Geld & Recht
alle pijlers
De ring van mijn moeder
vrijdag 12 juni 2015 om 17:18
Mijn moeder had twee zussen. Toen jaren geleden hun moeder overleed (hun vader, mijn opa dus, was al lang daarvoor overleden) werden o.a. haar sieraden onder de drie dochters verdeeld. Er was niet zo heel veel, maar dat is allemaal in goed overleg gegaan. Mijn moeder kreeg destijds de beide trouwringen van haar ouders, waar zij toen een mooie ring van heeft laten maken. Inmiddels zijn mijn moeder en een tante overleden, één tante leeft nog. De desbetreffende ring heb ik van mijn moeder geërfd. Samen met nog wat dingen die weer tussen mij en mijn zus zijn verdeeld.
Nu was ik laatst op een familiereünie, waar ik een nichtje sprak (zij is een dochter van de tante die nog leeft). Op een gegeven moment zag ze mijn ring en vroeg of ernaar. Ze zei dat ze het eigenlijk een beetje raar vond dat ik hem had, want eigenlijk had zij hem ook best willen hebben, mede omdat zij oma's oudste kleindochter was. Ze opperde ook nog dat die ring misschien ook wel aan haar moeder toebehoorde, want dat was nog de enige levende dochter van oma. Ik heb haar toen gezegd dat er destijds een verdeling is geweest tussen die drie zussen en dat haar moeder ook wat gehad heeft. Maar zij vindt dit een ander geval, omdat deze ring meer emotionele waarde heeft. Ik zit hier wel een beetje mee in mijn maag. Ik vind dat ik gewoon recht heb op deze ring, ook omdat het mij niet alleen aan mijn oma maar ook aan mijn moeder doet denken. Zij heeft de ring destijds zo laten maken en hem heel veel jaren gedragen. Wat vinden jullie?
Nu was ik laatst op een familiereünie, waar ik een nichtje sprak (zij is een dochter van de tante die nog leeft). Op een gegeven moment zag ze mijn ring en vroeg of ernaar. Ze zei dat ze het eigenlijk een beetje raar vond dat ik hem had, want eigenlijk had zij hem ook best willen hebben, mede omdat zij oma's oudste kleindochter was. Ze opperde ook nog dat die ring misschien ook wel aan haar moeder toebehoorde, want dat was nog de enige levende dochter van oma. Ik heb haar toen gezegd dat er destijds een verdeling is geweest tussen die drie zussen en dat haar moeder ook wat gehad heeft. Maar zij vindt dit een ander geval, omdat deze ring meer emotionele waarde heeft. Ik zit hier wel een beetje mee in mijn maag. Ik vind dat ik gewoon recht heb op deze ring, ook omdat het mij niet alleen aan mijn oma maar ook aan mijn moeder doet denken. Zij heeft de ring destijds zo laten maken en hem heel veel jaren gedragen. Wat vinden jullie?
vrijdag 12 juni 2015 om 20:12
Weinig woorden aan vuil maken. Ook je tante er niet bij betrekken. Je nichtje heeft een totaal verkeerde redenering. De ring behoort tot de erfenis van je moeder aan jou.
Het is al verdrietig genoeg om je moeder te verliezen. Ik kan me heel goed voorstellen dat het dragen van haar ring iets dierbaars voor jou is.
Het is al verdrietig genoeg om je moeder te verliezen. Ik kan me heel goed voorstellen dat het dragen van haar ring iets dierbaars voor jou is.
vrijdag 12 juni 2015 om 20:20
Zowel juridisch als moreel heb jij recht op die ring.
Gewoon dragen, ook op familiefeestjes.
Als je nicht er weer over begint zeg dan duidelijk doch beleefd dat je het heel ongepast vindt dst zij suggereert zich jouw erfenis te willen toeëigenen en dat je het onderwerp niet verder wil bespreken.
Gewoon dragen, ook op familiefeestjes.
Als je nicht er weer over begint zeg dan duidelijk doch beleefd dat je het heel ongepast vindt dst zij suggereert zich jouw erfenis te willen toeëigenen en dat je het onderwerp niet verder wil bespreken.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
vrijdag 12 juni 2015 om 20:39
quote:reisa1978 schreef op 12 juni 2015 @ 20:22:
[...]
Tja, het is ook zo klaar als een klontje.
Dat ik eigenlijk nog twijfelde
Bij een ander zou ik trouwens ook dezelfde reactie gegeven hebben als jullie, maar ik heb dat wel vaker dat ik eerst een mening heb en later toch denk dat het misschien ook wel eens aan mij zou kunnen liggen en dat ik het anders zou kunnen zien. Maar ik ben nu wel overtuigd
[...]
Tja, het is ook zo klaar als een klontje.
Dat ik eigenlijk nog twijfelde
Bij een ander zou ik trouwens ook dezelfde reactie gegeven hebben als jullie, maar ik heb dat wel vaker dat ik eerst een mening heb en later toch denk dat het misschien ook wel eens aan mij zou kunnen liggen en dat ik het anders zou kunnen zien. Maar ik ben nu wel overtuigd
vrijdag 12 juni 2015 om 20:42
Ik krijg misschien te maken met een variatie op deze situatie. De sieraden van mijn moeder zijn na haar dood tussen mijn zus en mij verdeeld. Mijn zus stelde meteen dat zij deze sieraden aan haar toekomstige schoondochters zou geven. Nu zijn haar zoons nog lang niet op de leeftijd van vriendinnen (voor zover ze die gaan krijgen) maar mij stak het wel. Die toekomstige schoondochters hebben mijn moeder nooit gekend en ik kan mij niet voorstellen dat je er als schoondochter op zit te wachten om zo'n "stukkie sieraad" te krijgen. En gevoelsmatig vind ik het ook niet kunnen.
"Het verschil tussen wachten en verwachten leerde je/ van een kat die twee keer van huis liep en maar één keer terugkwam"- Else Kemps
vrijdag 12 juni 2015 om 20:46
quote:tallyho schreef op 12 juni 2015 @ 20:42:
Ik krijg misschien te maken met een variatie op deze situatie. De sieraden van mijn moeder zijn na haar dood tussen mijn zus en mij verdeeld. Mijn zus stelde meteen dat zij deze sieraden aan haar toekomstige schoondochters zou geven. Nu zijn haar zoons nog lang niet op de leeftijd van vriendinnen (voor zover ze die gaan krijgen) maar mij stak het wel. Die toekomstige schoondochters hebben mijn moeder nooit gekend en ik kan mij niet voorstellen dat je er als schoondochter op zit te wachten om zo'n "stukkie sieraad" te krijgen. En gevoelsmatig vind ik het ook niet kunnen.Maar wat wil jij dan wat ermee gebeurd?
Ik krijg misschien te maken met een variatie op deze situatie. De sieraden van mijn moeder zijn na haar dood tussen mijn zus en mij verdeeld. Mijn zus stelde meteen dat zij deze sieraden aan haar toekomstige schoondochters zou geven. Nu zijn haar zoons nog lang niet op de leeftijd van vriendinnen (voor zover ze die gaan krijgen) maar mij stak het wel. Die toekomstige schoondochters hebben mijn moeder nooit gekend en ik kan mij niet voorstellen dat je er als schoondochter op zit te wachten om zo'n "stukkie sieraad" te krijgen. En gevoelsmatig vind ik het ook niet kunnen.Maar wat wil jij dan wat ermee gebeurd?
vrijdag 12 juni 2015 om 20:47
quote:tallyho schreef op 12 juni 2015 @ 20:42:
Ik krijg misschien te maken met een variatie op deze situatie. De sieraden van mijn moeder zijn na haar dood tussen mijn zus en mij verdeeld. Mijn zus stelde meteen dat zij deze sieraden aan haar toekomstige schoondochters zou geven. Nu zijn haar zoons nog lang niet op de leeftijd van vriendinnen (voor zover ze die gaan krijgen) maar mij stak het wel. Die toekomstige schoondochters hebben mijn moeder nooit gekend en ik kan mij niet voorstellen dat je er als schoondochter op zit te wachten om zo'n "stukkie sieraad" te krijgen. En gevoelsmatig vind ik het ook niet kunnen.
Waarom vind je het niet kunnen?
Waarom zou ze niet zelf mogen weten wat zij met haar erfstukken doet?
Zij vindt het waarschijnlijk een mooie gedachten om op deze manier haar nieuwe familoeband met haar schoondochters te symboliseren.
Ik krijg misschien te maken met een variatie op deze situatie. De sieraden van mijn moeder zijn na haar dood tussen mijn zus en mij verdeeld. Mijn zus stelde meteen dat zij deze sieraden aan haar toekomstige schoondochters zou geven. Nu zijn haar zoons nog lang niet op de leeftijd van vriendinnen (voor zover ze die gaan krijgen) maar mij stak het wel. Die toekomstige schoondochters hebben mijn moeder nooit gekend en ik kan mij niet voorstellen dat je er als schoondochter op zit te wachten om zo'n "stukkie sieraad" te krijgen. En gevoelsmatig vind ik het ook niet kunnen.
Waarom vind je het niet kunnen?
Waarom zou ze niet zelf mogen weten wat zij met haar erfstukken doet?
Zij vindt het waarschijnlijk een mooie gedachten om op deze manier haar nieuwe familoeband met haar schoondochters te symboliseren.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
vrijdag 12 juni 2015 om 20:50
@tallyho: deels herkenbaar. Mijn zus heeft een dochter, ik heb een zoon. Zij vindt ook dat de sieraden van mijn moeder naar haar toe 'behoren' te gaan, om te laten overerven in vrouwelijke lijn oma-moeder-dochter, in plaats van deze te delen.
Ik ben het hier niet mee eens. Ik kan die sieraden ook nalaten aan een eventuele kleindochter. Of samenvoegen met sieraden van mijzelf om er iets nieuws van te laten maken voor zoon. Sowieso, ik ga er even van uit dat ik mijn moeder toch enkele decennia zal overleven, die tijd zal ik het zelf dragen of bewaren. De emotionele betekenis voor kleinkinderen van de oorspronkelijke draagster zijn toch anders dan die van de kinderen. Voor de (schoon)kleinkinderen heeft het een emotionele betekenis omdat het waardevol was voor hun eigen moeder of schoonmoeder.
Ik ben het hier niet mee eens. Ik kan die sieraden ook nalaten aan een eventuele kleindochter. Of samenvoegen met sieraden van mijzelf om er iets nieuws van te laten maken voor zoon. Sowieso, ik ga er even van uit dat ik mijn moeder toch enkele decennia zal overleven, die tijd zal ik het zelf dragen of bewaren. De emotionele betekenis voor kleinkinderen van de oorspronkelijke draagster zijn toch anders dan die van de kinderen. Voor de (schoon)kleinkinderen heeft het een emotionele betekenis omdat het waardevol was voor hun eigen moeder of schoonmoeder.
vrijdag 12 juni 2015 om 20:57
quote:zas schreef op 12 juni 2015 @ 20:46:
[...]
Maar wat wil jij dan wat ermee gebeurd?Dat weet ik dus niet. Verstandelijk denk ik dat zij er mee mag doen wat zij wil, haar eigendom. Maar als ik mij voorstel dat ik als schoondochter zo iets krijg, ik kan mij niet voorstellen dat het mij aanspreekt. Maar goed, ik weet dat ik er niets van kan zeggen.
[...]
Maar wat wil jij dan wat ermee gebeurd?Dat weet ik dus niet. Verstandelijk denk ik dat zij er mee mag doen wat zij wil, haar eigendom. Maar als ik mij voorstel dat ik als schoondochter zo iets krijg, ik kan mij niet voorstellen dat het mij aanspreekt. Maar goed, ik weet dat ik er niets van kan zeggen.
"Het verschil tussen wachten en verwachten leerde je/ van een kat die twee keer van huis liep en maar één keer terugkwam"- Else Kemps
vrijdag 12 juni 2015 om 21:01
quote:tallyho schreef op 12 juni 2015 @ 20:57:
[...]
Dat weet ik dus niet. Verstandelijk denk ik dat zij er mee mag doen wat zij wil, haar eigendom. Maar als ik mij voorstel dat ik als schoondochter zo iets krijg, ik kan mij niet voorstellen dat het mij aanspreekt. Maar goed, ik weet dat ik er niets van kan zeggen.
Ik heb een schat van een schoonmoeder en ben er trots op moeder van 3 van haar kleinkinderen te zijn. Als zij mij een familiestuk zou geven zou ik heel vereerd zijn.
Als ze me als 19-jarige na amper een jaar verkering zoiets zou geven, zou het natuurlijk anders zijn.
[...]
Dat weet ik dus niet. Verstandelijk denk ik dat zij er mee mag doen wat zij wil, haar eigendom. Maar als ik mij voorstel dat ik als schoondochter zo iets krijg, ik kan mij niet voorstellen dat het mij aanspreekt. Maar goed, ik weet dat ik er niets van kan zeggen.
Ik heb een schat van een schoonmoeder en ben er trots op moeder van 3 van haar kleinkinderen te zijn. Als zij mij een familiestuk zou geven zou ik heel vereerd zijn.
Als ze me als 19-jarige na amper een jaar verkering zoiets zou geven, zou het natuurlijk anders zijn.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
vrijdag 12 juni 2015 om 21:05
Tallyho, Lemoos,
Ik zou me er vooraf niet teveel zorgen over maken. Die sierraden of erfstukken van je ouders moeten in eerste instantie vooral eerlijk verdeeld worden onder de directe erfgenamen, jullie als kinderen dus, en daarna beslissen jullie er verder zelf over. Het moet daarbij niet uitmaken wie zoons, dochters of geen kinderen heeft.
Ik zou me er vooraf niet teveel zorgen over maken. Die sierraden of erfstukken van je ouders moeten in eerste instantie vooral eerlijk verdeeld worden onder de directe erfgenamen, jullie als kinderen dus, en daarna beslissen jullie er verder zelf over. Het moet daarbij niet uitmaken wie zoons, dochters of geen kinderen heeft.
vrijdag 12 juni 2015 om 21:09
@lermoos, je hebt gelijk. De emotionele waarde is gelijk, voor zowel mijn zus als mij en zij mag ermee doen wat zij wil. Wat mij misschien dwars zit is dat ik het erven van de sieraden voor mijzelf zie en zij toen al bezig was met weggeven/ doorgeven. Net alsof je je het niet voor je eigen emotionele waarde wil hebben maar er goede sier mee wil maken (bij schoondochters die nog niet eens in beeld zijn, nota bene). Irrationele gevoelens, ik weet het.
"Het verschil tussen wachten en verwachten leerde je/ van een kat die twee keer van huis liep en maar één keer terugkwam"- Else Kemps
vrijdag 12 juni 2015 om 21:11
quote:zas schreef op 12 juni 2015 @ 20:39:
[...]
Dat ik eigenlijk nog twijfelde
Bij een ander zou ik trouwens ook dezelfde reactie gegeven hebben als jullie, maar ik heb dat wel vaker dat ik eerst een mening heb en later toch denk dat het misschien ook wel eens aan mij zou kunnen liggen en dat ik het anders zou kunnen zien. Maar ik ben nu wel overtuigd Mocht ze er nog eens over beginnen, zeg dan dat haar moeder tijdens de verdeling van oma's sieraden ook had kunnen kiezen voor die ringen en dat niet heeft gedaan. Jouw moeder wel, en nu is het dus een erfstuk van jouw moeder.
[...]
Dat ik eigenlijk nog twijfelde
Bij een ander zou ik trouwens ook dezelfde reactie gegeven hebben als jullie, maar ik heb dat wel vaker dat ik eerst een mening heb en later toch denk dat het misschien ook wel eens aan mij zou kunnen liggen en dat ik het anders zou kunnen zien. Maar ik ben nu wel overtuigd Mocht ze er nog eens over beginnen, zeg dan dat haar moeder tijdens de verdeling van oma's sieraden ook had kunnen kiezen voor die ringen en dat niet heeft gedaan. Jouw moeder wel, en nu is het dus een erfstuk van jouw moeder.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
vrijdag 12 juni 2015 om 21:12
quote:Broedkippetje schreef op 12 juni 2015 @ 21:01:
[...]
Ik heb een schat van een schoonmoeder en ben er trots op moeder van 3 van haar kleinkinderen te zijn. Als zij mij een familiestuk zou geven zou ik heel vereerd zijn.
Als ze me als 19-jarige na amper een jaar verkering zoiets zou geven, zou het natuurlijk anders zijn.Heb je ook gelijk in, ik had inderdaad het beeld van een jong ding. In jouw situatie kan ik het mij goed voorstellen,
[...]
Ik heb een schat van een schoonmoeder en ben er trots op moeder van 3 van haar kleinkinderen te zijn. Als zij mij een familiestuk zou geven zou ik heel vereerd zijn.
Als ze me als 19-jarige na amper een jaar verkering zoiets zou geven, zou het natuurlijk anders zijn.Heb je ook gelijk in, ik had inderdaad het beeld van een jong ding. In jouw situatie kan ik het mij goed voorstellen,
"Het verschil tussen wachten en verwachten leerde je/ van een kat die twee keer van huis liep en maar één keer terugkwam"- Else Kemps
vrijdag 12 juni 2015 om 21:15
quote:tallyho schreef op 12 juni 2015 @ 20:42:
Ik krijg misschien te maken met een variatie op deze situatie. De sieraden van mijn moeder zijn na haar dood tussen mijn zus en mij verdeeld. Mijn zus stelde meteen dat zij deze sieraden aan haar toekomstige schoondochters zou geven. Nu zijn haar zoons nog lang niet op de leeftijd van vriendinnen (voor zover ze die gaan krijgen) maar mij stak het wel. Die toekomstige schoondochters hebben mijn moeder nooit gekend en ik kan mij niet voorstellen dat je er als schoondochter op zit te wachten om zo'n "stukkie sieraad" te krijgen. En gevoelsmatig vind ik het ook niet kunnen.Tja. Mijn dochter en ik hebben alle sieraden van de overleden eerste vrouw van mijn stiefvader. Er waren een paar leuke dingen bij en we dragen ze ook. Ze hadden zelf geen kinderen maar mijn stiefvader heeft wel twee broers, met vrouw en kinderen. Dus hij had het ook in zijn eigen familie kunnen weggeven. Dat wij die sieraden hebben gekregen vind ik eigenlijk gewoon heel bijzonder.
Ik krijg misschien te maken met een variatie op deze situatie. De sieraden van mijn moeder zijn na haar dood tussen mijn zus en mij verdeeld. Mijn zus stelde meteen dat zij deze sieraden aan haar toekomstige schoondochters zou geven. Nu zijn haar zoons nog lang niet op de leeftijd van vriendinnen (voor zover ze die gaan krijgen) maar mij stak het wel. Die toekomstige schoondochters hebben mijn moeder nooit gekend en ik kan mij niet voorstellen dat je er als schoondochter op zit te wachten om zo'n "stukkie sieraad" te krijgen. En gevoelsmatig vind ik het ook niet kunnen.Tja. Mijn dochter en ik hebben alle sieraden van de overleden eerste vrouw van mijn stiefvader. Er waren een paar leuke dingen bij en we dragen ze ook. Ze hadden zelf geen kinderen maar mijn stiefvader heeft wel twee broers, met vrouw en kinderen. Dus hij had het ook in zijn eigen familie kunnen weggeven. Dat wij die sieraden hebben gekregen vind ik eigenlijk gewoon heel bijzonder.
vrijdag 12 juni 2015 om 21:23
quote:NYC schreef op 12 juni 2015 @ 21:05:
Tallyho, Lemoos,
Ik zou me er vooraf niet teveel zorgen over maken. Die sierraden of erfstukken van je ouders moeten in eerste instantie vooral eerlijk verdeeld worden onder de directe erfgenamen, jullie als kinderen dus, en daarna beslissen jullie er verder zelf over. Het moet daarbij niet uitmaken wie zoons, dochters of geen kinderen heeft.Is in mijn geval ook gebeurd, hoor dus ik heb niets te klagen. Maar de reactie van mijn zus verbaasde mij. In geval van TO is de reactie van het nichtje ook volkomen irrationeel, zij heeft geen enkel recht op de ring, maar het voelt soms anders. Ik lees andere invalshoeken om met dat gevoel om te gaan/ ten aanzien van dat gevoel dus blij mee (zonder topic van TO te willen kapen).
Tallyho, Lemoos,
Ik zou me er vooraf niet teveel zorgen over maken. Die sierraden of erfstukken van je ouders moeten in eerste instantie vooral eerlijk verdeeld worden onder de directe erfgenamen, jullie als kinderen dus, en daarna beslissen jullie er verder zelf over. Het moet daarbij niet uitmaken wie zoons, dochters of geen kinderen heeft.Is in mijn geval ook gebeurd, hoor dus ik heb niets te klagen. Maar de reactie van mijn zus verbaasde mij. In geval van TO is de reactie van het nichtje ook volkomen irrationeel, zij heeft geen enkel recht op de ring, maar het voelt soms anders. Ik lees andere invalshoeken om met dat gevoel om te gaan/ ten aanzien van dat gevoel dus blij mee (zonder topic van TO te willen kapen).
"Het verschil tussen wachten en verwachten leerde je/ van een kat die twee keer van huis liep en maar één keer terugkwam"- Else Kemps
vrijdag 12 juni 2015 om 21:23
quote:NYC schreef op 12 juni 2015 @ 21:05:
Tallyho, Lemoos,
Ik zou me er vooraf niet teveel zorgen over maken. Die sierraden of erfstukken van je ouders moeten in eerste instantie vooral eerlijk verdeeld worden onder de directe erfgenamen, jullie als kinderen dus, en daarna beslissen jullie er verder zelf over. Het moet daarbij niet uitmaken wie zoons, dochters of geen kinderen heeft.Oh, dat zal ook wel gebeuren. Anders helemaal lullig voor broertje, die zou dan helemaal niets krijgen aan sieraden ocharme . Ik heb zelf ooit een ring met bijpassende oorbellen als erfstuk gekregen van mijn oma toen zij zelf nog leefde (in het kader van: liever schenken met een warme hand dan een koude). Is mijn tante ook al 10 jaar boos over. Zelfs op haar eigen dochter is zij boos, mijn nicht, die ook een ring met bijpassende broche kreeg van oma omdat zij die als klein meisje al zo mooi vond. Wij hebben het gekregen als speciaal cadeautje voor het middelbare schooldiploma. Ik heb mij daar nooit bezwaard over gevoeld. Tante mag de spreekwoordelijke boom in wat mij betreft.
Tallyho, Lemoos,
Ik zou me er vooraf niet teveel zorgen over maken. Die sierraden of erfstukken van je ouders moeten in eerste instantie vooral eerlijk verdeeld worden onder de directe erfgenamen, jullie als kinderen dus, en daarna beslissen jullie er verder zelf over. Het moet daarbij niet uitmaken wie zoons, dochters of geen kinderen heeft.Oh, dat zal ook wel gebeuren. Anders helemaal lullig voor broertje, die zou dan helemaal niets krijgen aan sieraden ocharme . Ik heb zelf ooit een ring met bijpassende oorbellen als erfstuk gekregen van mijn oma toen zij zelf nog leefde (in het kader van: liever schenken met een warme hand dan een koude). Is mijn tante ook al 10 jaar boos over. Zelfs op haar eigen dochter is zij boos, mijn nicht, die ook een ring met bijpassende broche kreeg van oma omdat zij die als klein meisje al zo mooi vond. Wij hebben het gekregen als speciaal cadeautje voor het middelbare schooldiploma. Ik heb mij daar nooit bezwaard over gevoeld. Tante mag de spreekwoordelijke boom in wat mij betreft.
vrijdag 12 juni 2015 om 21:30
quote:Casalinga schreef op 12 juni 2015 @ 21:15:
[...]
Tja. Mijn dochter en ik hebben alle sieraden van de overleden eerste vrouw van mijn stiefvader. Er waren een paar leuke dingen bij en we dragen ze ook. Ze hadden zelf geen kinderen maar mijn stiefvader heeft wel twee broers, met vrouw en kinderen. Dus hij had het ook in zijn eigen familie kunnen weggeven. Dat wij die sieraden hebben gekregen vind ik eigenlijk gewoon heel bijzonder.En in jouw situatie kan ik mij dus wel goed voorstellen dat jouw stiefvader het aan jou en en jouw dochter heeft gelaten. Tegenstrijdig want dan is het niet de bloedband die bepaalt. Ik moet die toekomstige schoondochters maar eens leren kennen...............
[...]
Tja. Mijn dochter en ik hebben alle sieraden van de overleden eerste vrouw van mijn stiefvader. Er waren een paar leuke dingen bij en we dragen ze ook. Ze hadden zelf geen kinderen maar mijn stiefvader heeft wel twee broers, met vrouw en kinderen. Dus hij had het ook in zijn eigen familie kunnen weggeven. Dat wij die sieraden hebben gekregen vind ik eigenlijk gewoon heel bijzonder.En in jouw situatie kan ik mij dus wel goed voorstellen dat jouw stiefvader het aan jou en en jouw dochter heeft gelaten. Tegenstrijdig want dan is het niet de bloedband die bepaalt. Ik moet die toekomstige schoondochters maar eens leren kennen...............
"Het verschil tussen wachten en verwachten leerde je/ van een kat die twee keer van huis liep en maar één keer terugkwam"- Else Kemps