Kinderen
alle pijlers
Adoptie
zondag 21 december 2014 om 10:59
Hallo allemaal,
Ik heb een geadopteerde dochter. Ze is nu ruim zeven jaar. Ik heb de zorg over haar gekregen toen ze zeventien dagen oud was. Ik heb een hele sterke band met mijn dochter. De adoptie is altijd een open onderwerp geweest en dat is het nog steeds. Ik vaar mee in haar behoefte om er wel of niet over te praten. Ondanks dat ze nog maar zeven is, heeft ze bij tijden ook echt wel de behoefte om het er over te hebben. Dat vind ik erg mooi.
Nou vroeg ik me af of er binnen dit forum misschien meer mensen zijn met geadopteerde kinderen of misschien ben jezelf geadopteerd. Zelf heb ik er heel bewust voor gekozen om een kindje te adopteren. Lijkt me fijn om ervaringen van anderen te mogen lezen.
Ik heb een geadopteerde dochter. Ze is nu ruim zeven jaar. Ik heb de zorg over haar gekregen toen ze zeventien dagen oud was. Ik heb een hele sterke band met mijn dochter. De adoptie is altijd een open onderwerp geweest en dat is het nog steeds. Ik vaar mee in haar behoefte om er wel of niet over te praten. Ondanks dat ze nog maar zeven is, heeft ze bij tijden ook echt wel de behoefte om het er over te hebben. Dat vind ik erg mooi.
Nou vroeg ik me af of er binnen dit forum misschien meer mensen zijn met geadopteerde kinderen of misschien ben jezelf geadopteerd. Zelf heb ik er heel bewust voor gekozen om een kindje te adopteren. Lijkt me fijn om ervaringen van anderen te mogen lezen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 21 december 2014 om 11:18
Ik lees heel graag mee. Had graag kinderen willen adopteren. Maar omdat we in het buitenland wonen moeten we van 2 landen toestemming krijgen..... En dat duurt lang. Wel hebben we 2 pleegdochters, die 5 en 7 waren toen ze kwamen, en nu 19 en 17 zijn.....En die kinderen heb ik heel erg lief, net zo als mijn 3 eigen kinderen....
zondag 21 december 2014 om 11:38
zondag 21 december 2014 om 14:32
quote:-bluee- schreef op 21 december 2014 @ 13:09:
Ik heb zelf geen persoonlijke ervaringen met adoptie en ook niet in mijn omgeving.
Marielle75, hoelang ben jij met het hele adoptieproces bezig geweest? Zou je iets over dat proces willen vertellen?
Hoi bluee,
Wat zou je willen weten? Ben jezelf voornemens om te gaan adopteren? Er zijn namelijk vele wegen in adoptieland die bewandeld kunnen worden. Zelf heb ik er in het totaal vijf jaar over gedaan. Aangezien het voor mij een bewuste keuze was en ik wist dat het enige jaren zou duren, heb ik mij op mijn 28ste ingeschreven bij justitie. Het proces wat Nl verplicht stelt duurt ongeveer 3 jaar. Daarna is het sterk afhankelijk van welke weg er tot iemands persoonlijke omstandigheden 'vrij' is. Ieder land heeft namelijk zo zijn eigen regels. Het is dus niet zo dat je zomaar voor een land kunt kiezen. Zelf heb ik geadopteerd via de weg 'zelfdoeners in adoptie'. Nadat ik na 3 jaar officieel toestemming kreeg om te mogen adopteren, heeft het dus nog twee jaar geduurd voordat ik mocht afreizen naar het land van mijn dochtertje.
Wanneer je vragen hebt stel ze gerust.
Ik heb zelf geen persoonlijke ervaringen met adoptie en ook niet in mijn omgeving.
Marielle75, hoelang ben jij met het hele adoptieproces bezig geweest? Zou je iets over dat proces willen vertellen?
Hoi bluee,
Wat zou je willen weten? Ben jezelf voornemens om te gaan adopteren? Er zijn namelijk vele wegen in adoptieland die bewandeld kunnen worden. Zelf heb ik er in het totaal vijf jaar over gedaan. Aangezien het voor mij een bewuste keuze was en ik wist dat het enige jaren zou duren, heb ik mij op mijn 28ste ingeschreven bij justitie. Het proces wat Nl verplicht stelt duurt ongeveer 3 jaar. Daarna is het sterk afhankelijk van welke weg er tot iemands persoonlijke omstandigheden 'vrij' is. Ieder land heeft namelijk zo zijn eigen regels. Het is dus niet zo dat je zomaar voor een land kunt kiezen. Zelf heb ik geadopteerd via de weg 'zelfdoeners in adoptie'. Nadat ik na 3 jaar officieel toestemming kreeg om te mogen adopteren, heeft het dus nog twee jaar geduurd voordat ik mocht afreizen naar het land van mijn dochtertje.
Wanneer je vragen hebt stel ze gerust.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 21 december 2014 om 15:08
Ik lees mee
Man is geadopteerd door Nederlandse ouders vanuit Colombia. Drie jaar geleden heeft hij zijn biologische moeder mogen vinden en ontmoeten. Een zeer verdrietig verhaal van zijn moeders zijde. Heel ontroerend. Maar al met al is het fantastisch verlopen en hebben ze nog wekelijks contact via Skype.
Voorheen stond ik niet stil bij adoptie. Nu wel. Niet dat er iets in de planning staat, maar ik lees graag adoptieverhalen.
Mag ik vragen waar die bewuste keuze bij jou vandaan kwam Marielle?
Man is geadopteerd door Nederlandse ouders vanuit Colombia. Drie jaar geleden heeft hij zijn biologische moeder mogen vinden en ontmoeten. Een zeer verdrietig verhaal van zijn moeders zijde. Heel ontroerend. Maar al met al is het fantastisch verlopen en hebben ze nog wekelijks contact via Skype.
Voorheen stond ik niet stil bij adoptie. Nu wel. Niet dat er iets in de planning staat, maar ik lees graag adoptieverhalen.
Mag ik vragen waar die bewuste keuze bij jou vandaan kwam Marielle?
zondag 21 december 2014 om 15:46
Hier ook een meelezer. Ik heb twee volwassen geadopteerde kinderen, die allebei in de loop der jaren hun respectievelijke biologische familie hebben teruggevonden en allebei een hechte band met hun ouders, broers en zussen hebben opgebouwd. Ook wij gaan regelmatig naar hun geboorteland en ook wij voelen ons daar meer dan welkom.
zondag 21 december 2014 om 15:46
quote:diana_banana schreef op 21 december 2014 @ 15:08:
Ik lees mee
Mag ik vragen waar die bewuste keuze bij jou vandaan kwam Marielle?
Wat fijn voor je man dat hij nu contact heeft!
Tja hoe leg ik uit waarom het een bewuste keuze is geweest? Ik had ook voor een donor kunnen kiezen... maar dat heb ik niet gedaan, omdat ik geen anonieme donor wilde. Ik heb ooit met iemand gesproken die er voor open stond om donor te willen zijn, maar wat dan? Stel dat ik dat had gedaan en we hadden goede afspraken gemaakt, dan nog blijft hij ook een mens. Ik stelde mezelf de vraag hoe het voor een kind zou zijn wanneer ik moest gaan zeggen; "ik weet wie je verwekker is, maar hij wil verder niets je". Dat vond ik geen goed idee. Of "ik weet wie je verwekker is en wie weet wil hij wel contact".
Voelde niet goed. Ik wilde mijn kinderwens niet doorzetten puur en alleen omdat ik die wens had. Ik merkte dat ik stil stond bij hoe het voor het kind zou zijn.
Nou is adoptie natuurlijk ook niet zomaar wat! Maar het gevoel dat het om een kindje zou gaan die so wie so bij andere mensen zou gaan opgroeien gaf me een ander gevoel. Dan zou het kindje dus ook bij kunnen opgroeien.
Ik heb een open adoptie. Af en toe heb ik contact met de biologische moeder of wordt ik via een socialworker op de hoogte gehouden van haar (ingewikkelde) situatie. Ik hoop over een niet al te lange tijd geld te hebben zodat mijn dochter haar biologische moeder kan ontmoeten. Beide willen dit wel. Mijn dochter is nu nog wel een beetje jong, dus heb nog even de tijd om te sparen.
Ik lees mee
Mag ik vragen waar die bewuste keuze bij jou vandaan kwam Marielle?
Wat fijn voor je man dat hij nu contact heeft!
Tja hoe leg ik uit waarom het een bewuste keuze is geweest? Ik had ook voor een donor kunnen kiezen... maar dat heb ik niet gedaan, omdat ik geen anonieme donor wilde. Ik heb ooit met iemand gesproken die er voor open stond om donor te willen zijn, maar wat dan? Stel dat ik dat had gedaan en we hadden goede afspraken gemaakt, dan nog blijft hij ook een mens. Ik stelde mezelf de vraag hoe het voor een kind zou zijn wanneer ik moest gaan zeggen; "ik weet wie je verwekker is, maar hij wil verder niets je". Dat vond ik geen goed idee. Of "ik weet wie je verwekker is en wie weet wil hij wel contact".
Voelde niet goed. Ik wilde mijn kinderwens niet doorzetten puur en alleen omdat ik die wens had. Ik merkte dat ik stil stond bij hoe het voor het kind zou zijn.
Nou is adoptie natuurlijk ook niet zomaar wat! Maar het gevoel dat het om een kindje zou gaan die so wie so bij andere mensen zou gaan opgroeien gaf me een ander gevoel. Dan zou het kindje dus ook bij kunnen opgroeien.
Ik heb een open adoptie. Af en toe heb ik contact met de biologische moeder of wordt ik via een socialworker op de hoogte gehouden van haar (ingewikkelde) situatie. Ik hoop over een niet al te lange tijd geld te hebben zodat mijn dochter haar biologische moeder kan ontmoeten. Beide willen dit wel. Mijn dochter is nu nog wel een beetje jong, dus heb nog even de tijd om te sparen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 21 december 2014 om 16:31
quote:marielle75 schreef op 21 december 2014 @ 15:46:
[...]
Wat fijn voor je man dat hij nu contact heeft!
Tja hoe leg ik uit waarom het een bewuste keuze is geweest? Ik had ook voor een donor kunnen kiezen... maar dat heb ik niet gedaan, omdat ik geen anonieme donor wilde. Ik heb ooit met iemand gesproken die er voor open stond om donor te willen zijn, maar wat dan? Stel dat ik dat had gedaan en we hadden goede afspraken gemaakt, dan nog blijft hij ook een mens. Ik stelde mezelf de vraag hoe het voor een kind zou zijn wanneer ik moest gaan zeggen; "ik weet wie je verwekker is, maar hij wil verder niets je". Dat vond ik geen goed idee. Of "ik weet wie je verwekker is en wie weet wil hij wel contact".
Voelde niet goed. Ik wilde mijn kinderwens niet doorzetten puur en alleen omdat ik die wens had. Ik merkte dat ik stil stond bij hoe het voor het kind zou zijn.
Nou is adoptie natuurlijk ook niet zomaar wat! Maar het gevoel dat het om een kindje zou gaan die so wie so bij andere mensen zou gaan opgroeien gaf me een ander gevoel. Dan zou het kindje dus ook bij kunnen opgroeien.
Ik heb een open adoptie. Af en toe heb ik contact met de biologische moeder of wordt ik via een socialworker op de hoogte gehouden van haar (ingewikkelde) situatie. Ik hoop over een niet al te lange tijd geld te hebben zodat mijn dochter haar biologische moeder kan ontmoeten. Beide willen dit wel. Mijn dochter is nu nog wel een beetje jong, dus heb nog even de tijd om te sparen.
Mooie uitleg
Met name de bedachtzaamheid over het lot van het kind, naast jouw wens.
En wat fijn dat de biologische moeder nog wel in zicht is.
Het contact is nog wel een lastige kwestie soms. De biologische moeder van man is nog altijd beladen met een enorm schuldgevoel.
Daarbij is het in haar dorpje nu bekend geworden dat ze vroeger haar kindje heeft afgestaan. Absoluut uit den boze. Velen gunnen haar dan ook geen blik meer waardig.
Heel sneu. Gelukkig heeft ze wel steun en begrip van haar familie daar. En van hier, natuurlijk.
[...]
Wat fijn voor je man dat hij nu contact heeft!
Tja hoe leg ik uit waarom het een bewuste keuze is geweest? Ik had ook voor een donor kunnen kiezen... maar dat heb ik niet gedaan, omdat ik geen anonieme donor wilde. Ik heb ooit met iemand gesproken die er voor open stond om donor te willen zijn, maar wat dan? Stel dat ik dat had gedaan en we hadden goede afspraken gemaakt, dan nog blijft hij ook een mens. Ik stelde mezelf de vraag hoe het voor een kind zou zijn wanneer ik moest gaan zeggen; "ik weet wie je verwekker is, maar hij wil verder niets je". Dat vond ik geen goed idee. Of "ik weet wie je verwekker is en wie weet wil hij wel contact".
Voelde niet goed. Ik wilde mijn kinderwens niet doorzetten puur en alleen omdat ik die wens had. Ik merkte dat ik stil stond bij hoe het voor het kind zou zijn.
Nou is adoptie natuurlijk ook niet zomaar wat! Maar het gevoel dat het om een kindje zou gaan die so wie so bij andere mensen zou gaan opgroeien gaf me een ander gevoel. Dan zou het kindje dus ook bij kunnen opgroeien.
Ik heb een open adoptie. Af en toe heb ik contact met de biologische moeder of wordt ik via een socialworker op de hoogte gehouden van haar (ingewikkelde) situatie. Ik hoop over een niet al te lange tijd geld te hebben zodat mijn dochter haar biologische moeder kan ontmoeten. Beide willen dit wel. Mijn dochter is nu nog wel een beetje jong, dus heb nog even de tijd om te sparen.
Mooie uitleg
Met name de bedachtzaamheid over het lot van het kind, naast jouw wens.
En wat fijn dat de biologische moeder nog wel in zicht is.
Het contact is nog wel een lastige kwestie soms. De biologische moeder van man is nog altijd beladen met een enorm schuldgevoel.
Daarbij is het in haar dorpje nu bekend geworden dat ze vroeger haar kindje heeft afgestaan. Absoluut uit den boze. Velen gunnen haar dan ook geen blik meer waardig.
Heel sneu. Gelukkig heeft ze wel steun en begrip van haar familie daar. En van hier, natuurlijk.
zondag 21 december 2014 om 17:28
Wat een mooie uitleg Mariëlle. Heel mooi hoe jij er toe bent gekomen om een kindje te adopteren. Jij hebt echt vanuit het kind gedacht en niet vanuit jezelf.
Net zoals Dojobo, zelf al kinderen hebben en er dan toch voor kiezen om een kindje te adopteren of een pleegkind te nemen.
Heel veel respect voor jullie.
Net zoals Dojobo, zelf al kinderen hebben en er dan toch voor kiezen om een kindje te adopteren of een pleegkind te nemen.
Heel veel respect voor jullie.
zondag 21 december 2014 om 18:25
quote:janneke44 schreef op 21 december 2014 @ 17:32:
@ Diana, wordt de biologische moeder met de nek aan gekeken sinds jullie contact met haar hebben, of was dat voor die tijd ook al het geval.
Hoi Janneke,
sinds we contact met haar hebben is het adoptieverhaal in het dorpje aan het licht gekomen en kreeg ze de rug toegekeerd. Tijdens haar zwangerschap is ze (als 16-jarige) gevlucht en heeft ze op straat geleefd. Daarna heeft ze wijselijk haar mond gehouden.
@ Diana, wordt de biologische moeder met de nek aan gekeken sinds jullie contact met haar hebben, of was dat voor die tijd ook al het geval.
Hoi Janneke,
sinds we contact met haar hebben is het adoptieverhaal in het dorpje aan het licht gekomen en kreeg ze de rug toegekeerd. Tijdens haar zwangerschap is ze (als 16-jarige) gevlucht en heeft ze op straat geleefd. Daarna heeft ze wijselijk haar mond gehouden.
zondag 21 december 2014 om 18:55
zondag 21 december 2014 om 19:03
zondag 21 december 2014 om 19:23
Diana, wat dubbel zeg. Heeft ze eindelijk contact, wordt ze zo negatief behandeld door haar omgeving. Eerst probeerd ze haar zwangerschap te verbergen als 16 jarige en nu ze wel contact kan hebben mag ze er van haar omgeving niet van genieten. Lastig die cultuurverschillen dan he? Ondanks dit hoop ik dat het contact positief blijft.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
maandag 22 december 2014 om 10:13
Marielle, we wonen in Zwitserland, mijn man is zwitser, en onze kinderen ook. Met de moeder van onze pleegdochters hebben we 2 keer per jaar contact. De kinderen kunnen niet bij haar wonen omdat ze verslaafd is. Het contact tussen ons ouders en kinderen is net zo als met onze eigen kinderen. Ik vind sowieso dat dat Phase weisse is.... Er zijn momenten dat je gewoon beter met de een dan de ander kan opschieten....
Wij wilden heel graag adopteren, maar door onze eigen kinderen kom je in NL alleen voor specialers kinderen in aanmerking..... plus dat we bij 2 landen onze toestemming moesten vragen......En dat duurde gewoon te lang voor ons gevoel....Nu hebben we alle 5 tussen 11 en 19 jaar...
Wij wilden heel graag adopteren, maar door onze eigen kinderen kom je in NL alleen voor specialers kinderen in aanmerking..... plus dat we bij 2 landen onze toestemming moesten vragen......En dat duurde gewoon te lang voor ons gevoel....Nu hebben we alle 5 tussen 11 en 19 jaar...
maandag 22 december 2014 om 17:05
Ik ben een vrouw van 29 en geadopteerd uit Azië. Ook ik heb een goede band met mijn moeder. Zelf was ik 5 weken oud toen ik naar Nederland kwam.
Het enige wat ik moeilijk vind is dat ik niet op de mensen hier lijk. Ik heb een donkere huidskleur en ben klein van stuk. Daar heb ik nooit goed aan kunnen wennen. Ik zou liever gewoon onopvallend zijn. Maar ja, je kiest niet waar je geboren wordt. Ik ben nog nooit terug naar mijn geboorteland geweest. Mijn moeder wilde dat wel, maar ik zag er nogal wat haken en ogen aan. Omdat ik niks met dat land heb. Ik ben hier opgegroeid en heb hier familie, vrienden en kennissen. Daar is alles vreemd voor me en ik ken de taal daar niet. Bovendien is daar 4 uur tijdsverschil en daar zie ik tegenop. Dan is heel je ritme anders. Ik ben hier de eerste dagen van de overgang naar zomer- en wintertijd (en andersom) al een beetje ontregeld. En dat is nog maar 1 uur verschil. Ik denk dat ik 4 uur niet ga trekken.
Mijn ouders hebben ook heel bewust geadopteerd. Mijn moeder wist al op haar 16e dat ze wilde adopteren. Ik hoor vaak dat mensen dat doen als ze zelf geen kinderen kunnen krijgen. Maar voor mijn ouders maakte het niet uit dat het niet biologisch was.
Het enige wat ik moeilijk vind is dat ik niet op de mensen hier lijk. Ik heb een donkere huidskleur en ben klein van stuk. Daar heb ik nooit goed aan kunnen wennen. Ik zou liever gewoon onopvallend zijn. Maar ja, je kiest niet waar je geboren wordt. Ik ben nog nooit terug naar mijn geboorteland geweest. Mijn moeder wilde dat wel, maar ik zag er nogal wat haken en ogen aan. Omdat ik niks met dat land heb. Ik ben hier opgegroeid en heb hier familie, vrienden en kennissen. Daar is alles vreemd voor me en ik ken de taal daar niet. Bovendien is daar 4 uur tijdsverschil en daar zie ik tegenop. Dan is heel je ritme anders. Ik ben hier de eerste dagen van de overgang naar zomer- en wintertijd (en andersom) al een beetje ontregeld. En dat is nog maar 1 uur verschil. Ik denk dat ik 4 uur niet ga trekken.
Mijn ouders hebben ook heel bewust geadopteerd. Mijn moeder wist al op haar 16e dat ze wilde adopteren. Ik hoor vaak dat mensen dat doen als ze zelf geen kinderen kunnen krijgen. Maar voor mijn ouders maakte het niet uit dat het niet biologisch was.
maandag 22 december 2014 om 17:46
Mijn dochtertje heeft kroeshaar. Wanneer ze een ander kindje ziet met kroeshaar is ze direct heel geïnteresseerd. Ze denkt dan direct dat het kindje ook uit haar land komt:)
We wonen in een dorp waar best veel geadopteerde kinderen zijn uit China. Ook wonen er wel een aantal mensen met kroeshaar of met zo'n mooi kleurtje als mijn dochter.
We wonen in een dorp waar best veel geadopteerde kinderen zijn uit China. Ook wonen er wel een aantal mensen met kroeshaar of met zo'n mooi kleurtje als mijn dochter.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 8 maart 2015 om 09:20
Ik ben zelf ook geadopteerd toen ik zes maanden was uit India.
Ben nu 29 en ben 3x teruggereisd naar India en waarvan 1x mijn biologische moeder ontmoet.
Zelf heb ik altijd de wens gehad om mijn biologische moeder te zoeken, maar mijn ouders hier stonden daar niet bepaald achter.
Verder heb ik me altijd 2e keus gevoeld, omdat ze altijd riepen dat ze geen kinderen konden krijgen en daarom maar gingen adopteren.
Dus als zij wel kinderen hadden kunnen krijgen, was ik hier nu niet geweest.
Ik heb een niet al te beste band met mijn moeder hierzo en ik voelde me altijd alleen, puur omdat ze ook niks van India wilden weten, althans mijn moeder niet. Zodra ik als puber begon over India en waar ik vandaan kwam, kwam er al weer een zucht( zo van , gaan we weer) .
Ik ben er nog altijd op tegen dat mensen die kinderen willen adopteren, als laatste keus, zo van 'wij kunnen geen kinderen krijgen, we hebben al ziekenhuis in en uit gelopen, wat moeten we nu doen? oh ja we kunnen wel adopteren'. Als ze wel kinderen hadden kunnen krijgen , zouden ze het nooit in hun hoofd halen om te gaan adopteren.
Mijn oom en tante konden wel gewoon kinderen krijgen maar hebben bewust voor adoptie gekozen, 3 kinderen geadopteerd en nog 1 kind van hun zelf. Verder zijn ze de kinderen zelf gaan ophalen uit die landen. Wat mijn ouders niet hebben gedaan, ze hebben gewoon mij van Schiphol gehaald.
En ze zijn al een aantal keren terug geweest, zowel met hun kinderen als zonder. Mijn ouders moesten er niet aan denken om naar India te gaan. Maar dan mij wel beloven toen ik jong was en ik vroeg het hun, zeiden ze standaard, als je 18 bent gaan we naar India.. toen ik eenmaal 18 was, gingen ze niet want zogenaamd geen geld.. bullshit was het, want ze konden wel hele huis andere inrichting geven, dure vakantie ergens anders heen boeken, nieuwe auto kopen.. dus ze wilden gewoon niet!
Heb ik heel lang van gebaald.
Nu inmiddels jaren later samen met mijn partner een aantal keren naar India geweest. Heel blij om uiteraard, maar had wel wat meer van mijn ouders verwacht. Zij wilden kinderen hoe dan ook, dus adoptie laatste keus maar dan niks te maken verder met de achtergrond of het land waar ik vandaan kom.
Ben nu 29 en ben 3x teruggereisd naar India en waarvan 1x mijn biologische moeder ontmoet.
Zelf heb ik altijd de wens gehad om mijn biologische moeder te zoeken, maar mijn ouders hier stonden daar niet bepaald achter.
Verder heb ik me altijd 2e keus gevoeld, omdat ze altijd riepen dat ze geen kinderen konden krijgen en daarom maar gingen adopteren.
Dus als zij wel kinderen hadden kunnen krijgen, was ik hier nu niet geweest.
Ik heb een niet al te beste band met mijn moeder hierzo en ik voelde me altijd alleen, puur omdat ze ook niks van India wilden weten, althans mijn moeder niet. Zodra ik als puber begon over India en waar ik vandaan kwam, kwam er al weer een zucht( zo van , gaan we weer) .
Ik ben er nog altijd op tegen dat mensen die kinderen willen adopteren, als laatste keus, zo van 'wij kunnen geen kinderen krijgen, we hebben al ziekenhuis in en uit gelopen, wat moeten we nu doen? oh ja we kunnen wel adopteren'. Als ze wel kinderen hadden kunnen krijgen , zouden ze het nooit in hun hoofd halen om te gaan adopteren.
Mijn oom en tante konden wel gewoon kinderen krijgen maar hebben bewust voor adoptie gekozen, 3 kinderen geadopteerd en nog 1 kind van hun zelf. Verder zijn ze de kinderen zelf gaan ophalen uit die landen. Wat mijn ouders niet hebben gedaan, ze hebben gewoon mij van Schiphol gehaald.
En ze zijn al een aantal keren terug geweest, zowel met hun kinderen als zonder. Mijn ouders moesten er niet aan denken om naar India te gaan. Maar dan mij wel beloven toen ik jong was en ik vroeg het hun, zeiden ze standaard, als je 18 bent gaan we naar India.. toen ik eenmaal 18 was, gingen ze niet want zogenaamd geen geld.. bullshit was het, want ze konden wel hele huis andere inrichting geven, dure vakantie ergens anders heen boeken, nieuwe auto kopen.. dus ze wilden gewoon niet!
Heb ik heel lang van gebaald.
Nu inmiddels jaren later samen met mijn partner een aantal keren naar India geweest. Heel blij om uiteraard, maar had wel wat meer van mijn ouders verwacht. Zij wilden kinderen hoe dan ook, dus adoptie laatste keus maar dan niks te maken verder met de achtergrond of het land waar ik vandaan kom.
Je verspilt pas tijd als je er van vergeet te genieten
zondag 8 maart 2015 om 10:11
kausalaya76. bedankt voor het schrijven van je verhaal. Het maakt zelfs mij verdrietig te lezen hoe je adoptie ouders zijn omgegaan met jou, je achtergrond, je land van herkomst en jouw wensen daarin. Dus wanneer ik me probeer te verplaatsen in jou, moet ik eerlijk bekennen dat ik daar emotioneel van word. Ik vind het super stoer dat je zelf hebt doorgezet en wel bent teruggereisd en je biologische moeder hebt ontmoet.
Zelf heb ik heel bewust gekozen om een kindje te adopteren. Ik heb nooit geprobeerd of ik zwanger zou kunnen worden. Mijn dochter was 17 dagen toen ik haar voor het eerst zag, op 13 juli 2007. Dat moment vergeet ik nooit meer. Ik was bij haar in het ziekenhuis in haar land van herkomst. Wat ik toen voelde is onbeschrijfelijk. Het was een soort oer gevoel, iets van "dit is mijn meisje" waar ik heel goed voor wil zijn. Haar adoptie is altijd een open en bespreekbaar onderwerp geweest. Dat ik haar mag opvoeden betekent voor mij niet dat haar andere deel, het geadopteerd zijn, niet bestaat. In tegendeel. Er is sprake van een open adoptie en daar waar mogelijk is er af en toe contact met haar biologische moeder. In de drie weken dat ik in haar geboorteland was, heb ik haar biologische moeder twee keer mogen ontmoeten. Dat was heel emotioneel, maar ook zeer waardevol.
Mijn dochter is nu bijna 8 jaar. Doordat haar adoptie een open onderwerp is, vroeg zij ook al als klein meisje naar haar biologische moeder. Ze heeft foto's van haar, ze kent haar naam, ze heeft een brief van haar (die kan ze nu nog niet begrijpen, maar de brief is er wel) en we praten over haar. Soms wordt mijn dochter verdrietig. Zo waren we laatst pannenkoeken aan het eten en begon ze, in mijn beleving, opeens te huilen. Ik dacht; wat heb ik even gemist? Ze wilde alleen maar dicht tegen me aan kruipen en vertelde dat ze verdrietig was, omdat haar biologische moeder niet mee kon eten met de pannenkoeken! Voor haar een serieus verdriet, wat in mijn beleving heel serieuze aandacht verdient.
Ik hoop dat ik haar goed kan begeleiden in het geadopteerd zijn. Ze mag er in ieder geval altijd over praten en ik leg met alle liefde van de wereld iedere keer hetzelfde uit; namelijk wat maakt dat haar biologische moeder haar niet kan opvoeden (is ernstig ziek helaas). We kijken samen naar foto's en filmpjes van haar land van herkomst en ik hoop dat ik er over twee jaar met haar daar naar toe kan gaan. Wil namelijk niet te lang wachten, omdat ik het haar en haar biologische moeder zo zou gunnen om elkaar te zien. Op dit moment gaat het vrij goed met haar biologische moeder, maar het blijft onstabiel.
Wat ik vaak tegen mijn dochter zeg; 'toen ik jou op ging halen, wist ik dat ik ook jouw verhaal zou meenemen. Daar hoort alles bij wat jij belangrijk vindt m.b.t. waar je vandaan komt.
Zelf denk ik dat ik als adoptie ouder een bepaalt stukje in het leven van mijn dochter nooit kan en mag willen vervangen. Haar band met haar achtergrond en haar gevoel met betrekking tot haar biologische moeder. Ik vind dat ik daar het recht niet toe heb.
Mijn dochter was so wie so bij adoptie ouders terecht gekomen en voel me vereerd dat haar biologische moeder mij heeft uitgekozen om haar dochter op te voeden en te mogen begeleiden naar de volwassenheid. Ik kan niet meer doen dan mijn uiterste best. Dat heb ik haar beloofd en daar zal ik me voor honderd procent voor inzetten.
Ik begrijp serieus niet hoe het kan dat adoptie ouders net kunnen doen alsof het land van herkomst, alle emoties, vragen en behoefte aan erkenning hierin niet bestaan.
Zelf heb ik heel bewust gekozen om een kindje te adopteren. Ik heb nooit geprobeerd of ik zwanger zou kunnen worden. Mijn dochter was 17 dagen toen ik haar voor het eerst zag, op 13 juli 2007. Dat moment vergeet ik nooit meer. Ik was bij haar in het ziekenhuis in haar land van herkomst. Wat ik toen voelde is onbeschrijfelijk. Het was een soort oer gevoel, iets van "dit is mijn meisje" waar ik heel goed voor wil zijn. Haar adoptie is altijd een open en bespreekbaar onderwerp geweest. Dat ik haar mag opvoeden betekent voor mij niet dat haar andere deel, het geadopteerd zijn, niet bestaat. In tegendeel. Er is sprake van een open adoptie en daar waar mogelijk is er af en toe contact met haar biologische moeder. In de drie weken dat ik in haar geboorteland was, heb ik haar biologische moeder twee keer mogen ontmoeten. Dat was heel emotioneel, maar ook zeer waardevol.
Mijn dochter is nu bijna 8 jaar. Doordat haar adoptie een open onderwerp is, vroeg zij ook al als klein meisje naar haar biologische moeder. Ze heeft foto's van haar, ze kent haar naam, ze heeft een brief van haar (die kan ze nu nog niet begrijpen, maar de brief is er wel) en we praten over haar. Soms wordt mijn dochter verdrietig. Zo waren we laatst pannenkoeken aan het eten en begon ze, in mijn beleving, opeens te huilen. Ik dacht; wat heb ik even gemist? Ze wilde alleen maar dicht tegen me aan kruipen en vertelde dat ze verdrietig was, omdat haar biologische moeder niet mee kon eten met de pannenkoeken! Voor haar een serieus verdriet, wat in mijn beleving heel serieuze aandacht verdient.
Ik hoop dat ik haar goed kan begeleiden in het geadopteerd zijn. Ze mag er in ieder geval altijd over praten en ik leg met alle liefde van de wereld iedere keer hetzelfde uit; namelijk wat maakt dat haar biologische moeder haar niet kan opvoeden (is ernstig ziek helaas). We kijken samen naar foto's en filmpjes van haar land van herkomst en ik hoop dat ik er over twee jaar met haar daar naar toe kan gaan. Wil namelijk niet te lang wachten, omdat ik het haar en haar biologische moeder zo zou gunnen om elkaar te zien. Op dit moment gaat het vrij goed met haar biologische moeder, maar het blijft onstabiel.
Wat ik vaak tegen mijn dochter zeg; 'toen ik jou op ging halen, wist ik dat ik ook jouw verhaal zou meenemen. Daar hoort alles bij wat jij belangrijk vindt m.b.t. waar je vandaan komt.
Zelf denk ik dat ik als adoptie ouder een bepaalt stukje in het leven van mijn dochter nooit kan en mag willen vervangen. Haar band met haar achtergrond en haar gevoel met betrekking tot haar biologische moeder. Ik vind dat ik daar het recht niet toe heb.
Mijn dochter was so wie so bij adoptie ouders terecht gekomen en voel me vereerd dat haar biologische moeder mij heeft uitgekozen om haar dochter op te voeden en te mogen begeleiden naar de volwassenheid. Ik kan niet meer doen dan mijn uiterste best. Dat heb ik haar beloofd en daar zal ik me voor honderd procent voor inzetten.
Ik begrijp serieus niet hoe het kan dat adoptie ouders net kunnen doen alsof het land van herkomst, alle emoties, vragen en behoefte aan erkenning hierin niet bestaan.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..