Zwanger
alle pijlers
Zaaddonor - KID - ervaringen
vrijdag 11 december 2015 om 12:41
Wat een moeilijk en naar nieuws voor jullie. En wat knap dat jouw vriend hier positief instaat! Lang niet iedere man kan hier op zo'n manier mee omgaan.
Ik kan mij voorstellen dat jij er goed over na moet denken. Het kindje is immers biologisch altijd van jou. Maar nooit van je vriend.
Het belangrijkste lijkt mij dat als jullie hier voor kiezen je vanaf het begin volkomen open en eerlijk bent tegen het kindje en de omgeving. Helaas hoor je wel eens dat stellen dit verborgen houden en dat kan echt niet. Iedereen heeft het recht zijn afkomst te weten. Daarom ben ik ook tegen een anonieme donor (waarbij het kind zelf dus ook nooit de kans heeft om gegevens op te vragen of de persoon te ontmoeten). Ik vind dat je zo'n beslissing niet voor iemand anders kan en mag maken. Maar als het een bekende donor is. Of een donor waarbij het kind vanaf een bepaalde leeftijd informatie kan opvragen dan lijkt mij dat prima.
veel succes en sterkte met jullie traject!
Ik kan mij voorstellen dat jij er goed over na moet denken. Het kindje is immers biologisch altijd van jou. Maar nooit van je vriend.
Het belangrijkste lijkt mij dat als jullie hier voor kiezen je vanaf het begin volkomen open en eerlijk bent tegen het kindje en de omgeving. Helaas hoor je wel eens dat stellen dit verborgen houden en dat kan echt niet. Iedereen heeft het recht zijn afkomst te weten. Daarom ben ik ook tegen een anonieme donor (waarbij het kind zelf dus ook nooit de kans heeft om gegevens op te vragen of de persoon te ontmoeten). Ik vind dat je zo'n beslissing niet voor iemand anders kan en mag maken. Maar als het een bekende donor is. Of een donor waarbij het kind vanaf een bepaalde leeftijd informatie kan opvragen dan lijkt mij dat prima.
veel succes en sterkte met jullie traject!
vrijdag 11 december 2015 om 13:27
quote:evelien2010 schreef op 11 december 2015 @ 12:41:
Wat een moeilijk en naar nieuws voor jullie. En wat knap dat jouw vriend hier positief instaat! Lang niet iedere man kan hier op zo'n manier mee omgaan.
Ik kan mij voorstellen dat jij er goed over na moet denken. Het kindje is immers biologisch altijd van jou. Maar nooit van je vriend.
Het belangrijkste lijkt mij dat als jullie hier voor kiezen je vanaf het begin volkomen open en eerlijk bent tegen het kindje en de omgeving. Helaas hoor je wel eens dat stellen dit verborgen houden en dat kan echt niet. Iedereen heeft het recht zijn afkomst te weten. Daarom ben ik ook tegen een anonieme donor (waarbij het kind zelf dus ook nooit de kans heeft om gegevens op te vragen of de persoon te ontmoeten). Ik vind dat je zo'n beslissing niet voor iemand anders kan en mag maken. Maar als het een bekende donor is. Of een donor waarbij het kind vanaf een bepaalde leeftijd informatie kan opvragen dan lijkt mij dat prima.
veel succes en sterkte met jullie traject!
Waarom zou je eerlijk moeten zijn tegenover de omgeving? Die heeft er toch niks mee te maken?
En natuurlijk is het kind wel van hem! Hij is erbij tijdens de bevruchting, hij is bij de zwangerschap, hij is voelt het kind voor het eerst trappelen, hij is bij de echo's en de bevalling, hij zorgt voor het kind. Zíjn kind (voor zover een kind van iemand is).
Het kind is genetisch gezien niet van hem, maar genen zijn niet echt belangrijk voor die band.
Ik snap hem heel goed hoor, TO, dat een kind waarvan hij de zwangerschap kan meemaken, bij de bevruchting kan zijn, de bevalling kan zien, dat zijn vrouw draagt, veel dichterbij voelt dan een adoptiekind voor hem.
En ik snap jou ook heel goed. Jij wil zwanger worden van je man! Niet van een of andere vreemde. Je had juist je man uitgekozen en niet een willekeurige ander.
Maar je bent straks wel mét hem zwanger. En je krijgt straks wel een kind mét hem. Een kind dat van jullie samen is. Omdat jullie samen voor het kind kozen, samen het hele traject hebben afgelegd en samen een gezin zullen zijn.
Veel sterkte in het traject en veel geluk, ik hoop dat je snel zwanger bent van jullie kind
Ik ken of ben overigens geen donorkind en ik zit ook niet in een donortraject, maar dit is hoe ik donorschap zie.
Ik heb een 'heel' zusje en een 'half' broertje, maar voor mij voelen ze precies hetzelfde, ook al heeft mijn broertje 'maar' voor 50% mijn genen. Onze sibling-band zit niet in onze genen, die zit in ons hart.
Wat een moeilijk en naar nieuws voor jullie. En wat knap dat jouw vriend hier positief instaat! Lang niet iedere man kan hier op zo'n manier mee omgaan.
Ik kan mij voorstellen dat jij er goed over na moet denken. Het kindje is immers biologisch altijd van jou. Maar nooit van je vriend.
Het belangrijkste lijkt mij dat als jullie hier voor kiezen je vanaf het begin volkomen open en eerlijk bent tegen het kindje en de omgeving. Helaas hoor je wel eens dat stellen dit verborgen houden en dat kan echt niet. Iedereen heeft het recht zijn afkomst te weten. Daarom ben ik ook tegen een anonieme donor (waarbij het kind zelf dus ook nooit de kans heeft om gegevens op te vragen of de persoon te ontmoeten). Ik vind dat je zo'n beslissing niet voor iemand anders kan en mag maken. Maar als het een bekende donor is. Of een donor waarbij het kind vanaf een bepaalde leeftijd informatie kan opvragen dan lijkt mij dat prima.
veel succes en sterkte met jullie traject!
Waarom zou je eerlijk moeten zijn tegenover de omgeving? Die heeft er toch niks mee te maken?
En natuurlijk is het kind wel van hem! Hij is erbij tijdens de bevruchting, hij is bij de zwangerschap, hij is voelt het kind voor het eerst trappelen, hij is bij de echo's en de bevalling, hij zorgt voor het kind. Zíjn kind (voor zover een kind van iemand is).
Het kind is genetisch gezien niet van hem, maar genen zijn niet echt belangrijk voor die band.
Ik snap hem heel goed hoor, TO, dat een kind waarvan hij de zwangerschap kan meemaken, bij de bevruchting kan zijn, de bevalling kan zien, dat zijn vrouw draagt, veel dichterbij voelt dan een adoptiekind voor hem.
En ik snap jou ook heel goed. Jij wil zwanger worden van je man! Niet van een of andere vreemde. Je had juist je man uitgekozen en niet een willekeurige ander.
Maar je bent straks wel mét hem zwanger. En je krijgt straks wel een kind mét hem. Een kind dat van jullie samen is. Omdat jullie samen voor het kind kozen, samen het hele traject hebben afgelegd en samen een gezin zullen zijn.
Veel sterkte in het traject en veel geluk, ik hoop dat je snel zwanger bent van jullie kind
Ik ken of ben overigens geen donorkind en ik zit ook niet in een donortraject, maar dit is hoe ik donorschap zie.
Ik heb een 'heel' zusje en een 'half' broertje, maar voor mij voelen ze precies hetzelfde, ook al heeft mijn broertje 'maar' voor 50% mijn genen. Onze sibling-band zit niet in onze genen, die zit in ons hart.
vrijdag 11 december 2015 om 13:34
Hoi jufsjaak,
Wij beginnen zelf binnenkort waarschijnlijk met ICSI. Maar het zaad moet nog goed onderzocht worden, en als ICSI dan toch niet blijkt te kunnen is voor ons KID de enige andere optie. Ik weet niet zeker of mijn vriend voor een donor open staat, maar ik zeker wel. Adoptie zou ik juist veel moeilijker vinden. Ik zal mijn gedachtengang even uit proberen te leggen.
- Belangrijkste punt wat mij betreft: een KID-kindje is evengoed jullie kindje: het is verwekt vanuit jullie liefde en kinderwens, en het is geen kindje dat om wat voor reden dan ook is afgestaan door de biologische ouders.
- Je bent er - net als bij een normale zwangerschap - vanaf de bevruchting bij. Je draagt het kindje zelf, bevalt zelf etcetera. In die zin is het een vrij natuurlijk proces. En buitenstaanders hoeven dus ook niet per se te weten dat het een KID-kindje is als jullie dat privé willen houden.
- Biologisch gezien is het in elk geval nog voor 50% jullie eigen kindje. Als dat het meeste is wat haalbaar is, dan zou ik daarvoor willen gaan.
Heel veel succes met het vervullen van jullie kinderwens!
Wij beginnen zelf binnenkort waarschijnlijk met ICSI. Maar het zaad moet nog goed onderzocht worden, en als ICSI dan toch niet blijkt te kunnen is voor ons KID de enige andere optie. Ik weet niet zeker of mijn vriend voor een donor open staat, maar ik zeker wel. Adoptie zou ik juist veel moeilijker vinden. Ik zal mijn gedachtengang even uit proberen te leggen.
- Belangrijkste punt wat mij betreft: een KID-kindje is evengoed jullie kindje: het is verwekt vanuit jullie liefde en kinderwens, en het is geen kindje dat om wat voor reden dan ook is afgestaan door de biologische ouders.
- Je bent er - net als bij een normale zwangerschap - vanaf de bevruchting bij. Je draagt het kindje zelf, bevalt zelf etcetera. In die zin is het een vrij natuurlijk proces. En buitenstaanders hoeven dus ook niet per se te weten dat het een KID-kindje is als jullie dat privé willen houden.
- Biologisch gezien is het in elk geval nog voor 50% jullie eigen kindje. Als dat het meeste is wat haalbaar is, dan zou ik daarvoor willen gaan.
Heel veel succes met het vervullen van jullie kinderwens!
Je hoort de vogels weer, je ruikt de regen nog
vrijdag 11 december 2015 om 13:35
quote:lux. schreef op 11 december 2015 @ 13:27:
[...]
Waarom zou je eerlijk moeten zijn tegenover de omgeving? Die heeft er toch niks mee te maken?
En natuurlijk is het kind wel van hem! Hij is erbij tijdens de bevruchting, hij is bij de zwangerschap, hij is voelt het kind voor het eerst trappelen, hij is bij de echo's en de bevalling, hij zorgt voor het kind. Zíjn kind (voor zover een kind van iemand is).
Het kind is genetisch gezien niet van hem, maar genen zijn niet echt belangrijk voor die band.
Ik snap hem heel goed hoor, TO, dat een kind waarvan hij de zwangerschap kan meemaken, bij de bevruchting kan zijn, de bevalling kan zien, dat zijn vrouw draagt, veel dichterbij voelt dan een adoptiekind voor hem.
En ik snap jou ook heel goed. Jij wil zwanger worden van je man! Niet van een of andere vreemde. Je had juist je man uitgekozen en niet een willekeurige ander.
Maar je bent straks wel mét hem zwanger. En je krijgt straks wel een kind mét hem. Een kind dat van jullie samen is. Omdat jullie samen voor het kind kozen, samen het hele traject hebben afgelegd en samen een gezin zullen zijn.
Veel sterkte in het traject en veel geluk, ik hoop dat je snel zwanger bent van jullie kind
Ik ken of ben overigens geen donorkind en ik zit ook niet in een donortraject, maar dit is hoe ik donorschap zie.
Ik heb een 'heel' zusje en een 'half' broertje, maar voor mij voelen ze precies hetzelfde, ook al heeft mijn broertje 'maar' voor 50% mijn genen. Onze sibling-band zit niet in onze genen, die zit in ons hart.Dit dus!
[...]
Waarom zou je eerlijk moeten zijn tegenover de omgeving? Die heeft er toch niks mee te maken?
En natuurlijk is het kind wel van hem! Hij is erbij tijdens de bevruchting, hij is bij de zwangerschap, hij is voelt het kind voor het eerst trappelen, hij is bij de echo's en de bevalling, hij zorgt voor het kind. Zíjn kind (voor zover een kind van iemand is).
Het kind is genetisch gezien niet van hem, maar genen zijn niet echt belangrijk voor die band.
Ik snap hem heel goed hoor, TO, dat een kind waarvan hij de zwangerschap kan meemaken, bij de bevruchting kan zijn, de bevalling kan zien, dat zijn vrouw draagt, veel dichterbij voelt dan een adoptiekind voor hem.
En ik snap jou ook heel goed. Jij wil zwanger worden van je man! Niet van een of andere vreemde. Je had juist je man uitgekozen en niet een willekeurige ander.
Maar je bent straks wel mét hem zwanger. En je krijgt straks wel een kind mét hem. Een kind dat van jullie samen is. Omdat jullie samen voor het kind kozen, samen het hele traject hebben afgelegd en samen een gezin zullen zijn.
Veel sterkte in het traject en veel geluk, ik hoop dat je snel zwanger bent van jullie kind
Ik ken of ben overigens geen donorkind en ik zit ook niet in een donortraject, maar dit is hoe ik donorschap zie.
Ik heb een 'heel' zusje en een 'half' broertje, maar voor mij voelen ze precies hetzelfde, ook al heeft mijn broertje 'maar' voor 50% mijn genen. Onze sibling-band zit niet in onze genen, die zit in ons hart.Dit dus!
Je hoort de vogels weer, je ruikt de regen nog
vrijdag 11 december 2015 om 13:52
hoi jufsjaak, ik ben dit jaar bevallen van een KID kind. Dit na een lang vruchtbaarheidstraject. Nadat bleek dat mijn man (in zeer sterke mate) verminderd vruchtbaar was, was zijn eerste reactie dat hij niet open stond voor een donor traject.
We hebben toen in ruim 3 jaar 2 (en 1 afgebroken) Icsi pogingen gedaan, helaas zonder zwangerschap. Dit was een zwaar traject, omdat mijn man werkelijk alles heeft gedaan wat mogelijk was om zijn zaad te verbeteren, en het heel erg lastig vond dat zijn lijf hem 'zo in de steek liet'. Door het tijdsverloop en de gesprekken over 'waarom wil je een kind, wat is daarbij belangrijk, nurture vs nature, etc' hebben wij uiteindelijk wel de stap gezet en stonden wij ook beiden achter een donor. Wij hebben ook voorafgaand aan het KID traject op eigen initiatief met een psycholoog gesproken, juist ook om samen, maar ook apart, volledig achter de keuze te staan. Ook wilde ik graag dat mijn man zonder mijn aanwezigheid met de psycholoog besprak dat dit ook echt een stap was waar hij 100% achter stond, en deze stap niet zette voor mij.
Wij zijn over dit traject in zeer kleine kring wel open geweest - onze beide 'gezinnen', wat andere familieleden en een paar vrienden. Wel zijn wij van plan om hierover vanaf een redelijk vroege leeftijd open over te zijn tegenover ons kind, dus dat zal dan waarschijnlijk met zich mee brengen dat meer mensen hiervan op de hoogte zullen zijn. We willen ons kind juist niet laten opgroeien met een geheim, en er is een leuke kinderboekje hierover om dit al vroeg bespreekbaar te maken. In dat boekje wordt ook duidelijk gemaakt hoe gewenst een KID kind is, zowel door papa als door mama, en zo voel ik het ook echt. Hij is de vader, een donor is nooit een vader.
Wel is het nu in praktijk raar, dat we regelmatig te horen krijgen dat ons kind zo op haar papa lijkt. Dat blijft ongemakkelijk, en wie weet dat ik daar op termijn wel iets meer op ga reageren, maar voor nu (ons kind is 6 maanden) laat ik dat maar even of ik reageer door te vertellen dat ons kind juist een redelijke kopie is van mij als baby (is ook echt zo).
Wij hebben overigens voor een onbekende donor gekozen. Het leek ons anders een te grote belasting op familiebanden leggen.
Hoop dat dit je wat helpt! ik vond dat er redelijk weinig over te vinden was, dus daarom na jaren mijn account weer eens afgestoft om te reageren. Ik lees hier niet al te vaak, maar mocht je nog vragen hebben, dan hoop ik dat ik dat op tijd zie
We hebben toen in ruim 3 jaar 2 (en 1 afgebroken) Icsi pogingen gedaan, helaas zonder zwangerschap. Dit was een zwaar traject, omdat mijn man werkelijk alles heeft gedaan wat mogelijk was om zijn zaad te verbeteren, en het heel erg lastig vond dat zijn lijf hem 'zo in de steek liet'. Door het tijdsverloop en de gesprekken over 'waarom wil je een kind, wat is daarbij belangrijk, nurture vs nature, etc' hebben wij uiteindelijk wel de stap gezet en stonden wij ook beiden achter een donor. Wij hebben ook voorafgaand aan het KID traject op eigen initiatief met een psycholoog gesproken, juist ook om samen, maar ook apart, volledig achter de keuze te staan. Ook wilde ik graag dat mijn man zonder mijn aanwezigheid met de psycholoog besprak dat dit ook echt een stap was waar hij 100% achter stond, en deze stap niet zette voor mij.
Wij zijn over dit traject in zeer kleine kring wel open geweest - onze beide 'gezinnen', wat andere familieleden en een paar vrienden. Wel zijn wij van plan om hierover vanaf een redelijk vroege leeftijd open over te zijn tegenover ons kind, dus dat zal dan waarschijnlijk met zich mee brengen dat meer mensen hiervan op de hoogte zullen zijn. We willen ons kind juist niet laten opgroeien met een geheim, en er is een leuke kinderboekje hierover om dit al vroeg bespreekbaar te maken. In dat boekje wordt ook duidelijk gemaakt hoe gewenst een KID kind is, zowel door papa als door mama, en zo voel ik het ook echt. Hij is de vader, een donor is nooit een vader.
Wel is het nu in praktijk raar, dat we regelmatig te horen krijgen dat ons kind zo op haar papa lijkt. Dat blijft ongemakkelijk, en wie weet dat ik daar op termijn wel iets meer op ga reageren, maar voor nu (ons kind is 6 maanden) laat ik dat maar even of ik reageer door te vertellen dat ons kind juist een redelijke kopie is van mij als baby (is ook echt zo).
Wij hebben overigens voor een onbekende donor gekozen. Het leek ons anders een te grote belasting op familiebanden leggen.
Hoop dat dit je wat helpt! ik vond dat er redelijk weinig over te vinden was, dus daarom na jaren mijn account weer eens afgestoft om te reageren. Ik lees hier niet al te vaak, maar mocht je nog vragen hebben, dan hoop ik dat ik dat op tijd zie
vrijdag 11 december 2015 om 14:11
@ lux : Wauw, bedankt voor je mooie reactie. Hoe je het omschrijft vind ik erg mooi en 'kloppend'. Gek dat ik het nog niet op die manier heb bekeken/gehoord. Dank je wel hiervoor.
@flipje: Knap dat jullie het ICSI traject in willen gaan. Voor mij zijn er in het medische traject wat grenzen, omdat ik niet weet of ik alles aan kan. Bedankt dat je je gedachtengang hebt willen delen, ik hecht hier veel waarde aan.
@ klaveraas: Bedankt voor je lange verhaal. Wat fijn om zo een beeld te krijgen van iemand die het traject al doorlopen is. Wat een heftige periode hebben jullie achter de rug met ICSI en daarna KID. Knap hoe jullie hier allebei je tijd namen om hier over na te denken. Lief dat je die moeite hebt genomen om te reageren.
Wat vraagjes (die misschien stom/raar overkomen maar waar ik wel echt mee aan het tobben ben). Kijk maar welke vragen je wel/niet wilt beantwoorden.
- Hoe ervaarde je de zwangerschap? Waren er geen momenten dat je dacht: Ik draag nu een kind van een wildvreemde man in mijn buik?
- Hoe voelde de zwangerschap voor je man?
- Zijn jullie niet bang voor opmerkingen in de puberteit, als: 'je bent toch mijn echte vader niet'. Dat lijkt mij zo'n pijnlijke en verdrietige situatie voor mijn man.
Er zijn nog veel meer vragen die ik wil stellen, maar dit is goed zo.
@flipje: Knap dat jullie het ICSI traject in willen gaan. Voor mij zijn er in het medische traject wat grenzen, omdat ik niet weet of ik alles aan kan. Bedankt dat je je gedachtengang hebt willen delen, ik hecht hier veel waarde aan.
@ klaveraas: Bedankt voor je lange verhaal. Wat fijn om zo een beeld te krijgen van iemand die het traject al doorlopen is. Wat een heftige periode hebben jullie achter de rug met ICSI en daarna KID. Knap hoe jullie hier allebei je tijd namen om hier over na te denken. Lief dat je die moeite hebt genomen om te reageren.
Wat vraagjes (die misschien stom/raar overkomen maar waar ik wel echt mee aan het tobben ben). Kijk maar welke vragen je wel/niet wilt beantwoorden.
- Hoe ervaarde je de zwangerschap? Waren er geen momenten dat je dacht: Ik draag nu een kind van een wildvreemde man in mijn buik?
- Hoe voelde de zwangerschap voor je man?
- Zijn jullie niet bang voor opmerkingen in de puberteit, als: 'je bent toch mijn echte vader niet'. Dat lijkt mij zo'n pijnlijke en verdrietige situatie voor mijn man.
Er zijn nog veel meer vragen die ik wil stellen, maar dit is goed zo.
vrijdag 11 december 2015 om 14:18
Hier relatie met vrouw dus ook geprobeerd (en nog steeds) zwanger te worden. Wij hebben in eerste instantie gebruikt gemaakt. Van Cryos Denemarken. Hier Door heb je geen wachtlijsten en kan je zelf je profiel kiezen. Veel hetero stellen maken hier ook gebruik van. Hebben 6x iui gehad in het maasstad. helaas niet gelukt. Financieel werd Cryos voor ons te duur en staan nu al tijdje op wachtlijst voor AMC.
vrijdag 11 december 2015 om 14:38
ha jufsjaak,
Ik weet niet of ik de zwangerschap anders heb ervaren als iemand die via een ander vruchtbaarheidstraject is zwanger geworden. Je realiseert je wel meer dan iemand die gelijk zwanger is dat het niet vanzelfsprekend is, en ik heb ook wel af en toe een wat verdrietig gevoel gehad dat het 'onbevangene' er af was. Mijn man was heel betrokken, en is bijna bij alle afspraken met de verloskundige mee geweest. Hij heeft wel in de eerste weken na de geboorte aangegeven dat het besef dat het genetisch niet zijn kind is, hem wel verdrietig maakt, maar wel naast de trots en liefde die hij voelt voor ons kind. Dus wel wat dubbel allemaal. In het begin heb ik ook wel vaak gevraagd hoe hij zich voelde, maar ik merk dat het nu niet meer een echt 'ding' is. Hij is gewoon haar vader en doet net zo veel als ik.
Mijn man is inderdaad wel bang geweest voor die opmerkingen in de puberteit. Ik eerlijk gezegd niet. Ten eerste denk ik dat pubers zich altijd wel zullen afzetten, alleen op dit punt zou het hem wel pijn doen. Maar ons kind zal mij vast ook wel een verschrikkelijke moeder vinden, dus ik denk (en hoop, misschien wat naief) dat het meer een uiting zal zijn van onvrede, dan dat dit echt een diepgeworteld gevoel is.
Ten tweede heb ik erg veel vertrouwen in onszelf dat we dus gewoon een leuk mens zullen opvoeden, dat zich vast af en toe onmogelijk zal gedragen, maar vanuit onze liefde onze keuzes wel zal begrijpen en blij zal zijn (na de puberteit ) met ons als zijn ouders.
Dat ons kind ooit wellicht op zoek zal willen naar zijn donor, is wel iets waar mijn man bang voor is. Dat snap ik ook, maar ik kan het wel wat meer van een afstand zien. Een donor is echt geen vader, dus die rol zal hij nooit kunnen innemen. Dat je wel wil weten vanuit een nieuwsgierigheid hoe die donor er dan uit ziet, en welke eigenschappen die heeft, dat kan ik me dan ook voorstellen en we hebben daarin ook afgesproken dat we ons kind dan zullen steunen om de donor te vinden (de donor staat geregistreerd dus zou terug te vinden moeten zijn).
Qua het kiezen voor een donor hebben wij wel gekeken naar de lengte en haarkleur van mijn man, overigens.
Ik weet niet of ik de zwangerschap anders heb ervaren als iemand die via een ander vruchtbaarheidstraject is zwanger geworden. Je realiseert je wel meer dan iemand die gelijk zwanger is dat het niet vanzelfsprekend is, en ik heb ook wel af en toe een wat verdrietig gevoel gehad dat het 'onbevangene' er af was. Mijn man was heel betrokken, en is bijna bij alle afspraken met de verloskundige mee geweest. Hij heeft wel in de eerste weken na de geboorte aangegeven dat het besef dat het genetisch niet zijn kind is, hem wel verdrietig maakt, maar wel naast de trots en liefde die hij voelt voor ons kind. Dus wel wat dubbel allemaal. In het begin heb ik ook wel vaak gevraagd hoe hij zich voelde, maar ik merk dat het nu niet meer een echt 'ding' is. Hij is gewoon haar vader en doet net zo veel als ik.
Mijn man is inderdaad wel bang geweest voor die opmerkingen in de puberteit. Ik eerlijk gezegd niet. Ten eerste denk ik dat pubers zich altijd wel zullen afzetten, alleen op dit punt zou het hem wel pijn doen. Maar ons kind zal mij vast ook wel een verschrikkelijke moeder vinden, dus ik denk (en hoop, misschien wat naief) dat het meer een uiting zal zijn van onvrede, dan dat dit echt een diepgeworteld gevoel is.
Ten tweede heb ik erg veel vertrouwen in onszelf dat we dus gewoon een leuk mens zullen opvoeden, dat zich vast af en toe onmogelijk zal gedragen, maar vanuit onze liefde onze keuzes wel zal begrijpen en blij zal zijn (na de puberteit ) met ons als zijn ouders.
Dat ons kind ooit wellicht op zoek zal willen naar zijn donor, is wel iets waar mijn man bang voor is. Dat snap ik ook, maar ik kan het wel wat meer van een afstand zien. Een donor is echt geen vader, dus die rol zal hij nooit kunnen innemen. Dat je wel wil weten vanuit een nieuwsgierigheid hoe die donor er dan uit ziet, en welke eigenschappen die heeft, dat kan ik me dan ook voorstellen en we hebben daarin ook afgesproken dat we ons kind dan zullen steunen om de donor te vinden (de donor staat geregistreerd dus zou terug te vinden moeten zijn).
Qua het kiezen voor een donor hebben wij wel gekeken naar de lengte en haarkleur van mijn man, overigens.
