Kinderen
alle pijlers
Bewust 1 kind
donderdag 30 april 2015 om 20:15
Ik lees al jaren mee, maar voor dit topic toch een account gemaakt Wij hebben een zoontje van 4,5 en houden het ook bewust bij één kind. Niet omdat we perse geen tweede willen, maar ook om financiële redenen. Zo hebben we te maken met dubbele lasten en willen we ook graag sparen. Niet alleen voor ons zelf, maar ook voor onze zoon. Met een tweede zou dat veel lastiger gaan en we willen hem wel wat meegeven. Daarnaast maakt mijn man lange dagen en werk ik ook veel vanuit huis. Het gaat nu eigenlijk prima op deze manier en dat is ook wel geruststellend.
Toch krijg ik ook vaak de vraag wanneer er een tweede komt. Als ik dan uitleg waarom we dat niet doen krijg ik ook te horen dat het dan zielig zou zijn voor mijn zoon en wordt er gezegd dat we toch genoeg liefde te geven hebben. Dat blijft wel jammer.
Gelukkig is onze zoon een heel gelukkig mannetje en zei hij een tijdje terug nadat we van kraamvisite kwamen, dat hij echt geen broertje of zusje wilde
Toch krijg ik ook vaak de vraag wanneer er een tweede komt. Als ik dan uitleg waarom we dat niet doen krijg ik ook te horen dat het dan zielig zou zijn voor mijn zoon en wordt er gezegd dat we toch genoeg liefde te geven hebben. Dat blijft wel jammer.
Gelukkig is onze zoon een heel gelukkig mannetje en zei hij een tijdje terug nadat we van kraamvisite kwamen, dat hij echt geen broertje of zusje wilde
donderdag 30 april 2015 om 21:16
quote:Mamablogger schreef op 30 april 2015 @ 20:15:
Ik lees al jaren mee, maar voor dit topic toch een account gemaakt Wij hebben een zoontje van 4,5 en houden het ook bewust bij één kind. Niet omdat we perse geen tweede willen, maar ook om financiële redenen. Zo hebben we te maken met dubbele lasten en willen we ook graag sparen. Niet alleen voor ons zelf, maar ook voor onze zoon. Met een tweede zou dat veel lastiger gaan en we willen hem wel wat meegeven. Daarnaast maakt mijn man lange dagen en werk ik ook veel vanuit huis. Het gaat nu eigenlijk prima op deze manier en dat is ook wel geruststellend.
Toch krijg ik ook vaak de vraag wanneer er een tweede komt. Als ik dan uitleg waarom we dat niet doen krijg ik ook te horen dat het dan zielig zou zijn voor mijn zoon en wordt er gezegd dat we toch genoeg liefde te geven hebben. Dat blijft wel jammer.
Gelukkig is onze zoon een heel gelukkig mannetje en zei hij een tijdje terug nadat we van kraamvisite kwamen, dat hij echt geen broertje of zusje wilde
Kan me voorstellen dat dat meetelt in de overweging, het financiele gebied.
Is het vreemd nu je zoontje ook naar school gaat? of geniet je wel van de extra vrije tijd?
Bij mij is het zo dat we momenteel niet zo groot wonen.. Daar komt ooit wel verandering in, maar ik heb nu gewoon geen slaapkamer over.
Ik denk dat ik eerder het gevoel had gehad om voor een tweede te gaan, als er een kamer leeg stond, die ik kon inrichten als tweede kinderkamer
Dat is natuurlijk niet de enige reden, maar telt wel zwaar voor me mee.
Ook zie ik een beetje tegen een zwangerschap op..
Mijn zoontje is nu bijna drie en ik ben 32.
Het lijkt wel of ik nu een beetje het gevoel heb van nu of nooit meer een tweede. (dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn, maar zo voelt het), daarom denk ik er nu zoveel over na.
Ik denk er de laatste weken echt veeeeel over na...
Ik neigde eerst naar een nee, maar ik zou het toch voor mijn zoontje ook wel weer leuk vinden, ben een beetje veranderlijk in mijn gedachtes merk ik
Ik lees al jaren mee, maar voor dit topic toch een account gemaakt Wij hebben een zoontje van 4,5 en houden het ook bewust bij één kind. Niet omdat we perse geen tweede willen, maar ook om financiële redenen. Zo hebben we te maken met dubbele lasten en willen we ook graag sparen. Niet alleen voor ons zelf, maar ook voor onze zoon. Met een tweede zou dat veel lastiger gaan en we willen hem wel wat meegeven. Daarnaast maakt mijn man lange dagen en werk ik ook veel vanuit huis. Het gaat nu eigenlijk prima op deze manier en dat is ook wel geruststellend.
Toch krijg ik ook vaak de vraag wanneer er een tweede komt. Als ik dan uitleg waarom we dat niet doen krijg ik ook te horen dat het dan zielig zou zijn voor mijn zoon en wordt er gezegd dat we toch genoeg liefde te geven hebben. Dat blijft wel jammer.
Gelukkig is onze zoon een heel gelukkig mannetje en zei hij een tijdje terug nadat we van kraamvisite kwamen, dat hij echt geen broertje of zusje wilde
Kan me voorstellen dat dat meetelt in de overweging, het financiele gebied.
Is het vreemd nu je zoontje ook naar school gaat? of geniet je wel van de extra vrije tijd?
Bij mij is het zo dat we momenteel niet zo groot wonen.. Daar komt ooit wel verandering in, maar ik heb nu gewoon geen slaapkamer over.
Ik denk dat ik eerder het gevoel had gehad om voor een tweede te gaan, als er een kamer leeg stond, die ik kon inrichten als tweede kinderkamer
Dat is natuurlijk niet de enige reden, maar telt wel zwaar voor me mee.
Ook zie ik een beetje tegen een zwangerschap op..
Mijn zoontje is nu bijna drie en ik ben 32.
Het lijkt wel of ik nu een beetje het gevoel heb van nu of nooit meer een tweede. (dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn, maar zo voelt het), daarom denk ik er nu zoveel over na.
Ik denk er de laatste weken echt veeeeel over na...
Ik neigde eerst naar een nee, maar ik zou het toch voor mijn zoontje ook wel weer leuk vinden, ben een beetje veranderlijk in mijn gedachtes merk ik
donderdag 30 april 2015 om 22:17
quote:Jippertje schreef op 30 april 2015 @ 19:38:
Maar het pijnlijke punt is dat ik mijn omgeving toch altijd wel een neerbuigende toon of negatief oordeel voel/hoor van moeders (in dit geval) met meerdere kinderen. En dat raakt me onwillekeurig toch.
Ik heb het zelf (ook) dat negatieve opmerkingen gewoonlijk het ene oor in gaan en het andere weer uit, maar als het over m'n zoontje/mijn moederschap gaat trek ik het me echt aan. Zal misschien altijd wel een beetje zo blijven, denk ik, maar gelukkig weten we dat we het goed doen/hebben gedaan toch? *highfive*
Maar het pijnlijke punt is dat ik mijn omgeving toch altijd wel een neerbuigende toon of negatief oordeel voel/hoor van moeders (in dit geval) met meerdere kinderen. En dat raakt me onwillekeurig toch.
Ik heb het zelf (ook) dat negatieve opmerkingen gewoonlijk het ene oor in gaan en het andere weer uit, maar als het over m'n zoontje/mijn moederschap gaat trek ik het me echt aan. Zal misschien altijd wel een beetje zo blijven, denk ik, maar gelukkig weten we dat we het goed doen/hebben gedaan toch? *highfive*
donderdag 30 april 2015 om 22:36
quote:Liefzoontje83 schreef op 30 april 2015 @ 21:16:
[...]
Bij mij is het zo dat we momenteel niet zo groot wonen.. Daar komt ooit wel verandering in, maar ik heb nu gewoon geen slaapkamer over.
Ik denk dat ik eerder het gevoel had gehad om voor een tweede te gaan, als er een kamer leeg stond, die ik kon inrichten als tweede kinderkamer
Dat is natuurlijk niet de enige reden, maar telt wel zwaar voor me mee.
Kinderen worden niet slechter van het delen van een kamer hoor.
[...]
Bij mij is het zo dat we momenteel niet zo groot wonen.. Daar komt ooit wel verandering in, maar ik heb nu gewoon geen slaapkamer over.
Ik denk dat ik eerder het gevoel had gehad om voor een tweede te gaan, als er een kamer leeg stond, die ik kon inrichten als tweede kinderkamer
Dat is natuurlijk niet de enige reden, maar telt wel zwaar voor me mee.
Kinderen worden niet slechter van het delen van een kamer hoor.
vrijdag 1 mei 2015 om 07:17
quote:Sorende schreef op 30 april 2015 @ 22:17:
[...]
Ik heb het zelf (ook) dat negatieve opmerkingen gewoonlijk het ene oor in gaan en het andere weer uit, maar als het over m'n zoontje/mijn moederschap gaat trek ik het me echt aan. Zal misschien altijd wel een beetje zo blijven, denk ik, maar gelukkig weten we dat we het goed doen/hebben gedaan toch? *highfive* ;)Hier ook hoor. Als ik dan zo'n opmerking van een collega hoor van "1 kind is geen kind", dan raakt me dat ook. Ook al weet ik dat ik volledig achter de keus voor maar 1 kind sta.
[...]
Ik heb het zelf (ook) dat negatieve opmerkingen gewoonlijk het ene oor in gaan en het andere weer uit, maar als het over m'n zoontje/mijn moederschap gaat trek ik het me echt aan. Zal misschien altijd wel een beetje zo blijven, denk ik, maar gelukkig weten we dat we het goed doen/hebben gedaan toch? *highfive* ;)Hier ook hoor. Als ik dan zo'n opmerking van een collega hoor van "1 kind is geen kind", dan raakt me dat ook. Ook al weet ik dat ik volledig achter de keus voor maar 1 kind sta.
vrijdag 1 mei 2015 om 07:34
quote:Desperate_Housewive schreef op 01 mei 2015 @ 07:17:
[...]
Hier ook hoor. Als ik dan zo'n opmerking van een collega hoor van "1 kind is geen kind", dan raakt me dat ook. Ook al weet ik dat ik volledig achter de keus voor maar 1 kind sta.Zelf heb ik twee kinderen dus het gaat niet eens over mij. Maar het maakt mij nog steeds boos. Plaatsvervangend voor mijn ouders die zo'n verdriet hebben gehad dat ze niet meer kinderen konden krijgen en die dan ook nog zulke domme kut opmerkingen aan moesten horen.
[...]
Hier ook hoor. Als ik dan zo'n opmerking van een collega hoor van "1 kind is geen kind", dan raakt me dat ook. Ook al weet ik dat ik volledig achter de keus voor maar 1 kind sta.Zelf heb ik twee kinderen dus het gaat niet eens over mij. Maar het maakt mij nog steeds boos. Plaatsvervangend voor mijn ouders die zo'n verdriet hebben gehad dat ze niet meer kinderen konden krijgen en die dan ook nog zulke domme kut opmerkingen aan moesten horen.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
vrijdag 1 mei 2015 om 07:46
quote:BWitched schreef op 01 mei 2015 @ 07:34:
[...]
Zelf heb ik twee kinderen dus het gaat niet eens over mij. Maar het maakt mij nog steeds boos. Plaatsvervangend voor mijn ouders die zo'n verdriet hebben gehad dat ze niet meer kinderen konden krijgen en die dan ook nog zulke domme kut opmerkingen aan moesten horen.Dat kan ik me heel goed voorstellen bij mij weten mensen wel dat het echt bewust is en niet omdat het niet lukt. Maar dan nog, met zo'n opmerking laat je in mijn ogen gewoon duidelijk merken dat je onze dochter niet als volwaardig ziet. En dat raakt toch. Alsof je alleen maar kinderen mag krijgen als je er meer dan 1 neemt. Ergens hoop ik dat 1 van de dochters van die collega het bewust bij 1 kind houden. Ben benieuwd wat ze dan zegt
[...]
Zelf heb ik twee kinderen dus het gaat niet eens over mij. Maar het maakt mij nog steeds boos. Plaatsvervangend voor mijn ouders die zo'n verdriet hebben gehad dat ze niet meer kinderen konden krijgen en die dan ook nog zulke domme kut opmerkingen aan moesten horen.Dat kan ik me heel goed voorstellen bij mij weten mensen wel dat het echt bewust is en niet omdat het niet lukt. Maar dan nog, met zo'n opmerking laat je in mijn ogen gewoon duidelijk merken dat je onze dochter niet als volwaardig ziet. En dat raakt toch. Alsof je alleen maar kinderen mag krijgen als je er meer dan 1 neemt. Ergens hoop ik dat 1 van de dochters van die collega het bewust bij 1 kind houden. Ben benieuwd wat ze dan zegt
vrijdag 1 mei 2015 om 08:13
Ik vond die opmerkingen zoals 1 kind is geen kind ook heel pijnlijk!
Ook mensen die me probeerden over te halen als ik vertelde dat het er bij een zou blijven, want sneu voor mijn zoontje om alleen op te groeien, en als wij straks oud en dement zijn staat hij er alleen voor.
Vond het iedere keer weer naar.
Vooral omdat ik zo graag een tweede wilde maar mijn vriend niet. Ik kon me zo machteloos voelen daardoor.
Ik begrijp niet waarom mensen het gevoel hebben dat ze zomaar alles mogen roepen.
Wij wonen ook klein en dat heeft ook wel meegespeeld. Maar uiteindelijk wonen we ook te klein voor als zoon puber wordt dus verhuizen moeten we toch, nu alleen iets eerder (want inmiddels dus toch zwanger van de tweede).
Ook mensen die me probeerden over te halen als ik vertelde dat het er bij een zou blijven, want sneu voor mijn zoontje om alleen op te groeien, en als wij straks oud en dement zijn staat hij er alleen voor.
Vond het iedere keer weer naar.
Vooral omdat ik zo graag een tweede wilde maar mijn vriend niet. Ik kon me zo machteloos voelen daardoor.
Ik begrijp niet waarom mensen het gevoel hebben dat ze zomaar alles mogen roepen.
Wij wonen ook klein en dat heeft ook wel meegespeeld. Maar uiteindelijk wonen we ook te klein voor als zoon puber wordt dus verhuizen moeten we toch, nu alleen iets eerder (want inmiddels dus toch zwanger van de tweede).
vrijdag 1 mei 2015 om 08:22
quote:riannerianne schreef op 30 april 2015 @ 22:36:
[...]
Kinderen worden niet slechter van het delen van een kamer hoor.
Nee dat snap ik, maar mijn zoontjes kamer is echt heel klein.... het is gewoon geen ideale situatie.
Over twee jaar verhuizen wij naar het huis van mijn schoonouders (boerderij) en dan is het ``probleem`` opgelost.
Nu zou ik dat dus even moeten overbruggen.
En dat is niet de enige reden dat ik twijfel.
We hebben best een moeilijke periode gehad met mijn zoontje en we zijn pas sinds enkele maanden in een rustig vaarwater.
En ik geniet nu wel erg van de rust.
Ook moet ik toegeven dat ik een beetje bang ben voor wat komen gaat, we zijn nu zo gelukkig met zn drietjes en ben beetje bang om weer een miskraam te krijgen of dat er iets niet goed gaat ofzo.
Aan de andere kant vind ik het weer wat eenzaam voor mijn zoontje als hij geen broertje of zusje zou krijgen.
Hij vraagt er zelfs naar, nu hij ziet dat zijn vriendjes ook allemaal broertjes en zusjes krijgen..
Ook is het natuurlijk zo dat hij over een jaar naar school gaat en ik alle rust zou hebben voor een baby.
Tot voor kort dacht ik niet eens na over wel of geen tweede en nu opeens, pfff de tijd vliegt.. Hij wordt al bijna drie.
Mocht ik voor een tweede willen gaan, waar ik nog hard over aan het nadenken ben, dan vind ik het leuker voor mijn zoontje dat er 4 jaar leeftijdsverschil tussen zit dan zes of zeven jaar. (niet dat je het voor het zeggen hebt, maar dan zou ik dus dit jaar nog stoppen met anticonceptie).
Ook worden de risico`s bij een zwangerschap boven de 35 jaar, steeds groter (als ik dit jaar zwanger wordt, ben ik 33 jaar als de tweede geboren zou worden).
[...]
Kinderen worden niet slechter van het delen van een kamer hoor.
Nee dat snap ik, maar mijn zoontjes kamer is echt heel klein.... het is gewoon geen ideale situatie.
Over twee jaar verhuizen wij naar het huis van mijn schoonouders (boerderij) en dan is het ``probleem`` opgelost.
Nu zou ik dat dus even moeten overbruggen.
En dat is niet de enige reden dat ik twijfel.
We hebben best een moeilijke periode gehad met mijn zoontje en we zijn pas sinds enkele maanden in een rustig vaarwater.
En ik geniet nu wel erg van de rust.
Ook moet ik toegeven dat ik een beetje bang ben voor wat komen gaat, we zijn nu zo gelukkig met zn drietjes en ben beetje bang om weer een miskraam te krijgen of dat er iets niet goed gaat ofzo.
Aan de andere kant vind ik het weer wat eenzaam voor mijn zoontje als hij geen broertje of zusje zou krijgen.
Hij vraagt er zelfs naar, nu hij ziet dat zijn vriendjes ook allemaal broertjes en zusjes krijgen..
Ook is het natuurlijk zo dat hij over een jaar naar school gaat en ik alle rust zou hebben voor een baby.
Tot voor kort dacht ik niet eens na over wel of geen tweede en nu opeens, pfff de tijd vliegt.. Hij wordt al bijna drie.
Mocht ik voor een tweede willen gaan, waar ik nog hard over aan het nadenken ben, dan vind ik het leuker voor mijn zoontje dat er 4 jaar leeftijdsverschil tussen zit dan zes of zeven jaar. (niet dat je het voor het zeggen hebt, maar dan zou ik dus dit jaar nog stoppen met anticonceptie).
Ook worden de risico`s bij een zwangerschap boven de 35 jaar, steeds groter (als ik dit jaar zwanger wordt, ben ik 33 jaar als de tweede geboren zou worden).
vrijdag 1 mei 2015 om 08:24
quote:patsy_stone schreef op 01 mei 2015 @ 08:13:
Ik vond die opmerkingen zoals 1 kind is geen kind ook heel pijnlijk!
Ook mensen die me probeerden over te halen als ik vertelde dat het er bij een zou blijven, want sneu voor mijn zoontje om alleen op te groeien, en als wij straks oud en dement zijn staat hij er alleen voor.
Vond het iedere keer weer naar.
Vooral omdat ik zo graag een tweede wilde maar mijn vriend niet. Ik kon me zo machteloos voelen daardoor.
Ik begrijp niet waarom mensen het gevoel hebben dat ze zomaar alles mogen roepen.
Wij wonen ook klein en dat heeft ook wel meegespeeld. Maar uiteindelijk wonen we ook te klein voor als zoon puber wordt dus verhuizen moeten we toch, nu alleen iets eerder (want inmiddels dus toch zwanger van de tweede).Wat leuk dat je zwanger bent van de tweede! gefeliciteerd!!
Ik vond die opmerkingen zoals 1 kind is geen kind ook heel pijnlijk!
Ook mensen die me probeerden over te halen als ik vertelde dat het er bij een zou blijven, want sneu voor mijn zoontje om alleen op te groeien, en als wij straks oud en dement zijn staat hij er alleen voor.
Vond het iedere keer weer naar.
Vooral omdat ik zo graag een tweede wilde maar mijn vriend niet. Ik kon me zo machteloos voelen daardoor.
Ik begrijp niet waarom mensen het gevoel hebben dat ze zomaar alles mogen roepen.
Wij wonen ook klein en dat heeft ook wel meegespeeld. Maar uiteindelijk wonen we ook te klein voor als zoon puber wordt dus verhuizen moeten we toch, nu alleen iets eerder (want inmiddels dus toch zwanger van de tweede).Wat leuk dat je zwanger bent van de tweede! gefeliciteerd!!
vrijdag 1 mei 2015 om 08:36
Ik kom me hier ook melden. Hier een dochtertje van bijna 2, en daar komt ook geen broertje of zusje bij. Ik vond zwanger zijn niet leuk, ik had me ingesteld op trots met ronde buik pronken enz, maar het werd een aaneenschakeling van lichamelijke ongemakken. En toen de bevalling, plus hopeloze eerste drie maanden... Nee, dat hoef ik niet nog eens.
Bovendien vind ik dochter erg goed 'gelukt', en ben ik heel gelukkig met haar. Het voelt compleet.
Bovendien vind ik dochter erg goed 'gelukt', en ben ik heel gelukkig met haar. Het voelt compleet.
vrijdag 1 mei 2015 om 08:38
quote:Liefzoontje83 schreef op 30 april 2015 @ 21:16:
[...]
Kan me voorstellen dat dat meetelt in de overweging, het financiele gebied.
Is het vreemd nu je zoontje ook naar school gaat? of geniet je wel van de extra vrije tijd?
Bij mij is het zo dat we momenteel niet zo groot wonen.. Daar komt ooit wel verandering in, maar ik heb nu gewoon geen slaapkamer over.
Ik denk dat ik eerder het gevoel had gehad om voor een tweede te gaan, als er een kamer leeg stond, die ik kon inrichten als tweede kinderkamer
Dat is natuurlijk niet de enige reden, maar telt wel zwaar voor me mee.
Ook zie ik een beetje tegen een zwangerschap op..
Mijn zoontje is nu bijna drie en ik ben 32.
Het lijkt wel of ik nu een beetje het gevoel heb van nu of nooit meer een tweede. (dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn, maar zo voelt het), daarom denk ik er nu zoveel over na.
Ik denk er de laatste weken echt veeeeel over na...
Ik neigde eerst naar een nee, maar ik zou het toch voor mijn zoontje ook wel weer leuk vinden, ben een beetje veranderlijk in mijn gedachtes merk ik
Ik snap wel dat het praktische als een extra kamer ook meeweegt. Wij hebben drie slaapkamers, maar de slaapkamer die "over" is, gebruiken wij als opslag voor onze webshop. Deze spullen kan ik nergens anders kwijt dus eigenlijk hebben wij ook niets over. En een baby met een naar schoolgaand kind op een kamer lijkt mij ook niet ideaal.
Ik heb erg moeten wennen toen mijn zoon naar school ging, maar het is wel lekker zo. Gestructureerd en het went heel snel. Je merkt ook wel dat je kind er op een gegeven moment ook gewoon aan toe is.
Ik ben nu 29 en heb dus nog alle tijd, maar jij ook hoor ik zeg nooi nooit, maar de situatie moet wel beter zijn. En die is nu niet slecht, zeker niet, maar ik kan mijn zoon nu alles bieden en met een tweede zou dat veel lastiger zijn. En zeker met een onverkoopbaar huis blijft het onzeker.
[...]
Kan me voorstellen dat dat meetelt in de overweging, het financiele gebied.
Is het vreemd nu je zoontje ook naar school gaat? of geniet je wel van de extra vrije tijd?
Bij mij is het zo dat we momenteel niet zo groot wonen.. Daar komt ooit wel verandering in, maar ik heb nu gewoon geen slaapkamer over.
Ik denk dat ik eerder het gevoel had gehad om voor een tweede te gaan, als er een kamer leeg stond, die ik kon inrichten als tweede kinderkamer
Dat is natuurlijk niet de enige reden, maar telt wel zwaar voor me mee.
Ook zie ik een beetje tegen een zwangerschap op..
Mijn zoontje is nu bijna drie en ik ben 32.
Het lijkt wel of ik nu een beetje het gevoel heb van nu of nooit meer een tweede. (dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn, maar zo voelt het), daarom denk ik er nu zoveel over na.
Ik denk er de laatste weken echt veeeeel over na...
Ik neigde eerst naar een nee, maar ik zou het toch voor mijn zoontje ook wel weer leuk vinden, ben een beetje veranderlijk in mijn gedachtes merk ik
Ik snap wel dat het praktische als een extra kamer ook meeweegt. Wij hebben drie slaapkamers, maar de slaapkamer die "over" is, gebruiken wij als opslag voor onze webshop. Deze spullen kan ik nergens anders kwijt dus eigenlijk hebben wij ook niets over. En een baby met een naar schoolgaand kind op een kamer lijkt mij ook niet ideaal.
Ik heb erg moeten wennen toen mijn zoon naar school ging, maar het is wel lekker zo. Gestructureerd en het went heel snel. Je merkt ook wel dat je kind er op een gegeven moment ook gewoon aan toe is.
Ik ben nu 29 en heb dus nog alle tijd, maar jij ook hoor ik zeg nooi nooit, maar de situatie moet wel beter zijn. En die is nu niet slecht, zeker niet, maar ik kan mijn zoon nu alles bieden en met een tweede zou dat veel lastiger zijn. En zeker met een onverkoopbaar huis blijft het onzeker.
vrijdag 1 mei 2015 om 08:47
quote:VitaNova_13 schreef op 01 mei 2015 @ 08:36:
Ik kom me hier ook melden. Hier een dochtertje van bijna 2, en daar komt ook geen broertje of zusje bij. Ik vond zwanger zijn niet leuk, ik had me ingesteld op trots met ronde buik pronken enz, maar het werd een aaneenschakeling van lichamelijke ongemakken. En toen de bevalling, plus hopeloze eerste drie maanden... Nee, dat hoef ik niet nog eens.
Bovendien vind ik dochter erg goed 'gelukt', en ben ik heel gelukkig met haar. Het voelt compleet.Haha, dat herken ik ook. Mijn zoon was bijvoorbeeld een huilbaby (nu supermakkelijk overigens), maar ik vond dat hele eerste jaar echt niet zo heel leuk als ik eerlijk ben. Heb er ook weleens een blog over geschreven en kreeg zelfs mailtjes van mensen die dat herkennen. Nu alles steeds makkelijker wordt vraag ik mij ook nog weleens af of ik weer dat hele proces door zou willen.
Ik kom me hier ook melden. Hier een dochtertje van bijna 2, en daar komt ook geen broertje of zusje bij. Ik vond zwanger zijn niet leuk, ik had me ingesteld op trots met ronde buik pronken enz, maar het werd een aaneenschakeling van lichamelijke ongemakken. En toen de bevalling, plus hopeloze eerste drie maanden... Nee, dat hoef ik niet nog eens.
Bovendien vind ik dochter erg goed 'gelukt', en ben ik heel gelukkig met haar. Het voelt compleet.Haha, dat herken ik ook. Mijn zoon was bijvoorbeeld een huilbaby (nu supermakkelijk overigens), maar ik vond dat hele eerste jaar echt niet zo heel leuk als ik eerlijk ben. Heb er ook weleens een blog over geschreven en kreeg zelfs mailtjes van mensen die dat herkennen. Nu alles steeds makkelijker wordt vraag ik mij ook nog weleens af of ik weer dat hele proces door zou willen.
vrijdag 1 mei 2015 om 08:51
quote:Mamablogger schreef op 01 mei 2015 @ 08:38:
[...]
Ik snap wel dat het praktische als een extra kamer ook meeweegt. Wij hebben drie slaapkamers, maar de slaapkamer die "over" is, gebruiken wij als opslag voor onze webshop. Deze spullen kan ik nergens anders kwijt dus eigenlijk hebben wij ook niets over. En een baby met een naar schoolgaand kind op een kamer lijkt mij ook niet ideaal.
Ik heb erg moeten wennen toen mijn zoon naar school ging, maar het is wel lekker zo. Gestructureerd en het went heel snel. Je merkt ook wel dat je kind er op een gegeven moment ook gewoon aan toe is.
Ik ben nu 29 en heb dus nog alle tijd, maar jij ook hoor ik zeg nooi nooit, maar de situatie moet wel beter zijn. En die is nu niet slecht, zeker niet, maar ik kan mijn zoon nu alles bieden en met een tweede zou dat veel lastiger zijn. En zeker met een onverkoopbaar huis blijft het onzeker.
Nee dat is inderdaad niet ideaal twee op 1 kamer, tuurlijk het kan wel en je ziet het vaak goed gaan.
Maar mijn zoontje is een erg aanwezige praatgrage peuter (die erg reageert op prikkels in zijn omgeving) en ik verwacht dat hij de baby alleen maar wakker zou houden en andersom..
Op het kinderdagverblijf moeten ze hem ook altijd apart leggen .
Hihi ja we zijn dan wel niet heeeel oud, maar het voelt niet alsof ik tijd zat heb, eerlijk gezegd....
Wat ontzettend vervelend trouwens dat je met dubbele woonlasten zit zeg!!
Lukt het niet om het huis te verkopen?
[...]
Ik snap wel dat het praktische als een extra kamer ook meeweegt. Wij hebben drie slaapkamers, maar de slaapkamer die "over" is, gebruiken wij als opslag voor onze webshop. Deze spullen kan ik nergens anders kwijt dus eigenlijk hebben wij ook niets over. En een baby met een naar schoolgaand kind op een kamer lijkt mij ook niet ideaal.
Ik heb erg moeten wennen toen mijn zoon naar school ging, maar het is wel lekker zo. Gestructureerd en het went heel snel. Je merkt ook wel dat je kind er op een gegeven moment ook gewoon aan toe is.
Ik ben nu 29 en heb dus nog alle tijd, maar jij ook hoor ik zeg nooi nooit, maar de situatie moet wel beter zijn. En die is nu niet slecht, zeker niet, maar ik kan mijn zoon nu alles bieden en met een tweede zou dat veel lastiger zijn. En zeker met een onverkoopbaar huis blijft het onzeker.
Nee dat is inderdaad niet ideaal twee op 1 kamer, tuurlijk het kan wel en je ziet het vaak goed gaan.
Maar mijn zoontje is een erg aanwezige praatgrage peuter (die erg reageert op prikkels in zijn omgeving) en ik verwacht dat hij de baby alleen maar wakker zou houden en andersom..
Op het kinderdagverblijf moeten ze hem ook altijd apart leggen .
Hihi ja we zijn dan wel niet heeeel oud, maar het voelt niet alsof ik tijd zat heb, eerlijk gezegd....
Wat ontzettend vervelend trouwens dat je met dubbele woonlasten zit zeg!!
Lukt het niet om het huis te verkopen?
vrijdag 1 mei 2015 om 08:53
quote:Mamablogger schreef op 01 mei 2015 @ 08:47:
[...]
Haha, dat herken ik ook. Mijn zoon was bijvoorbeeld een huilbaby (nu supermakkelijk overigens), maar ik vond dat hele eerste jaar echt niet zo heel leuk als ik eerlijk ben. Heb er ook weleens een blog over geschreven en kreeg zelfs mailtjes van mensen die dat herkennen. Nu alles steeds makkelijker wordt vraag ik mij ook nog weleens af of ik weer dat hele proces door zou willen.
Oei, dat moet echt pittig voor je geweest zijn.
Mijn vriendin heeft een peuter en een huilbaby, echt ontzettend zwaar!! dat heeft me ook wel doen nadenken...
[...]
Haha, dat herken ik ook. Mijn zoon was bijvoorbeeld een huilbaby (nu supermakkelijk overigens), maar ik vond dat hele eerste jaar echt niet zo heel leuk als ik eerlijk ben. Heb er ook weleens een blog over geschreven en kreeg zelfs mailtjes van mensen die dat herkennen. Nu alles steeds makkelijker wordt vraag ik mij ook nog weleens af of ik weer dat hele proces door zou willen.
Oei, dat moet echt pittig voor je geweest zijn.
Mijn vriendin heeft een peuter en een huilbaby, echt ontzettend zwaar!! dat heeft me ook wel doen nadenken...
vrijdag 1 mei 2015 om 08:55
quote:VitaNova_13 schreef op 01 mei 2015 @ 08:36:
Ik kom me hier ook melden. Hier een dochtertje van bijna 2, en daar komt ook geen broertje of zusje bij. Ik vond zwanger zijn niet leuk, ik had me ingesteld op trots met ronde buik pronken enz, maar het werd een aaneenschakeling van lichamelijke ongemakken. En toen de bevalling, plus hopeloze eerste drie maanden... Nee, dat hoef ik niet nog eens.
Bovendien vind ik dochter erg goed 'gelukt', en ben ik heel gelukkig met haar. Het voelt compleet.
Ik heb alles overgehad voor mijn zoontje en ben super blij met hem, maar ik vond de zwangerschap ook niet leuk
Ipv een mooie buik om mee te pronken, werd ik tonnetje rond aan alle kanten met plofhoofd erbij...
Ben 20 kg aangekomen, die ik overigens wel weer allemaal kwijt ben (plus nog 7 kilo extra
), maar dat vond ik alles behalve leuk...
Ik kom me hier ook melden. Hier een dochtertje van bijna 2, en daar komt ook geen broertje of zusje bij. Ik vond zwanger zijn niet leuk, ik had me ingesteld op trots met ronde buik pronken enz, maar het werd een aaneenschakeling van lichamelijke ongemakken. En toen de bevalling, plus hopeloze eerste drie maanden... Nee, dat hoef ik niet nog eens.
Bovendien vind ik dochter erg goed 'gelukt', en ben ik heel gelukkig met haar. Het voelt compleet.
Ik heb alles overgehad voor mijn zoontje en ben super blij met hem, maar ik vond de zwangerschap ook niet leuk
Ipv een mooie buik om mee te pronken, werd ik tonnetje rond aan alle kanten met plofhoofd erbij...
Ben 20 kg aangekomen, die ik overigens wel weer allemaal kwijt ben (plus nog 7 kilo extra
), maar dat vond ik alles behalve leuk...
vrijdag 1 mei 2015 om 09:02
quote:Mamablogger schreef op 01 mei 2015 @ 08:47:
[...]
Haha, dat herken ik ook. Mijn zoon was bijvoorbeeld een huilbaby (nu supermakkelijk overigens), maar ik vond dat hele eerste jaar echt niet zo heel leuk als ik eerlijk ben. Heb er ook weleens een blog over geschreven en kreeg zelfs mailtjes van mensen die dat herkennen. Nu alles steeds makkelijker wordt vraag ik mij ook nog weleens af of ik weer dat hele proces door zou willen.Mijn jongste was een huilbaby. Ik zeg altijd dat als hij de oudste was geweest, we maar 1 kind hadden gehad. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om zoiets nog eens mee te moeten maken.
[...]
Haha, dat herken ik ook. Mijn zoon was bijvoorbeeld een huilbaby (nu supermakkelijk overigens), maar ik vond dat hele eerste jaar echt niet zo heel leuk als ik eerlijk ben. Heb er ook weleens een blog over geschreven en kreeg zelfs mailtjes van mensen die dat herkennen. Nu alles steeds makkelijker wordt vraag ik mij ook nog weleens af of ik weer dat hele proces door zou willen.Mijn jongste was een huilbaby. Ik zeg altijd dat als hij de oudste was geweest, we maar 1 kind hadden gehad. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om zoiets nog eens mee te moeten maken.
vrijdag 1 mei 2015 om 09:09
quote:riannerianne schreef op 01 mei 2015 @ 09:04:
Praktische zaken als ruimte zouden voor mij geen belemmering zijn voor nog een kind trouwens. Dat zijn meestal dingen die op te lossen zijn.
Tuurlijk alles is op te lossen, het is een luxeprobleem.
Maar ik denk wel, dat bij mij het gevoel dat ik een tweede wil sneller was gekomen, als ik een kamer beschikbaar heb, dan nu in mijn kleine mini huisje....
Praktische zaken als ruimte zouden voor mij geen belemmering zijn voor nog een kind trouwens. Dat zijn meestal dingen die op te lossen zijn.
Tuurlijk alles is op te lossen, het is een luxeprobleem.
Maar ik denk wel, dat bij mij het gevoel dat ik een tweede wil sneller was gekomen, als ik een kamer beschikbaar heb, dan nu in mijn kleine mini huisje....
vrijdag 1 mei 2015 om 09:10
quote:Liefzoontje83 schreef op 01 mei 2015 @ 08:51:
[...]
Nee dat is inderdaad niet ideaal twee op 1 kamer, tuurlijk het kan wel en je ziet het vaak goed gaan.
Maar mijn zoontje is een erg aanwezige praatgrage peuter (die erg reageert op prikkels in zijn omgeving) en ik verwacht dat hij de baby alleen maar wakker zou houden en andersom..
Op het kinderdagverblijf moeten ze hem ook altijd apart leggen .
Hihi ja we zijn dan wel niet heeeel oud, maar het voelt niet alsof ik tijd zat heb, eerlijk gezegd....
Wat ontzettend vervelend trouwens dat je met dubbele woonlasten zit zeg!!
Lukt het niet om het huis te verkopen?
Nee, snap ik. Je wilt ook niet te oud zijn voor je gevoel. Het wordt dan misschien toch zwaarder en de risico's nemen toe.
Ons huis staat nu bijna 7 jaar te koop (vlak voor de crisis een nieuw huis gekocht en toen stortte alles in. We verhuren het nu wel, maar het blijft een blok aan je been en heeft al heel wat slapeloze nachten veroorzaakt. En het blijft daarom ook best onzeker. En dus ook een grote onzekerheid, want wat als we het niet meer kunnen verhuren?
[...]
Nee dat is inderdaad niet ideaal twee op 1 kamer, tuurlijk het kan wel en je ziet het vaak goed gaan.
Maar mijn zoontje is een erg aanwezige praatgrage peuter (die erg reageert op prikkels in zijn omgeving) en ik verwacht dat hij de baby alleen maar wakker zou houden en andersom..
Op het kinderdagverblijf moeten ze hem ook altijd apart leggen .
Hihi ja we zijn dan wel niet heeeel oud, maar het voelt niet alsof ik tijd zat heb, eerlijk gezegd....
Wat ontzettend vervelend trouwens dat je met dubbele woonlasten zit zeg!!
Lukt het niet om het huis te verkopen?
Nee, snap ik. Je wilt ook niet te oud zijn voor je gevoel. Het wordt dan misschien toch zwaarder en de risico's nemen toe.
Ons huis staat nu bijna 7 jaar te koop (vlak voor de crisis een nieuw huis gekocht en toen stortte alles in. We verhuren het nu wel, maar het blijft een blok aan je been en heeft al heel wat slapeloze nachten veroorzaakt. En het blijft daarom ook best onzeker. En dus ook een grote onzekerheid, want wat als we het niet meer kunnen verhuren?
vrijdag 1 mei 2015 om 09:13
quote:riannerianne schreef op 01 mei 2015 @ 09:02:
[...]
Mijn jongste was een huilbaby. Ik zeg altijd dat als hij de oudste was geweest, we maar 1 kind hadden gehad. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om zoiets nog eens mee te moeten maken.Haha daarom dus het is ook een combinatie van dingen waardoor we twijfelen of we überhaupt wel willen. En bij twijfel staan we er dus niet echt achter.
[...]
Mijn jongste was een huilbaby. Ik zeg altijd dat als hij de oudste was geweest, we maar 1 kind hadden gehad. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om zoiets nog eens mee te moeten maken.Haha daarom dus het is ook een combinatie van dingen waardoor we twijfelen of we überhaupt wel willen. En bij twijfel staan we er dus niet echt achter.
vrijdag 1 mei 2015 om 09:14
quote:Mamablogger schreef op 01 mei 2015 @ 09:10:
[...]
Nee, snap ik. Je wilt ook niet te oud zijn voor je gevoel. Het wordt dan misschien toch zwaarder en de risico's nemen toe.
Ons huis staat nu bijna 7 jaar te koop (vlak voor de crisis een nieuw huis gekocht en toen stortte alles in. We verhuren het nu wel, maar het blijft een blok aan je been en heeft al heel wat slapeloze nachten veroorzaakt. En het blijft daarom ook best onzeker. En dus ook een grote onzekerheid, want wat als we het niet meer kunnen verhuren?
Ahhh wat ontzettend vervelend en kan me voorstellen dat dat veel stress geeft zeg!!
En je wil natuurlijk het huis ook niet voor heel weinig geld weg doen, anders hou je een schuld over..
Wij gaan binnenkort ook ons huis te koop zetten, ben erg benieuwd.
[...]
Nee, snap ik. Je wilt ook niet te oud zijn voor je gevoel. Het wordt dan misschien toch zwaarder en de risico's nemen toe.
Ons huis staat nu bijna 7 jaar te koop (vlak voor de crisis een nieuw huis gekocht en toen stortte alles in. We verhuren het nu wel, maar het blijft een blok aan je been en heeft al heel wat slapeloze nachten veroorzaakt. En het blijft daarom ook best onzeker. En dus ook een grote onzekerheid, want wat als we het niet meer kunnen verhuren?
Ahhh wat ontzettend vervelend en kan me voorstellen dat dat veel stress geeft zeg!!
En je wil natuurlijk het huis ook niet voor heel weinig geld weg doen, anders hou je een schuld over..
Wij gaan binnenkort ook ons huis te koop zetten, ben erg benieuwd.
vrijdag 1 mei 2015 om 10:00
Wij hebben kamers over, hoeven ons ook geen zorgen te maken over financiële ruimte. Natuurlijk moet het wel ergens minder, maar dat mogen geen zorgen heten. Maar wij weten het ook nog niet (bewust bij 1 houden weet ik dus ook nog niet - en er is ook nog tijd genoeg).
Maar juist omdat er geen praktische bezwaren zijn, voel ik me soms... schuldig/zwak/ondankbaar(?) dat ik er voorlopig écht niet aan moet denken. Ik heb gewoon geen goede smoes.
Ik voel ook heel de tijd als het erover gaat de drang om duidelijk te maken hoe leuk ik m'n zoontje vind. Terwijl ik zelf vind dat het helemáál niet iets is waarvoor je je zou moeten verontschuldigen of waar een ander zich mee zou moeten bemoeien.
Maar juist omdat er geen praktische bezwaren zijn, voel ik me soms... schuldig/zwak/ondankbaar(?) dat ik er voorlopig écht niet aan moet denken. Ik heb gewoon geen goede smoes.
Ik voel ook heel de tijd als het erover gaat de drang om duidelijk te maken hoe leuk ik m'n zoontje vind. Terwijl ik zelf vind dat het helemáál niet iets is waarvoor je je zou moeten verontschuldigen of waar een ander zich mee zou moeten bemoeien.