Kinderen
alle pijlers
Adoptie
zondag 21 december 2014 om 10:59
Hallo allemaal,
Ik heb een geadopteerde dochter. Ze is nu ruim zeven jaar. Ik heb de zorg over haar gekregen toen ze zeventien dagen oud was. Ik heb een hele sterke band met mijn dochter. De adoptie is altijd een open onderwerp geweest en dat is het nog steeds. Ik vaar mee in haar behoefte om er wel of niet over te praten. Ondanks dat ze nog maar zeven is, heeft ze bij tijden ook echt wel de behoefte om het er over te hebben. Dat vind ik erg mooi.
Nou vroeg ik me af of er binnen dit forum misschien meer mensen zijn met geadopteerde kinderen of misschien ben jezelf geadopteerd. Zelf heb ik er heel bewust voor gekozen om een kindje te adopteren. Lijkt me fijn om ervaringen van anderen te mogen lezen.
Ik heb een geadopteerde dochter. Ze is nu ruim zeven jaar. Ik heb de zorg over haar gekregen toen ze zeventien dagen oud was. Ik heb een hele sterke band met mijn dochter. De adoptie is altijd een open onderwerp geweest en dat is het nog steeds. Ik vaar mee in haar behoefte om er wel of niet over te praten. Ondanks dat ze nog maar zeven is, heeft ze bij tijden ook echt wel de behoefte om het er over te hebben. Dat vind ik erg mooi.
Nou vroeg ik me af of er binnen dit forum misschien meer mensen zijn met geadopteerde kinderen of misschien ben jezelf geadopteerd. Zelf heb ik er heel bewust voor gekozen om een kindje te adopteren. Lijkt me fijn om ervaringen van anderen te mogen lezen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 8 maart 2015 om 11:22
Persoonlijk vind ik, als adoptie moeder, dat mensen zich zouden moeten realiseren dat het opvoeden van een adoptie kind ook betekent dat je er voor kiest om een kind met een verhaal op te nemen in je leven. Persoonlijk vind ik het niet eerlijk en zelfs egoïstisch om dat cruciale stuk uit hun te negeren. Het is niet meer dan logisch en heel gezond dat geadopteerde kinderen nieuwsgierig zijn naar hun afkomst. Als adoptie ouder zou je hier van te voren over na moeten denken. Vroeg of laat gaan geadopteerde kinderen hier vragen over stellen. Wil je dat niet, vind ik dat je niet aan adoptie moet beginnen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 8 maart 2015 om 14:37
zondag 8 maart 2015 om 14:38
Ik heb zelf in de jeugdhulpverlening gewerkt en vaak geadopteerde jongeren behandeld met zware hechtingsproblematiek. Dat is echt hel, zowel voor het hele gezin als de jongere zelf.
Tegenwoordig zijn de meeste kinderen die je mag adopteren ouder dan 1 jaar, soms zelfs tot 6 jaar oud. Als ze zich niet hebben kunnen hechten, en dat komt veelvuldig voor, dan kun je nog de beste ouder op aarde willen zijn, daar valt niet tegenop te opvoeden.
Ik zou dus zelf nooit willen adopteren. Daarbij vind ik het tegennatuurlijk om iemand uit haar cultuur te halen. Je kan wel denken, als ik het niet doe, doet iemand anders het wel, maar zo werkt het natuurlijk niet.
Er zijn ook steeds meer landen die hun grenzen gesloten houden en alleen adopties in eigen land toestaan.
Tegenwoordig zijn de meeste kinderen die je mag adopteren ouder dan 1 jaar, soms zelfs tot 6 jaar oud. Als ze zich niet hebben kunnen hechten, en dat komt veelvuldig voor, dan kun je nog de beste ouder op aarde willen zijn, daar valt niet tegenop te opvoeden.
Ik zou dus zelf nooit willen adopteren. Daarbij vind ik het tegennatuurlijk om iemand uit haar cultuur te halen. Je kan wel denken, als ik het niet doe, doet iemand anders het wel, maar zo werkt het natuurlijk niet.
Er zijn ook steeds meer landen die hun grenzen gesloten houden en alleen adopties in eigen land toestaan.
zondag 8 maart 2015 om 14:44
Dan is misschien beter om deze mening te delen op een topic die zich richt op voor- en tegenstanders betreffende adoptie.
Je zal het hopelijk niet zo bedoelt hebben maar jij kan niet voelen wat ik voor mijn kind voel. Daarom komt je opmerking bij mij hard en kwetsen over. Mijn ervaring is namelijk dat andere mensen meer om je kunnen geven dan de de mensen die je op de wereld hebben gezet.
Je zal het hopelijk niet zo bedoelt hebben maar jij kan niet voelen wat ik voor mijn kind voel. Daarom komt je opmerking bij mij hard en kwetsen over. Mijn ervaring is namelijk dat andere mensen meer om je kunnen geven dan de de mensen die je op de wereld hebben gezet.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 8 maart 2015 om 14:48
zondag 8 maart 2015 om 14:53
quote:marielle75 schreef op 08 maart 2015 @ 14:48:
Ik heb zelf ruim tien jaar in de kinder- en jeugdpsychiatrie gewerkt. Dus ook veel ervaring met geadopteerde waar het minder goed mee is gegaan. Mijn dochter was 17 dagen toen ik voor haar ging zorgen.
Ja ik lees hier gelukkig ook positieve verhalen.
Maar jij en TO hebben wel mazzel gehad door zo'n jonge baby te mogen ontvangen.
Ik heb zelf ruim tien jaar in de kinder- en jeugdpsychiatrie gewerkt. Dus ook veel ervaring met geadopteerde waar het minder goed mee is gegaan. Mijn dochter was 17 dagen toen ik voor haar ging zorgen.
Ja ik lees hier gelukkig ook positieve verhalen.
Maar jij en TO hebben wel mazzel gehad door zo'n jonge baby te mogen ontvangen.
zondag 8 maart 2015 om 14:54
Haha grappig. Mijn dochter en ik lijken uiterlijk heel veel op elkaar. Er is nog nooit iemand geweest die vroeg "waar komt ze vandaan" Daarbij lijkt ze ook op mij in wat ze doet en hoe ze dingen doet. Ze weet niet beter. Ze was 17 dagen oud.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 8 maart 2015 om 14:55
zondag 8 maart 2015 om 15:04
Ik vind internationale adoptie een moeilijke kwestie.
Voor mezelf vind ik het geen optie, mijn eigen zoon is half-marokkaans en dat vind ik voor hem al lastig genoeg, ook al is dat voor hem helemaal duidelijk en is iedereen daar altijd open over geweest tegen hem, vader is uit beeld en speelt nu geen rol.
Hoe dan ook, ik ben niet onbekend met de Marokkaanse cultuur, was 10 jaar samen met zijn vader en hij kent andere Marokkanen, waardoor hij veel van die cultuur meekrijgt.
Als 2 Nederlandse ouders een kind uit China adopteren kunnen ze dat kind niets van China meegeven, tenzij ze zich daar enorm in gaan verdiepen en dat kind mist dan een deel van wie hij of zij is, ook al is het als baby al geadopteerd.
Ik zou dat zelf heel lastig vinden.
( Ik weet dat je een Chinees adoptiekind ook helpt door het hier te laten opgroeien. )
Voor mezelf vind ik het geen optie, mijn eigen zoon is half-marokkaans en dat vind ik voor hem al lastig genoeg, ook al is dat voor hem helemaal duidelijk en is iedereen daar altijd open over geweest tegen hem, vader is uit beeld en speelt nu geen rol.
Hoe dan ook, ik ben niet onbekend met de Marokkaanse cultuur, was 10 jaar samen met zijn vader en hij kent andere Marokkanen, waardoor hij veel van die cultuur meekrijgt.
Als 2 Nederlandse ouders een kind uit China adopteren kunnen ze dat kind niets van China meegeven, tenzij ze zich daar enorm in gaan verdiepen en dat kind mist dan een deel van wie hij of zij is, ook al is het als baby al geadopteerd.
Ik zou dat zelf heel lastig vinden.
( Ik weet dat je een Chinees adoptiekind ook helpt door het hier te laten opgroeien. )
zondag 8 maart 2015 om 15:19
quote:calvijn1 schreef op 08 maart 2015 @ 14:50:
Ik zeg toch niet dat je niet van je dochter houdt?
Ik ben van mening dat het gewoon nooit echt als eigen kan voelen.
Een stuk herkenning in uiterlijk en karakter ontbreekt
Ik vind dit z'n gelul!
Ik ben zelf geadopteerd, en mijn adoptie moeder is mijn moeder...
Mijn biologische moeder, is de vrouw waar ik 9 maanden in de buik heb gezeten maar ik heb met haar 0,0 band! Als ik haar zie, zie ik een vrouw die op mij lijkt, maar ik voel geen liefde, warmte, bescherming of sympathie voor haar!
Je bouwt een band op met de mensen met wie je op groeit! Nu ik mijn eerste kind verwacht is het mijn adoptief moeder die ik meeneem naar de echo's en die straks de oma rol gaat vervullen.
Mijn bio moeder ken ik toevallig ook, en zij wilt heel graag die moeder dochter band met mij maar die is er gewoon niet omdat ik niks, maar ook niks met haar gemeen heb! Een beetje DNA... Als ik naar Naomi Cambell kijk lijk ik ook een beetje op haar omdat we van het zelfde ras zijn dus dezelfde uiterlijke kenmerken hebben.
Het gaat om de emotionele band die heb en samen opbouwt... En dat je altijd op die persoon terug kan vallen. Ik haat die uitdrukking ''echte'' ouders... Nee, het zijn biologische ouders! Echte ouders, zijn de ouders die je opvoeden en die er altijd voor je zijn... Want een kind maken kunnen heel veel mensen, een kind goed opvoeden kunnen helaas maar een enkel!
Ik zeg toch niet dat je niet van je dochter houdt?
Ik ben van mening dat het gewoon nooit echt als eigen kan voelen.
Een stuk herkenning in uiterlijk en karakter ontbreekt
Ik vind dit z'n gelul!
Ik ben zelf geadopteerd, en mijn adoptie moeder is mijn moeder...
Mijn biologische moeder, is de vrouw waar ik 9 maanden in de buik heb gezeten maar ik heb met haar 0,0 band! Als ik haar zie, zie ik een vrouw die op mij lijkt, maar ik voel geen liefde, warmte, bescherming of sympathie voor haar!
Je bouwt een band op met de mensen met wie je op groeit! Nu ik mijn eerste kind verwacht is het mijn adoptief moeder die ik meeneem naar de echo's en die straks de oma rol gaat vervullen.
Mijn bio moeder ken ik toevallig ook, en zij wilt heel graag die moeder dochter band met mij maar die is er gewoon niet omdat ik niks, maar ook niks met haar gemeen heb! Een beetje DNA... Als ik naar Naomi Cambell kijk lijk ik ook een beetje op haar omdat we van het zelfde ras zijn dus dezelfde uiterlijke kenmerken hebben.
Het gaat om de emotionele band die heb en samen opbouwt... En dat je altijd op die persoon terug kan vallen. Ik haat die uitdrukking ''echte'' ouders... Nee, het zijn biologische ouders! Echte ouders, zijn de ouders die je opvoeden en die er altijd voor je zijn... Want een kind maken kunnen heel veel mensen, een kind goed opvoeden kunnen helaas maar een enkel!
life is to celebrate
zondag 8 maart 2015 om 15:21
Elke situatie is anders en van elk standpunt, voor of tegen, valt wat te zeggen. Ik denk, puur vermoeden, dat ouders die willen adopteren tegen een stootje moeten kunnen, over onvoorwaardelijke liefde beschikken, een ton begrip en de achtergrond van een kind niet willen achterhouden. Hoe meer openheid hoe beter en vooral hoe meer vrede de ouder/verzorger zelf heeft met het feit dat een kind al een moeder voor haar/hem had, hoe beter. Zelf voel ik wel iets voor adoptie. ik kan prima zelf kinderen krijgen, maar er bestaat ook liefde voor mensen waarmee je niet bloed verbonden bent. Ik weet niet of ik een moeder zou willen zijn, ik zou die plaats niet willen innemen, als het kind mij zou willen noemen uit eigenkeuze zou ik daar geen probleem mee hebben. Ik zou mezelf zien als een tweede moeder of iemand net zo van een niet biologisch kind kan houden als een moeder die met haar kind verbonden is middels de bloedlijn. Aan de andere kant 'moeten' adoptie ouders de kracht van de bloedlijn niet onderschatten. Daarmee bedoel ik dat je als ouder het ouderschap via de bloedlijn overgedragen krijgt, dat komt natuurlijk. Bij adoptie onderbreekt de bloedlijn. Bij mij komt de vraag op of adoptie ouders ook de mogelijkheid hebben om kennis te maken met kinderen om te zien of zij die klik met een kind of het kind kunnen voelen/zien?
zondag 8 maart 2015 om 15:23
@ Leola_Marie:
Ik twijfel niet aan de band die kan ontstaan tussen adoptieouders en adoptiekind, zeker niet.
Ik vind het alleen lastig te beslissen of het beter is een kind buiten de omgeving om waar het geboren is te laten wonen bij mensen die graag een kind willen adopteren of het kind in de eigen regio op een goede manier op te vangen, ik ben geneigd te denken dat de tweede optie beter is, zoals SOS Kinderdorpen.
Ik twijfel niet aan de band die kan ontstaan tussen adoptieouders en adoptiekind, zeker niet.
Ik vind het alleen lastig te beslissen of het beter is een kind buiten de omgeving om waar het geboren is te laten wonen bij mensen die graag een kind willen adopteren of het kind in de eigen regio op een goede manier op te vangen, ik ben geneigd te denken dat de tweede optie beter is, zoals SOS Kinderdorpen.
zondag 8 maart 2015 om 15:28
quote:LeolaMarie schreef op 08 maart 2015 @ 15:19:
[...]
Ik vind dit z'n gelul!
Ik ben zelf geadopteerd, en mijn adoptie moeder is mijn moeder...
Mijn biologische moeder, is de vrouw waar ik 9 maanden in de buik heb gezeten maar ik heb met haar 0,0 band! Als ik haar zie, zie ik een vrouw die op mij lijkt, maar ik voel geen liefde, warmte, bescherming of sympathie voor haar!
Je bouwt een band op met de mensen met wie je op groeit! Nu ik mijn eerste kind verwacht is het mijn adoptief moeder die ik meeneem naar de echo's en die straks de oma rol gaat vervullen.
Mijn bio moeder ken ik toevallig ook, en zij wilt heel graag die moeder dochter band met mij maar die is er gewoon niet omdat ik niks, maar ook niks met haar gemeen heb! Een beetje DNA... Als ik naar Naomi Cambell kijk lijk ik ook een beetje op haar omdat we van het zelfde ras zijn dus dezelfde uiterlijke kenmerken hebben.
Het gaat om de emotionele band die heb en samen opbouwt... En dat je altijd op die persoon terug kan vallen. Ik haat die uitdrukking ''echte'' ouders... Nee, het zijn biologische ouders! Echte ouders, zijn de ouders die je opvoeden en die er altijd voor je zijn... Want een kind maken kunnen heel veel mensen, een kind goed opvoeden kunnen helaas maar een enkel!
[...]
Ik vind dit z'n gelul!
Ik ben zelf geadopteerd, en mijn adoptie moeder is mijn moeder...
Mijn biologische moeder, is de vrouw waar ik 9 maanden in de buik heb gezeten maar ik heb met haar 0,0 band! Als ik haar zie, zie ik een vrouw die op mij lijkt, maar ik voel geen liefde, warmte, bescherming of sympathie voor haar!
Je bouwt een band op met de mensen met wie je op groeit! Nu ik mijn eerste kind verwacht is het mijn adoptief moeder die ik meeneem naar de echo's en die straks de oma rol gaat vervullen.
Mijn bio moeder ken ik toevallig ook, en zij wilt heel graag die moeder dochter band met mij maar die is er gewoon niet omdat ik niks, maar ook niks met haar gemeen heb! Een beetje DNA... Als ik naar Naomi Cambell kijk lijk ik ook een beetje op haar omdat we van het zelfde ras zijn dus dezelfde uiterlijke kenmerken hebben.
Het gaat om de emotionele band die heb en samen opbouwt... En dat je altijd op die persoon terug kan vallen. Ik haat die uitdrukking ''echte'' ouders... Nee, het zijn biologische ouders! Echte ouders, zijn de ouders die je opvoeden en die er altijd voor je zijn... Want een kind maken kunnen heel veel mensen, een kind goed opvoeden kunnen helaas maar een enkel!
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 8 maart 2015 om 15:29
Katha,
Je kan geen kinderen kopen, je krijg ze toegewezen.
Een pleegkind kan je wel weer adopteren met een kleine omweg door de voogdij toegewezen te krijgen en een naamswijziging.
Maar hier gaat het om een adoptie, en volgens mij als je een lief klein hulpeloos wezentje in je armen krijgt die een thuis nodig heeft groeit de liefde vanzelf voor het kind. Voor een adoptief kind maakt het DNA verband niks uit... Hoeveel kinderen zeggen wel niet tegen de verkeerde man pappa en pappa komt pas tijdens het scheidings proces wanneer men gaat strijden om de voogdij er achter dat mamma een aantal jaren geleden een slippertje heeft gemaakt?
Die verhalen hoor je ook regelmatig.
Je kan geen kinderen kopen, je krijg ze toegewezen.
Een pleegkind kan je wel weer adopteren met een kleine omweg door de voogdij toegewezen te krijgen en een naamswijziging.
Maar hier gaat het om een adoptie, en volgens mij als je een lief klein hulpeloos wezentje in je armen krijgt die een thuis nodig heeft groeit de liefde vanzelf voor het kind. Voor een adoptief kind maakt het DNA verband niks uit... Hoeveel kinderen zeggen wel niet tegen de verkeerde man pappa en pappa komt pas tijdens het scheidings proces wanneer men gaat strijden om de voogdij er achter dat mamma een aantal jaren geleden een slippertje heeft gemaakt?
Die verhalen hoor je ook regelmatig.
life is to celebrate
zondag 8 maart 2015 om 15:30
@ annavanandelle:
Als mijn 13jarige zoon dingen gaat doen die ik helemaal nooit zou doen, kickboxen bijvoorbeeld, heb ik daar toch soms ergens moeite mee, ik merk dat dingen die dichter bij mij liggen bij mijn in eerste instantie beter vallen.
Met de tijd draai ik toch wel bij overigens als hij ergens van geniet.
Als je een kind adopteert kan het afwijken van zowel de vader als de moeder, op veel vlakken, dat merk je iig niet aan een pasgeborene babytje, ik denk dat dat in het gezin later toch tot spanningen kan gaan leiden.
Als mijn 13jarige zoon dingen gaat doen die ik helemaal nooit zou doen, kickboxen bijvoorbeeld, heb ik daar toch soms ergens moeite mee, ik merk dat dingen die dichter bij mij liggen bij mijn in eerste instantie beter vallen.
Met de tijd draai ik toch wel bij overigens als hij ergens van geniet.
Als je een kind adopteert kan het afwijken van zowel de vader als de moeder, op veel vlakken, dat merk je iig niet aan een pasgeborene babytje, ik denk dat dat in het gezin later toch tot spanningen kan gaan leiden.