedoelt. . Maar in de trant “ regent het nog steeds buiten? Ik heb een paraplu voor u”.
